140603 ΜΕΤΑΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ζήτω οι εκλογές!

Θέλησα να παραφράσω τη γνωστή φράση που αναγγέλλει το θάνατο ενός μονάρχη και τα μπέρδεψα λίγο.

Πώς το λέει; Ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς!

Ε, εγώ ήθελα να πω οι εκλογές τελειώσανε, πάμε για εκλογές!

Αυτό δεν συμβαίνει στη χώρα μας; Το τέλος κάθε εκλογικής αναμέτρησης είναι η αρχή της επόμενης. Το κλείσιμο της κάλπης και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σημαίνουν την έναρξη της νέας προεκλογικής περιόδου.

Πόσο μπροστά όμως μπορεί να πάει ένας τόπος, αν το μόνο που κάνει είναι να προετοιμάζεται για εκλογές;

Πόσο σωστά μπορεί να λειτουργήσει μια κυβέρνηση, όταν έχει συνεχώς στραμμένη την προσοχή της στις κάλπες και τις δημοσκοπήσεις;

Αυτός που κυβερνά τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες είναι το λεγόμενο «πολιτικό κόστος». Πιθανότατα έτσι συνέβαινε και παλιότερα, ίσως το πολιτικό κόστος να είναι ο πραγματικός κυβερνήτης κάθε τόπου, σε κάθε εποχή, όμως εγώ μπορώ να μιλήσω για τα χρόνια που έχω ζήσει ο ίδιος.

Μοναδικό κριτήριο για τη λήψη μιας απόφασης δεν είναι το πόσο απαραίτητη είναι για την κοινωνία, αλλά το πόσους θα στρέψει υπέρ και πόσους εναντίον εκείνων που την έλαβαν ή την υποστήριξαν.

Διότι, στο παιχνίδι του πολιτικού κόστους δεν μπαίνουν μόνο εκείνοι που διοικούν, αλλά και όσοι αντιπολιτεύονται, αφού και αυτοί συμμετέχουν στην ψήφιση νόμων και τη λήψη αποφάσεων

Αυτό είναι ένα διαρκές φαινόμενο, που όμως αμβλύνεται από την πρόβλεψη του Συντάγματος να γίνονται εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.

Υποτίθεται πως κάποια μέτρα είναι ή φαίνονται δυσάρεστα στην αρχή, αργότερα όμως αποδεικνύονται ευεργετικά.

Έτσι, οι κυβερνήσεις προσπαθούν να τα πάρουν στα πρώτα χρόνια της θητείας τους, ώστε το «πολιτικό κόστος», η αντίθεση δηλαδή σ’ αυτά των ψηφοφόρων, να αντικατασταθεί σιγά σιγά από την θετικότερη στάση.

Πώς να λειτουργήσει όμως ακόμη και αυτό το «κόλπο», όταν από την επόμενη των εκλογών, μπαίνουμε  σε προεκλογική περίοδο;

Όταν μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση κάποιος θα βρεθεί να ζητήσει νέες εκλογές.

Συχνά οι πολιτικοί θυμίζουν εκείνους τους ταβλαδόρους που προκαλούν τον αντίπαλο να παίξουν… «ένα στα πέντε». Χάνουν, μετά το πάνε «στα εφτά», ξαναχάνουν και μετά ζητούν να παίξουν «άλλη μια παρτίδα», για να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Το άλλο πουλάκι:

Ξέρουμε τι θα πείτε.

Ότι μπορεί κάποιος να εκλεγεί υποσχόμενος στο λαό λαγούς με πετραχήλια και μετά να αρχίσει να κάνει άλλα από αυτά που έλεγε.

Τι θα γίνει; Θα τον αφήσουμε τέσσερα χρόνια να ρημάξει τον τόπο; Δεν θα πρέπει να ξανακάνουμε εκλογές να απαλλαγούμε από την παρουσία του;

Δεν ξέρω.

Δεν ξέρω αν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα ή, εν πάση περιπτώσει, αν αυτό ισχύει κάθε φορά που εκλέγεται κάποιος, αφού οι συχνότατες εκλογικές αναμετρήσεις αυτό δείχνουν.

Πρώτα πρώτα το γεγονός άλλα να λέει κάποιος προεκλογικά και άλλα να κάνει μετά την κατάληψη της εξουσίας δεν νομίζω να εντυπωσιάζει κανέναν. Όλοι ξέρουμε ότι το να λες είναι εύκολο, πάντως πολύ ευκολότερο από το να πράττεις.

Έπειτα, η προεκλογική εκστρατεία είναι εκδοχή κάποιας διαφήμισης, δείχνει μόνο τα «πλεονεκτήματα» του προϊόντος, προβάλλει μόνο επιλεγμένες σκηνές από το έργο που θα παιχτεί.

Επομένως δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να θεωρείται ξεγελασμένος ένας ψηφοφόρος, ο οποίος άλλα άκουσε και άλλα βλέπει.

