130913 ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Το δίκαιο του αγώνα…

Ξεκινάμε από το αξίωμα ότι κάθε αγώνας είναι δίκαιος, οπωσδήποτε για εκείνον ο οποίος τον διεξάγει.

Μπορεί να είναι άνισος, μπορεί να είναι μάταιος ή καταδικασμένος εκ των προτέρων, δίκαιος όμως είναι το δίχως άλλο.

Αυτό είναι τόσο προφανές, που ακόμη κι όταν δυο «αγώνες» διεξάγονται ο ένας εναντίον του άλλου, πάλι είναι δίκαιοι και οι δύο, φυσικά ο καθένας για τους δικούς του αγωνιστές.

Τις περισσότερες φορές μάλιστα είναι τόσο δίκαιοι που ακόμη και ο Θεός, ο οποιοσδήποτε Θεός έρχεται να τους υποστηρίξει και να τους ευλογήσει.

Ως εκ τούτου, θεωρείται πολύ φυσικό εκείνος ο οποίος διεξάγει έναν αγώνα να περιμένει τη βοήθεια, και τη συμπαράσταση όλων των υπολοίπων, αφού «κανείς δεν θέλει το άδικο», εξ ορισμού.

Απορεί όταν δεν σπεύδουν προθύμως να συμπαραταχθούν μαζί του. Συχνά αγανακτεί να στρέφεται εναντίον τους.

Σου λέει, για να μην έρχονται να υποστηρίξουν τον δίκαιο αγώνα μου, άρα είναι υποστηρικτές τής αδικίας, επομένως άνθρωποι κακοί.

Κι από εδώ ξεκινούν τα προβλήματα, πολλές διαφωνίες και συχνές παρεξηγήσεις. Χαλάνε καρδιές και βουίζει το… διαδίκτυο.

Ας δούμε όμως λίγο τις παρεξηγήσεις.

Γιατί μπορεί εγώ, ας πούμε, να υποστηρίζω απολύτως το δίκαιο του αγώνα σου, όμως να διαφωνώ με τον τρόπο που αγωνίζεσαι, με το πώς δηλαδή έχεις επιλέξει να διεκδικήσεις αυτό το δίκιο.

Υπάρχει μάλιστα η πιθανότητα να αγωνίζομαι κι εγώ για το ίδιο ακριβώς πράγμα, όμως από τη δική μου πλευρά, με τα δικά μου όπλα, αν θέλετε και με τη δική μου αισθητική.

Γιατί θα πρέπει, ντε και καλά, να επιλέγουμε όλοι τον τρόπο διαμαρτυρίας που επιθυμούν κάποιοι και, αν δεν το κάνουμε, να είμαστε… προδότες και «ξεφτίλες».

Ίσως να μαντέψατε το γεγονός από το οποίο πήρα αφορμή και σας μιλάω. Επειδή δεν έχει τόση σημασία το συγκεκριμένο, αλλά πρέπει να το δούμε γενικότερα, θα αναφερθώ χωρίς ονόματα και λεπτομέρειες, απλώς και μόνο για να σας δώσω μια ιδέα.

Το άλλο πουλάκι:

Άσε, θα τα πω εγώ.

Θα γινόταν μια συναυλία γνωστού τραγουδοποιού. Λίγο πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα, μια ομάδα πολιτικών ζήτησαν να μπουν στο χώρο (έχοντας αγοράσει και εισιτήρια, έχει σημασία) να υψώσουν ένα πανό, να μοιράσουν ένα κείμενο και να κάνουν για λίγα λεπτά χρήση του μικροφώνου, προκειμένου να εξηγήσουν στους παρευρισκόμενους ποιοι είναι και για τι ακριβώς αγωνίζονται.

Ο καλλιτέχνης αρνήθηκε.

Όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι, οι υπεύθυνοι της συναυλίας τους εξήγησαν ότι αυτό «δεν το έχει επιτρέψει σε κανέναν φορέα, σε καμιά προηγούμενη συναυλία και δεν θα το επιτρέψει και τώρα».

Ας κάνουμε εδώ μια στάση για να συζητήσουμε.

Εσάς σας φαίνεται παράλογο ή υπερβολικό; Μια συναυλία δεν είναι ούτε γενική συνέλευση, ούτε απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία, όπου ο καθένας μπορεί να πάει την τελευταία στιγμή και να κατεβάσει κάποιο ψήφισμα.

Και, εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε οι διαμαρτυρόμενοι να σεβαστούν τουλάχιστον τη συνέπεια του καλλιτέχνη, ο οποίος «δεν το έχει κάνει ποτέ με κανέναν φορέα». Γιατί θα πρέπει να το κάνει τώρα;

Ξέρουμε την απάντηση των διαμαρτυρόμενων, φαίνεται από το κείμενο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο!

