140606 ΣΤΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

«Η οικονομική κρίση».

Όποιο κι αν είναι το ερώτημα, αυτή είναι η απάντηση. Για όλα φταίει η οικονομική κρίση.

Αν συμφωνήσουμε σ’ αυτό, μετά υπάρχουν δύο οπτικές, αναλόγως πού τοποθετεί ο καθένας τον εαυτό του.

Η μία λέει ότι φταίνε τα «μνημόνια». Όλα στον τόπο μας θα ήταν διαφορετικά, αν δεν υπήρχαν αυτά. (Διαφορετικά σημαίνει καλύτερα). Και όλα θα ξαναγίνουν όμορφα μόλις τα σκίσουμε. Τα μνημόνια, ντε.

Η δεύτερη οπτική λέει ότι φταίνε μια σειρά από νοοτροπίες και πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση και οι οποίες –δυστυχώς- εξακολουθούν να ζουν και να βασιλεύουν σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και σήμερα.

Πρόσφατα ρωτήθηκαν 211 ποδοσφαιριστές της χώρας μας για το φαινόμενο των «στημένων αγώνων», στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής έρευνας με τίτλο «Don’t fix it», που πραγματοποίησε το πανεπιστήμιο Μπίρκμπεκ του Λονδίνου.

Συνολικά έλαβαν μέρος 1.585 ποδοσφαιριστές από την Αγγλία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Νορβηγία, τη Ρουμανία, τη Σκωτία, τη Σλοβενία και, φυσικά, την Ελλάδα.

Εσείς τι θα απαντούσατε, αν σας ρωτούσαν για τα «στημένα παιχνίδια»; Εγώ την έχω έτοιμη την απάντηση ή μάλλον την ερώτηση: «Ποια στημένα;»

Διότι είμαι τόσο αφελής που πιστεύω ότι ο κόσμος των στοιχημάτων είναι ένας κόσμος όμορφος, ηθικός, αγγλικά πλασμένος.

Γι’ αυτό και δεν στοιχηματίζω ποτέ. Τι νόημα έχει να προβλέπεις τη νίκη σε έναν αγώνα, όταν είναι σχεδόν βέβαιο πως θα νικήσει ο καλύτερος. Το στοίχημα θέλει ρίσκο, θέλει ανατροπές, θέλει περιπέτεια και αυτό μόνο με στημένους αγώνες μπορεί να επιτευχθεί.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, ήταν πολύ της μόδας οι αγώνες ΚΑΤΣ. Ο τίτλος προέρχεται από το αγγλικό catch as catch can, δηλαδή άρπαξέ τον όπως μπορείς, γι’ αυτό και στους αγώνες ΚΑΤΣ επιτρέπονται κάθε είδους χτυπήματα, ακόμη και τα «μαϊμού» ή κυρίως αυτά.

Μια φορά να παρακολουθήσει κανείς αγώνα θα διαπιστώσει ότι όλα είναι θέατρο, θέαμα δηλαδή, που όμως χιλιάδες άνθρωποι το παίρνουν σοβαρά κι όχι μόνο παρακολουθούν με πάθος, αλλά ποντάρουν και τα λεφτά τους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα σύνθημα, σε τοίχο της Αθήνας, στις αρχές της δεκαετίες του 1980: ΚΑΤΣ=ΣΙΚΕ!

Κοίτα να δεις, σκεφτόμουν, κάθε φορά που το διάβαζα. Ο άλλος το πήρε τόσο σοβαρά και τόσο πονεμένα που το έγραψε σε τοίχο.

Το άλλο πουλάκι:

Διαφορετική προσέγγιση.

Φαίνεται πως οι ποδοσφαιριστές που πήραν μέρος στην έρευνα έχουν διαφορετική άποψη από τη δική μας, ή, καθόλου απίθανο, ξέρουν κάτι περισσότερο.

Οι έξι στους δέκα ερωτηθέντες απάντησαν πως είναι σίγουροι ότι έλαβαν μέρος σε αγώνα που ήταν «χειραγωγημένος».

Από πού ξεκινάει αυτή η βεβαιότητα;

Από το γεγονός ότι και οι ίδιοι πήραν μέρος ή δέχτηκαν προτάσεις για το «στήσιμο» κάποιου αγώνα.

Βεβαίως, μια επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να στηρίζεται σε εικασίες και γνώμες, χωρίς αποδείξεις, γι’ αυτό και είμαστε βέβαιοι ότι θα πάρει τη θέση που της αξίζει σε κάποιο αρχείο.

Διότι, ποιος μπορεί να πιστέψει τους ποδοσφαιριστές που, σε ποσοστό 48,8%, υποστηρίζουν ότι υποκινητές των στημένων αγώνων είναι οι παράγοντες των ομάδων;

Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις τους δεν είναι άριστες, οπότε έχουν κάθε λόγο να τους συκοφαντούν.

