131007 ΜΠΑΦΙΑΣΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Οι συνέπειες του κρύου.

Μπορεί ο χειμώνας να μην ήρθε ακόμη, μπορεί οι κρύες μέρες που περάσαμε και περνάμε να σήμαναν απλώς το οριστικό τέλος του καλοκαιριού, μπορεί να έχουμε μπροστά μας το γλυκό αγιοδημητριάτικο καλοκαιράκι, ωστόσο, με τη μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας που ζήσαμε, αναδείχθηκε το πρόβλημα και πάλι.

Όχι, δεν εννοώ το πρόβλημα της θέρμανσης.

Αυτό, κατά τα φαινόμενα, θα το αντιμετωπίσουμε όπως και πέρσι, ίσως με κάπως καλύτερους όρους, όσον αφορά την επιδότηση αγοράς πετρελαίου.

Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει πως ο φετινός χειμώνας θα είναι το ίδιο ήπιος με τον περσινό, το πιθανότερο να μην είναι, όμως αυτό μόνο στη στατιστική και τις πιθανότητες μπορεί να το στοιχειοθετήσει κανείς. Δεν γίνεται δυο συνεχόμενες χρονιές να υπάρξει ένα «ακραίο» καιρικό φαινόμενο.

Από την άλλη όμως καλό θα είναι να μην ακούμε και τις «διάφορες Κασσάνδρες» που υποστηρίζουν πως ο φετινός χειμώνας θα είναι ιδιαίτερα δριμύς.

Τις «Κασσάνδες» είπα; Λάθος!

Τους «μάντεις κακών» έπρεπε να πω, αλλά βλέπετε έπεσα κι εγώ στο συνηθισμένο σφάλμα που κάνουν πολλοί ομιλητές.

Σας θυμίζω ότι η Κασσάνδρα, κόρη του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου και της Εκάβης, είχε αποκτήσει τη μαντική ικανότητα (κατά μία εκδοχή) ως χάρισμα από τον θεό Απόλλωνα, σε αντάλλαγμα του έρωτά της.

Όταν όμως αυτή αρνήθηκε, ο θεός, μη μπορώντας να πάρει πίσω το «δώρο» του, την καταράστηκε να μην πιστεύει κανείς τις προφητείες της.

Κακώς λοιπόν σήμερα, όταν θέλουμε να μιλήσουμε για προβλέψεις που θα διαψευστούν, λέμε ότι προέρχονται από «Κασσάνδρες», αφού οι προφητείες της Κασσάνδρας αποδείχθηκαν όλες σωστές, μόνο που οι Τρώες δεν τις είχαν πιστέψει κι έτσι δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τις συνέπιες.

Τι έλεγα όμως;

Α, ναι. Ασχέτως από το πώς θα εξελιχθεί ο φετινός χειμώνας, το πρώτο κρύο ήρθε να αναδείξει και πάλι ένα θέμα πολύ σοβαρό, όχι μόνο για έναν λόγο.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους.

Όσο είναι καλοκαιράκι και βγάζουμε τα τραπεζάκια μας έξω, που θα έλεγε κι ο Διονύσης, κανένα (σοβαρό) πρόβλημα.

Οι θεριακλήδες μπορούν να απολαμβάνουν το τσιγαράκι τους χωρίς να ενοχλούν (σοβαρά) τους υπόλοιπους, που τρώνε, πίνουν τον καφέ ή το ποτό τους.

Το κρύο όμως, που μας μάζεψε μέσα, σε συνδυασμό με τα ευρωπαϊκά ματς των περασμένων ημερών, ανέδειξε και πάλι το πρόβλημα.

Ποιο ακριβώς πρόβλημα; Εδώ χωράει μεγάλη κουβέντα.

Διότι τα προβλήματα είναι πολλά. Ας δούμε μερικά, χωρίς αξιολογική σειρά:

Υπάρχει ή δεν υπάρχει νόμος; Κι αν υπάρχει θα πρέπει να εφαρμόζεται, ή τον έχουμε μόνο για τα μάτια του (πολιτισμένου) κόσμου;

Υπάρχει. Και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να εφαρμόζεται.

Εδώ όμως έρχεται το αμείλικτο ερώτημα: Είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος νόμος σ’ αυτή τη χώρα που δεν εφαρμόζεται;

Δεν αρκεί παρά να ρίξει κανείς μια ματιά στο πού παρκάρουμε εμείς οι νεοέλληνες (διότι οι παλιοί δεν είχαν αυτοκίνητα για να παρκάρουν) για να διαπιστώσει πως τους νόμους τους έχουμε γραμμένους και μόνο με τον φόβο της βέβαιης επιβολής κυρώσεων μπορεί να συγκινηθούμε και να τους λάβουμε υπόψη.

