140616 ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΤΕΡΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι σας λέγαμε;

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι (τι ωραία που γράφανε παλιά οι δημοσιογράφοι;) όσων σχολιάζαμε για τον ανασχηματισμό και την υπουργοποίηση του κυρίου Λοβέρδου και να ‘τος ο υπουργός Παιδείας, το πρωί του Σαββάτου, σε μεγάλης διάρκειας παρουσία, σε τηλεοπτικό σταθμό.

Τον κάλεσαν και πήγε; Καλέστηκε και πήγε; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τον δουν οι ψηφοφόροι να μιλά για…

Για ποιο πράγμα, άραγε; Προσπάθησα να ακούσω, όμως κατάλαβα ότι τζάμπα έχανα τον πολύτιμο χρόνο μου, πρωί Σαββάτου. Είχα πολλά να κάνω, πολύ πιο σημαντικά.

Σε αντίθεση με τον υπουργό, ο οποίος δεν είχε κάτι καλύτερο.

Όπως φρόντισε να μας ενημερώσει πολλές φορές, στο λίγο διάστημα που τον παρακολούθησα, δεν είχε προλάβει να ενημερωθεί για τα θέματα του υπουργείου του, δεν τα γνώριζε και –πολύ σωστά- δεν μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων.

Τότε, τι βγήκε να κάνει; Γιατί δεν καθόταν στο γραφείο του, γιατί δεν καλούσε μια σύσκεψη στελεχών και συμβούλων, γιατί δεν προτίμησε να συναντηθεί με εκπροσώπους του εκπαιδευτικού κόσμου, παρά προτίμησε να λάβει θέση στις οθόνες για να μας προειδοποιήσει (;) ότι μόλις ενημερωθεί, θα τον ξανακαλέσουν να απαντήσει στις ερωτήσεις;

Θα σας πω εγώ. Διότι ο κύριος Λοβέρδος είναι ένας υπουργός σοσιαλιστής, και οφείλει να κάνει τη διαφορά.

Διότι, σ’ αυτό τον έρημο τόπο, μπορεί να μη γνωρίζουμε πώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας αντιμνημονιακός δήμαρχος, ξέρουμε όμως πολύ καλά πώς κάνει τις απολύσεις ένας υπουργός σοσιαλιστής.

Τις κάνει με πόνο ψυχής. Με ανθρώπινο πρόσωπο.

Ή δεν τις κάνει καθόλου. Αφήνει να τις κάνουν άλλοι υπουργοί, εκείνοι της επαράτου Δεξιά, οι οποίοι ούτε ανθρώπινο πρόσωπο διαθέτουν, ούτε πονούν ψυχικά, βάζοντας την υπογραφή τους κάτω από μια λίστα ανθρώπων που χάνουν τη δουλειά τους.

Για να μην παρεξηγηθούμε. Αν ρωτήσετε εμάς, θα σας πούμε ότι κανείς εργαζόμενος, για κανέναν λόγο δεν πρέπει να χάνει τη δουλειά του. Εκτός, βεβαίως, αν έχει υποπέσει σε σοβαρά παραπτώματα ή η δουλειά του έχει χαθεί πριν τη χάσει αυτός.

Εμείς όμως δεν είμαστε υπουργοί σε μια κυβέρνηση η οποία έχει υπογράψει συμφωνίες, ούτε βουλευτές σε μια βουλή που έχει ψηφίσει συγκεκριμένα μέτρα.

Το άλλο πουλάκι:

Αν ήμασταν;

Αν ήμασταν θα σκεφτόμασταν πολύ πιο σύνθετα, περίπου όσο σύνθετη είναι η πραγματικότητα, η οποία έχει πετάξει στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ΚΑΙ με αυτό τον τρόπο, η ασφάλεια που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο.

