140611 ΑΝΑΔΟΜΗΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Αυτό ήταν το μήνυμα!

Έτσι το εξέλαβε ο πρωθυπουργός. Δεν λέω και ο Βενιζέλος, διότι εγώ σέβομαι τους θεσμούς. Ο ανασχηματισμός και η ανάθεση χαρτοφυλακίων είναι ευθύνη του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αυτός θα ακούσει τα «μπράβο», αν το σχήμα πάει καλά, αυτός και το κράξιμο, αν αποτύχει.

Τι έλεγε, λοιπόν, αυτό το, κατά τον πρωθυπουργό, μήνυμα;

Για να το καταλάβουμε θα πρέπει να σκεφτούμε λίγο με ποδοσφαιρικούς όρους, όχι γενικών και αορίστως, αλλά όπως αυτοί πραγματώνονται στη χώρα μας.

Πότε αλλάζει ένας προπονητής; Πότε παίρνει το μήνυμα ο πρόεδρος μιας ομάδας να προχωρήσει σε αντικατάσταση της τεχνικής ηγεσίας και με τι κριτήρια γίνεται αυτή;

Είναι προφανές ότι πολύ μικρό ρόλο παίζουν τα αποτελέσματα που φέρνει η ομάδα στους αγώνες, αλλά και η θέση που κατακτά στο πρωτάθλημα. Οι αλλαγές γίνονται συνήθως επειδή το απαιτούν οι φίλαθλοι και συγκεκριμένα το οργανωμένο τμήμα τους, οι «θύρες» αλλά και «χούλιγκανς» αποκαλούμενοι.

Επίσης μπορεί να γίνουν επειδή το απαιτούν οι ποδοσφαιριστές, και πάλι όχι όλοι, αλλά κάποιες «φίρμες», οι οποίες δεν τα πηγαίνουν καλά με τον προπονητή, επειδή δεν τους κάνει όλα τα γούστα.

Στο κλίμα αυτό, ο αντικαταστάτης του θα πρέπει πρωτίστως να είναι αρεστός σε εκείνους που πρωτοστάτησαν στον εκδιωγμό του προκατόχου του.

Να τον γουστάρουν οι φίλαθλοι (είπαμε ποιοι ακριβώς) και οι ποδοσφαιριστές που κάνουν κουμάντο στην ομάδα.

Δηλαδή, θα πρέπει πρωτίστως να είναι «μάγκας» στις συνεντεύξεις, να «τα λέει» στους αντιπάλους, να χαϊδεύει τον κόσμο, αλλά και να κάνει τα χατίρια κάθε φίρμας που ξέρει μόνη της πόσο να προπονηθεί και τι συμμετοχή να έχει στον κάθε αγώνα.

Σ’ αυτό το πνεύμα γίνονται και οι ανασχηματισμοί στη χώρα μας. Κάπως έτσι, ο κάθε πρωθυπουργός κάνει τις αλλαγές στα υπουργεία, τις οποίες, αν πας και τις παρακολουθήσεις κάτω από άλλο πρίσμα, δεν βγάζεις άκρη.

Για ποιο λόγο, ας πούμε, απομακρύνθηκε ένας, κατά γενική ομολογία, πετυχημένος υπουργός, ο «δικός μας» Αθανάσιος Τσαυτάρης;

Με ποια λογική ανατίθενται ένα σημαντικότατο πόστο στον αερολόγο θαμώνα των τηλεπαράθυρων κύριο Γιακουμάτο;

Το άλλο πουλάκι:

Μην την ψάχνεις!

Εδώ έγινε υπουργός Παιδείας ο Λοβέρδος.

Με τον οποίο μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς σε πάρα πολλά πράγματα, όμως εδώ μιλάμε για την «πορεία» του, ιδιαίτερα των τελευταίων ετών.

Ήταν εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ, επομένως συμμετείχε στη συγκυβέρνηση.

Κάποια στιγμή διαφώνησε και ανεξαρτητοποιήθηκε.

Αρχή, δική μας: Κάθε βουλευτής που διαφωνεί με το κόμματα του πρέπει να παραιτείται, διότι, καλώς ή κακώς (αν το συζητήσουμε θα συμφωνήσουμε ότι είναι κακώς) με το κόμμα του εκλέχτηκε και σ’ αυτό «χρωστάει» την έδρα.

Ο κ. Λοβέρδος προχώρησε και στη δημιουργία νέου κόμματος, αφήνοντας τους συναδέλφους του στο ΠΑΣΟΚ να κάνουν «τη βρώμικη δουλειά», να ψηφίζουν δηλαδή όλα εκείνα τα οποία η δική του συνείδηση δεν του επέτρεπε.

Αν όμως δεν υπήρχαν αυτοί, τότε, προφανώς, η κυβέρνηση θα έπεφτε και θα πηγαίναμε σε εκλογές.