«Επειδή είμαστε εμείς και επειδή ο αγώνας μας είναι δίκαιος»!

Καταλάβατε, τώρα φίλοι μου, γιατί κάναμε όλη εκείνη την εισαγωγή;

Διότι ο οποιοσδήποτε αγωνιζόμενος θα μπορούσε να πηγαίνει σε οποιαδήποτε εκδήλωση και να απαιτεί να του δοθεί χρόνος από το μικρόφωνο, επειδή ακριβώς είναι αυτός κι επειδή ο αγώνας του είναι δίκαιος.

Έλα όμως που οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης μπορεί να μη θέλουν, χωρίς η άρνησή τους να σημαίνει ότι διαφωνούν με το δίκιο των αγωνιζόμενων.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως άλλωστε συνηθίζεται, οι διαμαρτυρόμενοι πήγαν να επιβάλουν με το ζόρι την παρουσία τους, φωνάζοντας μάλιστα «είναι δικαίωμά μας, έχουμε ελευθερία λόγου…»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φαντάζεστε τι επακολούθησε.

Ο καλλιτέχνης δέχτηκε στο διαδίκτυο απίστευτα πυρά, όπως συνηθίζεται πλέον πολύ, τώρα τελευταία, από βρισιές μέχρι κατάρες.

Πολλοί μάλιστα, που δήλωναν ορκισμένοι φίλοι του και φανατικοί θαυμαστές του, τώρα δε θέλουν να τον δουν, γιατί…

Γιατί, άραγε;

Επειδή ζήτησε κι αυτός να γίνει σεβαστή η δουλειά του, μέσα από την οποία, παρεμπιπτόντως, μπορεί να εκφράζει παρόμοιες αγωνίες με εκείνους που ζητούσαν να την παραβιάσουν;

Ή μήπως επειδή θέλησε να σεβαστεί το κοινό του, που, σε δύσκολους καιρούς, πλήρωσε το εισιτήριο για να παρακολουθήσει συναυλία και όχι διαμαρτυρία;

Ευτυχώς, φίλοι μου, (κάποιοι λένε και δυστυχώς) σ’ αυτή τη χώρα, κανείς δεν εμπόδισε κανέναν να διαμαρτυρηθεί. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι και εκατομμύρια τόποι για να το κάνεις. Αυτά που θα επιλέξεις δείχνουν την ιδιοσυγκρασία, τα πραγματικά «πιστεύω», αλλά και το ήθος σου.

Ιδιαίτερα όμως αποκαλυπτικός για σένα είναι ο τρόπος που επιλέγεις να συμπεριφερθείς σ’ εκείνους που πιθανότατα έχουν διαφορετική άποψη από τη δική σου.

Και, δυστυχώς, με συμπεριφορές όπως αυτές που παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό, απέναντι σε ανθρώπους που τολμούν να αρθρώσουν κάτι διαφορετικό, εγώ τουλάχιστον δεν πείθομαι ότι μπορεί να έρθει ένας καλύτερος κόσμος.

Μέχρις εσχάτων!

130912 ΣΧΟΛΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Τέρμα οι συμβουλές.

Σήμερα θα σας δώσουμε κάποια στοιχεία κι εσείς αξιολογήστε τα όπως θέλετε, κάντε τις εκτιμήσεις σας και πάρτε όποιες αποφάσεις αγαπάτε.

Θα έχετε σίγουρα ακούσει ότι ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και ανάπτυξης, ο γνωστός σε όλους μας ΟΟΣΑ, διεξάγει κάθε τρία χρόνια κάποιους διαγωνισμούς, ως μέρος του Διεθνούς Προγράμματος Αξιολόγησης Μαθητών (PISA).

Στους διαγωνισμούς αυτούς εξετάζονται 15χρονοι μαθητές, από οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες, ως προς την κατανόηση γραπτού κειμένου, καθώς και την ικανότητά τους να χρησιμοποιούν τις γνώσεις που απέκτησαν στα μαθηματικά, τη φυσική και τις άλλες επιστήμες, προκειμένου να λύσουν κάποια προβλήματα της πραγματικής ζωής.

Θα έχετε σίγουρα ακούσει επίσης ότι στους διαγωνισμούς αυτούς αριστεύουν χώρες όπως η Συρία, η Σιγκαπούρη, αλλά και η Φιλανδία, ενώ εμείς και οι ΗΠΑ δεν τα πάμε και τόσο καλά.

Βεβαίως έχουμε πάντοτε έτοιμες τις εξηγήσεις και τις δικαιολογίες, όμως αυτά τα πράγματα δεν ερμηνεύονται έτσι, διά γυμνού οφθαλμού ή με την προσωπική εμπειρία του καθενός.