Το θέμα όμως δεν είμαστε εμείς. Είναι ο κύριος Λοβέρδος, ο οποίος πάτησε πόδι και δεν θα επιτρέψει, λέει, να απολυθούν όσοι υπάλληλοι των πανεπιστημίων έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα (πλην των 550 που από τους 1103 επαναπροσλαμβάνονται) αλλά θα φροντίσει να προσληφθούν άλλα 330. Οι υπόλοιποι, δεν το λέει αλλά αφήνει να εννοηθεί, ας ακολουθήσουν τη μοίρα τους.

Αυτό βγήκε να πει στις τηλεοράσεις. Όταν όμως ρωτήθηκε βάσει ποιου σχεδίου θα γίνει αυτό και πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση σε περίπτωση που και οι άλλοι υπουργοί κάνουν το ίδιο με υπαλλήλους της δικής τους αρμοδιότητας, απλώς δεν ήξερε να απαντήσει.

Ή, μάλλον, απάντησε. Είπε ότι δεν πρόκειται να το τραβήξει στα άκρα, ούτε σκέφτεται να «εκβιάσει» και να παραιτηθεί, αν δεν γίνει το δικό του, όμως πιστεύει ότι μπορεί να βρεθεί μία λύση.

Αυτό πιστεύουμε κι εμείς. Πιστεύουμε μάλιστα ότι η λύση αυτή, ό,τι μορφή κι αν έχει, θα είναι σίγουρα υπέρ… του κυρίου Λοβέρδου.

Διότι, είτε περάσει το δικό του (δηλαδή των εργαζομένων) και σωθούν μερικές θέσεις εργασίας, είτε όχι (δηλαδή περάσει της Τρόικας) ο κύριος υπουργός θα έχει δείξει σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα σε εκείνον της Β΄ Αθηνών, πώς δίνονται οι μάχες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Οι σοσιαλιστικές μάχες!

Το ζήτημα είναι ότι στην κυβέρνηση, και όχι μόνο, υπάρχουν και άλλοι σοσιαλιστές, οι οποίοι έχουν διαφορετική άποψη για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνουν οι χειρισμοί τέτοιου είδους.

Η υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ας πούμε, η κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου, πιστεύει ότι «η χώρα δεν πρέπει να εμφανιστεί αναξιόπιστη απέναντι στην τρόικα, ούτε να “ρίξουμε ζαριά” ρισκάροντας τις θυσίες που έγιναν όλα τα τελευταία χρόνια με μία επιμονή στο θέμα του αριθμού των υπό απόλυση στο υπουργείο Παιδείας». (Τα εισαγωγικά λόγω αντιγραφής από τον τύπο, όπου αναφέρονται σχετικές «πληροφορίες»).

Υπάρχουν και άλλα στελέχη που πιστεύουν ότι οι διορθωτικές αλλαγές θα πρέπει να γίνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην θιγεί η αξιοπιστία της χώρας, ούτε να φανεί ότι είμαστε της λογικής «σήμερα δίνω, αύριο παίρνω πίσω».

Στη μέση όλης αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο κύριος Βενιζέλος, ο οποίος φαίνεται να στηρίζει τους χειρισμούς του κυρίου Λοβέρδου, τουλάχιστον όμως στο βαθμό που ο πρωθυπουργός στηρίζει την άποψη του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, του κυρίου Μητσοτάκη. Του Κυριάκου.

Έτσι φτάνουμε σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να την προβλέψει κανείς, αφού οι ισορροπίες του ΠΑΣΟΚ επηρεάζουν τις ενδοκυβερνητικές ισορροπίες και εκείνες με τη σειρά τους τις πολύ πιο κρίσιμες με τους δανειστές.

Να ευχηθούμε να πάνε όλα καλά; Για ποιον; Για ποιους;

Ας ευχηθούμε και μετά βλέπουμε.

Με ανθρώπινο πρόσωπο!

140613 ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ

Το ένα πουλάκι:

Πόσο μπροστά έβλεπαν...