Το κόμμα του κ. Λοβέρδου θα έπαιρνε ό,τι του έδιναν οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις και ο ίδιος θα ξανάβλεπε βουλή με το κιάλι.

Δεν έγινε όμως έτσι. Η κυβέρνηση προχώρησε, πέρασαν τα μέτρα, απόντος του κ. Λοβέρδου ή μάλλον παρόντος, τακτικότατα, σε διάφορα τηλεοπτικά πάνελ. Έγιναν οι διεργασίες με το ΠΑΣΟΚ και την Ελιά, έπιασαν τόπο τα διλήμματα (εκβιασμούς τα λένε κάποιοι) του Βενιζέλου και ήρθε το εκλογικό αποτέλεσμα με τα μηνύματά του.

Έτσι, ο κ. Λοβέρδος βρέθηκε υπουργός Παιδείας, σε μια κυβέρνηση με την οποία είχε διαφωνήσει κάθετα.

Θα μου πείτε άλλαξαν τα πράγματα και τώρα θα βαδίσουμε προς σοσιαλιστικές αλλαγές. Εδώ είμαστε και θα τις δούμε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι το θέμα ο Λοβέρδος.

Πρόκειται απλώς για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πάρα πολλών περιπτώσεων, που αποτελούν κανόνα στο πώς γίνονται τα πράγματα στην πολιτική μας ζωή.

Μιλάμε, ας πούμε, για αξιολόγηση. Πώς αξιολογούνται οι υπουργοί μιας κυβέρνησης και άλλοι μένουν ενώ άλλοι «αναδομούνται»;

Τι γίνεται με όλους εκείνους που φεύγουν από εδώ, πάνε από εκεί, κάνουν κόμματα, σχηματίζουν κινήσεις και ρεύματα, επανέρχονται για να ξαναφύγουν και το μόνο που τελικά τους ενδιαφέρει είναι να βρίσκονται στην επικαιρότητα;

Έχετε υπολογίσει από πόσα κόμματα αποτελείται η παρούσα κυβέρνηση; Πώς είπατε; Δύο;

Μέγα λάθος. Δείτε λίγο την πορεία πολλών υπουργών, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού και θα μου πείτε αν είχαμε άλλη φορά τέτοια πολυκομματική κυβέρνηση.

Γι’ αυτό σας λέω.

Οι κυβερνήσεις πέφτουμε μα τα στελέχη μένουν. Θα τους έχουμε εδώ για πολλά χρόνια ακόμη, στα ίδια κόμματα ή σε… παραπλήσια, στις ίδιες θέσεις ή σε διαφορετικές, έχοντας μόνο σταθερή πορεία στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Όχι όλοι, ευτυχώς.

Και η διαφορά φαίνεται, αν με εννοείτε.

Εδώ ήρθαμε!

140610 ΤΡΕΛΑΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

«Ευτυχώς τρελάθηκα».

Θυμόσαστε, ασφαλώς, την ομώνυμη ταινία με τον Νίκο Σταυρίδη, ο οποίος σώζεται (οικονομικά και όχι μόνο) επειδή καταφεύγει στο… φρενοκομείο. Ναι, φρενοκομείο, έτσι τα λέγανε τον παλιό καλό καιρό τα διάφορα «κέντρα ψυχικής υγείας» ή όπως αλλιώς ονομάζονται σήμερα.

«Αφεντικό, κάνεις τον τρελό, δεν είσαι», του έλεγε, γεμάτος αμφιβολία ο Θανάσης Βέγγος.

Έτσι και τώρα, φαίνεται πως η σωτηρία των σύγχρονων φρενοκομείων, εντάξει, μονάδων ψυχικής υγείας, βρίσκεται σε ασθενείς που… δεν είναι ασθενείς.

Συνήθως δεν είναι τίποτα. Απλώς δεν υπάρχουν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τους επιτήδειους να λαμβάνουν τεράστια ποσά, για δήθεν ιατρικές και παραϊατρικές υπηρεσίες που τους παρέχουν.

Πώς γίνεται; Φαίνεται ότι παρέχουν υπηρεσίες στον… ΑΜΚΑ τους.

Μη σας φαίνεται παράξενο.

Υποτίθεται πως σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας αντιστοιχεί ένας ΑΜΚΑ. Αυτό πάει κι έρχεται. Υποτίθεται όμως ότι και σε κάθε ΑΜΚΑ αντιστοιχεί, κάποιος πολίτης.

Αμ, δε!

Πάρα πολλοί ΑΜΚΑ είναι αδέσποτοι, κυκλοφορούν στις διάφορες υπηρεσίες ελεύθεροι, χωρίς τον πολίτη τους, είτε διότι τον έχασαν, λόγω θανάτου, είτε διότι απλώς δεν είχαν ποτέ!

