130920 ΑΠΟΚΤΗΝΩΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Είδατε πού φτάσαμε;

Πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή;

Με πόση ευκολία αρπάζεις ένα μαχαίρι και ξεκινάς να σκοτώσεις κάποιον που δεν τον έχεις δει ποτέ στα μάτια;

Τόσο μίσος; Τόση περιφρόνηση για τη ζωή;

Από τι σπίτια ξεκινούν αυτοί οι άνθρωποι;

Πώς αποχαιρετούν το πρωί το παιδί τους για να το στείλουν στο σχολείο; Το φιλάνε και του λένε «όποιον σε στραβοκοιτάξει, πάρα μια πέτρα και άνοιξέ του το κεφάλι»;

Το έχουμε πει κι άλλη φορά.

Ο άνθρωπος είναι κτήνος. Ένα κτήνος όμως, το μόνο πάνω στη γη, που έχει συναίσθηση της κατάστασής του και προσπαθεί, παλεύει καθημερινά να απαλλαγεί από αυτήν.

Παλεύει τόσο συλλογικά όσο και ατομικά.

Δημιουργεί θεσμούς, ήθη και έθιμα, κανόνες και νόμους που θέτουν φραγμούς στις ορμές του, που ελέγχουν τα ένστικτά του, που προσπαθούν να τον εξανθρωπίσουν.

Από την άλλη, μορφώνεται, καλλιεργεί τις τέχνες και τα γράμματα, θέτει ο ίδιος όρια και κανόνες στον εαυτό του, ακολουθεί πρότυπα…

Φαίνεται όμως τελικά πως όλα αυτά δεν αρκούν, αφού υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις που τα δολοφονικά ένστικτα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο και ξεχύνονται με ορμή και δίψα και αίμα.

Είναι όμως μόνο αυτό;

Είναι μόνο τα χιλιάδες χρόνια που περάσαμε σκοτώνοντας ο ένας το άλλο, προκειμένου να του αρπάξουμε την τροφή ή το ταίρι;

Ή μήπως υπάρχει κάτι στην κοινωνία μας που υποδαυλίζει αυτά τα ένστικτα, που δεν τα αφήνει να σιγάσουν, που συχνά τα εκτρέφει και τα θεριεύει.

Ο άνθρωπος, ας πούμε, δημιούργησε τα σπορ και τα αθλήματα προκειμένου να εξορκίζει και να εκτονώνει το πάθος του για ανταγωνισμό, την επιθετικότητά του, τη δίψα του για νίκη.

Συγχρόνως όμως δημιουργήθηκαν και οι «φίλαθλοι», δημιουργήθηκαν οι διάφορες φυλές και «θύρες», γεννήθηκε ο χουλιγκανισμός.

Το άλλο πουλάκι:

Το ίδιο και η πολιτική.

Υποτίθεται ότι είναι «η συνέχιση του πολέμου με ειρηνικά μέσα» και πως σιγά σιγά φτάσαμε στο σημείο να αποφασίζουμε ποιος θα μας κυβερνά μέσα από εκλογικές «μάχες», πολιτικές «συγκρούσεις» και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Πάψαμε να σκοτώνουμε τους σφετεριστές της εξουσίας, να τυφλώνουμε τους διαδόχους ή να εξοντώνουμε νεογέννητα παιδιά, μήπως και μεγαλώνοντας διεκδικήσουν την εξουσία.

Αυτά υπάρχουν πλέον στις ιστορίες που διδάσκονται οι μεγάλοι και στα παραμύθια με τα οποία νανουρίζουμε τα μικρά παιδιά.

Υπάρχουν όμως ακόμη βίαια καθεστώτα, που διατηρούνται στην εξουσία εξοντώνοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους, είτε φυλακίζοντάς τους, είτε στέλνοντάς τους στις εξορίες, είτε «εξαφανίζοντάς» τους.

Από την άλλη, υπάρχουν επαναστάσεις, συχνά αιματηρές, που γίνονται στο όνομα της ελευθιερίας, της δημοκρατίας, του δίκαιου ή του θεϊκού νόμου, όπως τα αντιλαμβάνεται και τα επιδιώκει η κάθε ομάδα επαναστατών.

Αυτά υπάρχουν.

Υποτίθεται όχι εδώ! Όχι σε χώρες όπως η δική μας, όπου έχει θεμελιωθεί μια δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος και η εναλλαγή στην εξουσία γίνεται με εκλογές.

Όπου ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας και το δικαίωμα των μειοψηφιών να εκφράζουν τη γνώμη τους είναι απολύτως σεβαστό.