Ομοίως κατηγορούν και τους πράκτορες στοιχημάτων, σε ποσοστό 20,6%, ενώ ένα πιο μικρό ποσοστό, 16,7%, πιστεύουν ότι στα στημένα παιχνίδια συμμετέχουν (και) διαιτητές ή αξιοματούχοι του αγώνα.

Φήμες και συκοφαντίες, που είμαι βέβαιος ότι θα καταπέσουν με άλλη καλύτερη έρευνα.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η «πολιτική άποψη» των ποδοσφαιριστών, η απάντηση δηλαδή στο ερώτημα «ποιος είναι ο πιο συνηθισμένος λόγος που μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε στήσιμο αγώνα». Ένας στους τρεις απάντησε «η οικονομική κρίση», δηλαδή, για να ακριβολογούμε, «οι οικονομικές δυσκολίες» είπαν, είναι όμως το ίδιο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η αιώνια δικαιολογία!

Προσέξτε λίγο την απάντηση στο ερώτημα «τι μπορεί να προστατεύσει τους ποδοσφαιριστές από το στήσιμο του αγώνα;»

Το 29,4% είπε «η έγκαιρη καταβολή των μισθών», ενώ το 25% απάντησε «οι υψηλότερες αμοιβές».

Δηλαδή τα λεφτά από το στήσιμο είναι σίγουρα και στο χέρι, ενώ από τη μισθοδοσία έχει να λαβαίνεις.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στη σκέψη ότι η μισθοδοσία πιθανώς να καθυστερεί μόνο και μόνο για να βρίσκονται πιο πρόθυμοι ποδοσφαιριστές να βοηθούν στο στήσιμο αγώνων.

Όσο για τις υψηλότερες αμοιβές που θα βγάλουν τους ποδοσφαιριστές από τον πειρασμό…

Δεν πιστεύω να σας εντυπωσιάζει το επιχείρημα. Το ίδιο ακριβώς έχουμε ακούσει, από εφοριακούς, καθηγητές, γιατρούς, δικαστικούς και ένα σωρό άλλους «λειτουργούς» του δημόσιου βίου.

Όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως πρέπει οι μισθοί τους να είναι τόσο υψηλοί, ώστε να μην μπαίνουν στον πειρασμό να «λαδώνονται», να κάνουν ιδιαίτερα, να παίρνουν φακελάκια…

Επιχείρημα που, όπως και να το δεις δεν στέκεται. Για έναν απλό λόγο. Πάντοτε το παράνομο χρήμα θα είναι πολύ περισσότερο από τις νόμιμες απολαβές.

Επομένως, εκείνος που αγαπάει το χρήμα, το εύκολο και το μπόλικο, θα μπαίνει πάντοτε στον πειρασμό να το αποκτήσεις, όσα κι αν έχει.

Διαφορετικά, ακόμα και οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών κάποια στιγμή θα έλεγαν «αρκετά έχουμε ας σταματήσουμε τώρα».

Δυστυχώς, δεν το κάνει κανείς!

Στημένες έρευνες!

140605 ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Να καταργηθούν οι εξετάσεις!

Άξιον και δίκαιον, που θα έλεγε και η Eκκλησία μας.

Μόνο που πρέπει να υπάρξει ένας άλλος τρόπος για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με δεδομένο αυτό που λέγαμε χθες. Ότι η ζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από την προσφορά.

Πώς θα γίνει αυτό; Με ποιο τρόπο θα επιλέγονται αυτοί που πρόκειται να φοιτήσουν στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας;

Το πράγμα πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς και σ’ αυτό ίσως βοηθήσει λίγο και η κρίση. Τι θέλω να πω: Οποιαδήποτε αλλαγή θα πρέπει να έχει ως προϋπόθεση τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των πανεπιστημίων.

Διότι, σήμερα, οι περισσότερες σχολές αντιμετωπίζονται ως επαγγελματικές σχολές δημοσίων υπαλλήλων.

Μπαίνει ο άλλος στο «τμήμα ηλεκτρονικών υπολογιστών» και, από την ημέρα της εγγραφής, του θεωρείται υποψήφιος καθηγητής πληροφορικής σε κάποιο σχολείο της χώρας.

Δεν μιλώ για τη σχολή φυσικών επιστημών, μαθηματικών, τη φιλοσοφική σχολή, τις θεολογικές κ.λπ., όπου ο φοιτητής βλέπει ως μόνη επαγγελματική διέξοδο τον διορισμό του στην εκπαίδευση.

Πότε; Σε ποια σχολεία;

Όμως και όλες οι άλλες σχολές καταντήσαμε να δίνουν πτυχίο – «μόριο» για τον διορισμό στο δημόσιο.