Χρειάζονται συστηματικές έρευνες και καλή ανάλυση των δεδομένων.

Πραγματοποιήθηκε, λοιπόν, μια τέτοια έρευνα, αρχικά σε 4 χώρες και στη συνέχεια σε άλλες 17, κατά την οποία πάρθηκαν συνεντεύξεις από 5000 γονείς σχετικά με τον τρόπο που ανατρέφουν τα παιδιά τους.

Στη συνέχεια, οι απαντήσεις των γονέων συγκρίθηκαν με τα αποτελέσματα των εξετάσεων του PISA, το οποίο δημοσίευσε και τα τρία κυριότερα ευρήματα της έρευνας.

Σας τα παρουσιάζουμε:

Πρώτον.

Οι 15χρονοι μαθητές των οποίων οι γονείς διάβαζαν συχνά βιβλία μαζί τους, όταν εκείνα πήγαιναν στην πρώτη δημοτικού, εμφάνιζαν σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα από τα παιδιά των οποίων οι γονείς διάβαζαν μαζί τους σπάνια ή καθόλου.

Δεύτερον, που προλαβαίνει και κάποιες ενστάσεις σας.

Το πλεονέκτημα των παιδιών των οποίων οι γονείς τους τους διάβαζαν βιβλία κατά τα πρώτα μαθητικά τους χρόνια είναι προφανές, ανεξαρτήτων κοινωνικοοικονομικής προέλευσης των οικογενειών.

Το άλλο πουλάκι:

Το πιάσατε;

Διότι, συχνά, λέμε πως οι επιδόσεις των παιδιών στο σχολείο είναι συνάρτηση της οικονομικής κατάστασης και του «μορφωτικού κεφαλαίου» που παίρνουν από την οικογένειά τους.

Να όμως που και φτωχός να είσαι και άνεργος, και χωρίς υψηλή μόρφωση σίγουρα μπορείς να βρεις το χρόνο να διαβάσεις ένα παιδικό βιβλίο με το παιδί σου, ακόμη και δανεισμένο από τη σχολική ή την δημοτική βιβλιοθήκη.

Υπάρχει κι ένα τρίτο, εξίσου σημαντικό αποτέλεσμα

Η ενασχόληση των γονιών με τα 15χρονα παιδιά τους, συνδέεται επίσης με τα αποτελέσματα του διαγωνισμού στο PISA.

Προσέξτε! Όπως λένε οι ερευνητές, κι αυτό είναι επίσης κάτι που δεν έχει να κάνει με το μορφωτικό, το κοινωνικό ή το οικονομικό επίπεδο των γονιών.

«Και μόνο να ρωτήσεις το παιδί σου πώς ήταν η μέρα του στο σχολείο και να δείξεις γνήσιο ενδιαφέρον για τα μαθήματα που κάνει, μπορεί να έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με ώρες φροντιστηρίου».

Μάλιστα αυτό φαίνεται περισσότερο στην επίδοση που έχουν οι μαθητές στην κατανόηση του κειμένου.

Όταν οι γονείς διαβάζουν βιβλία με τα παιδιά τους, όταν συζητούν μαζί τους για το πώς πήγε η μέρα τους στο σχολείο και όταν τους αφηγούνται ιστορίες, αυτά τα καταφέρνουν καλύτερα απ’ ό,τι όταν απλώς παίζουν μαζί τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι μόνο αυτή η έρευνα.

Και το αμερικανικό Κέντρο Δημόσιας Εκπαίδευσης πραγματοποίησε μια πρόσφατη μελέτη που κατέληξε σε παρεμφερή συμπεράσματα. Ο τίτλος της μελέτης «Πώς η γονεϊκή φροντίδα επηρεάζει τις σχολικές επιδόσεις», και η διευθύντρια του Κέντρου, Πατ Μπαρθ, μας λέει πως τα συμπεράσματα μπορούν να «προκαλέσουν κάποια έκπληξη».

Τι μας λέει ακριβώς:

Η γονεϊκή ενασχόληση μπορεί να πάρει πολλές μορφές, όμως μόνο ορισμένες από αυτές σχετίζονται με υψηλότερες μαθητικές επιδόσεις. «Οι γονεϊκές δράσεις που υποστηρίζουν τη μάθηση των παιδιών στο σπίτι είναι πιο πιθανόν να επηρεάσουν θετικά τα ακαδημαϊκά του επιτεύγματα στο σχολείο».

Και επειδή όλα αυτά ίσως σας ακούγονται λίγο… ακαδημαϊκά, ορίστε και συγκεκριμένες οδηγίες, όχι από εμάς, από την κ. Μπαρθ: «Ελέγχετε τη σχολική δουλειά του παιδιού στο σπίτι. Βεβαιωθείτε ότι πηγαίνει στο σχολείο. Ανταμείβετε τις προσπάθειές του και συζητάτε ενθαρρυντικά την ιδέα να πάει στο πανεπιστήμιο. Όλα αυτά συνδέονται με την καλύτερη παρακολούθηση των μαθημάτων, τους υψηλότερους βαθμούς και την καλύτερη προετοιμασία για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση».