Ένα από τα χαρακτηριστικά του μεγάλου πολιτικού άνδρα είναι το να βλέπει μπροστά. Ωραίο ακούγεται, τι σημαίνει όμως στην πράξη;

Να κάνει προβλέψεις; Τέτοιες, εκτός από τα μέντιουμ, κάνουν και οι καλοί παίκτες στο στοίχημα.

Να προλαβαίνει καταστάσεις; Όμως, αν τις προβλέπει και τις προλαβαίνει, αυτές ποτέ δεν έρχονται κι έτσι δεν ξέρουμε αν στην πραγματικότητα θα ερχόταν ποτέ.

Πώς, λοιπόν, θα εντοπίσουμε με ασφάλεια αυτό το προσόν ενός μεγάλου πολιτικού. Θα σας πω έναν τρόπο και μπορεί να συμφωνήσετε μαζί μου κατά πόσον είναι ασφαλής.

Ο πολιτικός που βλέπει μπροστά κάνει, πολύ πριν από τους άλλους, πράγματα, που εκείνοι θα κάνουν αργότερα.

Ακόμη και λάθη. Τα διαπράττει πρώτος απ’ όλους. Οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν, όταν αυτός θα τα έχει ξεπεράσει και θα έχει προχωρήσει σε κάτι άλλο.

Ένα ενδιαφέρον σημείο είναι το γεγονός ότι όσοι τον μιμούνται, όσοι βηματίζουν στο δρόμο που αυτός άνοιξε, το κάνουν χωρίς να το(ν) παραδέχονται.

Πιστεύουν πως πρόκειται για δικές τους πρωτοποριακές κινήσεις, όχι από εγωισμό, αλλά γιατί ούτε και τότε μπορούν να δουν πόσο μπροστά ήταν ο πραγματικά μεγάλος πολιτικός.

Δείτε, σας παρακαλώ, λίγο, υπό αυτό το πρίσμα, τη σχέση Αλέξη Τσίπρα και Ανδρέα Παπανδρέου και θα καταλάβετε απολύτως τι εννοώ.

Αν όμως τους μεγάλους πολιτικούς δεν τους αναγνωρίζουν το πρωτοπόρο πνεύμα ακόμη κι όταν μετά από χρόνια, προσπαθούν να τους μιμηθούν, σκεφθείτε τι γίνεται στον καιρό τους.

Όχι απλώς δεν τους καταλαβαίνουν, αλλά, πολύ συχνά, τους ειρωνεύονται, κάνοντάς τους ακόμη και σατυρικά νούμερα στα διάφορα τσαντίρια.

Αφορμή για να τα σκεφτούμε όλα αυτά μας έδωσε ένα δημοσίευμα που λέει πως, σε λίγο καιρό, οι χώρες της Ευρώπης θα πρέπει να υπολογίζουν το ακαθάριστο εθνικό προϊόν τους, το γνωστό μας ΕΑΠ δηλαδή, με ένα νέο Σύστημα.

Το Σύστημα αυτό δεν είναι άλλο από τον τρόπο με τον οποίο, οκτώ χρόνια πριν παρακαλώ, ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ως υπουργός Οικονομικών κι ο Νίκος Καραβίτης, ως επικεφαλής της Εθνικής στατιστικής υπηρεσίας, υπολόγιζαν το ελληνικό ΑΕΠ!

Το άλλο πουλάκι:

Εν μέσω χλευασμών!

Πριν όμως θυμηθούμε την ιστορία (και συγκινηθούμε) ας δούμε λίγο τι ακριβώς είναι το ΑΕΠ, διότι μπορεί κάποιοι να μην το γνωρίζουν.

Δεν αστειεύομαι, έχει σημασία να ξέρουμε ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάω, ώστε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Το ΑΕΠ λοιπόν, είναι «το άθροισμα της αξίας όλων των αγαθών και υπηρεσιών που παρήγαγε μια χώρα, μέσα σε ένα έτος». Όλων, έτσι;

Δεν θέλω να σας μπλέξω με λεπτομέρειες, εκείνο που έχει σημασία να θυμόμαστε είναι πως το ΑΕΠ μπορούμε να το θεωρούμε τον ετήσιο τζίρο που έχουν όλοι οι πολίτες μιας χώρας.