Εδώ μπαίνει η κρίση που σας είπα πριν και κλείνει αυτή την πόρτα, ή αφήνει μια χαραμάδα, οπότε μπορούμε να ελπίζουμε πως θα ανοίξει κάποια άλλη.

Και πάλι όμως το πρόβλημα παραμένει. Ακούμε συχνά ότι «τα καλύτερα μυαλά της χώρας μας φεύγουν στο εξωτερικό». Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Διότι, όχι το καλύτερο, αλλά και λίγο μυαλό να έχει κάποιος, μπορεί εύκολα να δει πως η επαγγελματική αποκατάσταση, ιδίως με ένα πτυχίο στο χέρι, είναι πολύ πιο εύκολη στο εξωτερικό.

Είναι θέμα απλής αριθμητικής. Πόσους πτυχιούχους μπορεί να θρέψει αυτή η χώρα; Κάθε χρόνο μπαίνουν στα πανεπιστήμια χιλιάδες και άλλοι τόσοι βγαίνουν από αυτά. Πού να βρουν δουλειά τόσα σπουδασμένα παιδιά;

Το άλλο πουλάκι:

Δεν χρειάζεται να βρουν όλοι!

Αυτό το λέγαμε παλιά.

Ας σπουδάσει ο άλλος, να ανοίξει το μυαλό του, να αποκτήσει εμπειρίες, να ζήσει λίγο μακριά από το σπίτι του, να μάθει να σκέφτεται και μετά ας κάνει όποια δουλειά του αρέσει.

Αν μείνει στο μαγαζί ή στα κτήματα του πατέρα του, ας είναι ένας επαγγελματίας με πτυχίο πανεπιστημίου.

Σωστή σκέψη.

Μόνο που, όταν τα λέγαμε αυτά, δεν ήταν οι μισοί Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι. Σε ποια δουλειά του πατέρα τους να πάνε τα παιδιά;

Αφήστε που, άμα γίνει ο άλλος είκοσι πέντε χρονών, δεν στρώνεται εύκολα να ασχοληθεί με τη γεωργία ή την κτηνοτροφία.

Έχει μάθει στη ζωή της πόλης, πού να μπλέκει με τα χώματα και τις κοπριές, εξάλλου γι’ αυτές τις δουλειές είναι καταλληλότεροι διάφοροι αλλοδαποί, κι ας φωνάζουμε να φύγουν από τη χώρα μας.

Να φύγουν από την Κυψέλη και τον Άγιο Παντελεήμονα εννοούμε.

Το πρώτο, λοιπόν, που πρέπει να γίνει είναι αυτό. Να πάψει να ισχύει η εξίσωση, πτυχίο ίσον διορισμός.

Μετά θα πρέπει το κάθε πανεπιστήμιο, η κάθε σχολή, να αποφασίσουν τι φοιτητές θέλουν, εννοώ ποσοτικά αλλά και… ποιοτικά.

Να ορίζουν την ύλη, να βάζουν τα θέματα και να πραγματοποιούν τις εξετάσεις για να μπορούν να επιλέγουν τους πρωτοετείς φοιτητές τους. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν πως το πρώτο έτος μπορεί να είναι έτος προπαρασκευής, γνωριμίας και τελικού ξεκαθαρίσματος εκείνων που θέλουν και μπορούν να συνεχίσουν στη σχολή.

Με ένα τέτοιο σύστημα το Λύκειο ίσως βρει και πάλι τον πραγματικό του ρόλο, που είναι η ακαδημαϊκή μόρφωση των παιδιών μας και όχι η προπαρασκευή τους για τις πανελλήνιες εξετάσεις.

Όσοι το τελειώνουν θα παίρνουν ένα απολυτήριο με πραγματική αξία, αφού θα έχουν αποκτήσει όλες εκείνες τις γνώσεις που χρειάζεται ένας πολίτης για να μη θεωρείται λειτουργικά αναλφάβητος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και η «παραπαιδεία»;

Αυτή, ας το πάρουμε απόφαση, δεν πρόκειται να χτυπηθεί, όσο η προσφορά θέσεων στα πανεπιστήμια θα είναι πολύ μικρή μπροστά στη ζήτηση. Εξάλλου, ξεχνάμε πως «προγυμναστές» υπήρχαν ανέκαθεν στη χώρα. Υπάρχει μια έκθεση που συντάχθηκε γύρω στο 1850 στην οποία ο εκπαιδευτικός Αντώνιος Φατσέας θεωρεί μία από τις πληγές του εκπαιδευτικού συστήματος τα ιδιαίτερα μαθήματα που κάνουν πολλοί καθηγητές στα παιδιά των οικογενειών που έχουν να πληρώσουν.