Οι εκλογές δεν είναι όπως, ας πούμε, ο γάμος, που ο καθένας ελπίζει ότι ο δικός του θα είναι διαφορετικός και θα αποτελέσει τη μοναδική εξαίρεση στα εκατομμύρια παντρεμένων ζευγαριών.

Ο αρραβωνιασμένος μπορεί να έχει πολλές δικαιολογίες, ο ψηφοφόρος καμία!

Το σημαντικότερο όμως είναι το άλλο. Ποιος είναι αυτός που θα διαπιστώσει ότι η κυβέρνηση δεν έχει πια το λαϊκό έρεισμα και πρέπει να γίνουν εκλογές για να έρθει μια άλλη;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η αντιπολίτευση;

Όχι, φυσικά.

Διότι η αντιπολίτευση, είπαμε, είναι ο ταβλαδόρος που θέλει να παίζουν μέχρι αύριο, ώσπου να νικήσει.

Το Σύνταγμα προβλέπει βέβαια, όμως το σύνταγμα είναι… ο σοφός παππούς της οικογένειας, του οποίου τη γνώμη όλοι επικαλούνται, μόνο όταν συμφωνεί με τη δική τους. διαφορετικά την αγνοούν, συχνά επιδεικτικά.

Υπάρχουν και άλλα «εργαλεία», όπως οι δημοσκοπήσεις (ΧΑ!) ή κάποιες άλλες εκλογές, αυτοδιοικητικές, ευρωεκλογές, ακόμη και εκλογές σε συνδικάτα.

Τα αποτελέσματα όμως τέτοιων εκλογών ο καθένας τα «διαβάζει» όπως τον συμφέρει, αφήστε που, όπως έχει δείξει η πείρα, σπανίως έχουν σχέση με τα αποτελέσματα σε εθνικές εκλογές.

Πού καταλήγουμε; Στο μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από την Ιστορία. Οι συχνές εκλογικές αναμετρήσεις δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στον τόπο. Στρέφουν την προσοχή όλων στο «πολιτικό κόστος» και μας βάζουν σε ένα κλίμα διαμάχης εντελώς (αυτό)καταστροφικό.

Δείτε λίγο πώς λειτουργεί το πράγμα στις δημοτικές εκλογές. Εκλέγεται ο άλλος και γνωρίζει ότι (θα) έχει εμπρός του δυο-τρία χρόνια να κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για τον τόπο και άλλα δυο τρία για να κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για να επανεκλεγεί.

Έτσι κάπως μοιράζεται η χασούρα.

Και να σκεφτείτε ότι μια δημοτική αρχή ούτε φόρους βάζει, ούτε μισθούς και συντάξεις κόβει, ούτε αυξάνει τα όρια εργασίας…

Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, λοιπόν!

Αυστηρά!

Ξεσκονίστε τα εκλογικά βιβλιάρια,
λέγαμε παλιά!

140602 ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Αν μπεις στον κόπο να ρωτήσεις τους ανθρώπους που κατεβαίνουν υποψήφιοι στις αυτοδιοικητικές εκλογές, για ποιο λόγο το κάνουν, η συχνότερη απάντηση που θα πάρεις είναι «επειδή θέλω να προσφέρω στον τόπο μου».

Προσοχή!

Αυτή είναι η απάντηση που δίνουν οι ίδιοι δημοσίως κι όχι ο πραγματικός λόγος, ο οποίος είναι πολύ δύσκολο να ομολογηθεί, αλλά και να διερευνηθεί, αν θέλουμε να φτάσουμε στην αλήθεια.

Η αλήθεια, ως γνωστόν, δεν είναι μία και οι λόγοι που οδηγούν κάποιον να… θέλει να προσφέρει στον τόπο είναι πολλοί, με επικρατέστερο την «πετριά» με τις εκλογές.

Είναι κάποιοι που πιστεύουν ακράδαντα όχι μόνο ότι οφείλουν, έχουν καθήκον να σώσουν τον τόπο, αλλά και –το χειρότερο- ότι ο τόπος οφείλει να σωθεί από αυτούς.

Έτσι τους βλέπεις κάθε φορά σε κάποιο ψηφοδέλτιο, για να μην σταθώ στις χειρότερες περιπτώσεις, οι οποίοι τίθενται και επικεφαλής, κάνοντας δικούς τους συνδυασμούς.

Ένα από αυτούς δήλωνε σοβαρότατα σε τηλεοπτική συνέντευξη: την 1^η Σεπτεμβρίου αναλαμβάνω δήμαρχος και αν μέχρι τα Χριστούγεννα δεν υλοποιήσω τις υποσχέσεις μου παραιτούμαι».

Πήρε 341 ψήφους. Όχι ο ίδιος, τον «δήμαρχο» δεν τον σταυρώνουμε, οι υποψήφιοι που θέλησαν να σώσουν τον τόπο υπό την καθοδήγησή του. Στην ίδια συνέντευξη δήλωσε πως ζήτησε την στήριξη τεσσάρων κομμάτων ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή, όμως κανένας δεν έκανε τον κόπο να του απαντήσει.