Έτσι, τεράστια ποσά που διατίθενται σε πολίτες, μέσω ΑΜΚΑ, πηγαίνουν σε όσους υιοθετούν και διαχειρίζονται αυτούς τους «αδέσποτους» αριθμούς μητρώου κοινωνικής ασφάλισης.

Θέλετε και στατιστικά στοιχεία;

Το 34,6% των ΑΜΚΑ που έχουν δηλωθεί από τις επιχορηγούμενες μονάδες –μιλάμε για ιδιωτικές, έτσι;- ψυχικής υγείας είναι άκυρο.

Πράγμα που σημαίνει, στην πράξη, ότι αυτοί που εισέπραξαν το 1/3 των επιδοτήσεων το πήραν με κομπίνα.

Αφήστε που έχουν, λέει, δηλωθεί και πάρα πολλοί ΑΜΚΑ νεκρών. Αυτό θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι δεν είναι σοβαρό, αφού όλοι οι άνθρωποι κάποτε πεθαίνουν και ίσως «δεν πρόλαβαν να ενημερώσουν τις υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας».

Όχι οι ίδιοι οι πεθαμένοι, αυτοί που έπαιρναν τις επιδοτήσεις δεν πρόλαβαν.

Τι γίνεται όμως όταν οι ΑΜΚΑ έχουν δηλωθεί για περιπτώσεις ασθενών, μετά τον θάνατο τους;

Τότε μιλάμε για καθαρή κλεψιά!

Το άλλο πουλάκι:

Τι γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις;

Διάβασα το σχετικό ρεπορτάζ και λέει ότι η αρμόδια υφυπουργός που ανακάλυψε την κομπίνα (όχι η ίδια, οι υπηρεσίες του υπουργείου υγείας την ανακάλυψαν) αποφάσισε να διαβιβάσει το πόρισμα στο Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας και στις εισαγγελικές αρχές για τη διερεύνηση ύπαρξης τυχόν ποινικών αδικημάτων.

Μέχρι τότε θα προχωρήσουν σε συμψηφισμό των ποσών που προκύπτουν από τα ευρήματα.

Δηλαδή; Εσύ έχεις να λαβαίνεις πενήντα χιλιάδες, πήρες με ανύπαρκτους ΑΜΚΑ, δηλαδή ασθενείς, είκοσι, πάρε άλλες τριάντα και πατσίζουμε;

Αυτό είναι; Έτσι γίνεται ο συμψηφισμός;

Μήπως θα πρέπει το κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να βλέπει πιο σοβαρά τέτοιες περιπτώσεις απάτης;

Διότι, υπάρχει μια βασική αρχή για την αποτροπή του εγκλήματος. Θα πρέπει ο κίνδυνος να συλληφθείς να είναι τόσο σοβαρός, αλλά και η τιμωρία που θα ακολουθήσει τέτοια που να μην αναλαμβάνεις εύκολα το ρίσκο.

Σε πιάσαν να κάνεις απάτη σε βάρος του δημοσίου; Δίνεις πίσω αυτά που έκλεψες, πληρώνεις τεράστια πρόστιμα και σου απαγορεύεται να έχεις οποιουδήποτε είδους άλλη δοσοληψία με το δημόσιο.

Πήγαινε να βρεις αλλού κορόιδα.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζουν οι σοβαρές χώρες τις περιπτώσει απάτης. Δηλαδή τι; Αν δεν ήσουν δημόσιο και ήσουν ιδιώτης, θα συνέχιζες να έχεις συναλλαγές με κάποιον που, επί χρόνια, σε έκλεβε;

Δεν θα σταματούσες αμέσως κάθε συναλλαγή μαζί του, φροντίζοντας, επί πλέον, να ενημερώσεις την πιάτσα για το τι κουμάσι είναι, ώστε να τον αποφεύγουν και οι υπόλοιποι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχει πολλαπλό στόχο αυτή η αντιμετώπιση.

Από τη μια τιμωρείται αυστηρά ο πονηρός και πληρώνει με το παραπάνω την πράξη του.

Από την άλλη αποθαρρύνονται όσοι νομίζουν ότι αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουν ίδιες μεθόδους.

Το κυριότερο όμως είναι ότι, όταν πετάς έξω από το παιχνίδι τους απατεώνες, επιβραβεύεις τους έντιμους, τους νοικοκύρηδες, διότι η πίτα μοιράζεται σ’ αυτούς και το κομμάτι που τους πέφτει είναι μεγαλύτερο.

Αφήστε που τους δίνεις κι ένα καλό κίνητρο να –ας μην πω καρφώσουν- ενημερώσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες για τις μεθόδους των συναδέλφων τους.