Τι μας λένε όλα αυτά παιδιά;

Ότι δεν αρκεί, ίσως δεν έχει και νόημα, να βρούμε το καλύτερο φροντιστήριο και το καλύτερο ιδιαίτερο του κόσμου και να προσπαθούμε να αποδείξουμε το ενδιαφέρον μας για την πρόοδο των παιδιών μας απλώς ξοδεύοντας περισσότερα χρήματα.

Υπάρχει και η… οικονομική λύση τού να σταθείς με αληθινό ενδιαφέρον δίπλα στο παιδί σου.

Φτηνό και αποτελεσματικό!

130911 ΣΧΟΛΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Με το πρώτο κουδούνι…

Σήμερα ξεκινούν τα μαθήματα, με τον Αγιασμό και τη διανομή των βιβλίων, και εκείνο που απασχολεί γονείς και μαθητές είναι αν θα γίνει και πότε θα γίνει απεργία των εκπαιδευτικών.

Φέτος θα θέλαμε να συμβάλλουμε κι εμείς, όσο μπορούμε, στο να ξεκινήσει κάπως καλύτερα η σχολική χρονιά και θα το κάνουμε παραβαίνοντας μια από τις βασικές αρχές αυτής της στήλης: θα δώσουμε συμβουλές!

Κάποιες συμβουλές προς τους γονείς των μαθητών, έτσι όπως τις ακούσαμε από έναν παλιό δάσκαλο κι όπως προκύπτουν ίσως από μια απλή παρατήρηση της συμπεριφοράς γονέων και μαθητών.

Θα είναι σκόρπιες, έτσι όπως τις θυμόμαστε από μνήμης, όμως εσείς, όταν τις διαβάσετε, προσπαθήστε να τις βάλετε σε κάποια σειρά.

Αν τις βρείτε ενδιαφέρουσες και σας πουν κάτι.

Πρώτα πρώτα ψυχραιμία!

Το να είσαι μαθητής και να παρακολουθείς το σχολείο είναι κάτι που το κάνουν εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, δεν πρόκειται δηλαδή να το αντιμετωπίσει μόνο τι δικό σας παιδί.

Είναι τόσο «φυσιολογικό» όσο το να κάνει το παιδί κάποια στιγμή πυρετό ή το να βγάζει ένα δόντι.

Μην ταυτίζεστε με το παιδί σας.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο σχολείο (έχουμε την τάδε δασκάλα, πήραμε βαθμούς, καθόμαστε στο δεύτερο θρανίο, αύριο πάμε εκδρομή…) αλλά ακούω να συμβαίνει και σε κάθε δραστηριότητα του παιδιού (πάμε στο τένις, χθες είχαμε πυρετό, δεν μας αρέσουν οι φακές…)

Όλα αυτά τα κάνει το παιδί όχι ο γονιός, ο οποίος πρέπει να είναι δίπλα του για να το ενισχύει και να το καθοδηγεί, όσο πιο διακριτικά γίνεται. Έτσι το παιδί θα αισθανθεί ότι το εμπιστεύεστε και θα αρχίσει να παίρνει δικές του πρωτοβουλίες που σιγά σιγά, θα το κάνουν ανεξάρτητο άτομο.

Διδάξτε στα παιδιά σας ότι τα προνόμια συνεπάγονται και υπευθυνότητες. Μην προσπαθείτε να τα προστατεύσετε συνεχώς από τις συνέπειες των πράξεών τους. Αν κάνουν στο σχολείο κάτι που επισείει ποινή, μην πάτε να «καθαρίσετε» γι’ αυτά. Οι παιδαγωγικές τιμωρίες είναι από τα καλύτερα μαθήματα που μπορούν να πάρουν από το σχολείο.

Το άλλο πουλάκι:

Χρειάζεται όμως εμπιστοσύνη!

Η οποία, όπως μου έλεγε εκείνος ο παλιός δάσκαλος, μοιάζει να απουσιάζει, στις μέρες μας.

Ο σχολείο και η παιδαγωγική σχέση στηρίζονται σε μια σύμβαση. Ο γονιός «παραδίδει» το παιδί του στους δασκάλους, έχοντας την πεποίθηση πως είναι εκεί για το καλό του και πως ό,τι κάνουν το κάνουν με γνώμονα την πρόοδο του παιδιού.