Μια άλλη όψη του προβλήματος, η οποία αναδεικνύεται ακριβώς από τη μη εφαρμογή των νόμων, είναι πως δεν λειτουργεί ούτε η περίφημη αυτορρύθμιση.

Δηλαδή θα μπορούσε η παράβαση του νόμου να γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε οι παραβάτες να το κάνουν σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης και οι υπόλοιποι να δείχνουν ανοχή και κατανόηση ακριβώς γι’ αυτό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μπα!

Ειδικά με το κάπνισμα, όπως και με το παρκάρισμα, οι περισσότεροι «παραβάτες» αποδεικνύονται απλώς… γαϊδούρια.

Δεν δίνουν δεκάρα αν ενοχλούνται οι υπόλοιποι. Δεν κάνουν και τον κόπο να ρωτήσουν πριν ανάψουν τσιγάρο, ή να πάνε λίγο παραπέρα, όπου υπάρχει θέση για παρκάρισμα αλλά το κάνουν επιδεικτικά, μπροστά σε όλους, σαν να τους λένε «εγώ είμαι ο μάγκας και σας έχω όλους γραμμένους».

Και μόνο γι’ αυτό, δηλαδή για τις περιπτώσεις που αποτελεί «μαγκιά», ο νόμος θα έπρεπε να είναι αυστηρότατος.

Δυστυχώς δεν είναι, παρά το ότι ακούγεται πως υπάρχει (ξανά) πολιτική βούληση για την «πιστή εφαρμογή» του.

Έχουμε ξανασυζητήσει για το θέμα, είδαμε πολλές επιπτώσεις του, στην παρούσα φάση ας σκεφτούμε τι σημαίνει ο «εθισμός» στη μη τήρηση των νόμων.

Από «παιδαγωγικής» δηλαδή σκοπιάς, θα ήταν προτιμότερο να ανασταλεί η λειτουργεί του συγκεκριμένου νόμου, παρά να εξακολουθήσει να είναι σε ισχύ και να μην εφαρμόζεται από κανέναν.

Υπάρχει και ακόμη χειρότερη περίπτωση.

Να γίνεται, όπως συμβαίνει και με τις τροχαίες παραβάσεις, αιφνιδιαστικός έλεγχος (ή και «αιφνιδιαστικός» έλεγχος) και να την πληρώνουν πάντα οι άτυχοι, οι ανυποψίαστοι και οι… κακά πληροφορημένοι.

Η υπόθεση (δεν) σηκώνει τσιγάρο.

Παφ!

131004 ΕΓΚΥΚΛΙΟ

Το ένα πουλάκι:

«Έχε το νου σου στο παιδί…»

Διαβάσαμε στο πόρισμα του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου πως η Χρυσή Αυγή είχε δημιουργήσει και μια ομάδα με την ονομασία «Κένταυρος», η οποία είχε ως αποστολή τη στρατολόγηση και την εκπαίδευση μαθητών.

Στις συναντήσεις μάλιστα του «πυρήνα» της οργάνωσης, έπαιρνε μέρος πάντοτε και κάποιος από την ομάδα του «Κενταύρου», όντας ανήλικος. Στόχος τους ήταν η δημιουργία ταγμάτων εφόδου αποτελούμενων από μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου.

Προσπάθησα να το ψάξω λίγο το θέμα και έπεσα πάνω σε ένα ρεπορτάζ στο οποίο μιλούσαν καθηγητές που προβληματίζονταν έντονα από τη διείσδυση των φασιστικών ιδεών στους μαθητές τους.

Περισσότερο όμως τους απασχολούσε η αδυναμία (;) του σχολείου και των ίδιων να αντιδρούσαν σ’ αυτό το φαινόμενο.

Προβληματίστηκα κι εγώ.

Περισσότερο όμως Με απασχόλησε η δήλωση των καθηγητών ότι έχουν δεμένα τα χέρια τους και δεν μπορούν να παρεμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις.

Λένε μάλιστα ότι αυτό απαγορεύεται από το νόμο και, στις δύσκολες μέρες που ζούμε, δεν είναι να παραβαίνει κανείς τις διατάξεις του.

Τα λόγια μιας καθηγήτριας Βιολογίας:

«Είναι βασανιστικό να βλέπουμε το αβγό του φιδιού να επωάζεται και να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα».