Εξάλλου, ίσως πρέπει να το πάρουμε επιτέλους απόφαση πως, στην Ελλάδα, αν θέλεις να έχεις «ιδιαίτερες» υπηρεσίες, θα πρέπει να αναζητήσεις το… παρά.

Παραπαιδεία, αλλά και «παρα-υγεία (ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιώτες γιατροί) παρα-δικαιοσύνη (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, υποθηκοφύλακες), παρα-εφορία (λογιστές), παρα-ασφάλεια (σεκιουριτάδες) κ.λπ.»

Το θέμα είναι όμως ότι και για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια χρειάζεται αυτό που είναι τόσο δυσεύρετο στην ελληνική πολιτική ζωή. Να συμφωνήσουμε κάπου.

Επειδή όμως το θέμα αφορά πάρα πολλούς πολίτες (βλέπε ψηφοφόρους) θεωρείται άλλο ένα λαμπρό πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης και λαϊκισμού.

Βλέπετε; Ο υπερευαίσθητος ΣΥΡΙΖΑ βρήκε την πρώτη μέρα των εξετάσεων να εξαγγείλει ότι «θα τις καταργήσει», χωρίς όμως να πει τι άλλο θα βάλει στη θέση τους, κλείνοντας το μάτι σε μαθητές και γονείς τη στιγμή που ζουν το… δράμα της ζωής τους.

Πού να ήξεραν!

Για μια θέση... ανεργίας!

140604 ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Όλα για τις εξετάσεις!

Παραφράσαμε λίγο τον γνωστό τίτλο «όλα για το πτυχίο», για να δείξουμε πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει αυτό το τεράστιο κοινωνικό, εκπαιδευτικό, οικονομικό, πολιτικό και δεν ξέρω τι  άλλο γεγονός, οι γενικές εξετάσεις.

Οι εξετάσεις μέσω των οποίων τα παιδιά θα μπορέσουν να πάρουν μια θέση σε κάποιο από τα Πανεπιστήμια ή τα ΤΕΙ της χώρας.

Οι εξετάσεις που γίνονται αυτές τις μέρες και επηρεάζουν τη ζωή ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας.

Μαθητές στα πρόθυρα κατάρρευσης, γονείς που τα έχουν δρασκελίσει προ πολλού, συγγενείς και φίλοι που συμπάσχουν και περιμένουν τη δική τους σειρά ή μεταφέρουν την εμπειρία τους, καθηγητές στις επάλξεις, φροντιστήρια με τις μηχανές στο φουλ, υπουργείο και κυβέρνηση να κρέμονται από μια τρίχα…

Μια ολόκληρη χώρα ζει στους ρυθμούς των εξετάσεων!

Για ποιο λόγο; Διότι, τόσα χρόνια τώρα, δεν βρέθηκε άλλος τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μόνο γι’ αυτό; Όχι, φυσικά! Διότι, τόσα χρόνια τώρα, δεν βρέθηκε άλλος τρόπος επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων και κοινωνικής καταξίωσης των γονιών.

Προσέξτε, το «και» σημαίνει μαζί, και το ένα και το άλλο!

Επαγγέλματα, θεωρητικά μιλάμε τώρα, υπάρχουν ένα σωρό, πόσοι γονείς όμως αισθάνονται περήφανοι που το παιδί τους έγινε ένας καλός τσαγκάρης, ξυλουργός, υδραυλικός;

Κι ας έχει πιο σίγουρο επαγγελματικό μέλλον κι ας είναι βέβαιο ότι θα βγάζει περισσότερα χρήματα απ’ όσα με ένα οποιοδήποτε πτυχίο στο χέρι.

Πολλές φορές κατηγορούμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα πως είναι προσανατολισμένο στις γενικές εξετάσεις. Κατακρίνουμε όλες τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που στο κέντρο του ενδιαφέροντος τους έχουν τις εξετάσεις.

Δείχνουμε όμως να μην καταλαβαίνουμε πως αυτές και μόνο αυτές είναι ο στόχος μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Αρκεί να αναρωτηθούμε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου όλοι οι μαθητές που γράφονται στο νηπιαγωγείο δίνουν μετά από δεκατέσσερα χρόνια εξετάσεις για να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Το άλλο πουλάκι:

Και θέλουν να περάσουν κάπου!

Και το πιθανότερο είναι πως θα τα καταφέρουν. Αν μάλιστα δεν μπορέσουν να «τρουπώσουν» κάπου εδώ, ή αν η επιτυχία τους δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα ήθελαν ή όσο (πιστεύουν ότι) αξίζουν, τότε πολλοί θα αναζητήσουν την τύχη τους σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού.