Για να καταλάβετε τι γινόταν στη συγκεκριμένη περίπτωση, αρκεί να σας πούμε ότι η δαπάνη για χρηματοδοτήσεις μονάδων ψυχικής υγείας ΝΠΙΔ έχει μειωθεί από τα 90 εκατομμύρια στα 60 και μετά από τους συγκεκριμένους ελέγχους, αναμένεται να μειωθεί άλλο 30%.

Αυτοί -πρέπει να το καταλάβουμε όλοι οι πολίτες- κλέβουν όχι από κάποιο ξένο ταμείο, αλλά από τις τσέπες μας.

Σκεφθείτε πόσο καλύτερες υπηρεσίες θα είχαμε, τουλάχιστον στον τομέα υγείας για τον οποίο μιλάμε, αν τεράστια ποσά τα οποία πηγαίνουν σε περιπτώσεις μαϊμού πήγαιναν σε πραγματικές ανάγκες.

Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα, μετά από μνημόνια και περικοπές, εξακολουθούμε να πληρώνουμε για υπηρεσίες που είτε είναι άχρηστες, είτε δεν παρέχονται ποτέ.

Το παίζουν τρελίτσα!

140606 ΣΤΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

«Η οικονομική κρίση».

Όποιο κι αν είναι το ερώτημα, αυτή είναι η απάντηση. Για όλα φταίει η οικονομική κρίση.

Αν συμφωνήσουμε σ’ αυτό, μετά υπάρχουν δύο οπτικές, αναλόγως πού τοποθετεί ο καθένας τον εαυτό του.

Η μία λέει ότι φταίνε τα «μνημόνια». Όλα στον τόπο μας θα ήταν διαφορετικά, αν δεν υπήρχαν αυτά. (Διαφορετικά σημαίνει καλύτερα). Και όλα θα ξαναγίνουν όμορφα μόλις τα σκίσουμε. Τα μνημόνια, ντε.

Η δεύτερη οπτική λέει ότι φταίνε μια σειρά από νοοτροπίες και πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση και οι οποίες –δυστυχώς- εξακολουθούν να ζουν και να βασιλεύουν σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και σήμερα.

Πρόσφατα ρωτήθηκαν 211 ποδοσφαιριστές της χώρας μας για το φαινόμενο των «στημένων αγώνων», στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής έρευνας με τίτλο «Don’t fix it», που πραγματοποίησε το πανεπιστήμιο Μπίρκμπεκ του Λονδίνου.

Συνολικά έλαβαν μέρος 1.585 ποδοσφαιριστές από την Αγγλία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Νορβηγία, τη Ρουμανία, τη Σκωτία, τη Σλοβενία και, φυσικά, την Ελλάδα.

Εσείς τι θα απαντούσατε, αν σας ρωτούσαν για τα «στημένα παιχνίδια»; Εγώ την έχω έτοιμη την απάντηση ή μάλλον την ερώτηση: «Ποια στημένα;»

Διότι είμαι τόσο αφελής που πιστεύω ότι ο κόσμος των στοιχημάτων είναι ένας κόσμος όμορφος, ηθικός, αγγλικά πλασμένος.

Γι’ αυτό και δεν στοιχηματίζω ποτέ. Τι νόημα έχει να προβλέπεις τη νίκη σε έναν αγώνα, όταν είναι σχεδόν βέβαιο πως θα νικήσει ο καλύτερος. Το στοίχημα θέλει ρίσκο, θέλει ανατροπές, θέλει περιπέτεια και αυτό μόνο με στημένους αγώνες μπορεί να επιτευχθεί.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, ήταν πολύ της μόδας οι αγώνες ΚΑΤΣ. Ο τίτλος προέρχεται από το αγγλικό catch as catch can, δηλαδή άρπαξέ τον όπως μπορείς, γι’ αυτό και στους αγώνες ΚΑΤΣ επιτρέπονται κάθε είδους χτυπήματα, ακόμη και τα «μαϊμού» ή κυρίως αυτά.

Μια φορά να παρακολουθήσει κανείς αγώνα θα διαπιστώσει ότι όλα είναι θέατρο, θέαμα δηλαδή, που όμως χιλιάδες άνθρωποι το παίρνουν σοβαρά κι όχι μόνο παρακολουθούν με πάθος, αλλά ποντάρουν και τα λεφτά τους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα σύνθημα, σε τοίχο της Αθήνας, στις αρχές της δεκαετίες του 1980: ΚΑΤΣ=ΣΙΚΕ!

Κοίτα να δεις, σκεφτόμουν, κάθε φορά που το διάβαζα. Ο άλλος το πήρε τόσο σοβαρά και τόσο πονεμένα που το έγραψε σε τοίχο.