Υπάρχει καλός και κακός τζίρος;

Τι εννοώ. Όταν γίνει, ας πούμε, ένα τροχαίο δυστύχημα, αυτό λειτουργεί πολύ θετικά στην αύξηση του ΑΕΠ.

Παράγονται ένα σωρό αγαθά και υπηρεσίες. Από ανταλλακτικά αυτοκινήτων και ασφάλειες, μέχρι ιατρικές υπηρεσίες και… φέρετρα.

Με την έννοια αυτή τα τροχαία είναι κάτι καλό για την οικονομία και την τσέπη όλων μας. Ας μη βλέπουμε, λοιπόν, το ΑΕΠ με συναισθηματισμούς ή κάτω από ψυχολογική φόρτιση.

Μπορούμε; Φαίνεται δύσκολο, αξίζει όμως να προσπαθήσουμε, αφού αυτό επιτάσσει, όχι μόνο το συμφέρον της χώρας, αλλά και η νέα μόδα στον υπολογισμό του.

Η οποία λέει ότι «καταχωρίζονται και τα στοιχεία της παράνομης οικονομικής δραστηριότητας, στην οποία συμμετέχουν όλες οι πλευρές με τη θέλησή τους».

Δηλαδή στον υπολογισμό του ΑΕΠ πλέον πρέπει να λογαριάζονται τα έσοδα από δραστηριότητες όπως το παραεμπόριο, η πορνεία, ακόμη και η διακίνηση και εμπορεία ναρκωτικών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό ακριβώς έκαναν οι «δικοί μας».

Τότε, το 2006 όπως είπαμε, τους χλεύαζαν όλοι καθώς θεωρούσαν αστείο, αλλά και πονηρό, να υπολογίζεις τα έσοδα από την πορνεία στο ΑΕΠ.

Σήμερα το ίδιο ακριβώς κάνει η κυβέρνηση Ρέτσι στην Ιταλία, σε κάποιο βαθμό οι Σκανδιναβικές χώρες, ενώ ετοιμάζεται να ακολουθήσει και η Βρετανία.

Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι το σύστημα αυτό υπολογισμού θα αποτελέσει και οδηγία του Ευρωπαϊκού Λογιστικού Συστήματος.

Έτσι, οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα πραγματοποιείται με τη συναίνεση όλων των συμμετεχόντων μπορεί να συνυπολογιστεί στο ΑΕΠ.

Το ζήτημα, βεβαίως, είναι τι ακριβώς σημαίνει αυτό, κατά πόσο, ας πούμε το «βαποράκι» και ο εθισμένος ναρκομανής συμμετέχουν στην «οικονομική συναλλαγή» με τη θέλησή τους.

Το άλλο μεγάλο θέμα είναι πώς τα υπολογίζεις όλα αυτά. Πόσο χρήμα διακινείται από την παραοικονομία; Πόσες υπηρεσίες προσφέρονται μέσω της πορνείας; Τι τζίρος γίνεται στα ναρκωτικά;

Το βέβαιο είναι πως, μόλις αρχίσουμε να εφαρμόζουμε και πάλι τις πρωτοπόρες μεθόδους Αλογοσκούφη-Καραβίτη θα γίνουμε αμέσως πολύ πιο πλούσιοι και, φυσικά, να αρχίσουμε να χρωστάμε πολύ λιγότερα, αφού το χρέος υπολογίζεται και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Από την άλλη θα μπορούμε να γκρινιάζουμε με το δίκιο μας, αφού αμέσως θα πέσει το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανά η χώρα μας για την υγεία ή την παιδεία.

Αυτά έχουν τα... νούμερα!

Πιο πλούσιοι σε μια μέρα!

140612 ΑΝΑΔΟΜΗΜΕΝΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Η αξιοκρατία των άλλων.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εφαρμόσεις την αξιοκρατία. Θα αναφερθούμε σε δύο από αυτούς.