Δεν έλαβε, λοιπόν, αυτό το μήνυμα, αλλά αποτόλμησε να λάβει και το μήνυμα των εκλογών, δηλαδή των ψηφοφόρων, από τους οποίους τον τίμησε ένα 1,12%!

Τον «παραίτησαν» δηλαδή, όχι τα Χριστούγεννα, αλλά της Σαμαρείτιδος, στις 18 Μαΐου.

Ας αφήσουμε όμως τη χαρακτηριστική περίπτωση κι ας επανέλθουμε στον κανόνα της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

Ερώτημα που περιμένει απάντηση. Γιατί, σώνει και καλά, πρέπει να προσφέρεις μέσα από το δημοτικό ή το περιφερειακό συμβούλιο;

Το άλλο πουλάκι:

…

Σιγή ιχθύος!

Ας κάνουμε την ερώτηση πιο σαφή. Χάθηκαν οι ευκαιρίες, για κάποιον που έχει διάθεση προσφοράς, να το κάνει από μόνος του ή σε συνεργασία με άλλους, χωρίς να χρειάζεται κατ’ ανάγκη να τον ψηφίσουν οι συντοπίτες του, πράγμα που δεν είναι και καθόλου βέβαιο;

Θέλεις να προσφέρεις; Να σου πω εγώ πού να πας.

Υπάρχουν δεκάδες σύλλογοι στον τόποι, οι οποίοι πάσχουν όλοι από την ίδια ασθένεια. Έχουν ένα σωρό μέλη, όμως ελάχιστους για να τραβήξουν το κουπί, να βγάλουν δουλειά, ώστε ο σύλλογος να έχει μια ουσιαστική παρουσία στην κοινωνία.

Διάλεξε έναν και πήγαινε να προσφέρεις.

Και μη μου πεις ότι και οι σύλλογοι έχουν εκλογές, διότι θα σου απαντήσω αν δεν μπορείς να εκλεγείς σε έναν σύλλογο, πού πας να βγεις στο δήμο ή την περιφέρεια;

Πάντως η αλήθεια είναι άλλη. Μπορεί να έχει εκλογές, όμως αυτές γίνονται για το τυπικό του πράγματος, αφού, στις περισσότερες περιπτώσεις, παρακαλούν να βρεθούν υποψήφιοι, ώστε να συμπληρωθούν τα μέλη του Δ.Σ. που προβλέπονται από το καταστατικό.

Δεν είναι όμως μόνοι οι σύλλογοι. Υπάρχουν ένα σωρό άλλες κοινωνικές δομές, όπως τα συσσίτια ή το κοινωνικό φαρμακείο, όπου η προσφορά θα είναι χειροπιαστή κι όχι αέρας κοπανιστός, όπως η προσφορά ενός δημοτικού ή νομαρχιακού συμβούλου.

Μπες εκεί και δούλεψε, να… σε δει κι ο Θεός!

Ακόμη όμως κι αν δεν «καλύπτεσαι» από τέτοιου είδους συλλογικές δράσεις, τίποτε δεν σε εμποδίζει να προσφέρεις ατομικά.

Αν είσαι σπουδασμένος, μπορεί σαν βοηθήσεις στα μαθήματά τους παιδάκια φτωχών οικογενειών ή και μεταναστών.

Αν πιάνει το χέρι σου, βοήθησε ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν έναν ηλεκτρολόγο ή έναν υδραυλικό.

Ανάλαβε να πηγαίνεις και να γράφεις τα φάρμακα κάποιων γερόντων που έχουν πρόβλημα με την μετακίνηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάνε τους παρέα.

Πάρε δυο γεροντάκια με το αυτοκίνητό σου και πήγαινε τους ένα απόγευμα στην Αγία Βαρβάρα να τους κεράσεις έναν καφέ ή ένα ουζάκι.

Μη μου πεις ότι αυτό είναι έξοδο, διότι σε έχω δει να κερνάς ένα σωρό χαραμοφάηδες προεκλογικά, που στο τέλος σου έδωσαν… μόνο την υπόσχεσή τους.

Άσε που τα γεροντάκια μπορεί να μην έχουν πολλά λεφτά, έχουν όμως φιλότιμα και την επόμενη φορά θα σε κεράσουν αυτά.

Στο κάτω κάτω κάλεσέ τους στο σπίτι σου να δείτε παρέα έναν αγώνα του μουντιάλ, έτσι για συντροφιά.

Όλα αυτά και πολλά άλλα πράγματα είναι αληθινή προσφορά στον συνάνθρωπο και την κοινωνία.

Αν, λοιπόν, αυτό σε ενδιαφέρει, αν αυτός είναι ο λόγος που κατεβαίνεις στις εκλογές, τότε μη στενοχωριέσαι καθόλου που δεν εκλέχτηκες. Βρες κάτι που να σε εκφράζει αληθινά και καν’ το.

Πολύ φοβάμαι όμως πως ο λόγος που «εκτίθεσαι» στις εκλογές είναι άλλος, είναι η «πετριά» που λέγαμε στην αρχή, η δίψα για εξουσία, έστω και εξουσία μαϊμού, απλώς και μόνο η ικανοποίηση και η αυτοεπιβεβαίωση πως είσαι κάτι ξεχωριστό.