Αν στέλνει το παιδί του στο σχολείο, πιστεύοντας πως θα το αδικήσουν, θα το τιμωρήσουν χωρίς λόγο, θα το μειώσουν και θα το προσβάλλουν, θα αδιαφορήσουν για τις ανάγκες του, ε, τότε καλύτερα να το… κρατήσει στο σπίτι.

Εμπιστοσύνη, λοιπόν, την οποία –και προσέξτε το αυτό- ακόμη κι αν δεν την έχει ο γονιός, θα πρέπει να προσποιείται μπροστά στο παιδί.

Ποτέ μην εκφράζεστε αρνητικά για τον δάσκαλο ή το σχολείο μπροστά στο παιδί σας. Αν έχετε μια άσχημη γνώμη, πείτε την στους φίλους σας, στον σύζυγό σας, ποτέ όμως στο παιδί σας.

Γιατί; Επειδή αυτό θα λειτουργήσει αρνητικά στη δική του πρόοδο. Θα αρχίσει πιθανότατα, να αδιαφορεί και να μην παρακολουθεί το δάσκαλό του, θα πάψει να τον εμπιστεύεται και να τον ακούει και αυτό είναι πολύ χειρότερο από… τον χειρότερο δάσκαλο του κόσμου.

Βοηθήστε το παιδί σας να βάλει πρόγραμμα στη ζωή και στο διάβασμα του. Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που μας δίνει το σχολείο είναι ότι μας εντάσσει σε κάποιο οργανωμένο σύνολο και μας μαθαίνει να εργαζόμαστε με πρόγραμμα και κανόνες λειτουργίας.

Ε, αυτό πρέπει να συνεχίζεται και στο σπίτι και να υπάρχει πρόγραμμα στο φαγητό, τον ύπνο και τις υπόλοιπες δραστηριότητες του παιδιού.

Διδάξτε στο παιδί σας να αξιολογεί τον εαυτό του και μάλιστα να είναι αυστηρό στις κρίσεις του. Ρωτήστε το για τις επιδόσεις του στην τάξη, από αληθινό ενδιαφέρον κι όχι σε πνεύμα ανταγωνισμού. Αφήστε το να κρίνει τα γραπτά και τις εργασίες του με αντικειμενικό τρόπο. Μάθετέ το να απαιτεί περισσότερα από τον εαυτό του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αγαπήστε τη μόρφωση!

Δείξτε (ακόμη και προσποιούμενοι) ότι η μόρφωση, βρίσκεται πολύ ψηλά στις προσωπικές σας αξίες. Μιλήσετε στα παιδιά σας με θαυμασμό για ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης. Προσπαθήστε, όσο μπορείτε, να τα «εκθέτετε» σε έργα τέχνης και πολιτισμού και αφήστε τα να εκπλαγούν και να συγκινηθούν.

Απεναντίας, δείξτε μπροστά στα παιδιά την αποδοκιμασία σας σε έργα και ανθρώπους κενά περιεχομένου. Μιλήστε τους για την ασημαντότητα διάφορων πρόσκαιρων «ταλέντων» που πιθανώς θαυμάζουν.

Τέλος διδάξτε στα παιδιά σας να σέβονται και να αποδέχονται τους άλλους, κάνοντας αρχή από τους συμμαθητές τους, όλους τους συμμαθητές τους. Μάθετέ τους πως ο σεβασμός στον άλλο είναι ένα από τα σπουδαιότερα στοιχεία μιας σωστής και ολοκληρωμένης προσωπικότητας.

Και μη ξεχνάτε! Όλα αυτά δεν διδάσκονται με συμβουλή και νουθεσίες, ούτε με απειλές και εκφοβισμούς, παρά μόνο διά του παραδείγματος.

Τα παιδιά μας είμαστε εμείς! Αυτό σημαίνει πως παίρνουν ό,τι καλό και ό,τι ανάποδο βλέπουν επάνω μας. Αναπαράγουν τις αδυναμίες και τα λάθη μας, αλλά και ό,τι θετικό διαθέτουμε.

Καλή σχολική χρονιά!

Καθρέφτης!

130910 ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Με ονοματεπώνυμο!

Από τις διαφημίσεις, αλλά και από τα λίγα που γνωρίζουμε περί οικονομίας των επιχειρήσεων, όλοι ξέρουμε πόσο καλό είναι γι’ αυτές να έχουν ένα όνομα ίσως και ένα επώνυμο.

Που πάει να πει να είναι γνωστές στην αγορά και το όνομα τους να συνδέεται με κάποια χαρακτηριστικά: ποιότητα, αξιοπιστία, καλές πρώτες ύλες, γρήγορο σέρβις και ένα σωρό άλλα, αναλόγως, φυσικά, και με τα προϊόντα που παράγουν.

Εξάλλου, ένα καλό όνομα δεν χαρακτηρίζει μόνο προϊόντα και επιχειρήσεις, αλλά και εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους.