Όπου τα συνταγματικά αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα θεωρούνται απαραβίαστα, υπάρχει η διάκριση των εξουσιών και οι διαφορές επιλύονται στα δικαστήρια.

Βάλαμε ένα υποτίθεται στην αρχή; Ε, ας το βάλουμε και στο τέλος: Υποτίθεται.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό δεν σημαίνει τίποτε.

Διότι, ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω δεν έχουν επιτευχθεί σε απόλυτο ή ικανοποιητικό βαθμό, αυτό, σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή της βίας και του δίκιου του ισχυροτέρου.

Αν τα λόγια και τα επιχειρήματα δεν αρκούν, χρειάζονται σίγουρα περισσότερα λόγια και ισχυρότερα επιχειρήματα, όχι μαχαίρια και τσεκούρια!

Δυστυχώς όμως, υπάρχουν κι αυτά. Που, συχνά, στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές. Πόσο όμως αξίζει μια ανθρώπινη ζωή; Σε τι μετριέται η αξία της;

Σε τηλεοπτικό χρόνο; Σε «χτυπήματα» στα διάφορα σόσιαλ μίντια; Σε άτομα που συγκεντρώνονται για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους;

Δυστυχώς, κάπως έτσι μετριέται.

Ας σκεφτούμε μόνο ότι υπήρξαν και άλλα θύματα τέτοιων επιθέσεων, τα οποία όμως είχαν άλλο χρώμα, προήλθαν από άλλες χώρες και ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας μας.

Τότε δεν αφιερώσαμε τον απαιτούμενο χρόνο, ούτε δώσαμε τη δέουσα προσοχή. Θεωρήσαμε ίσως ότι δεν μας αφορά και τόσο, ότι είναι μακριά από μας, από τα παιδιά μας…

Κάναμε το λάθος να ξεχάσουμε ότι η βία εξαπλώνεται πιο γρήγορα κι από την πιο μολυσματική αρρώστια και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δε θα τον αγγίξει.

Γι’ αυτό ένας σίγουρος τρόπος αντιμετώπισής της υπάρχει. Η απομόνωση και η καταδίκη της από τη μια και η ενίσχυση των θεσμών που μας εξανθρωπίζουν από την άλλη. 

Κτήνη!

130919 ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

«Οθόνες οπτικής καταγραφής».

Ξέρετε περί τίνος πρόκειται; Αν φαντάζεστε ότι είναι κανένα έξυπνο «γκάτζετ» τελευταίας τεχνολογίας, κάνετε μεγάλο λάθος.

Έτσι ονόμαζαν, τότε, το μακρινό 1988, τις οθόνες των υπολογιστών. Θυμηθείτε οι παλαιότεροι και φανταστείτε ή αναζητήστε στο διαδίκτυο οι νεότεροι, πώς ήταν οι οθόνες εκείνες.

Το 1988, λοιπόν, κρίθηκε άκρως επικίνδυνο για την υγεία το να εργάζεται κάποιος μπροστά σε «οθόνες οπτικής καταγραφής» και γι’ αυτό η κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ, δεν χρειάζεται να ρωτάτε) αποφάσισε να πάρει μέτρα προστασίας για τους ριψοκίνδυνους υπαλλήλους.

Δείτε μερικά από τα μέτρα εκείνα.

«Διενέργεια σεμιναρίων επιμόρφωσης για τους κινδύνους και τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων μπροστά σε οθόνες».

«Κοινά φώτα και όχι φθορισμού».

«Εξασφάλιση σκούρων επιφανειών στα τραπέζια, εξασφάλιση χώρου μπροστά στο πληκτρολόγιο ή ειδικού πλαισίου για τη στήριξη του χεριού».

Το σημαντικότερο όμως μέτρο ήταν η καθιέρωση 15λεπτων διαλειμμάτων «κάθε δυο ώρες, κατά τη διάρκεια του ωραρίου, για όσους εργαζόμενους απασχολούνται μπροστά σε οθόνες πάνω από 4 ώρες την ημέρα συνολικά ή κάνουν διορθωτική εργασία ανεξαρτήτως ωρών».

Τα χρόνια πέρασαν, οι υπολογιστές άλλαξαν, το ίδιο και οι οθόνες τους, η χρήση τους γενικεύθηκε και σήμερα ελάχιστοι είναι πλέον οι υπάλληλοι που δεν εργάζονται μπροστά σε «οθόνες οπτικής καταγραφής».

Ωστόσο οι νομοθετικές ρυθμίσεις παρέμειναν, μέχρι που ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκέφτηκε να τις καταργήσει.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δημόσιοι υπάλληλοι αντέδρασαν. Διαβάζω από το διαδίκτυο μια ανακοίνωση:

«ΑΔΕΔΥ: θα πολεμήσουμε την κατάργηση της άδειας υπολογιστή».