Ο πρώτος είναι να κάνει ο αξιολογητής σωστά τη δουλειά του, να αναλάβει δηλαδή την ευθύνη της θέσης του και να αξιολογήσει, όπως αυτός νομίζει.

Προσοχή εδώ, διότι μπορεί να μπερδευτούμε με τον άλλο τρόπο, τον οποίο θα σας αναπτύξουμε στη συνέχεια.

Όταν λέμε «όπως αυτός νομίζει» εννοούμε με βάση τα κριτήρια που έχει ορίσει ο ίδιος ή που του έχουν προκαθοριστεί από το νόμο, τον κανονισμό λειτουργίας ή κάτι ανώτερο το οποίο υπηρετεί.

Στην περίπτωση ενός ανασχηματισμού, για τον οποίο, όπως είπαμε, μοναδικός υπεύθυνος είναι ο πρωθυπουργός, δεν υπάρχει κάτι που να προέρχεται πάνω από τον αξιολογητή.

Μη μου πείτε «το συμφέρον της πατρίδας» ή ακόμη και «το συμφέρον του κόμματος», διότι θα σας θυμίσω πως αυτά τα ορίζει επίσης ο πρωθυπουργός ΚΑΙ μέσω της ανάθεσης χαρτοφυλακίων.

Αυτός κρίνει επομένως σε ποιο βαθμό ο κάθε υπουργός ανταπεξήλθε στα καθήκοντά του, πόσο καλά «υπούργησε», πώς εξυπηρέτησε δηλαδή τα συμφέροντα για τα οποία τον είχε τοποθετήσει εκεί.

Της πατρίδας, της παράταξης, κάποιων ιδιωτών και, μέσω αυτών, του κόμματος, της ολιγαρχίας, όποια τελοσπάντων πραγματικά ή φανταστικά συμφέροντα εξυπηρέτησε!

Ο δεύτερος τρόπος αξιολόγησης είναι να κάνει ο αξιολογητής τη δουλειά του βάσει κάποιου μηνύματος που λαμβάνει από… ξένα κέντρα.

Ποια μπορεί να είναι αυτά; Ας πούμε ο λαός που ψήφισε στις εκλογές.

Μα, θα μου πείτε, αυτό δεν είναι το νόημα το νόημα των εκλογών. Δεν ψηφίζουμε κάθε φορά για να βρίσκεται ο… πρωθυπουργός στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία;

Επιτρέψτε μου να επισημάνω πόσο δύσκολο είναι να το ορίσουμε αυτό, από τη στιγμή που υπεισέρχεται κάποιος αστάθμητος παράγοντας που ονομάζεται «λαϊκισμός».

Το άλλο πουλάκι:

Ας ανοίξουμε ένα λεξικό.

Ο λαϊκισμός αρχικά είχε την έννοια της προσπάθειας να απλουστευθούν κάποιοι εξειδικευμένοι όροι της επιστήμης, της τέχνης κ.λπ., ώστε να γίνουν κατανοητοί από τον λαό, τους απλούς ανθρώπους.

Σήμαινε επίσης την επιφανειακή μίμηση λαϊκών προτύπων, κυρίως από καλλιτέχνες, που έτσι πίστευαν ή ήθελαν να δείξουν ότι πλησιάζουν τον λαό.

Ο όρος όμως χρησιμοποιείται σήμερα με άλλη σημασία, κυρίως στην πολιτική. Κατέληξε να σημαίνει τη δημαγωγική πολιτική, κομμάτων ή μεμονωμένων πολιτικών, που προσπαθούν να κολακεύσουν λαϊκές μάζες, υιοθετώντας, άκριτα, αιτήματά τους, καλοπιάνοντάς τους και προσπαθώντας να ικανοποιήσουν μικροσυμφέροντά τους.