Τότε όμως μη διαμαρτύρεσαι, διότι υπάρχει πιθανότητα αυτό το ξεχωριστό να το βλέπεις μόνο εσύ και κανείς άλλος, αφού και η οικογένειά σου μπορεί να σε ψήφισε από υποχρέωση!

Υπερπροσφορά… προσφορών!

140530 ΚΕΝΤΡΟΚΕΝΤΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πού πήγε η μπάλα;

Η μπάλα χάθηκε, όπου μπάλα εννοείται η περίφημη Κεντροαριστερά, που στις εκλογές έπαθε τη μεγαλύτερη ζημιά, πάρα τα όσα θέλουν να πιστεύουν κάποιοι εκεί.

Δεν μιλάω μόνο για τη ΔΗΜΑΡ η οποία εξαφανίστηκε κυριολεκτικά, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ που έχασε περίπου το 30% της δύναμής του.

Αυτοί βεβαίως πανηγυρίζουν, όμως, στην πραγματικότητα, διαπράττουν ένα λογικό άλμα, μια σημαντική αντίφαση.

Όταν μιλάνε για τον ΣΥΡΙΖΑ (που ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο νικητής των ευρωεκλογών) συγκρίνουν το ποσοστό και τις ψήφους που με εκείνα των εκλογών του 2012.

Όταν όμως μιλάνε για τον εαυτό τους (λέγε με Ελιά) συγκρίνουν το ποσοστό που πήραν με εκείνο που τους έδιναν οι δημοσκοπήσεις.

Πονηρό, αλλά πολύ αντιφατικό, τόσο που να το καταλαβαίνουμε κι εμείς που δεν πιάνουμε και πουλιά στον αέρα, καθότι πουλάκια τα ίδια και μάλιστα καθόλου αρπακτικά.

Πού πήγαν, λοιπόν, οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι;

Κάτι τέτοιες στιγμές, εννοώ αμέσως μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, αναλογίζεται κανείς αναπόφευκτα το «μεγαλείο» του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος είχε καταφέρει να στεγάσει κάτω από το ΠαΣοΚ, όλα αυτά τα «κομμάτια κι αποσπάσματα», που εμφανίζονται τώρα στην πολιτική σκηνή.

Από μετανοημένους Τροτσικστές, μέχρι πυροβολημένους «πατριώτες», από γνήσιους αγωνιστές, μέχρι λαμόγια επαναστάτες, από ανθρώπους του μέτρου και της λογικής, μέχρι ψώνια του νεοπλουτισμού και της αστακομαρανάδας….

Όλους τους χωρούσε το ΠαΣοΚ (του Ανδρέα) και, μόλις διαλύθηκε, είδαμε τι έγινε και πού πήγε αυτή η «μεγάλη δημοκρατική παράταξη».

Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε και κάτι άλλο. Ότι, τις ένδοξες μέρες του ΠαΣοΚ, λεφτά υπήρχαν άφθονα και το δανεικό χρήμα μπορούσε να βουλώσει πολλά στόματα, τα οποία άνοιγαν μόνο για δωδεκάρια ουίσκι και ακριβά πούρα. (Σας θυμίζω ότι τις ξένοιαστες μέρες του χρηματιστηρίου, τα περίπτερα της Δράμας πουλούσαν πούρα Αβάνας, αυτό κι αν είναι καλή παγκοσμιοποίηση!)

Βέβαια, το ΠαΣοΚ του «Γιωργάκη» και του Βενιζέλου υποχρεώθηκε πριν από τρία χρόνια να πάρει μια μεγάλη απόφαση. Να μην αφήσει να γίνουμε Αργεντινή, όπως εύχονταν κάποιοι, ή να μην περάσουμε την ψυχρολουσία που πέρασαν οι Κύπριοι, όπως συμβούλευαν κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι ανήκοντας και στις δύο περιπτώσεις «κάποιων».

Το άλλο πουλάκι:

Πού βρισκόμαστε τώρα;

Εννοώ πού βρίσκεται η Κεντροαριστερά, μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.

Βρίσκεται εκεί που έχει ξαναβρεθεί και άλλες φορές, δηλαδή στη «συζήτηση για την… ανασυγκρότηση του χώρου».

Το θέμα είναι ότι ένα τμήμα της προσπαθεί να ξαναμπεί στην συζήτηση αυτή με πολύ χειρότερους όρους απ’ ό,τι πριν τις εκλογές.

Είναι άλλο να πηγαίνεις να συζητάς όταν έχεις μια (εκλογική) υπόσταση και αξιοπρέπεια και άλλο να το κάνεις με κατεβασμένα αφτιά.

Βέβαια εδώ συναντάμε για άλλη μια φορά την αλαζονεία και την υπερφίαλη συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων, αλλά και άλλων παρατάξεων, όταν παίρνουν τα μυαλά τους αέρα.