Και ενός μαθητικού:

«Πέρυσι έβλεπα τους μαθητές της Α’ Λυκείου να ζωγραφίζουν στα θρανία μαιάνδρους, το σήμα της Χρυσής Αυγής, φράσεις όπως “Ίμια 1996” και δεν μπορούσα να επέμβω. Το θέμα έχει απασχολήσει πολύ τον Σύλλογο Καθηγητών, αλλά οι εντολές από τη διεύθυνση για αποχή από κάθε πολιτική συζήτηση είναι αυστηρές. Πέρυσι μια καθηγήτρια κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις γιατί αναφέρθηκε στην παγκοσμιοποίηση, γεγονός που ενόχλησε έναν από τους μαθητές».

Ανησυχητικά φαινόμενα, φίλοι μου.

Να μην τολμούν οι καθηγητές να μιλήσουν στα παιδιά της τάξης τους. Βεβαίως θα μου πείτε πως αυτό έχει και τα καλά του, διότι αν έχουν το δικαίωμα να συζητούν για ό,τι θέμα τους κάνει κέφι, δεν ξέρουμε πού θα φτάσει η κουβέντα ή αν θα έχουν όλοι την άποψη όχι τη δική μας, τουλάχιστο του Υπουργείου Παιδείας.

Το άλλο πουλάκι:

Εγώ το έψαξα λίγο.

Επειδή διάβασα γι’ αυτές τις καταγγελίες εις βάρος καθηγητών, προβληματίστηκα και είδα πως αυτό που τους περιορίζει είναι μια εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας με αριθμό 240/5/Γ2/1519/1985, στην οποία μάλιστα αναφερόταν και το συγκεκριμένο ρεπορτάζ.

Τη βρήκα και σας τη διαβάζω:

«Παρακαλούμε να γνωρίσετε στους διευθυντές των σχολείων της αρμοδιότητάς σας ότι απαγορεύεται κάθε ομιλία πολιτικού περιεχομένου προς μαθητές ή εκπαιδευτικούς μέσα στο χώρο του σχολείου, από εκπροσώπους κομμάτων, φορείς συλλογικών οργάνων ή άλλα πρόσωπα».

Εσείς τι καταλαβαίνετε;

Νομίζω ότι είναι σαφές. Μιλάει όχι για καθηγητές, αλλά για τρία πρόσωπα, στα οποία απαγορεύεται να κάνουν πολιτικές συζητήσεις με μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Είναι δυνατόν όμως, στο πλαίσιο του μαθήματος ή και έξω από αυτό, να μην μπορεί ένας καθηγητής να μιλήσει στα παιδιά για τη δημοκρατία;

Σας θυμίζω ότι αυτό όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται και μάλιστα όχι από εγκυκλίους αλλά από τον ίδιο τον «ιδρυτικό» νόμο της εκπαίδευσης.

Διαβάζω τον σκοπό της εκπαίδευσης, από το 1^ο άρθρο του νόμου 1566/85:

«Ειδικότερα υποβοηθεί τους μαθητές:

α) Να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο…»

Τι δεν μπορεί δηλαδή να κάνει ο εκπαιδευτικός; Τι τον εμποδίζει να μιλήσει και για το «αυγό του φιδιού» και για «μαιάνδρους» ή οτιδήποτε άλλο σχετικό με τη δημοκρατία και τους εχθρούς της;

Αν φοβάται τόσο, ας πάρει τον νόμο, ας τον διαβάσει στα παιδιά και ας τους ρωτήσει τι καταλαβαίνουν.

Τι σημαίνει δηλαδή εμπνέομαι από αγάπη προς τον άνθρωπο και πώς μπορεί αυτό να υλοποιηθεί, όταν χρησιμοποιώ τον άλλο ως… μπάλα ποδοσφαίρου, επειδή δεν μου αρέσει το χρώμα του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ευθυνοφοβία!

Εγώ έτσι θα το χαρακτήριζα.

Δεν μπορεί οι καθηγητές μας να μας μιλούσαν για δημοκρατία στα χρόνια της χούντας και σήμερα να φοβούνται, μήπως βρεθεί κάποιος παράξενος γονιός και τους δημιουργήσει προβλήματα.

Εξάλλου ακόμη και αν βρεθεί κάποιος γονιός που θα θιγεί από τη συζήτηση περί δημοκρατίας, είναι πού δύσκολο να βρει το δίκιο του, όπου κι αν απευθυνθεί.

Τι θα πάει να πει δηλαδή; Ο τάδε καθηγητής μιλάει μέσα στην τάξη για τα καλά του δημοκρατικού πολιτεύματος;

Και ευθέως κατά της Χρυσής Αυγής να θέλει να μιλήσει κάποιος, τώρα πλέον μπορεί να το κάνει ελεύθερα, αφού δεν έχει παρά να πει στα παιδιά τι άκουσε στα βραδινά δελτία ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών σταθμών ή να τους διαβάσει το πόρισμα του εισαγγελέα.

Άντε, δικαιολογίες δεν υπάρχουν.