Προφανώς και πρόκειται περί «πολέμου», αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε «κατοχή» και στενάζει κάτω από τις δυνάμεις της Τρόικας και τους ντόπιους μνημονιακούς συνεργάτες τους.

Να πολεμήσουμε, λοιπόν, όμως για ποιο πράγμα ακριβώς;

Μα, για την υγεία των δημοσίων υπαλλήλων, των υπαλλήλων στους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ. Περί αυτού δεν πρόκειται;

Το άλλο πουλάκι:

Μην είστε βέβαιοι.

Σας διαβάζω, και πάλι από το διαδίκτυο, τα λόγια του Γενικού Γραμματέα της ΑΔΕΔΥ, Ερμόλαου Κιοσσέ, στο πλαίσιο ρεπορτάζ της Wall Street Journal, με τίτλο «Πίσω στη δουλειά: Η Ελλάδα διαγράφει την άδεια υπολογιστή».

(Όπως καταλάβατε γίναμε θέμα στα διεθνή Μέσα.)

Τι λέει ο Γενικός Γραμματέας:

«Δεν είναι εύκολο να παίρνει κανείς όλα αυτά τα διαλείμματα μέσα στην ημέρα και γι’ αυτό είχε αποφασιστεί τότε να δίνονται ως μία μέρα ρεπό κάθε δύο μήνες».

Καταλάβατε πώς προέκυψε η άδεια, έξι μέρες το χρόνο;

Σου λέει, για να μην παρατάς τη δουλειά σου στη μέση και σηκώνεσαι για διάλειμμα δεκαπέντε λεπτών κάθε δίωρο, καλύτερα να παίρνεις μια ολόκληρη μέρα άδεια, κάθε δύο μήνες.

Κι επειδή μια μέρα τι να την κάνεις, πού να πας, βάλε πέντε μαζεμένες, κόλλα και δυο σαββατοκύριακα, και να μια αξιοπρεπής περίοδος άδειας, την οποία ο εργαζόμενος μπροστά σε «οθόνη οπτικής καταγραφής» μπορεί να αξιοποιήσει για να ξεκουράσει πραγματικά τα μάτια του, τα χέρια του, το μυαλό του και ό,τι άλλο κινδυνεύει από την εργασία του αυτή.

Είναι όμως έτσι;

Ας υποθέσουμε ότι οι οθόνες πράγματι κουράζουν, περισσότερο απ’ ό,τι το στυλό και το άσπρο χαρτί. Και ας δεχτούμε ότι είναι καλό για την υγεία του εργαζόμενου να διακόπτει κάθε λίγο, προκειμένου ο οργανισμός του να αποτοξινώνεται από τα βλαβερές επιδράσεις.

Αυτό, τι σχέση έχει με την άδεια που φτάσαν να παίρνουν οι υπάλληλοι, όποτε γουστάρουν; Εκτός αν δεχτούμε ότι όλοι ανεξαιρέτως χρησιμοποιούν αυτές τις άδειες για θεραπείες στα λουτρά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Για να το καταλάβετε καλύτερα.

Ας πούμε ότι ο γιατρός, για το καλό της υγείας σου, σου συνιστά να παίρνεις ένα φάρμακο, 20ml, κάθε τρεις ώρες.

Εσύ, επειδή το ξεχνάς και χάνεις το ρυθμό, ή επειδή βαριέσαι να κάνεις συνεχώς αυτή τη δουλειά, αποφασίζεις να παίρνεις κάθε βράδυ 160ml, για να ξενοιάζεις.

Δεν είναι το ίδιο;

Να σας δώσω ένα άλλο παράδειγμα που είναι και πιο επίκαιρο.

Ας πούμε ότι ο προπονητής μιας ομάδας μπάσκετ, δίνει οδηγία σε κάποιον παίκτη να σουτάρει πενήντα βολές, μετά από κάθε προπόνηση, προκειμένου να βελτιωθεί στον τομέα αυτό.

Εκείνος όμως, επειδή θέλει να φεύγει από το γήπεδό μαζί με τους φίλους του, κάνει τους υπολογισμούς του και πηγαίνει μια μέρα το μήνα για ατομική προπόνηση, οπότε σουτάρει χίλιες βολές κι έτσι είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στην ομάδα και τον προπονητή του.

Για να σοβαρευτούμε.

Είναι καλές οι άδειες, καλύτερα τα κεκτημένα και άριστος ο συνδικαλισμός που παλεύει να μην καταργηθούν.