Τότε αρχίζουν να θέτουν όρους, να κάνουν αποκλεισμούς, να φέρνουν δηλαδή σε δύσκολη θέση τους συνομιλητές τους από τους οποίους όμως ζητούν ίση μεταχείριση, όταν τα πράγματα αλλάζουν κι έρχεται η κάτω βόλτα.

Αυτός ο μικρομεγαλισμός είναι μια πληγή, της Αριστεράς κυρίως, η οποία άλλωστε ποτέ δεν έχει απαλλαγεί πραγματικά από το μικρόβιο του δογματισμού και της αποκλειστικότητα της ορθότητας.

Πριν ξεκινήσουν όμως καν οι όποιες συζητήσεις, καλό θα είναι να αναρωτηθούν όλοι –κι εμείς μαζί τους- αν υπάρχει πράγματι η ανάγκη ύπαρξης ενός κεντροαριστερού πόλου στην πολιτική σκηνή.

Διότι δεν αποκλείεται η ιδέα αυτή να πηγάζει απλώς και μόνο από ένα στοιχείο αυτοαναφορικότητας, ή από την ανάγκη ύπαρξης των κεντροαριστερών που απέμειναν και βλέπουν τα ποσοστά τους να συρρικνώνονται.

Υπάρχει, δηλαδή, στην κοινωνία ένας κόσμος που θεωρεί τον εαυτό του κεντροαριστερό, αλλά δεν βρίσκει κάποιο σχήμα του να τον εκφράζει πολιτικά;

Ή έχουν πάει όλοι στην (όποια) Αριστερά και στη Δεξιά, μια που δεν φαίνεται να υπάρχει (υπό τον Σαμαρά, τουλάχιστον) αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Κεντροδεξιά;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος θα μας το πει;

Διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πρωθύστερο σχήμα.

Το πού τοποθετεί ο πολίτης τον εαυτό του υπάρχει μόνο ένας τρόπος να το καταλάβουμε. Όχι από αυτά που λέει στα καφενεία, ούτε από όσα τουιτάρει στο διαδίκτυο, αλλά από αυτό που ψηφίζει.

Δηλαδή, δεν μπορεί να λέει ο άλλος «είμαι κεντροαριστερός αλλά ψηφίζω ΑΝΕΛ, γιατί είναι το μόνο κόμμα που δεν παίρνει εντολές από ξένα κέντρα».

Ή «είμαι κεντροαριστερός αλλά ψηφίζω ΚΚΕ, γιατί είναι το μόνο κόμμα που είπε την αλήθεια για το ρόλο της Ευρώπης».

Καταλάβατε πού βρίσκεται το πρόβλημα;

Στο γεγονός ότι οι περισσότεροι Έλληνες ψηφίζουμε με κριτήρια πολύ διαφορετικά από αυτά που θα έπρεπε.

Στη θέση, ας πούμε, της κοινωνικής (για να μην πω «ταξικής) προέλευσης βάζουμε την οικογενειακή παράδοση. Στη θέση της λογικής ανάλυσης, το συναίσθημα. Στη θέση της κομματικής προτίμησης, την ομάδα που υποστηρίζουμε.

Έτσι όμως δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη.

Αν εγώ είμαι μικρομεσαίος, ζω σαν μικροαστός, ονειρεύομαι να έχω μεγαλύτερη καταναλωτική ικανότητα, όμως φαντασιώνομαι ότι είμαι λαϊκός επαναστάτης και στις εκλογές ψηφίζω… ΠΑΟΚ, ε τότε κάπου τα έχω μπερδέψει.

Η συζήτηση είναι
η συνέχιση της ψηφοφορίας
με άλλα μέσα!

140529 ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος μας φταίει;

Ευτυχώς έρχονται οι εκλογές για να μας δικαιώσουν!

Διότι, τόσα χρόνια φωνάζουμε από εδώ ότι ο «κυρίαρχος λαός» είναι υπεύθυνος για την μοίρα του, όμως πολλοί εξακολουθούν να μην το δέχονται αυτό και να λένε τα δικά τους.

Φταίει η Μέρκελ, ο διεθνής Σιωνισμός, οι εξωγήινοι, όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς που ψηφίζουμε και εκλέγουμε τους ανθρώπους που θα κατευθύνουν τις τύχες του τόπου.

Στην καλύτερη περίπτωση, όλοι εκείνοι που δίνουν συγχωροχάρτι στον «κυρίαρχο λαό» θα σου πουν ότι αυτός κατευθύνεται από τα Μέσα, επομένως δεν είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του.

Πράγμα που αναιρείται από τα γεγονότα.

Πόση προβολή από τα Μέσα είχε, ας πούμε, το «Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών (Φύση-Κυνήγι-Ψάρεμα-Παράδοση)» στον Δήμο Κάτω Νευροκοπίου, όπου έλαβε ποσοστό 8,31% και αναδείχθηκε τέταρτη δύναμη;

Ή τι είδους προβολή είχαν από τα Μέσα οι θέσεις της ΔΗΜΑΡ και της Χρυσής Αυγής, ώστε οι ψηφοφόροι να γυρίσουν την πλάτη στους πρώτους υποψήφιους και να «αγκαλιάσουν» τους δεύτερους.