Πώς, λοιπόν, η προσφορά να ανταπεξέλθει σε τέτοια ζήτηση; Πώς μπορεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα να ικανοποιήσει τόσο μεγάλη ανάγκη για σπουδές;

Τι πρέπει να γίνει ώστε το δικαίωμα στη μόρφωση να συμβαδίζει με τις αντοχές του συστήματος;

Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορα, όλα όμως προσπαθούν να απαντήσουν στη διαδικασία κι όχι στην ουσία του προβλήματος.

Δηλαδή το θέμα δεν είναι σε πόσα μαθήματα θα εξετάζονται τα παιδιά, ούτε πόση θα είναι η ύλη, ούτε τι είδους θέματα θα αντιμετωπίζουν.

Το θέμα είναι να αλλάξουμε νοοτροπία όλοι μας κι αυτό είναι πολύ σύνθετο πρόβλημα. Διότι έχει να κάνει με την οικονομία, άρα την πολιτική, όμως και με την ψυχολογία. Έχει να κάνει με τους στόχους της εκπαίδευσης, αλλά και με τους στόχους του κάθε νέου και της οικογένειάς του.

Πρέπει, λένε, να απαντήσουμε όλοι μαζί στο ερώτημα «τι σχολείο θέλουμε» και μετά να προχωρήσουμε σε αλλαγές.

Φοβάμαι όμως ότι, πριν από αυτό, θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι περιμένουμε από το σχολείο».

Θέλουμε ένα σχολείο που να μας μορφώνει ή που να μας βρίσκει δουλειά; Θέλουμε ένα σχολείο που να μας προετοιμάζει για το μέλλον ή που να μας προετοιμάζει για το πανεπιστήμιο;

Να το προχωρήσει κι άλλο;

Θέλουμε ένα σχολείο που είναι προπονητήριο για τη ζωή ή που να είναι ζωή το ίδιο;

Και, τι είδους ζωή;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν.

Για έναν απλούστατο λόγο. Διότι όλοι βλέπουμε το πρόβλημα ατομικά, από τη δική μας σκοπιά και δεν μας ενδιαφέρει το σύνολο. Το «πνεύμα των εξετάσεων», βλέπετε.

«Ας περάσει το δικό μου το παιδί και μετά ας γίνουν ό,τι αλλαγές θέλουν», σκέφτεται ο κάθε γονιός.

«Δεν μου αρέσει η παπαγαλία, όμως αφού έτσι θα μπω στο πανεπιστήμιο…», σκέφτεται το κάθε παιδί.

Μόλις περάσει η δοκιμασία των εξετάσεων, ειδικά αν έχει αίσιο τέλος, ξεχνιούνται όλα, όπως οι πόνοι του τοκετού από μια γυναίκα.

Μετά παύεις να ασχολείσαι με το πρόβλημα, μέχρι να φτάσει εκεί και το άλλο παιδί και να βγει κι αυτό από… το σχολείο.

Έτσι το θέμα μένει στα χέρια εκείνων που θα έπρεπε να ασχοληθούν σοβαρά και να ενδιαφερθούν πραγματικά: των εκπαιδευτικών και της πολιτικής ηγεσίας.

Από εδώ όμως αρχίζει μια άλλη ιστορία πόνου

Στο κάτω κάτω και οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί είναι γονείς κι αυτοί των οποίων μάλιστα τα παιδιά βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με άλλες κατηγορίες πολιτών.

Επομένως;

Επομένως, να είστε σίγουροι ότι θα είμαστε εδώ, τέτοιες μέρες, για να συζητάμε το πρόβλημα για πολλά χρόνια ακόμη.

Όλοι μέσα!

140603 ΜΕΤΑΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ζήτω οι εκλογές!

Θέλησα να παραφράσω τη γνωστή φράση που αναγγέλλει το θάνατο ενός μονάρχη και τα μπέρδεψα λίγο.

Πώς το λέει; Ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς!

Ε, εγώ ήθελα να πω οι εκλογές τελειώσανε, πάμε για εκλογές!

Αυτό δεν συμβαίνει στη χώρα μας; Το τέλος κάθε εκλογικής αναμέτρησης είναι η αρχή της επόμενης. Το κλείσιμο της κάλπης και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σημαίνουν την έναρξη της νέας προεκλογικής περιόδου.

Πόσο μπροστά όμως μπορεί να πάει ένας τόπος, αν το μόνο που κάνει είναι να προετοιμάζεται για εκλογές;

Πόσο σωστά μπορεί να λειτουργήσει μια κυβέρνηση, όταν έχει συνεχώς στραμμένη την προσοχή της στις κάλπες και τις δημοσκοπήσεις;

Αυτός που κυβερνά τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες είναι το λεγόμενο «πολιτικό κόστος». Πιθανότατα έτσι συνέβαινε και παλιότερα, ίσως το πολιτικό κόστος να είναι ο πραγματικός κυβερνήτης κάθε τόπου, σε κάθε εποχή, όμως εγώ μπορώ να μιλήσω για τα χρόνια που έχω ζήσει ο ίδιος.