Το άλλο πουλάκι:

Διαφορετική προσέγγιση.

Φαίνεται πως οι ποδοσφαιριστές που πήραν μέρος στην έρευνα έχουν διαφορετική άποψη από τη δική μας, ή, καθόλου απίθανο, ξέρουν κάτι περισσότερο.

Οι έξι στους δέκα ερωτηθέντες απάντησαν πως είναι σίγουροι ότι έλαβαν μέρος σε αγώνα που ήταν «χειραγωγημένος».

Από πού ξεκινάει αυτή η βεβαιότητα;

Από το γεγονός ότι και οι ίδιοι πήραν μέρος ή δέχτηκαν προτάσεις για το «στήσιμο» κάποιου αγώνα.

Βεβαίως, μια επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να στηρίζεται σε εικασίες και γνώμες, χωρίς αποδείξεις, γι’ αυτό και είμαστε βέβαιοι ότι θα πάρει τη θέση που της αξίζει σε κάποιο αρχείο.

Διότι, ποιος μπορεί να πιστέψει τους ποδοσφαιριστές που, σε ποσοστό 48,8%, υποστηρίζουν ότι υποκινητές των στημένων αγώνων είναι οι παράγοντες των ομάδων;

Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις τους δεν είναι άριστες, οπότε έχουν κάθε λόγο να τους συκοφαντούν.

Ομοίως κατηγορούν και τους πράκτορες στοιχημάτων, σε ποσοστό 20,6%, ενώ ένα πιο μικρό ποσοστό, 16,7%, πιστεύουν ότι στα στημένα παιχνίδια συμμετέχουν (και) διαιτητές ή αξιοματούχοι του αγώνα.

Φήμες και συκοφαντίες, που είμαι βέβαιος ότι θα καταπέσουν με άλλη καλύτερη έρευνα.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η «πολιτική άποψη» των ποδοσφαιριστών, η απάντηση δηλαδή στο ερώτημα «ποιος είναι ο πιο συνηθισμένος λόγος που μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε στήσιμο αγώνα». Ένας στους τρεις απάντησε «η οικονομική κρίση», δηλαδή, για να ακριβολογούμε, «οι οικονομικές δυσκολίες» είπαν, είναι όμως το ίδιο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η αιώνια δικαιολογία!

Προσέξτε λίγο την απάντηση στο ερώτημα «τι μπορεί να προστατεύσει τους ποδοσφαιριστές από το στήσιμο του αγώνα;»

Το 29,4% είπε «η έγκαιρη καταβολή των μισθών», ενώ το 25% απάντησε «οι υψηλότερες αμοιβές».

Δηλαδή τα λεφτά από το στήσιμο είναι σίγουρα και στο χέρι, ενώ από τη μισθοδοσία έχει να λαβαίνεις.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στη σκέψη ότι η μισθοδοσία πιθανώς να καθυστερεί μόνο και μόνο για να βρίσκονται πιο πρόθυμοι ποδοσφαιριστές να βοηθούν στο στήσιμο αγώνων.

Όσο για τις υψηλότερες αμοιβές που θα βγάλουν τους ποδοσφαιριστές από τον πειρασμό…

Δεν πιστεύω να σας εντυπωσιάζει το επιχείρημα. Το ίδιο ακριβώς έχουμε ακούσει, από εφοριακούς, καθηγητές, γιατρούς, δικαστικούς και ένα σωρό άλλους «λειτουργούς» του δημόσιου βίου.

Όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως πρέπει οι μισθοί τους να είναι τόσο υψηλοί, ώστε να μην μπαίνουν στον πειρασμό να «λαδώνονται», να κάνουν ιδιαίτερα, να παίρνουν φακελάκια…

Επιχείρημα που, όπως και να το δεις δεν στέκεται. Για έναν απλό λόγο. Πάντοτε το παράνομο χρήμα θα είναι πολύ περισσότερο από τις νόμιμες απολαβές.

Επομένως, εκείνος που αγαπάει το χρήμα, το εύκολο και το μπόλικο, θα μπαίνει πάντοτε στον πειρασμό να το αποκτήσεις, όσα κι αν έχει.

Διαφορετικά, ακόμα και οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών κάποια στιγμή θα έλεγαν «αρκετά έχουμε ας σταματήσουμε τώρα».

Δυστυχώς, δεν το κάνει κανείς!

Στημένες έρευνες!

140605 ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Να καταργηθούν οι εξετάσεις!

Άξιον και δίκαιον, που θα έλεγε και η Eκκλησία μας.

Μόνο που πρέπει να υπάρξει ένας άλλος τρόπος για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με δεδομένο αυτό που λέγαμε χθες. Ότι η ζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από την προσφορά.