Αυτά είναι δικαιολογίες. Στις εκλογές υπάρχει «ατομική ευθύνη», όπως άλλωστε και σε πάρα πολλά ζητήματα στην ζωή.

Όλοι έχουμε στη διάθεσή μας τις ίδιες εφημερίδες, τα ίδια κανάλια και το ίδιο διαδίκτυο για να ενημερωνόμαστε.

Το πώς «μεταφράζουμε» αυτή την ενημέρωση και πώς τη μετασχηματίζουμε σε πολιτική πράξη, ψήφο, είναι προσωπική μας υπόθεση.

Προσέξτε!

Δεν λέω εδώ ότι άλλοι ψηφίζουν «σωστά» και άλλοι «λάθος», παρ’ όλο που η δημοκρατία επιβάλλει οι αποφάσεις του «κυρίαρχου λαού» να είναι σεβαστές, όχι όμως υπεράνω κριτικής.

Ωστόσο εγώ δεν θέλω να κρίνω ή να κατακρίνω την απόφαση κάποιου άλλου, όταν τουλάχιστον γίνεται με πολιτικά κριτήρια και όχι για προσωπικό όφελος, με βάση κάποια συναλλαγή.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι δεν πρέπει να κατηγορούμε άλλους για την πορεία του τόπου και της χώρας, τη στιγμή που έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε τις επιλογές μας μέσω των εκλογών.

Κρατάω μια σοβαρή επιφύλαξη για εκείνους που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή και το κάνουν τρίτη συνεχόμενη φορά.

Ναι, την ψήφο αυτών των ανθρώπων μπορώ να την κατακρίνω και να τη χαρακτηρίσω, όπως και τους ίδιους.

Το άλλο πουλάκι:

Ένας ενδιαφέρων διάλογος.

Σας παρουσιάζω παρακάτω έναν διάλογο που διαμείφθηκε σε ιστοσελίδα εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας.

Ο συντάκτης-σχολιαστής της εφημερίδας γράφει τη γνώμη του και κάποιος αναγνώστης του απαντά. Διαβάζω:

«…Το κτήνος υπάρχει μέσα στον καθένα μας, δεν είναι απαραίτητο να φορά κάποιος μαύρο μπλουζάκι και παντελόνι παραλλαγής. Δεν είναι φασίστας κάποιος επειδή κάνει μια επιλογή φασιστική. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι η επιλογή την οποία έκανε είναι φασιστική.

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι τι κάνει ο καθένας μα με το κτήνος μέσα του: πώς το τιθασεύει και πώς το ελέγχει. Ακόμη κι αν η ψηφοφόρος της Χ. Α. είναι μια αξιοπρεπής και ευυπόληπτη ώριμη κυρία που κατοικεί στο Κολωνάκι, μέσα της έχει κάτι από Λαγό ή Παναγιώταρο, από τη στιγμή που δεν την ενοχλεί αισθητικά ότι επιλέγει αυτούς να την εκπροσωπήσουν.

Έχει μέσα της επίσης κάτι από τη δήθεν σοφία του καφενόβιου που αποφαίνεται ότι “μόνο μια δικτατορία μπορεί να μας βάλει μυαλό”. Κυρίως, έχει μέσα της άγνοια της Ιστορίας: άγνοια του τι ακριβώς ήταν ο ναζισμός και πώς επιβλήθηκε στην ευρωπαϊκή χώρα με το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου…»

Το σχόλιο του αναγνώστη:

«Κύριε μου, ιστορία γνωρίζουν και άλλοι, κάποιοι καλύτερα από εσάς. Αντί να λοιδορείτε εμπαθώς τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής σκεφθείτε πως η ψήφος ενός νοήμονος ανθρώπου (όχι κάποιου που ψηφίζει με πελατειακά κριτήρια) είναι τακτική επιλογή, ανάλογα με το τι θεωρεί συμφέρον για τη χώρα, όχι κατ’ ανάγκη απότοκος ιδεολογικής συμφωνίας!

Εν προκειμένω, υπέρτατο συμφέρον της πατρίδος, σημαντικότερο ακόμη και από την χρεοκοπία, είναι η αποτροπή της κατακτήσεώς της από τριτοκοσμικούς λαθροεισβολείς. Πρέπει να υπάρχει αυστηρή φρούρηση των συνόρων από τον στρατό, άμεση σύλληψη των λαθροεισβολέων και περιορισμός τους σε στρατόπεδα σε ξερονήσια, μέχρι να αποκαλύψουν τα στοιχεία τους και να απελαθούν.

Και μαζική σκούπα στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις, σύλληψη όλων των παράνομων εισβολέων και άμεσος περιορισμός σε στρατόπεδα μέχρι την ταχεία απέλαση.