Αν συμφωνήσουμε όμως ότι οι οθόνες οπτικής καταγραφής είναι κουραστικές και επικίνδυνες, τότε θα πρέπει ο συνδικαλισμός να «πολεμήσει» για τα επιβεβλημένα διαλείμματα κι όχι για διακοπές εξαήμερες των εργαζομένων.

Διαφορετικά, μόνο ρεζίλι γινόμαστε.

Ευτυχώς, εμείς γράφουμε με το χέρι!

130918 ΑΝΤΙΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Όλοι μαζί.

Οι εργαζόμενοι, στους μεγάλους αγώνες, απεργιακούς ή άλλους, πρέπει να είναι αλληλέγγυοι, ο ένας δίπλα στον άλλο, κατά το κοινώς λεγόμενο «μια γροθιά». Μόνο έτσι μπορούν να διεκδικήσουν, με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας τα αιτήματά τους.

Είδαμε όμως τις προηγούμενες μέρες πως η συμμετοχή σε μια απεργία, για διάφορους λόγους, δεν είναι πάντοτε η απαιτούμενη. Υπάρχουν «διαρροές» που αποδυναμώνουν την παρουσία ενός κλάδου απέναντι στην κυβέρνηση και στον αρμόδιο υπουργό, ο οποίος, πολύ έξυπνα, ερμηνεύει τη μη συμμετοχή στην απεργία ως διαφωνία με τα αιτήματα.

Πράγμα που δεν ισχύει.

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη θέμα που υποσκάπτει αυτό το «όλοι μαζί», ειδικά στον κλάδο των καθηγητών, που αυτές τις μέρες έχουν και μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ποιο είναι αυτό; Το γεγονός ότι, παρόλο που εργάζονται στην ίδια δουλειά, με τις ίδιες πάνω κάτω συνθήκες, έχουν και τεράστιες διαφορές.

Τέτοιες που συχνά ακυρώνουν ακόμη και την έννοια του «συναδέλφου».

Θα σας πω παραδείγματα, όπως μου τα έχουν μεταφέρει οι ίδιοι οι καθηγητές, που θα μας δώσουν μια εικόνα της κατάστασης.

Πρώτα πρώτα ας μιλήσουμε για τις διάφορες ειδικότητες.

Παρά την μισθολογική ή την βαθμολογική εξίσωση, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν κάνουν όλοι οι καθηγητές την ίδια δουλειά, τουλάχιστον στην πράξη.

Πριν προχωρήσω ας εξηγήσω τι σημαίνει αυτό.

Στη θεωρία, η κάθε ειδικότητα έχει να επιτελέσει, από τη δική της σκοπιά, ένα σπουδαιότατο παιδαγωγικό και διδακτικό έργο. Είτε είσαι μαθηματικός είτε μουσικός, γυμναστής ή φιλόλογος, καθηγητής της πληροφορικής ή θεολόγος, οι απαιτήσεις είναι εξίσου υψηλές και η ευθύνη τεράστια.

«Στην πράξη» όμως, δεν ισχύει αυτό. Όπως και να το κάνουμε είναι διαφορετική η ευθύνη ενός φιλολόγου, ενός μαθηματικού ή φυσικού, που έχουν να προετοιμάσουν τα παιδιά για τις πανελλήνιες εξετάσεις και διαφορετικές εκείνες του γυμναστή ή του «πληροφορικού», ακόμη και του θεολόγου ή του καθηγητή γαλλικών.

Αυτό, μεταξύ άλλων, το αποδεικνύει και το ενδιαφέρον και η συμμετοχή των ίδιων των μαθητών στο καθένα από τα παραπάνω μαθήματα.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά στην… πράξη.

Όπου υπάρχουν και άλλες διαφοροποιήσεις.

Οι γυμναστές, ας πούμε, έχουν δικαίωμα να ασχολούνται και τα απογεύματα με το επάγγελμά τους, εργαζόμενοι σε ομάδες, αθλητικούς ή χορευτικούς συλλόγους κλπ., πράγμα που… στην πράξη, δεν ισχύει για άλλες ειδικότητες.

Ισχύει όμως κάτι άλλο, πάντα… στην πράξη.

Φανταστείτε δυο καθηγητές που μπαίνουν στην υπηρεσία την ίδια χρονιά, εργάζονται στο ίδιο σχολείο, όταν όμως θα βγουν στη σύνταξη η περιουσία του ενός θα είναι (πόσο να βάλω;)… πενταπλάσια από του άλλου.

Αυτό διότι ο δεύτερος «αξιοποιεί» τα απογεύματά του κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα, τα οποία αποδίδουν τεράστια και αφορολόγητα εισοδήματα.

Θα μου πείτε (όπως μου είπε κάποιος καθηγητής) ο άνθρωπος δουλεύει, κουράζεται, δεν τα κλέβει.