Αρκεί να μην ξεφύγει κανείς από το ιστορικό πλαίσιο. Διότι, αν, ας πούμε, αρχίσει να διδάσκει στα παιδιά πως «η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» και πως «η χώρα μας βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή», ε τότε ίσως υπάρξει θέμα.

Ελευθερία λόγου!

131003 ΔΙΜΕΤΩΠΟ

Το ένα πουλάκι:

Υπάρχουν δύο θέματα.

Στην πορεία ίσως μας προκύψει και κανένα τρίτο, όμως, για την ώρα, ας ασχοληθούμε με αυτά.

Το ένα έχει να κάνει με την υπόσταση, δηλαδή την οργανωτική δομή, τον τρόπο λειτουργίας και, πίσω απ’ όλα, την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής.

Αυτή άρχισε σιγά σιγά να αποκαλύπτεται και να τη συνειδητοποιούν ακόμη και οι πιο ανυποψίαστοι, οι πιο αφελείς.

Υπάρχει όμως και το δεύτερο που είναι ίσως πιο σοβαρό. Το γεγονός ότι βρέθηκαν τόσοι πολλοί «αφελείς» (αυτή τη φορά η λέξη σε εισαγωγικά) να πιστέψουν στα λόγια αλλά και να επικρατήσουν τα έργα.

Έτσι έφτασε η Χρυσή Αυγή να λανσάρεται στις δημοσκοπήσεις ως τρίτο κόμμα. Σας μεταφέρω κουβέντα που τη διάβασα, αλλά την άκουσα και με τα αφτιά μου, γεγονός που δείχνει ότι κυκλοφορούσε πολύ στους σχετικούς κύκλους:

«Στις επόμενες εκλογές θα πάθουν πλάκα. Αν τα έχασαν μ’ αυτό που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες, τώρα θα ζαλιστούν. Έχουμε δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι μπορεί να είμαστε και δεύτεροι».

Ας τα δούμε όλα από την αρχή.

Πριν από μερικά χρόνια η Χρυσή Αυγή ήταν ένα κόμμα που δεν μπορούσε να πλησιάσει το 1% του εκλογικού σώματος.

Πράγμα που σημαίνει ότι το ψήφιζαν μόνο τα μέλη του, άντε και μερικοί άλλοι που βρισκόταν από κοντά.

Τι συνέβη και έκανε αυτό το εκλογικό ΜΠΑΜ με αποτέλεσμα μάλιστα να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος;

Για το μπαμ υπάρχουν πολλές εξηγήσεις. Για κάποιους φταίει το μνημόνιο, αποκλειστικά. Για άλλους φταίει η γενική απαξίωση των πολιτικών, όπως εκφράστηκε από μια μεγάλη μερίδα των αγανακτισμένων. Για άλλους φταίνε προβλήματα όπως το μεταναστευτικό και η ασφάλεια στις μεγάλες κυρίως πόλεις. Κάποιοι υποστηρίζουν πως έπαιξε ρόλο η ευνοϊκή υποδοχή της Χρυσής Αυγής από μερίδα του τύπου και των δημοσιογράφων. Άλλοι ρίχνουν το φταίξιμο στη θεωρία των δύο άκρων και τον εθισμό της κοινωνίας σε πράξεις βίας που, ανάλογα από ποιους προέρχονταν, μπορεί να γίνονταν «κατανοητές», ανεκτές ή και νομιμοποιούνταν.

Στο κάθε επιχείρημα μπορεί να φέρει κανείς έναν σοβαρό αντίλογο και να υποστηρίξει, για παράδειγμα, ότι μνημόνια ή/και μετανάστες υπάρχουν και αλλού όμως πουθενά δεν εμφανίστηκε αντίστοιχο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής.

Το άλλο πουλάκι:

Λίγη προσοχή εδώ.

Ακροδεξιά κόμματα υπάρχουν και αλλού, ίσως μάλιστα και με μεγάλη εκλογική δύναμη! Κόμματα όμως καθαρά ναζιστικά, με την υπόσταση της Χρυσής Αυγής, όχι. Κι εδώ θα πρέπει να κάνουμε κι έναν διαχωρισμό για το δικό μας πολιτικό σύστημα. Πολλοί θεωρούσαν τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό κάτι σαν μια από λάιτ Χρυσή Αυγή. Αποδείχθηκε ότι δεν ήταν έτσι.

Μπορεί πολλοί ψηφοφόροι του πρώτου να μεταπήδησαν στη δεύτερη. Μπορεί ακόμη κάποιες ιδέες να βρίσκονται πολύ κοντά. Σε καμιά περίπτωση όμως τα δύο αυτά δεν ταυτίζονται.