Μοναδικό κριτήριο για τη λήψη μιας απόφασης δεν είναι το πόσο απαραίτητη είναι για την κοινωνία, αλλά το πόσους θα στρέψει υπέρ και πόσους εναντίον εκείνων που την έλαβαν ή την υποστήριξαν.

Διότι, στο παιχνίδι του πολιτικού κόστους δεν μπαίνουν μόνο εκείνοι που διοικούν, αλλά και όσοι αντιπολιτεύονται, αφού και αυτοί συμμετέχουν στην ψήφιση νόμων και τη λήψη αποφάσεων

Αυτό είναι ένα διαρκές φαινόμενο, που όμως αμβλύνεται από την πρόβλεψη του Συντάγματος να γίνονται εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.

Υποτίθεται πως κάποια μέτρα είναι ή φαίνονται δυσάρεστα στην αρχή, αργότερα όμως αποδεικνύονται ευεργετικά.

Έτσι, οι κυβερνήσεις προσπαθούν να τα πάρουν στα πρώτα χρόνια της θητείας τους, ώστε το «πολιτικό κόστος», η αντίθεση δηλαδή σ’ αυτά των ψηφοφόρων, να αντικατασταθεί σιγά σιγά από την θετικότερη στάση.

Πώς να λειτουργήσει όμως ακόμη και αυτό το «κόλπο», όταν από την επόμενη των εκλογών, μπαίνουμε  σε προεκλογική περίοδο;

Όταν μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση κάποιος θα βρεθεί να ζητήσει νέες εκλογές.

Συχνά οι πολιτικοί θυμίζουν εκείνους τους ταβλαδόρους που προκαλούν τον αντίπαλο να παίξουν… «ένα στα πέντε». Χάνουν, μετά το πάνε «στα εφτά», ξαναχάνουν και μετά ζητούν να παίξουν «άλλη μια παρτίδα», για να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Το άλλο πουλάκι:

Ξέρουμε τι θα πείτε.

Ότι μπορεί κάποιος να εκλεγεί υποσχόμενος στο λαό λαγούς με πετραχήλια και μετά να αρχίσει να κάνει άλλα από αυτά που έλεγε.

Τι θα γίνει; Θα τον αφήσουμε τέσσερα χρόνια να ρημάξει τον τόπο; Δεν θα πρέπει να ξανακάνουμε εκλογές να απαλλαγούμε από την παρουσία του;

Δεν ξέρω.

Δεν ξέρω αν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα ή, εν πάση περιπτώσει, αν αυτό ισχύει κάθε φορά που εκλέγεται κάποιος, αφού οι συχνότατες εκλογικές αναμετρήσεις αυτό δείχνουν.

Πρώτα πρώτα το γεγονός άλλα να λέει κάποιος προεκλογικά και άλλα να κάνει μετά την κατάληψη της εξουσίας δεν νομίζω να εντυπωσιάζει κανέναν. Όλοι ξέρουμε ότι το να λες είναι εύκολο, πάντως πολύ ευκολότερο από το να πράττεις.

Έπειτα, η προεκλογική εκστρατεία είναι εκδοχή κάποιας διαφήμισης, δείχνει μόνο τα «πλεονεκτήματα» του προϊόντος, προβάλλει μόνο επιλεγμένες σκηνές από το έργο που θα παιχτεί.

Επομένως δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να θεωρείται ξεγελασμένος ένας ψηφοφόρος, ο οποίος άλλα άκουσε και άλλα βλέπει.

Οι εκλογές δεν είναι όπως, ας πούμε, ο γάμος, που ο καθένας ελπίζει ότι ο δικός του θα είναι διαφορετικός και θα αποτελέσει τη μοναδική εξαίρεση στα εκατομμύρια παντρεμένων ζευγαριών.

Ο αρραβωνιασμένος μπορεί να έχει πολλές δικαιολογίες, ο ψηφοφόρος καμία!

Το σημαντικότερο όμως είναι το άλλο. Ποιος είναι αυτός που θα διαπιστώσει ότι η κυβέρνηση δεν έχει πια το λαϊκό έρεισμα και πρέπει να γίνουν εκλογές για να έρθει μια άλλη;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η αντιπολίτευση;

Όχι, φυσικά.

Διότι η αντιπολίτευση, είπαμε, είναι ο ταβλαδόρος που θέλει να παίζουν μέχρι αύριο, ώσπου να νικήσει.

Το Σύνταγμα προβλέπει βέβαια, όμως το σύνταγμα είναι… ο σοφός παππούς της οικογένειας, του οποίου τη γνώμη όλοι επικαλούνται, μόνο όταν συμφωνεί με τη δική τους. διαφορετικά την αγνοούν, συχνά επιδεικτικά.