Ναι, έτσι είναι. Έχετε όμως σκεφτεί τι επιπτώσεις έχει αυτή η πρακτική –αφήνω την απόδοση στην τάξη- στην «ενότητα του κλάδου», που είναι το ζητούμενο στις απεργίες και για την οποία συζητάμε;

Πώς ναι αισθανθείς συνάδελφος και συναγωνιστής με κάποιον που κάνει άλλη δουλειά από εσένα (ιδιαίτερα) και κερδίζει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι εσύ;

Θα μεταφέρω πάλι τι μου είπε άλλος καθηγητής:

«Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαι περισσότερο συνάδελφος με την καθαρίστρια του σχολείου ή με τον φύλακα, παρά με κάτι καθηγητές που τρελαίνονται στα ιδιαίτερα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι και η εικόνα προς τα έξω.

Διότι, σε κάθε απεργία, υποτίθεται πως οι απεργοί ζητούν να έχουν με το μέρος τους και την κοινή γνώμη, συγκεκριμένα οι εκπαιδευτικοί θέλουν στο πλάι τους τους γονείς των μαθητών τους.

Πώς να σε συμπονέσει όμως και να σε συμπαρασταθεί ο γονιός, από τον οποίο έχεις πάρει κάτι χιλιάρικα, προκειμένου να προετοιμάσεις το παιδί του καλύτερα για το πανεπιστήμιο;

Σε βλέπει να ζητάς αυξήσεις, σκέφτεται πόσα βγάζεις από τα ιδιαίτερα, και αμέσως από σύμμαχος γίνεται εχθρός.

Αφήστε το άλλο.

Ένα από τα αιτήματα των καθηγητών είναι να μην αυξηθεί το ωράριό τους, διότι με τις ώρες διδασκαλίες που είχαν (16-21 την εβδομάδα, ώρες των 35-45 λεπτών) ίσα ίσα που προλάβαιναν να προετοιμαστούν στο σπίτι, για τα μαθήματα της επομένης.

Όταν όμως υπάρχουν χιλιάδες καθηγητές που τα απογεύματα εργάζονται πολλές ώρες (πάρα πολλές ώρες ορισμένοι) πώς να μας πείσουν ότι η αύξηση των 2 ωρών την εβδομάδα (ωρών των 35-45 λεπτών) είναι «αντιπαιδαγωγική»;

Έτσι, λοιπόν, το κίνημα δέχεται βολές εκ των έσω και μια υπεύθυνη συνδικαλιστική στάση θα ήταν να απομονωθούν αυτοί οι «ιδιαιτεράκηδες», όσο πολλοί κι αν είναι, ακόμη και με την απομάκρυνσή τους από τους συλλόγους εκπαιδευτικών, ώστε να διαφυλαχθεί η εργασία και το κύρος των υπολοίπων.

Η συναδελφικότητα απαιτεί από τον κλάδο των καθηγητών, πριν απ’ όλα, ειλικρίνεια και κοίταγμα στον καθρέφτη. Διαφορετικά, αποδυναμώνει τους αγώνες τους, μειώνει την ισχύ των επιχειρημάτων και των διεκδικήσεών τους, κυρίως όμως γίνεται άδικη για τους συνεπείς και τους υπεύθυνους!

Που δεν είναι και λίγοι.

Ε, όχι και όλοι μαζί!

130917 ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Άλλος λόγος;

Προσπαθούσαμε χθες να διερευνήσουμε τους λόγους για τους οποίους κάποιοι (πολλοί) εργαζόμενοι του δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν συμμετέχουν στις απεργίες που προκηρύσσουν τα συνδικάτα τους.

Λόγους τους οποίους θα έπρεπε να αναζητήσουν οι ίδιες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες προκειμένου να τους ανασκευάσουν.

Ένας ακόμη λόγος είναι ότι οι απεργίες, πριν προκηρυχθούν, στη φάση δηλαδή της συζήτησης και της απόφασης, δεν έχουν τη δεδηλωμένη βούληση των εργαζομένων για την υλοποίησή τους, για να μην πω ότι έχουν εκείνη για τη μη πραγματοποίηση απεργίας, την οποία όμως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αγνοούν.

Θα σας πω πώς γίνεται για να καταλάβατε. Η συνήθης διαδικασία είναι η εξής: Μια συνομοσπονδία, εκτιμώντας την πολιτική κατάσταση, εισηγείται στους εργαζόμενους την πραγματοποίηση απεργίας. Αυτοί πρέπει να πραγματοποιήσουν γενικές συνελεύσεις, ώστε να αποφασίσουν αν συμφωνούν ή όχι.