Πώς θα γίνει αυτό; Με ποιο τρόπο θα επιλέγονται αυτοί που πρόκειται να φοιτήσουν στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας;

Το πράγμα πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς και σ’ αυτό ίσως βοηθήσει λίγο και η κρίση. Τι θέλω να πω: Οποιαδήποτε αλλαγή θα πρέπει να έχει ως προϋπόθεση τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των πανεπιστημίων.

Διότι, σήμερα, οι περισσότερες σχολές αντιμετωπίζονται ως επαγγελματικές σχολές δημοσίων υπαλλήλων.

Μπαίνει ο άλλος στο «τμήμα ηλεκτρονικών υπολογιστών» και, από την ημέρα της εγγραφής, του θεωρείται υποψήφιος καθηγητής πληροφορικής σε κάποιο σχολείο της χώρας.

Δεν μιλώ για τη σχολή φυσικών επιστημών, μαθηματικών, τη φιλοσοφική σχολή, τις θεολογικές κ.λπ., όπου ο φοιτητής βλέπει ως μόνη επαγγελματική διέξοδο τον διορισμό του στην εκπαίδευση.

Πότε; Σε ποια σχολεία;

Όμως και όλες οι άλλες σχολές καταντήσαμε να δίνουν πτυχίο – «μόριο» για τον διορισμό στο δημόσιο.

Εδώ μπαίνει η κρίση που σας είπα πριν και κλείνει αυτή την πόρτα, ή αφήνει μια χαραμάδα, οπότε μπορούμε να ελπίζουμε πως θα ανοίξει κάποια άλλη.

Και πάλι όμως το πρόβλημα παραμένει. Ακούμε συχνά ότι «τα καλύτερα μυαλά της χώρας μας φεύγουν στο εξωτερικό». Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Διότι, όχι το καλύτερο, αλλά και λίγο μυαλό να έχει κάποιος, μπορεί εύκολα να δει πως η επαγγελματική αποκατάσταση, ιδίως με ένα πτυχίο στο χέρι, είναι πολύ πιο εύκολη στο εξωτερικό.

Είναι θέμα απλής αριθμητικής. Πόσους πτυχιούχους μπορεί να θρέψει αυτή η χώρα; Κάθε χρόνο μπαίνουν στα πανεπιστήμια χιλιάδες και άλλοι τόσοι βγαίνουν από αυτά. Πού να βρουν δουλειά τόσα σπουδασμένα παιδιά;

Το άλλο πουλάκι:

Δεν χρειάζεται να βρουν όλοι!

Αυτό το λέγαμε παλιά.

Ας σπουδάσει ο άλλος, να ανοίξει το μυαλό του, να αποκτήσει εμπειρίες, να ζήσει λίγο μακριά από το σπίτι του, να μάθει να σκέφτεται και μετά ας κάνει όποια δουλειά του αρέσει.

Αν μείνει στο μαγαζί ή στα κτήματα του πατέρα του, ας είναι ένας επαγγελματίας με πτυχίο πανεπιστημίου.

Σωστή σκέψη.

Μόνο που, όταν τα λέγαμε αυτά, δεν ήταν οι μισοί Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι. Σε ποια δουλειά του πατέρα τους να πάνε τα παιδιά;

Αφήστε που, άμα γίνει ο άλλος είκοσι πέντε χρονών, δεν στρώνεται εύκολα να ασχοληθεί με τη γεωργία ή την κτηνοτροφία.

Έχει μάθει στη ζωή της πόλης, πού να μπλέκει με τα χώματα και τις κοπριές, εξάλλου γι’ αυτές τις δουλειές είναι καταλληλότεροι διάφοροι αλλοδαποί, κι ας φωνάζουμε να φύγουν από τη χώρα μας.

Να φύγουν από την Κυψέλη και τον Άγιο Παντελεήμονα εννοούμε.

Το πρώτο, λοιπόν, που πρέπει να γίνει είναι αυτό. Να πάψει να ισχύει η εξίσωση, πτυχίο ίσον διορισμός.

Μετά θα πρέπει το κάθε πανεπιστήμιο, η κάθε σχολή, να αποφασίσουν τι φοιτητές θέλουν, εννοώ ποσοτικά αλλά και… ποιοτικά.

Να ορίζουν την ύλη, να βάζουν τα θέματα και να πραγματοποιούν τις εξετάσεις για να μπορούν να επιλέγουν τους πρωτοετείς φοιτητές τους. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν πως το πρώτο έτος μπορεί να είναι έτος προπαρασκευής, γνωριμίας και τελικού ξεκαθαρίσματος εκείνων που θέλουν και μπορούν να συνεχίσουν στη σχολή.

Με ένα τέτοιο σύστημα το Λύκειο ίσως βρει και πάλι τον πραγματικό του ρόλο, που είναι η ακαδημαϊκή μόρφωση των παιδιών μας και όχι η προπαρασκευή τους για τις πανελλήνιες εξετάσεις.