Να περάσει το μήνυμα στα εκατομμύρια που περιμένουν να εισβάλλουν πως κανείς δεν θα κυκλοφορεί ελεύθερος στην Ελλάδα, τους περιμένει σύλληψη και στρατόπεδο μέχρι την απέλαση! Μόνο τότε θα σταματήσουν και θα σωθεί η χώρα. Η μετανάστευση δεν είναι δικαίωμα, άρα η απέλαση των εισβολέων δεν είναι ρατσισμός. Είναι καθήκον προς την πατρίδα!

Μόνο η Χρυσή Αυγή δείχνει να το καταλαβαίνει αυτό (γι’ αυτό ομολογώ ότι κι εγώ ένιωσα τον πειρασμό να την ενισχύσω, αλλά επικράτησε η αμεσότερη πιεστική ανάγκη της κυβερνητικής σταθερότητας). Ο αρθρογράφος κάνει πως δεν το καταλαβαίνει, κάνει πως δεν βλέπει τον ελέφαντα στο δωμάτιο, γιατί έχει αποδειχθεί την αναπόφευκτη απώλεια της πατρίδας μα, την αντιστροφή της επαναστάσεως του 1821, και δεν δίνει δεκάρα.

[…] Μακάρι να υπήρχε ένα αστικό φίλο ευρωπαϊκό κόμμα υπέρ των μαζικών απελάσεων, άλλωστε είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα οι λαθραίοι. Μακάρι να απελαθούν όλοι, ώστε να ξαναπάει η Χρυσή Αυγή στο 0,29% του 2009…»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κύριε, ελέησον!

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι οι κάτοικοι ορισμένων περιοχών της Αθήνας έχουν (που έχουν) τέτοιες προσλαμβάνουσες, τι είναι εκείνο που οδηγεί στην «αγκαλιά» της Χρυσής Αυγής ψηφοφόρους στη Δράμα, την Άρτα, τα νησιά;

Βλέπετε, καλοί οι «κακοί ξένοι», όμως δεν απαντούν σε όλα τα ερωτήματα!

Λαϊκή Κυριαρχία!

140528 ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Κανείς δεν είναι δεδομένος.

Ένα μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει από τις εκλογές στον δήμο Δράμας, όχι μόνο αυτή τη φορά, αλλά και το 2010, είναι πως κανείς δεν μπορεί να πιστεύει ότι έχει τους ψηφοφόρους στο τσεπάκι του.

Ο άλλος μπορεί να σε ψηφίσει την πρώτη Κυριακή και τη δεύτερη να σου γυρίσει την πλάτη.

Έτσι είναι αυτό το σύστημα με την εκλογή δημάρχου σε δύο γύρους και την απαίτηση για το 50% συν μία ψήφο.

Το πρόβλημα, παρατηρημένο αυτό, το έχουν κυρίως τα «ισχυρά» ψηφοδέλτια, εκείνα δηλαδή που διαθέτουν στον συνδυασμό τους συμβούλους με δυνατότητα να πάρουν πολλούς προσωπικούς σταυρούς.

Ακόμη πιο σημαντικό είναι το πρόβλημα για εκείνα τα ψηφοδέλτια που είναι «πολυσυλλεκτικά», που διαθέτουν δηλαδή υποψήφιους από πολλούς πολιτικούς χώρους και δεν έχουν έναν σαφή προσανατολισμό.

Τον παλιό καλό καιρό, τα ψηφοδέλτια ήταν κομματικά.

Ο σύμβουλος που δεν εκλέγονταν έτρεχε την άλλη Κυριακή για το καλό της παράταξης (μία είναι η παράταξη), ώστε η νίκη να αποδοθεί στο κόμμα και να χαρούν όλοι κι αυτός μαζί. Τώρα τα ψηφοδέλτια είναι «υπερκομματικά» και να τα χαΐρια τους.

Όλα αυτά μαζί τι μας λένε;

Ότι μπορεί ένα ψηφοδέλτιο, ας πούμε του Χαρακίδη, να έχασε ακόμη και τις ψήφους κάποιων… δημοτικών συμβούλων. Υποψήφιων εννοώ, και μάλιστα από εκείνους που δεν θα εκλέγονταν ακόμη και  αν η παράταξη νικούσε. Γιατί οι άλλοι όλοι είχαν κάθε λόγο να τρέξουν.

Το θεωρείτε απίθανο;

Ξέρω πολύ καλά τι σας λέω. Μέσα σε κάθε ψηφοδέλτιο υπάρχουν αντιπαλότητες και δυσαρέσκειες, οι οποίες εκδηλώνονται πολύ έντονα, κυρίως από κάποιους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ριγμένους».

«Έτσι είστε;» σκέφτεται ο άλλος που πιστεύει ότι βρέθηκε στις τελευταίες, τις μη εκλόγιμες θέσεις, εξαιτίας παιχνιδιών που παίχτηκαν εις βάρος του, ή επειδή κάποιος στην παράταξη ακολούθησαν –πώς να το πω;- προσωπικές τακτικές.

«Δεν βγήκα εγώ, αλλά δεν θα βγείτε ούτε κι εσείς».

Το άλλο πουλάκι:

Και τι κάνει;

Όχι μόνο δεν τρέχει, αλλά ούτε ψηφίζει το ψηφοδέλτιο στο οποίο ήταν υποψήφιος.