Στις (έκτακτες) γενικές συνελεύσεις των σωματείων, υπάρχει απαρτία όταν συμμετέχει ένα πολύ μικρό ποσοστό των εγγεγραμμένων μελών, συνήθως το ένα πέμπτο ή και λιγότερο, αφήστε που σε κάποια σωματεία η τρίτη συνέλευση έχει απαρτία με όσους κι αν παρευρίσκονται.

Που σημαίνει –για να πάρουμε ένα «λογικό» παράδειγμα- ένα σωματείο τριακοσίων εργαζομένων μπορεί να πραγματοποιήσει συνέλευση με απαρτία, όταν βρίσκονται παρόντα εξήντα μέλη. Αν τα τριάντα ένα ψηφίσουν την πραγματοποίηση απεργίας, τότε στην ομοσπονδία «κατεβαίνει» τέτοια απόφαση, η οποία όμως, στην πραγματικότητα πάρθηκε από το ένα δέκατο των εργαζομένων.

Ε, θα είναι έκπληξη, αν ένα ποσοστό της τάξης του 80% και πάνω γυρίσει την πλάτη στη συγκεκριμένη απεργία;

Αφήστε που πολλοί σύλλογοι, επειδή δεν συγκεντρώνουν ούτε αυτόν τον μικρό αριθμό στην συνέλευση, ώστε ένα υπάρξει απαρτία, δεν στέλνουν απόφασης, αλλά εξουσιοδοτούν την ομοσπονδία να εκτιμήσει την (εκτιμημένη ήδη) κατάσταση και να προχωρήσει ή όχι στην απεργία.

Ε, εκεί, στην Αθήνα, είναι που παίζονται τα χοντρά παιχνίδια. Σας πληροφορώ ότι εννιά στις δέκα φορές η ομοσπονδία εκτιμά πως η απεργία είναι επιβεβλημένη (γι’ αυτό άλλωστε έκανε και τη σχετική εισήγηση προς τα πρωτοβάθμια σωματεία) και την πραγματοποιεί, έχοντας εξασφαλίσει μια τεράστια… μη συμμετοχή.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτός είναι ο κανόνας.

Έτσι συνέβαινε επί δεκαετίες κι έτσι εξακολουθεί να συμβαίνει, λες και κανείς δεν καταλαβαίνει ή δεν μπορεί να βγάλει κάποιο συμπέρασμα από όλη αυτή την κατάσταση.

Οι συνδικαλιστές, οι μεγαλοσυνδικαλιστές είναι το πιο σωστό, εξακολουθούν να παίζουν τα παιχνίδια τους, ανάλογα με τα συμφέροντα των κομμάτων στα οποία ανήκουν, προσβλέποντας συχνά και σε ένα ίδιον όφελος.

Τα μικρότερα στελέχη, όταν δεν διακατέχονται από προσωπικές φιλοδοξίες και μεγαλοϊδεατισμούς, εξακολουθούν αφελώς να πιστεύουν πως «στραβός είναι ο γιαλός» και να μην αναρωτιούνται ούτε για λίγο μήπως οι ίδιοι «στραβά αρμενίζουν».

Ποιους βολεύει το όλο σύστημα;

Όλους εκείνους, από κόμματα μέχρι επαγγελματικά στελέχη, που θέλουν να ελέγχουν τον συνδικαλισμό και να κινούν τα νήματα χρησιμοποιώντας τον κατά το δοκούν.

Αυτοί δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε. Είναι πολύ βολικό οι αποφάσεις να παίρνονται από ισχνές μειοψηφίες, οι οποίες χειραγωγούνται πιο εύκολα από έμπειρα στελέχη και ελεγχόμενες ομάδες.

Ξέρω τι θα με ρωτήσετε εδώ: Και τι πρέπει να γίνει; Αν η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων είναι αδιάφορη, δεν πρέπει να λαμβάνεται ποτέ καμία απόφαση, ούτε να προκηρύσσεται ποτέ απεργία;

Δεν θα απαντήσω.

Θα σας καλέσω μόνο να αναρωτηθούμε ποιος είναι ο ρόλος του συνδικαλισμού και πόσο δημοκρατικό είναι να εκπροσωπείς τον άλλο με το ζόρι, ακόμη κι όταν εκείνος προφανώς δεν επιθυμεί την εκπροσώπησή του, πιθανότατα ούτε καν τη συμμετοχή του στο συνδικάτο, η οποία επίσης γίνεται συχνά σχεδόν υποχρεωτικά, με ανάλογη παρακράτηση της συνδρομής.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πήγε μακριά η βαλίτσα.

Ξεκινήσαμε να διερευνούμε τους λόγους για τους οποίους κάποιοι δεν συμμετέχουν στις απεργίες και φτάσαμε να συζητάμε όλη την παθογένεια του συνδικαλιστικού κινήματος.