Είτε ως επαγγελματίες, είτε ως δημιουργούς, είτε ως απλούς καθημερινούς ανθρώπους, το καλό όνομα μας συντροφεύει σε κάθε δραστηριότητά μας, συχνά μάλιστα προηγείται ημών των ιδίων.

Η κοινωνία έχει αποφανθεί πως το καλό όνομα πολύ δύσκολα «χτίζεται» και πολύ εύκολα καταστρέφεται, αν πέσει σε… λάθος χέρια. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι περιπτώσεις που το όνομα άλλοι το δημιουργούν (οι πρόγονοι) και άλλοι το εξευτελίζουν (οι απόγονοι, οι κληρονόμοι), επειδή, πολύ απλά, δεν ήταν αντάξιοί του.

Γιατί σας τα λέω όμως όλα αυτά;

Πρώτα πρώτα γιατί κάτι πρέπει να πω κάθε μέρα, και έπειτα γιατί θέλω να υποστηρίξω πως καλό θα ήταν, εκτός από τους ανθρώπους, τα προϊόντα, τις επιχειρήσεις ή τις ομάδες, όνομα να έχουν και άλλα πράγματα, όπως, για παράδειγμα, οι… φόροι.

Προλαβαίνω τις ενστάσεις.

Δεν εννοώ ονόματα τα «φόρος κληρονομιάς», «φόρος προστιθέμενης αξίας», «φόρος ακίνητης περιουσίας» ή όπως αλλιώς χαρακτηρίζονται οι διάφορες εισφορές που κατά καιρούς εφευρίσκουν οι κυβερνήσεις, προκειμένου να βάζουν το χέρι βαθιά στην τσέπη των πολιτών εκείνων που δεν μπορούν να αποφύγουν τη φορολόγηση.

Άλλο θέλω να πω.

(Αν ήταν στην παρέα μας ο Ορέστης Μακρής θα ρωτούσε «και γιατί δεν λες αυτό το άλλο, αλλά λες αυτό που λες;)

Ίσως θα ήταν ακριβέστερο να πω πως οι φόροι θα έπρεπε να είναι… ονοματισμένοι.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουμε παραδείγματα.

Πώς πληρώνουμε μέσα στους λογαριασμούς κάτι για το… πράσινο ή για την αποχέτευση, ή για την ΕΡΤ;

Έτσι. Συγκεκριμένα πράγματα, όπως ακριβώς λέγανε παλαιότερα πως πληρώνουν για την προίκα της βασίλισσας.

Να ξέρει δηλαδή ο φορολογούμενος πού ακριβώς θα πάνε κάποια από τα χρήματα που πληρώνει σε φόρους.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, καλό θα ήταν έτσι να… ονοματίζονται κυρίως εκείνα τα ποσά που εισπράττονται ως «χαράτσια», που πηγαίνουν δηλαδή για να εξυπηρετήσουν έκτακτες, υποτίθεται, ανάγκες.

Για να γίνει όμως πιο δίκαιο το σύστημα, καλό θα ήταν να έχει ο πολίτης τη δυνατότητα να επιλέγει πού ακριβώς θα πάνε τα χρήματα που θα πληρώσει για τέτοιες έκτακτες ανάγκες κι όχι, ας πούμε, για σχολεία, νοσοκομεία, μισθούς ή συντάξεις.

Ένας, για παράδειγμα, που θα πρέπει να πληρώσει εκατό ευρώ, να ξέρει τις έκτακτες ανάγκες της χώρας και να κάνει τις επιλογές του αξιολογώντας πού θα πάει το μεγαλύτερο μέρος ή και ολόκληρο το ποσό, ποιους δηλαδή θα ενισχύσει και ποιους θα αφήσει απ’ έξω.

Περίοπτη θέση σ’ αυτή τη λίστα θα έχουν διάφορες «προβληματικές» επιχειρήσεις, αλλά και οι υπηρεσίες εκείνες που κατά καιρούς γίνονται πεδίο αντιπαράθεσης και στόχος «κινημάτων», όπως το περίφημο «δεν πληρώνω».

Πιο αναλυτικά: Πόσα λεφτά πρέπει να δώσουμε φέτος μέσω του προϋπολογισμού σε επιχειρήσεις όπως η ΕΡΤ, ο ΟΣΕ, η ΕΛΒΟ (που είναι και της μόδας) ή άλλες των οποίων οι προϋπολογισμοί έπεσαν έξω; Πόσα λεφτά χρειαζόμαστε για τη συντήρηση των εθνικών οδών ή για να λειτουργούν στην Αθήνα τα μέσα μαζικής μετακίνησης;

Ε, θα αθροίζονται αυτά τα ποσά και μετά θα γίνεται ο καταμερισμός τους (με δίκαιο, πάντα, τρόπο) στους φορολογούμενους, με κάποιο ποσό… έκτακτης εισφοράς).