Ξαναλέω, έτσι αποδείχθηκε, προς έκπληξη ή και απογοήτευση κάποιων.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στις συνθήκες που θέριεψαν τη Χρυσή Αυγή και χρησιμοποιώ το ρήμα μετά λόγου γνώσης, γιατί θέλω να μιλήσω και για τον φαύλο κύκλο που είπαμε πριν, περνώντας έτσι και στο δεύτερο ζήτημα.

Φαίνεται πως λειτούργησαν ταυτοχρόνως όλες οι παράμετροι που αναφέραμε, παίζοντας η κάθε μία το δικό της ρόλο, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πολιτικό βραχυκύκλωμα, για όσους θυμούνται τον όρο από τον ηλεκτρισμό.

Τι συνέβη, λοιπόν;

Ο κόσμος «στήριξε» τη Χρυσή Αυγή, κι αυτή, όσο έβλεπε τη στήριξη του κόσμου τόσο ενίσχυσε κάποιες πρακτικές που έκαναν ακόμη μεγαλύτερο το κοινό της.

Κι έτσι ερχόμαστε, στο δεύτερο ζήτημα, όπως το θέσαμε εξαρχής. Εντάξει. Οι «αφελείς» είναι πολλοί κι ας πούμε ότι δεν γνώριζαν ή δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι ακριβώς ήταν η Χρυσή Αυγή.

Πώς εξηγείται όμως το γεγονός ότι κάποιες πρακτικές, όπως η επίθεση σε «ζωντανή μετάδοση» και το γρονθοκόπημα μιας γυναίκας να φέρνουν ακόμη περισσότερους κοντά στη Χρυσή Αυγή;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ πρέπει να πέσει το βάρος.

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που επιδοκιμάζει (ακόμα και με πρόθεση ψήφου) ξυλοδαρμούς, τραμπουκισμούς και επιθέσεις εναντίον ανυποψίαστων πολιτών;

Πόσα ακόμη χρόνια δημοκρατικού βίου ή αγωγής του πολίτη θα πρέπει να περάσουμε, μέχρι να καταλάβουμε πως η διαφωνία είναι δικαίωμα (υποχρέωση θα έλεγαν κάποιοι) και πως οι όποιες διαφορές μπορούν να επιλυθούν ΜΟΝΟ μέσω διαλόγου;

Στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, ο Χρήστος Γιανναράς μιλούσε για «πλαφόν» στα εγκλήματα και κατηγορούσε τους διάφορους «υποκριτές», οι οποίοι δεν θεωρούν εγκλήματα τις εκβιαστικές ενέργειες, τους λοστούς και τους ξυλοδαρμούς, παρά μόνο τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου.

Ήταν όμως ο ίδιος που έλεγε πως δεν χάθηκε ο κόσμος για ένα γιαουρτάκι και πως το γιαούρτωμα είναι μια πράξη που μπορεί να δικαιολογηθεί, μέσα σε κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο.

Πού βρίσκεται, λοιπόν, το πλαφόν;

Η κοινωνία μας, είτε ως συγκροτημένη πολιτεία με τους θεσμούς της, είτε ως καθημερινή επαφή των μελών της, πρέπει να δουλέψει πολύ σε δύο κατευθύνσεις.

Η μία είναι η αποκάλυψη και η πάταξη εγκληματικών οργανώσεων, ακόμη κι αν φοράνε τον μανδύα του κοινοβουλευτισμού.

Η άλλη, η πιο δύσκολη, είναι η διαπαιδαγώγηση στον μη βίαιο τρόπο δράσης.

Και σκέψης!

Να μας γίνει μάθημα!

131002 ΠΑΙΔΑΡΙΩΔΕΣ-3

Το ένα πουλάκι:

Αγώνα για τα σχολεία.

Αναρωτιόμασταν χθες αν μπορεί να υπάρξει άλλου είδους αγώνας για τα σχολεία, ο οποίος και τα παιδαγωγικά του χαρακτηριστικά να διατηρεί, και τα αιτήματα να προβάλλει, και, αν είναι δυνατόν, να έχει αποτελέσματα.

Οι «καταλήψεις» είναι λάθος.

Και μόνο το γεγονός, ότι, εδώ και δεκαετίες, επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο, στον ίδιο πάνω κάτω χρόνο, χωρίς πραγματικά αποτελέσματα, θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις τους υπερασπιστές τους.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει όμως;

Το παράδειγμα για άλλη μια φορά, μας το δίνει η πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τα δημοτικά σχολεία, όπου, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούν να γίνουν «καταλήψεις» από τους μικρούς μαθητές.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Υπάρχουν προβλήματα, στον χώρο της εκπαίδευσης; Απαντώ αμέσως και ευθέως: ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Και πάρα πολλά. Τόσα που, αν καθίσουμε να τα απαριθμήσουμε ένα προς ένα, θα ξεκινήσουμε σήμερα και θα τελειώσουμε αύριο.