Αφήσαμε όμως ένα ερώτημα που δεν τέθηκε καν.

Είπαμε ποιους βολεύει το όλο σύστημα, όμως δεν αναρωτηθήκαμε ποιους δεν βολεύει, ποιοι την πληρώνουν.

Πρωτίστως κάποιοι ρομαντικοί που, σε κάθε απεργία, ασχέτως από τον τρόπο που αυτή αποφασίστηκε, ασχέτως από το πόσο καλά οργανώθηκε, ασχέτως ακόμη κι από τα αιτήματά της, αυτή προτιμούν να είναι απεργοί παρά απεργοσπάστες.

Όπως έλεγε κάποιος από αυτούς «προτιμώ να είμαι δίπλα στον συνάδελφο που χάνει το μεροκάματο του παρά σ’ εκείνον που πάει και το παίρνει».

Όλοι αυτοί, πιστέψτε με, είναι πάρα πολλές οι φορές που απεργούν με βαριά καρδιά, καμιά φορά βρίζουν κιόλας από μέσα τους, όμως είναι εκεί γιατί έτσι έχουν μάθει, δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

Ξέρετε ποιο είναι το κακό; Ότι συχνά γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης των συμφερόντων για τα οποία μιλήσαμε πριν και ότι ίσως με τη (συνεπή) στάση τους βοηθούν να διαιωνίζεται ένα σάπιο σύστημα.

Και είναι κρίμα!

Λογική και συναίσθημα.

130916 ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Γιατί δεν απεργούν οι… απεργοί;

Είναι ένα ερώτημα που μας έχει βασανίσει πολλές φορές. Σε κάθε απεργία υπάρχει ένα ποσοστό, συνήθως πολύ μεγάλο, μη απεργών ή απεργοσπαστών, όπως τους χαρακτήριζαν παλαιότερα.

Ειδικά σε κάποιους κλάδους το φαινόμενο είναι τόσο συχνό και εκτεταμένο, που έχει καταντήσει ρουτίνα.

Προκηρύσσεται μια απεργία και εκείνοι που θα απεργήσουν γνωρίζονται μεταξύ τους με τα μικρά τους ονόματα. Οι υπόλοιποι, η πλειονότητα, εργάζονται κανονικά και μόνο σε πολύ ειδικές περιπτώσεις κάποιοι από αυτούς θα δηλώσουν συμμετοχή στην απεργία.

Όπως καταλαβαίνετε, υπάρχει ένα θέμα προς διερεύνηση. Το οποίο, κανονικά, θα έπρεπε να προβληματίσει πρωτίστως τους συνδικαλιστές κι όλους όσους αποφασίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ας προσπαθήσουμε να διατυπώσουμε ορισμένες υποθέσεις, αφού ποτέ δεν μπορείς να είσαι βέβαιος για τα κίνητρα του άλλου, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και παίρνει αποφάσεις.

Όπως είναι φυσικό, δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μια απάντηση στο ερώτημα μας. Εμείς θα σας πούμε όσες μας έρχονται στο νου κι εσείς μπορείτε να προσθέσετε τις δικές σας εκδοχές. Φυσικά, έχει ιδιαίτερη σημασία η οπτική γωνία από την οποία βλέπει κάποιος τα πράγματα. Αν δηλαδή είναι ο ίδιος στη θέση του απεργού, οπότε διερευνά τα κίνητρα των άλλων, ή αν δεν συμμετέχει στην απεργία, οπότε ερμηνεύει την δική του στάση (ή ψάχνει και για δικαιολογίες).

Δεν έχουν μάθει να αγωνίζονται.

Υπάρχει μια μερίδα εργαζομένων οι οποίοι δεν έχουν αγωνιστεί για τίποτε στη ζωή τους. Διορίστηκαν με μέσον και ό,τι έχουν κερδίσει είναι είτε από αγώνες άλλων, είτε φιλικές παροχές «της εργοδοσίας», συνήθως προεκλογικές, είτε προσωπικές ικανοποιήσεις αιτημάτων και διευκολύνσεις, οι οποίες γίνονται μέσω πλαγίων οδών.

Με προσωπικές γνωριμίες, με κομματικές εξυπηρετήσεις, με διαπλοκή και συνεχές πάρε δώσε, οι εργαζόμενοι αυτοί έχουν κατορθώσει να κερδίσουν πολύ περισσότερα απ’ όσα πράγματι αξίζουν, επομένως δεν μπορούν ίσως να διανοηθούν πως κάποια πράγματα χρειάζεται να αγωνιστείς συλλογικά για να τα πετύχεις.