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το οποίο θα επιλέγουν πού θα το δίνουν!

Εγώ, ας πούμε, θέλω να πληρώσω για να συντηρηθεί στη ζωή η ΕΛΒΟ (που είναι και της μόδας), αλλά δεν μ ενδιαφέρει αν χρεοκοπήσει ο ΟΣΕ ή αν κλείσει η ΕΡΤ.

Στην ουσία, δηλαδή, οι ίδιοι οι πολίτες θα αποφασίζουν ποιοι θα «ζήσουν» και ποιοι θα «πεθάνουν» κι όχι οι εκάστοτε πολιτικοί, που κάνουν πολιτική με τα δικά μας λεφτά.

Θα μου πείτε, το σωστό είναι να ζήσουμε όλοι.

Συμφωνώ απολύτως και μάλιστα θα συμπλήρωνα να ζήσουμε πλουσιοπάροχα, ο καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του, που έλεγαν και οι παλιοί μαρξιστές, παραλείποντας το «όπως ο ίδιος τις ορίζει μόνος του» που προστέθηκε αργότερα από διάφορους νεομαρξιστές.

Επειδή όμως αυτό (φαίνεται πως) δεν γίνεται, είμαστε υποχρεωμένοι ως οργανωμένη κοινωνία να κάνουμε επιλογές. Και αυτό σημαίνει πολιτική. Σημαίνει προτάσεις. Σημαίνει επίσης και επιλογή των προσώπων που θα διαχειριστούν τις κρίσιμες καταστάσεις.

Τι δεν σημαίνει; Δεν σημαίνει «να πληρώσουν οι άλλοι», «δεν πληρώνω», «να πληρώσει η πλουτοκρατία» (χωρίς να την ορίζεις), και, κυρίως, δεν σημαίνει «άσε τους άλλους να βρίσκουν τις λύσεις κι εγώ ας φωνάζω».

Εξάλλου γι’ αυτό και η πρότασή μας δεν έγινε στα σοβαρά αλλά για πλάκα. Διότι, πρωτίστως πρέπει να είμαστε κοινωνία και συντεταγμένη πολιτεία.

Α λα καρτ φορολογούμενος!

130909 ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΟ

Το ένα πουλάκι:

Ποιο είναι το χειρότερο;

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό ασυγκρίτως μεγαλύτερο απ’ ό,τι τα προηγούμενα, ψάχνουμε να βρούμε το λιγότερο κακό.

Ή, όπως θα προσπαθήσω να σας πω στη συνέχεια, προσποιούμαστε ότι το ψάχνουμε, ενώ στην πραγματικότητα επιλέγουμε στην τύχη.

Αυτό είναι το χειρότερο.

Χειρότερο από τι; Από τα μέτρα που έχουν πάρει οι «μνημονιακές» κυβερνήσεις και που έχουν οδηγήσει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας στην οικονομική εξαθλίωση.

Δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, χειρότερο πράγμα κι από τα μέτρα είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτά παίρνονται, τουλάχιστον στις περιπτώσεις που αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται, που ο τρόπος, δηλαδή, δεν είναι τα ίδια τα μέτρα.

Πήγα να σας ξεμπερδέψω και σας μπέρδεψα περισσότερο!

Ας κάνουμε ένα παράδειγμα στον πίνακα, για να γίνει κατανοητό: Χρειάζεται ένα συμμάζεμα του κράτους.

Αυτό νομίζω ότι είναι κάτι στο οποίο θα συμφωνούσαν όλοι, αν δεν μιλούσαν από τηλεοπτικά παράθυρα ή από μπαλκόνια.

Πώς όμως θα γίνει αυτό το συμμάζεμα;

Εδώ δεν θα συμφωνήσουμε όλοι, διότι, πολύ σωστά, «πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι».

Ένα μέτρο, λοιπόν, που θα ήταν οι απολύσεις, μέτρο επαχθές, μπορεί να αποδειχθεί επαχθέστερο, όταν πιάνουμε τον πρώτο υπάλληλο που θα βρεθεί μπροστά μας και τον στέλνουμε στο σπίτι του.

Άλλο παράδειγμα:

Το κράτος πρέπει να αυξήσει τα έσοδά του και να μειώσει τα χρήματα που δίνει σε μισθούς και συντάξεις. (Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν είναι υποχρεωτικό να συμβούν και τα δυο. Δεν θα διαφωνήσουμε).

Έρχεται, λοιπόν, μια κυβέρνηση και κόβει όλα τα δώρα, όλα τα επιδόματα, μειώνει όλες τις συντάξεις, τους μισθούς και σου πατάει κι ένα «χαράτσι», το οποίο πίπτει επί δικαίων και αδίκων.