Για την ευκολία της συζήτησης θα τα χωρίσουμε σε μεγάλες κατηγορίες.

Στην πρώτη είναι όλα εκείνα που έχουν ως αφετηρία τους την (ανύπαρκτη πλέον) χρηματοδότηση των σχολείων. Σε πολλές περιπτώσεις τα χρήματα δεν φτάνουν για τα στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα.

Σε αυτή την κατηγορία υπάγονται οι (τραγικές και χωρίς λόγο) μειώσεις προσωπικού, οι (αδικαιολόγητες, κάποιες φορές) συγχωνεύσεις σχολείων, οι (μη) μετακινήσεις μαθητών…

Σε άλλη κατηγορία μπορούμε να εντάξουμε όλα τα προβλήματα που ξεκινούν από την ανικανότητα των εκάστοτε υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων, σε συνδυασμό με τη μεγαλομανία τους να «γράψουν ιστορία».

Εδώ βάλτε τα αναλυτικά προγράμματα, τα βιβλία, τις εξετάσεις, τους συνεχείς πειραματισμούς, τη γραφειοκρατία, αλλά και τη λανθασμένη διαχείριση προσωπικού, αποσπάσεις, μεταθέσεις κλπ.

Όπως βλέπετε δεν ασχολούμαι εδώ με προβλήματα που έχουν να κάνουν με χρόνιες παθογένειες του συστήματος, με λάθος νοοτροπίες ή κατεστημένα των εκπαιδευτικών, με προσωπικές αδυναμίες στελεχών, με την απουσία οποιαδήποτε αξιολόγησης…

Το άλλο πουλάκι:

Έχουμε και την κρίση.

Η οποία είτε επιδείνωσε κάποια προβλήματα, π.χ. εκείνα που έχουν «οικονομικό χαρακτήρα», είτε αποτελεί δικαιολογία για να μην αντιμετωπιστούν άλλα.

Ποιοι όμως αγωνίζονται για την αντιμετώπιση όλων αυτών των προβλημάτων;

Πριν απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα, ας επαναλάβουμε κάτι το οποίο έχει να κάνει με την κρίση, τα μνημόνια και τους τρόπους ξεπεράσματός τους γενικώς.

Υπάρχει μια μερίδα πολιτών που έχει την αντίληψη πως «λεφτά υπάρχουν», πως όλα αυτά περί κρίσης είναι εφεύρεση της πλουτοκρατίας για να αυξήσει τα κέρδη της και πως μια σωστή κυβέρνηση δεν έχει παρά να απλώσει το χέρι, να μαζέψει αυτά τα λεφτά και να τα δώσει στον κοσμάκη και –μια και μιλάμε για την εκπαίδευση- στα σχολεία και στους εκπαιδευτικούς.

Άλλοι πολίτες έχουν την αντίληψη πως η χώρα χρεοκόπησε, πως, αν δεν μας δώσουν δανεικά δεν θα έχουμε ούτε τους μισθούς να πληρώσουμε, και πως προκειμένου να συνεχίσουν να μας δανείζουν θα πρέπει να «κόβουμε» απ’ όπου μας λένε, ακόμα κι από τα σχολεία.

Υπάρχει τέλος και μια τρίτη αντίληψη η οποία υποστηρίζει πως είναι μεν αναγκαίες πολλές περικοπές, πως πρέπει να περιοριστούν οι σπατάλες και να γίνει ορθολογική χρήση πόρων και ανθρώπινου δυναμικού, αλλά αυτό σηκώνει και μια μεγάλη κουβέντα, ώστε να μην πληγούν ευαίσθητοι τομείς και να μην πληρώσουν οι πλέον ανήμποροι…

Συγνώμη για τις αδρές περιγραφές, όμως σχόλιο σε εφημερίδα κάνουμε, δεν γράφουμε βιβλίο για την κρίση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ήρθε και η ώρα των αγώνων.

Όπως όμως είναι φυσικό, η στάση του καθενός και η τοποθέτησή του σε κάθε μια από τις παραπάνω ομάδες καθορίζει και τη μορφή και την ένταση του αγώνα που θα επιλέξει.

Το πρώτο λόγο, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχουν οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι όμως θα πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν.

Και να μετρήσουν πόσοι είναι αυτοί που θέλουν το κάθε τι.