Όσοι το τελειώνουν θα παίρνουν ένα απολυτήριο με πραγματική αξία, αφού θα έχουν αποκτήσει όλες εκείνες τις γνώσεις που χρειάζεται ένας πολίτης για να μη θεωρείται λειτουργικά αναλφάβητος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και η «παραπαιδεία»;

Αυτή, ας το πάρουμε απόφαση, δεν πρόκειται να χτυπηθεί, όσο η προσφορά θέσεων στα πανεπιστήμια θα είναι πολύ μικρή μπροστά στη ζήτηση. Εξάλλου, ξεχνάμε πως «προγυμναστές» υπήρχαν ανέκαθεν στη χώρα. Υπάρχει μια έκθεση που συντάχθηκε γύρω στο 1850 στην οποία ο εκπαιδευτικός Αντώνιος Φατσέας θεωρεί μία από τις πληγές του εκπαιδευτικού συστήματος τα ιδιαίτερα μαθήματα που κάνουν πολλοί καθηγητές στα παιδιά των οικογενειών που έχουν να πληρώσουν.

Εξάλλου, ίσως πρέπει να το πάρουμε επιτέλους απόφαση πως, στην Ελλάδα, αν θέλεις να έχεις «ιδιαίτερες» υπηρεσίες, θα πρέπει να αναζητήσεις το… παρά.

Παραπαιδεία, αλλά και «παρα-υγεία (ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιώτες γιατροί) παρα-δικαιοσύνη (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, υποθηκοφύλακες), παρα-εφορία (λογιστές), παρα-ασφάλεια (σεκιουριτάδες) κ.λπ.»

Το θέμα είναι όμως ότι και για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια χρειάζεται αυτό που είναι τόσο δυσεύρετο στην ελληνική πολιτική ζωή. Να συμφωνήσουμε κάπου.

Επειδή όμως το θέμα αφορά πάρα πολλούς πολίτες (βλέπε ψηφοφόρους) θεωρείται άλλο ένα λαμπρό πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης και λαϊκισμού.

Βλέπετε; Ο υπερευαίσθητος ΣΥΡΙΖΑ βρήκε την πρώτη μέρα των εξετάσεων να εξαγγείλει ότι «θα τις καταργήσει», χωρίς όμως να πει τι άλλο θα βάλει στη θέση τους, κλείνοντας το μάτι σε μαθητές και γονείς τη στιγμή που ζουν το… δράμα της ζωής τους.

Πού να ήξεραν!

Για μια θέση... ανεργίας!

140604 ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Όλα για τις εξετάσεις!

Παραφράσαμε λίγο τον γνωστό τίτλο «όλα για το πτυχίο», για να δείξουμε πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει αυτό το τεράστιο κοινωνικό, εκπαιδευτικό, οικονομικό, πολιτικό και δεν ξέρω τι  άλλο γεγονός, οι γενικές εξετάσεις.

Οι εξετάσεις μέσω των οποίων τα παιδιά θα μπορέσουν να πάρουν μια θέση σε κάποιο από τα Πανεπιστήμια ή τα ΤΕΙ της χώρας.

Οι εξετάσεις που γίνονται αυτές τις μέρες και επηρεάζουν τη ζωή ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας.

Μαθητές στα πρόθυρα κατάρρευσης, γονείς που τα έχουν δρασκελίσει προ πολλού, συγγενείς και φίλοι που συμπάσχουν και περιμένουν τη δική τους σειρά ή μεταφέρουν την εμπειρία τους, καθηγητές στις επάλξεις, φροντιστήρια με τις μηχανές στο φουλ, υπουργείο και κυβέρνηση να κρέμονται από μια τρίχα…

Μια ολόκληρη χώρα ζει στους ρυθμούς των εξετάσεων!

Για ποιο λόγο; Διότι, τόσα χρόνια τώρα, δεν βρέθηκε άλλος τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μόνο γι’ αυτό; Όχι, φυσικά! Διότι, τόσα χρόνια τώρα, δεν βρέθηκε άλλος τρόπος επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων και κοινωνικής καταξίωσης των γονιών.

Προσέξτε, το «και» σημαίνει μαζί, και το ένα και το άλλο!

Επαγγέλματα, θεωρητικά μιλάμε τώρα, υπάρχουν ένα σωρό, πόσοι γονείς όμως αισθάνονται περήφανοι που το παιδί τους έγινε ένας καλός τσαγκάρης, ξυλουργός, υδραυλικός;

Κι ας έχει πιο σίγουρο επαγγελματικό μέλλον κι ας είναι βέβαιο ότι θα βγάζει περισσότερα χρήματα απ’ όσα με ένα οποιοδήποτε πτυχίο στο χέρι.