Γιατί; Διότι κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί και να συζητήσει έναν τρόπο δίκαιο – όσο γίνεται- παρά παίρνει το ψαλίδι και κόβει.

Εδώ πρέπει να ομολογήσουμε πως έχουν μεγάλη ευθύνη και οι αντιπολιτεύσεις, όπως και τα συνδικάτα, που αρνούνται να συζητήσουν οποιοδήποτε μέτρο, πιστεύοντας ότι έτσι αφήνουν την κυβέρνηση επωμιστεί όλο το κόστος.

Το άλλο πουλάκι:

Όλη την κυβέρνηση;

Να που φτάνουμε στο σημείο όπου θα πρέπει να δούμε κάτι ακόμη χειρότερο κι από αυτά που λέγαμε πριν.

Για να παραφράσω γνωστή διαφήμιση, αν υπάρχει κάτι χειρότερο και από τον τρόπο με τον οποίο παίρνονται τα μέτρα, αυτό πρέπει να είναι η ελληνίδα κουτοπονηριά.

Εννοείται, των πολιτικών, οι οποίοι βάζουν την υπογραφή τους σε κάθε μέτρο.

Πού βρίσκεται το πρόβλημα; Στο γεγονός ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να μας πείσουν ότι το κάνουν με την ίδια προθυμία που θα έπαιρναν… μουρουνόλαδο!

Τους βλέπεις να εμφανίζονται στα κανάλια, άλλοτε με περίλυπο ύφος και άλλοτε ως κατάδικοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και να προσπαθούν να μας πείσουν πως, αν ήταν στο χέρι τους, ποτέ δεν θα αποφάσιζαν τέτοια μέτρα.

«Ας όψεται όμως η κοινωνία η κακούργα που άλλους τους κατεβάζει κι άλλους τους ανεβάζει στα τάρταρα», που θα έλεγε και η ατυχήσασα Μίτση Κωνσταντάρα στον αδελφό της Λάμπρο.

Δηλαδή, οι πολιτικοί αυτοί, στην πραγματικότητα, θα ήθελαν να επιτελούν μόνο το υψηλό έργο της παροχής αυξήσεων, των προσλήψεων (ημετέρων) και γενικότερα της ικανοποίησης κάθε αιτήματος, οποιασδήποτε ομάδας πολιτών μπορούσε να πιέσει.

Γι’ αυτό ανακατεύτηκαν από μικροί με τα κόμματα, γι’ αυτό μπήκαν στην πολιτική κι όχι για να διαχειρίζονται κρίσεις και να κάνουν περικοπές και απολύσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τότε, γιατί δεν φεύγουν;

Τι νόημα έχει να ανήκουν σε μια κυβέρνηση, η οποία είναι αποφασισμένη να πάρει κάποια μέτρα, να προσπαθήσει ίσως να διορθώσει και στρεβλώσεις χρόνων, να κάνει και ένα απαραίτητο νοικοκύρεμα, όμως οι ίδιοι να είναι στο «ναι μεν αλλά»;

Αν πιστεύουν σε αυτά που υπογράφουν, ας βγουν προς τα έξω να τα υποστηρίξουν. Θέλουν τις διαρθρωτικές αλλαγές; Θέλουν τις αποκρατικοποιήσεις; Θέλουν τον περιορισμό του δημοσίου στα «απολύτως απαραίτητα»; Πιστεύουν ότι πρέπει να γίνουν μετακινήσεις υπαλλήλων, να υπάρξουν διαθεσιμότητες, απολύσεις;

Αν όχι, ας παραιτηθούν από τη θέση τους, να αναλάβουν κάποιοι που το κάνουν και ας πάψουν να παριστάνουν τα θύματα, που η κακιά μοίρα, κάποια κατάρα, η τρόικα, ακόμη κι ο πρωθυπουργός ή ο αρχηγός του κόμματό τους τους υποχρεώνουν να κάνουν πράγματα που δεν ανήκουν στην ιδεολογία και την ιδιοσυγκρασία τους.

Έτσι, για να ξέρουμε κι εμείς οι ψηφοφόροι ποια ήταν η αληθινή στάση του καθενός και αναλόγως να καθορίσουμε τη δική μας.

Αυτοί όμως τι θέλουν; Και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο.

Σου λέει, αν τα μέτρα αποφέρουν κάτι θετικό, θα θυμίσουμε σε όλους πως έχουν την υπογραφή μας. Αν όμως κάνουμε μια τρύπα στο νερό, τότε θα υποστηρίξουμε πως εμείς τα υπογράψαμε με το πιστόλι στον κρόταφο.

Δεν έχω δίκιο που υποστηρίζω ότι αυτοί είναι ό,τι χειρότερο διαθέτουμε;

Κουτοπονηριές!