Θα μου πείτε, λογικά αυτό όμως μπορεί να συμβεί και στους δύο μονομάχους του δεύτερου γύρου. Άρα, κάποιος θα φύγει από εδώ, κάποιος από εκεί, πάλι το παιχνίδι γίνεται επί ίσοις όροις.

Ε, γι αυτό μιλήσαμε για ομοιογενή και πολυσυλλεκτικά ψηφοδέλτια, γι αυτό μιλήσαμε και για το ρόλο που παίζουν τα κόμματα και οι παρατάξεις, όχι μόνο αυτές που μπήκαν στον δεύτερο γύρο. Δείτε λίγο προσεκτικά τις δηλώσεις στελεχών άλλων κομμάτων και θα καταλάβετε πολλά. Τόσα άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια δεν έπεσαν από τον ουρανό!

Προς Θεού, δεν θέλω να δημιουργήσω θέμα και να αρχίσουν όλοι να κοιτάζονται μεταξύ τους με καχυποψία, ψάχνοντας να βρούνε ποιοι είναι εκείνοι που την έκαναν.

Θέλω απλώς να πω ότι αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες, πόσω μάλλον σε μια «οικογένεια» που είναι ευκαιριακά σχηματισμένη και ενωμένη με κάποιους στόχους, όχι κατ’ ανάγκη κοινούς.

Όλα τα παραπάνω δεν εξηγούν βεβαίως το συμβάν της αποτυχίας του Κυριάκου Χαρακίδη στον δεύτερο γύρο, παρά μόνο κατά ένα μέρος, ίσως μάλιστα μικρό.

Το γιατί δεν πείστηκαν οι ψηφοφόροι να δώσουν και μια δεύτερη ευκαιρία στον συνδυασμό και την «ομάδα Χαρακίδη» είναι κάτι που θέλει πολύ μεγαλύτερη ανάλυση.

Ας πούμε μια ματιά στα εκλογικά τμήματα, τόσο της πόλης όσο και των χωριών, μπορεί να δώσει κάποια κοινωνικά χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων που ήθελαν τη συνέχιση της προηγούμενης δημοτικής αρχής και εκείνων που στήριξαν «αλλαγή».

Όσοι έχετε τέτοιου είδους ερευνητική διάθεση, δείτε τα αποτελέσματα ανά τμήμα στο φύλλο των ΧΡΟΝΙΚΩΝ της Δευτέρας και από εκεί θα πάρετε μια καλή εικόνα.

Από τα 10, ας πούμε, εκλογικά διαμερίσματα (43^ο-52^ο) που ψηφίζουν στο 2^ο Λύκειο, ο Κυριάκος Χαρακίδης προηγήθηκε του Χριστόδουλου Μαμσάκου στα 7, παίρνοντας συνολικά 222 περισσότερες ψήφους.

Αντίθετα, από τα 10 εκλογικά διαμερίσματα (89^ο-98^ο) που ψηφίζουν στο 10^ο και το 7^ο Δημοτικό Σχολείο (μπρος και πίσω από τον Σταθμό), στα 7 προηγείται ο Χριστόδουλος Μαμσάκος, παίρνοντας 295 περισσότερες ψήφους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καθόλου τυχαίο, όπως καταλαβαίνετε.

Ο μεγάλος χαμός όμως γίνεται στα χωριά. Από εκεί μπορούν επίσης να βγουν πολλά συμπεράσματα. Δεν θα σας δώσουμε τώρα όλα τα συγκριτικά στοιχεία. Ψάξτε κάτι και μόνοι σας.

Εκείνο που αξίζει να αναρωτηθούμε είναι με τι κριτήριο τελικά ψηφίζει ο κόσμος, αφού, απ’ ό,τι φαίνεται ξεκάθαρα, ούτε το έργο, ούτε το πρόγραμμα κάθε παράταξης είναι αυτά που τους συγκινούν.

Εδώ θα επικαλεστώ τη γνώμη ενός πολύ έμπειρου στα εκλογικά ανθρώπου, που κατάφερε να διοικήσει μια πόλη πολλές τετραετίες, χωρίς να διαθέτει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

«Οι πολίτες δεν θέλουν έργο», είχε πει. «Αυτό που θέλουν είναι τρίμηνα, πεντάμηνα, διάφορα προγράμματα που θα τους απασχολούν για λίγο και θα δίνουν μια οικονομική ανάσα».

Αυτά σε εποχές προ κρίσης.

Φανταστείτε τώρα. Τώρα που δεν υπάρχει και η δυνατότητα για τόσους πολλούς «διορισμούς» και που, όταν υπάρχει, έναν ικανοποιείς και δέκα αφήνεις δυσαρεστημένους.

Αυτά, για να μην ξεχνάμε όμως και την κυριότερη παράμετρο:

Πως η Δράμα είναι και παραμένει μια «δεξιά», μια «καραδεξιά» πόλη.

Χωρίς ζωή.

Πιο ψύχραιμη ματιά!