Πολλές φορές κατηγορούμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα πως είναι προσανατολισμένο στις γενικές εξετάσεις. Κατακρίνουμε όλες τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που στο κέντρο του ενδιαφέροντος τους έχουν τις εξετάσεις.

Δείχνουμε όμως να μην καταλαβαίνουμε πως αυτές και μόνο αυτές είναι ο στόχος μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Αρκεί να αναρωτηθούμε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου όλοι οι μαθητές που γράφονται στο νηπιαγωγείο δίνουν μετά από δεκατέσσερα χρόνια εξετάσεις για να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Το άλλο πουλάκι:

Και θέλουν να περάσουν κάπου!

Και το πιθανότερο είναι πως θα τα καταφέρουν. Αν μάλιστα δεν μπορέσουν να «τρουπώσουν» κάπου εδώ, ή αν η επιτυχία τους δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα ήθελαν ή όσο (πιστεύουν ότι) αξίζουν, τότε πολλοί θα αναζητήσουν την τύχη τους σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού.

Πώς, λοιπόν, η προσφορά να ανταπεξέλθει σε τέτοια ζήτηση; Πώς μπορεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα να ικανοποιήσει τόσο μεγάλη ανάγκη για σπουδές;

Τι πρέπει να γίνει ώστε το δικαίωμα στη μόρφωση να συμβαδίζει με τις αντοχές του συστήματος;

Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορα, όλα όμως προσπαθούν να απαντήσουν στη διαδικασία κι όχι στην ουσία του προβλήματος.

Δηλαδή το θέμα δεν είναι σε πόσα μαθήματα θα εξετάζονται τα παιδιά, ούτε πόση θα είναι η ύλη, ούτε τι είδους θέματα θα αντιμετωπίζουν.

Το θέμα είναι να αλλάξουμε νοοτροπία όλοι μας κι αυτό είναι πολύ σύνθετο πρόβλημα. Διότι έχει να κάνει με την οικονομία, άρα την πολιτική, όμως και με την ψυχολογία. Έχει να κάνει με τους στόχους της εκπαίδευσης, αλλά και με τους στόχους του κάθε νέου και της οικογένειάς του.

Πρέπει, λένε, να απαντήσουμε όλοι μαζί στο ερώτημα «τι σχολείο θέλουμε» και μετά να προχωρήσουμε σε αλλαγές.

Φοβάμαι όμως ότι, πριν από αυτό, θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι περιμένουμε από το σχολείο».

Θέλουμε ένα σχολείο που να μας μορφώνει ή που να μας βρίσκει δουλειά; Θέλουμε ένα σχολείο που να μας προετοιμάζει για το μέλλον ή που να μας προετοιμάζει για το πανεπιστήμιο;

Να το προχωρήσει κι άλλο;

Θέλουμε ένα σχολείο που είναι προπονητήριο για τη ζωή ή που να είναι ζωή το ίδιο;

Και, τι είδους ζωή;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν.

Για έναν απλούστατο λόγο. Διότι όλοι βλέπουμε το πρόβλημα ατομικά, από τη δική μας σκοπιά και δεν μας ενδιαφέρει το σύνολο. Το «πνεύμα των εξετάσεων», βλέπετε.

«Ας περάσει το δικό μου το παιδί και μετά ας γίνουν ό,τι αλλαγές θέλουν», σκέφτεται ο κάθε γονιός.

«Δεν μου αρέσει η παπαγαλία, όμως αφού έτσι θα μπω στο πανεπιστήμιο…», σκέφτεται το κάθε παιδί.

Μόλις περάσει η δοκιμασία των εξετάσεων, ειδικά αν έχει αίσιο τέλος, ξεχνιούνται όλα, όπως οι πόνοι του τοκετού από μια γυναίκα.

Μετά παύεις να ασχολείσαι με το πρόβλημα, μέχρι να φτάσει εκεί και το άλλο παιδί και να βγει κι αυτό από… το σχολείο.

Έτσι το θέμα μένει στα χέρια εκείνων που θα έπρεπε να ασχοληθούν σοβαρά και να ενδιαφερθούν πραγματικά: των εκπαιδευτικών και της πολιτικής ηγεσίας.

Από εδώ όμως αρχίζει μια άλλη ιστορία πόνου

Στο κάτω κάτω και οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί είναι γονείς κι αυτοί των οποίων μάλιστα τα παιδιά βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με άλλες κατηγορίες πολιτών.

Επομένως;

Επομένως, να είστε σίγουροι ότι θα είμαστε εδώ, τέτοιες μέρες, για να συζητάμε το πρόβλημα για πολλά χρόνια ακόμη.

Όλοι μέσα!