Να φύγει το μνημόνιο και οι πολιτικές (δηλαδή η κυβέρνηση) που το στηρίζουν; Ή μήπως να γίνουν εκείνες οι αλλαγές ου απαιτούνται (ακόμη κι αν τις επιβάλλει η Τρόικα), ώστε τα σχολεία να συνεχίσουν να λειτουργούν όσο το δυνατόν καλύτερα, με δεδομένη τη χρεοκοπία της χώρας;

Ποιες θα είναι αυτές; Από πού θα κοπούν χρήματα και πού θα δοθούν; Μπορούν, ας πούμε, να μη δίνονται χρήματα για τη μεταφορά των μαθητών από το σπίτι στο σχολείο, όταν μένουν σε άλλο χωριό;

Δεν είναι τυχαίο το παράδειγμα. Συμβαίνει και στο νομό μας κι εδώ θέλω να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να κινητοποιηθούν οι γονείς των παιδιών και να απαιτήσουν το αυτονόητο.

Έτσι, λοιπόν, μπαίνουν στο παιχνίδι και οι γονείς, αφού το θέμα αφορά τη μόρφωση των παιδιών τους.

Και οι μαθητές; Οπωσδήποτε έχουν λόγο κι αυτοί, σε βαθμό που πρέπει ίσως να ευαισθητοποιήσουν γονείς κι εκπαιδευτικούς, ώστε εκείνοι να πιέσουν, με όποιους τρόπους κρίνουν κατάλληλους, την πολιτεία.

Σ’ αυτή την περίπτωση μια «έντιμη» και παιδαγωγικά ορθή στάση των μαθητών θα ήταν όχι «κατάληψη», αλλά η αποχή από τα μαθήματα, με ό,τι σημαίνει αυτό, απουσίες, παράταση του διδακτικού έτους κλπ.

Πολλά είπαμε όμως…

Όλοι στον αγώνα!

131001 ΠΑΙΔΑΡΙΩΔΕΣ-2

Το ένα πουλάκι:

Εμείς επιμένουμε.

Άλλωστε είμαστε «περίπου βέβαιοι» (μια φράση που αγαπούσε ο αλησμόνητος εκδότης μας Νίκος) πως δεν είναι καθόλου τυχαίο που η κυβέρνηση επέλεξε αυτή τη στιγμή για να κάνει τα επικοινωνιακά της παιχνίδια με τις συλλήψεις στελεχών της Χρυσής Αυγής.

Στόχος της είναι να χτυπηθεί το «κίνημα της παιδείας», που από τις απεργίες πέρασε στις καταλήψεις των σχολείων και στο κλείσιμο των πανεπιστημίων της χώρας.

Επειδή, λοιπόν, εμείς δεν «μασάμε» τα επικοινωνιακά κόλπα επιμένουμε να συζητάμε για το φλέγον αυτό θέμα.

Ας σταθούμε λίγο να δούμε το σκεπτικό που βρίσκεται πίσω από τη λογική των καταλήψεων και πώς αυτό επηρεάζει γενικότερα τη στάση πολιτών απέναντι στα υπαρκτά προβλήματα των σχολείων.

«Έχουμε κατάληψη»!

Τα δύο κοριτσάκια της Β΄ Γυμνασίου συμπαθέστατα, γλυκύτατα και κάπως αμήχανα, ιδιαίτερα όταν ρωτήθηκαν πώς αποφασίστηκε η κατάληψη και ποια είναι τα αιτήματά τους.

«Ψηφίσαμε», ήταν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα. «Από τα παιδιά που ψήφισαν τα περισσότερα ήταν υπέρ της κατάληψης».

Όσο για τα αιτήματα, πέρα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σχολείο, οικονομικά κυρίως («το χειμώνα μπορεί να μην έχουμε θέρμανση») υπήρχε και ένα αίτημα που φανερώνει ευαισθητοποίηση και κοινωνική αλληλεγγύη.

«Συμπαραστεκόμαστε στα παιδιά των καθηγητών μας, που, επειδή δεν πήραν φέτος αποσπάσεις, αναγκάζονται να μετακινηθούν σε άλλες περιοχές κι έτσι διαλύονται οι οικογένειές τους».

Ομογολουμένως συγκινητικό. Να, λες, που τα παιδιά μας μαθαίνουν και κάτι: να μην κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους, να ενδιαφέρονται και για τους άλλους, να αγωνίζονται για κείνους, ακόμη κι αν δεν το κάνουν με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο.

Κάπως έτσι έχει η κατάσταση. Μάλιστα πληροφορηθήκαμε ότι σε κάποιο σχολείο της πόλης οι καθηγητές έβαλαν τα παιδιά να ψηφίσουν ονομαστικά, ώστε να αναλάβουν και τις ευθύνες τους.