Υπάρχουν και άλλα «εργαλεία», όπως οι δημοσκοπήσεις (ΧΑ!) ή κάποιες άλλες εκλογές, αυτοδιοικητικές, ευρωεκλογές, ακόμη και εκλογές σε συνδικάτα.

Τα αποτελέσματα όμως τέτοιων εκλογών ο καθένας τα «διαβάζει» όπως τον συμφέρει, αφήστε που, όπως έχει δείξει η πείρα, σπανίως έχουν σχέση με τα αποτελέσματα σε εθνικές εκλογές.

Πού καταλήγουμε; Στο μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από την Ιστορία. Οι συχνές εκλογικές αναμετρήσεις δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στον τόπο. Στρέφουν την προσοχή όλων στο «πολιτικό κόστος» και μας βάζουν σε ένα κλίμα διαμάχης εντελώς (αυτό)καταστροφικό.

Δείτε λίγο πώς λειτουργεί το πράγμα στις δημοτικές εκλογές. Εκλέγεται ο άλλος και γνωρίζει ότι (θα) έχει εμπρός του δυο-τρία χρόνια να κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για τον τόπο και άλλα δυο τρία για να κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για να επανεκλεγεί.

Έτσι κάπως μοιράζεται η χασούρα.

Και να σκεφτείτε ότι μια δημοτική αρχή ούτε φόρους βάζει, ούτε μισθούς και συντάξεις κόβει, ούτε αυξάνει τα όρια εργασίας…

Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, λοιπόν!

Αυστηρά!

Ξεσκονίστε τα εκλογικά βιβλιάρια,
λέγαμε παλιά!

140602 ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Αν μπεις στον κόπο να ρωτήσεις τους ανθρώπους που κατεβαίνουν υποψήφιοι στις αυτοδιοικητικές εκλογές, για ποιο λόγο το κάνουν, η συχνότερη απάντηση που θα πάρεις είναι «επειδή θέλω να προσφέρω στον τόπο μου».

Προσοχή!

Αυτή είναι η απάντηση που δίνουν οι ίδιοι δημοσίως κι όχι ο πραγματικός λόγος, ο οποίος είναι πολύ δύσκολο να ομολογηθεί, αλλά και να διερευνηθεί, αν θέλουμε να φτάσουμε στην αλήθεια.

Η αλήθεια, ως γνωστόν, δεν είναι μία και οι λόγοι που οδηγούν κάποιον να… θέλει να προσφέρει στον τόπο είναι πολλοί, με επικρατέστερο την «πετριά» με τις εκλογές.

Είναι κάποιοι που πιστεύουν ακράδαντα όχι μόνο ότι οφείλουν, έχουν καθήκον να σώσουν τον τόπο, αλλά και –το χειρότερο- ότι ο τόπος οφείλει να σωθεί από αυτούς.

Έτσι τους βλέπεις κάθε φορά σε κάποιο ψηφοδέλτιο, για να μην σταθώ στις χειρότερες περιπτώσεις, οι οποίοι τίθενται και επικεφαλής, κάνοντας δικούς τους συνδυασμούς.

Ένα από αυτούς δήλωνε σοβαρότατα σε τηλεοπτική συνέντευξη: την 1^η Σεπτεμβρίου αναλαμβάνω δήμαρχος και αν μέχρι τα Χριστούγεννα δεν υλοποιήσω τις υποσχέσεις μου παραιτούμαι».

Πήρε 341 ψήφους. Όχι ο ίδιος, τον «δήμαρχο» δεν τον σταυρώνουμε, οι υποψήφιοι που θέλησαν να σώσουν τον τόπο υπό την καθοδήγησή του. Στην ίδια συνέντευξη δήλωσε πως ζήτησε την στήριξη τεσσάρων κομμάτων ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή, όμως κανένας δεν έκανε τον κόπο να του απαντήσει.

Δεν έλαβε, λοιπόν, αυτό το μήνυμα, αλλά αποτόλμησε να λάβει και το μήνυμα των εκλογών, δηλαδή των ψηφοφόρων, από τους οποίους τον τίμησε ένα 1,12%!

Τον «παραίτησαν» δηλαδή, όχι τα Χριστούγεννα, αλλά της Σαμαρείτιδος, στις 18 Μαΐου.

Ας αφήσουμε όμως τη χαρακτηριστική περίπτωση κι ας επανέλθουμε στον κανόνα της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

Ερώτημα που περιμένει απάντηση. Γιατί, σώνει και καλά, πρέπει να προσφέρεις μέσα από το δημοτικό ή το περιφερειακό συμβούλιο;

Το άλλο πουλάκι:

…

Σιγή ιχθύος!