Το άλλο πουλάκι:

Ας τους αφήσουμε αυτούς.

Κι ας δούμε την κατηγορία εκείνων που δεν πιστεύουν ότι μια απεργία μπορεί να φέρει κάποιο αποτέλεσμα.

Απογοήτευση; Πιθανότατα σε κάποια περίοδο του εργοστασιακού τους βίου να συμμετείχαν ενεργά στους αγώνες, όμως σιγά σιγά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι, πεπεισμένοι ότι οι απεργίες δεν αποτελούν πλέον μέσο πίεσης.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για εργαζόμενους σε τομείς όπου η απεργία δεν έχει άμεσο αντίκτυπο στους πολίτες, που δεν μπορούν δηλαδή να πιέσουν την κυβέρνηση μέσω τρίτων.

Είπαμε την κυβέρνηση κι όχι την εργοδοσία, διότι θα έπρεπε να διευκρινίσουμε πως μιλάμε για απεργίες στο δημόσιο ή στις ΔΕΚΟ κι όχι σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπου το τοπίο είναι τελείως διαφορετικό.

«Πεταμένα λεφτά», λοιπόν, είναι για την κατηγορία αυτή η απεργία, δεν θα έπρεπε όμως να τους συγχέουμε με εκείνους οι οποίοι δεν απεργούν ποτέ, και οι οποίοι ποτέ και για κανέναν λόγο δεν θα θυσίαζαν ένα μεροκάματο.

Αυτοί μάλιστα, οι τελευταίοι φέρνουν πολύ συχνά ως επιχείρημα το ότι «δεν τους φτάνουν τα λεφτά», πράγμα που αποδείχθηκε εντελώς ψευδές με την κρίση και τις περικοπές που υπέστησαν στους μισθούς τους. Τι αποδείχτηκε; Ότι μπορούσαν και παραμπορούσαν να χάσουν όχι ένα αλλά πολλά μεροκάματα, απλώς δεν ήθελαν.

Πόσο σωστά όμως σκέφτονται όσοι πιστεύουν πως η απεργία δεν αποτελεί (πια) μέσο πίεσης;

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το «μέτρο» αυτό στη χώρα μας έχει ξεφτιλιστεί, επειδή ακριβώς έχει… παραφορεθεί.

Υποτίθεται ότι αποτελεί έσχατο μέσο, στο οποίο οι εργαζόμενοι καταφεύγουν, όταν έχουν εξαντληθεί όλοι οι άλλοι τρόποι διαλόγου και διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση. Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα υπήρχε ακόμη και το φαινόμενο της «εθιμοτυπικής απεργίας», όποτε για παράδειγμα συζητιόταν ή ψηφιζόταν ο προϋπολογισμός στη βουλή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αναξιόπιστα συνδικάτα.

Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που οδηγεί πολλούς εργαζόμενους στην… αποχή από την απεργία.

Είναι γεγονός ότι  οι συνδικαλιστικές παρατάξεις αποτελούν το μακρύ χέρι των κομμάτων, εντός των χώρων εργασίας.

Οι περισσότεροι συνδικαλιστές είναι κομματικά στελέχη και γι’ αυτούς προέχει το συμφέρον του κόμματος, το οποίο είναι διαφορετικό όταν αυτό βρίσκεται στην κυβέρνηση και διαφορετικό όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

Στην πρώτη περίπτωση οι συνδικαλιστές αγωνίζονται για… εργασιακή ηρεμία, ενώ στη δεύτερη προσπαθούν να δημιουργήσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φθορά στην κυβέρνηση κι έτσι βλέπουμε πως η στάση τους διαφοροποιείται, πράγμα που γίνεται αντιληπτό από τους εργαζόμενους, όσο κι αν εκείνοι προσποιούνται πως αγωνίζονται ακόμη και εναντίον μιας δικής τους κυβέρνησης.

Αυτή η διαφοροποιημένη στάση τηρείται σχεδόν αυτόματα, αφού πολλοί είναι πεπεισμένοι πως οι αγώνες χρειάζονται μέχρι να έρθει στην εξουσία το δικό τους κόμμα, γεγονός που από μόνο του θα είναι ευεργετικό για τους εργαζόμενους, οι οποίοι δεν θα έχουν πια λόγο να αγωνίζονται για τίποτε.

Αυτό το παιχνίδι των συνδικαλιστών όμως οδηγεί πολλούς εργαζόμενους να αποκτούν την αίσθηση πως η συμμετοχή τους στην απεργία σημαίνει συμμετοχή σε κομματικά παιχνίδια και αυτό δεν το θέλουν.

Θα συνεχίσουμε όμως και αύριο την κουβέντα μας.

Μη συμμετοχή!