Ζήτησαν και από εκείνους που ψήφισαν υπέρ της «κατάληψης» να παρίστανται εκεί κι όχι να αφήσουν κάποιους λίγους πρόθυμους να έχουν το νου τους και οι άλλοι να το ρίχνουν στις βόλτες.

Το άλλο πουλάκι:

Όλα καλά και άγια!

Όλα καλά και άγια; Όχι ακριβώς!

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο που είναι ίσως και πιο εύκολα κατανοητό. Αυτό που μαθαίνουν τα παιδιά στην «Αγωγή του Πολίτη», ακόμη από τα χρόνια του Δημοτικού, είναι πως για να έχει κάποιος δικαίωμα ψήφου πρέπει να συμπληρώσει τα 18 του χρόνια.

Το ότι συνηθίζουμε ορισμένες φορές να ζητάμε τη γνώμη των παιδιών ή των εφήβων για κάποια θέματα είναι μια «καλή πρακτική», η οποία όμως στοχεύει ακριβώς στο να εκπαιδεύονται και να συνηθίζουν σιγά σιγά, ώστε να αναλάβουν, όταν ενηλικιωθούν, τον ρόλο του πολίτη.

Κάθε φορά, λοιπόν, που εκφράζουν τη γνώμη τους μέσα από μια ψηφοφορία, π. χ. για το πού θα πάνε εκδρομή, αυτή δεν είναι δεσμευτική για τη λειτουργία του σχολείου, απλώς μπορεί να ληφθεί υπόψη από τα αρμόδια όργανα διοίκησης, τον Διευθυντή και τον Σύλλογο Διδασκόντων.

Ας το αφήσουμε αυτό κι ας περάσουμε σε κάτι πιο δύσκολο.

Σε μια δημοκρατία, κανένα όργανο δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει (ακόμα και με απόλυτη πλειοψηφία, ακόμα και ομόφωνα), δεν έχει δικαίωμα καν να συζητά, θέματα που δεν είναι της αρμοδιότητάς του, πόσο μάλλον θέματα που παραβαίνουν το νόμο.

Για να γίνει αυτό κατανοητό από τους μαθητές, μπορούμε να τους πούμε πως ο Σύλλογος Διδασκόντων ενός σχολείου δεν μπορεί να αποφασίσει (ακόμη και ομόφωνα) να πηγαίνει δυο εκδρομές το μήνα, ούτε να επεκτείνει το ημερήσιο πρόγραμμα, ώστε να εργάζονται τέσσερις μέρες την εβδομάδα.

Για την ακρίβεια δεν έχουν καν το δικαίωμα να συζητήσουν τέτοια θέματα!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πάμε στα πιο βαθιά;

Η «κατάληψη» ενός σχολείου είναι πράξη παράνομη. Το σχολείο οφείλει να λειτουργεί ακόμη κι αν ένας μόνο μαθητής θέλει να κάνει μάθημα. Επομένως μια «κατάληψη» δεν μπορεί να αποφασιστεί… δημοκρατικά.

Μπορεί, βεβαίως, να αποφασιστεί… επαναστατικά!

Συμφωνώ απολύτως. Μάλιστα, σε περιόδους που η γενική κατάσταση είναι ακραία, τότε κάποιοι τολμηροί αναλαμβάνουν συνειδητά να παραβούν το νόμο και να επιβάλουν (αν το κατορθώσουν) τη δική τους άποψη για τα πράγματα.

Προσέξτε όμως. Ταυτοχρόνως αναλαμβάνουν και τις ευθύνες των πράξεών τους κι αυτό είναι κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να διδάσκεται στα παιδιά.

Τζάμπα αγώνας (δηλαδή τζάμπα μαγκιά) δεν υπάρχει. Κάθε αγώνας έχει ένα κόστος, μικρότερο ή μεγαλύτερο, για εκείνον που αποφασίζει να τον πραγματοποιήσει.

Με τις «καταλήψεις» κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Εδώ και χρόνια, επαναλαμβάνονται τέτοια εποχή, «εθιμικώ δικαίω», και ποτέ κανείς υπεύθυνος, μαθητής -ή γονέας, σε περίπτωση ανηλίκων- δεν τιμωρήθηκε για κάποια από αυτές.

Έτσι όμως συμβαίνουν πολλά κακά ταυτοχρόνως. Τα παιδιά διαπαιδαγωγούνται με λάθος τρόπο, οι αγώνες τους εκτίθενται σε κακόβουλη κριτική και τα αιτήματά τους, ακόμη και τα πιο ουσιαστικά, γίνονται αντικείμενο ειρωνικών σχολίων.

Υπάρχει τρόπος να αποφευχθούν όλα αυτά; Θα το δούμε αύριο.

ΑΝΑΚΑ(ΤΑ)ΛΗΨΕΙΣ!