Ας κάνουμε την ερώτηση πιο σαφή. Χάθηκαν οι ευκαιρίες, για κάποιον που έχει διάθεση προσφοράς, να το κάνει από μόνος του ή σε συνεργασία με άλλους, χωρίς να χρειάζεται κατ’ ανάγκη να τον ψηφίσουν οι συντοπίτες του, πράγμα που δεν είναι και καθόλου βέβαιο;

Θέλεις να προσφέρεις; Να σου πω εγώ πού να πας.

Υπάρχουν δεκάδες σύλλογοι στον τόποι, οι οποίοι πάσχουν όλοι από την ίδια ασθένεια. Έχουν ένα σωρό μέλη, όμως ελάχιστους για να τραβήξουν το κουπί, να βγάλουν δουλειά, ώστε ο σύλλογος να έχει μια ουσιαστική παρουσία στην κοινωνία.

Διάλεξε έναν και πήγαινε να προσφέρεις.

Και μη μου πεις ότι και οι σύλλογοι έχουν εκλογές, διότι θα σου απαντήσω αν δεν μπορείς να εκλεγείς σε έναν σύλλογο, πού πας να βγεις στο δήμο ή την περιφέρεια;

Πάντως η αλήθεια είναι άλλη. Μπορεί να έχει εκλογές, όμως αυτές γίνονται για το τυπικό του πράγματος, αφού, στις περισσότερες περιπτώσεις, παρακαλούν να βρεθούν υποψήφιοι, ώστε να συμπληρωθούν τα μέλη του Δ.Σ. που προβλέπονται από το καταστατικό.

Δεν είναι όμως μόνοι οι σύλλογοι. Υπάρχουν ένα σωρό άλλες κοινωνικές δομές, όπως τα συσσίτια ή το κοινωνικό φαρμακείο, όπου η προσφορά θα είναι χειροπιαστή κι όχι αέρας κοπανιστός, όπως η προσφορά ενός δημοτικού ή νομαρχιακού συμβούλου.

Μπες εκεί και δούλεψε, να… σε δει κι ο Θεός!

Ακόμη όμως κι αν δεν «καλύπτεσαι» από τέτοιου είδους συλλογικές δράσεις, τίποτε δεν σε εμποδίζει να προσφέρεις ατομικά.

Αν είσαι σπουδασμένος, μπορεί σαν βοηθήσεις στα μαθήματά τους παιδάκια φτωχών οικογενειών ή και μεταναστών.

Αν πιάνει το χέρι σου, βοήθησε ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν έναν ηλεκτρολόγο ή έναν υδραυλικό.

Ανάλαβε να πηγαίνεις και να γράφεις τα φάρμακα κάποιων γερόντων που έχουν πρόβλημα με την μετακίνηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάνε τους παρέα.

Πάρε δυο γεροντάκια με το αυτοκίνητό σου και πήγαινε τους ένα απόγευμα στην Αγία Βαρβάρα να τους κεράσεις έναν καφέ ή ένα ουζάκι.

Μη μου πεις ότι αυτό είναι έξοδο, διότι σε έχω δει να κερνάς ένα σωρό χαραμοφάηδες προεκλογικά, που στο τέλος σου έδωσαν… μόνο την υπόσχεσή τους.

Άσε που τα γεροντάκια μπορεί να μην έχουν πολλά λεφτά, έχουν όμως φιλότιμα και την επόμενη φορά θα σε κεράσουν αυτά.

Στο κάτω κάτω κάλεσέ τους στο σπίτι σου να δείτε παρέα έναν αγώνα του μουντιάλ, έτσι για συντροφιά.

Όλα αυτά και πολλά άλλα πράγματα είναι αληθινή προσφορά στον συνάνθρωπο και την κοινωνία.

Αν, λοιπόν, αυτό σε ενδιαφέρει, αν αυτός είναι ο λόγος που κατεβαίνεις στις εκλογές, τότε μη στενοχωριέσαι καθόλου που δεν εκλέχτηκες. Βρες κάτι που να σε εκφράζει αληθινά και καν’ το.

Πολύ φοβάμαι όμως πως ο λόγος που «εκτίθεσαι» στις εκλογές είναι άλλος, είναι η «πετριά» που λέγαμε στην αρχή, η δίψα για εξουσία, έστω και εξουσία μαϊμού, απλώς και μόνο η ικανοποίηση και η αυτοεπιβεβαίωση πως είσαι κάτι ξεχωριστό.

Τότε όμως μη διαμαρτύρεσαι, διότι υπάρχει πιθανότητα αυτό το ξεχωριστό να το βλέπεις μόνο εσύ και κανείς άλλος, αφού και η οικογένειά σου μπορεί να σε ψήφισε από υποχρέωση!

Υπερπροσφορά… προσφορών!