Σημαίνει επίσης το πρόσκαιρο και υποκριτικό ενδιαφέρον που επιδεικνύουν οι πολιτικοί, αλλά όχι μόνο αυτοί, όταν, κάτω από ειδικές συνθήκες (θεομηνίες, απεργίες, εκλογές, ανασχηματισμοί), κάνουν πως ενδιαφέρονται για τα προβλήματα των φτωχών, λαϊκών στρωμάτων.

Καταλάβατε τώρα πώς λειτουργεί ο δεύτερος τρόπος αξιοκρατίας. Ο υπεύθυνος για την αξιολόγηση των υπουργών πρωθυπουργός τούς κρίνει με βάση όχι τα κριτήρια που είπαμε προηγουμένως, αλλά την απήχηση του έργου τους στις λαϊκές μάζες.

Του έργου τους είπα; Πολύ συχνά και εκείνων των ίδιων.

Δεν αξιολογεί, δηλαδή, έναν υπουργό με βάση το έργο του, όπως του το έχει αναθέσει πιθανότατα ο ίδιος, αλλά από το σε ποιο βαθμό το έργο αυτό γίνεται αρεστό σε διάφορες ομάδες πολιτών που έχουν τα δικά τους συντεχνιακά ή ευκαιριακά μικροσυμφέροντα.

Έτσι όμως πάει περίπατο ο σχεδιασμός μιας κυβέρνησης, η συλλογική προσπάθεια για την κοινωνία, ακόμη και οι θυσίες στις οποίες έχουν υποβληθεί οι πολίτες μιας χώρας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα είχε ενδιαφέρον…

Μακάρι να μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε από μια μεριά τον διάλογο του πρωθυπουργού με έναν τέτοιο υπουργό, τον οποίο απομακρύνει από τη θέση του χωρίς λόγο.

Έναν υπουργό δηλαδή με έργο, με αποτέλεσμα, πάνω στις δεσμεύσεις της κυβέρνησης και τις εντολές κατά την ανάθεση των καθηκόντων του, που όμως δυσαρέστησαν κάποιους ψηφοφόρους ή, πολύ χειρότερα, κάποιες ομάδες οικονομικών συμφερόντων.

Είναι ειλικρινής μαζί του; Τι του λέει;

«Σ’ ευχαριστώ και σε συγχαίρω για όσα έκανες, αλλά πρέπει να φύγεις για να… σωθεί το κόμμα και η κυβέρνηση να παραμείνει στην εξουσία;»

Ή μήπως ψάχνει να βρει δικαιολογίες για δήθεν λανθασμένες ή άστοχες αποφάσεις, που πήγαν πίσω το κυβερνητικό έργο;

Και αν ισχύει το πρώτο, φαντάζεστε τη θέση του αντικαταστάτη του;

Να σε τοποθετούν στο πόστο κάποιου ικανού, εργατικού και αποτελεσματικού για… να αλλάξεις τι;

Να είσαι απλώς ένας λαϊκιστής που θα υπόσχεται δεξιά κι αριστερά, θα χαϊδεύει αφτιά, θα ικανοποιεί μικροαιτήματα και θα μαζεύει ψήφους;

Δείτε, σας παρακαλώ, λίγο τον ανασχηματισμό κάτω από αυτό το πρίσμα. Δεν θα σας πω ποιοι ήταν πετυχημένοι υπουργοί, εσείς ξέρετε.

Σκεφθείτε μόνο πόσο μπροστά μπορεί να πάει ένας τόπος, όταν οι «άξιοι» αντικαθίστανται ακριβώς γιατί υπήρξαν τέτοιοι.

Προσέξτε, για να μην γίνουν παρεξηγήσεις. Δεν κρίνουμε τώρα το κυβερνητικό έργο με τα δικά μας ο καθένας μέτρα. Δεν είναι αυτή η κατάλληλη στιγμή. Τώρα βλέπουμε το έργο των υπουργών από την πλευρά της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού που τους αναθέτει τα χαρτοφυλάκια και των δεσμεύσεων που αυτοί αναλαμβάνουν απέναντί του.

Και, φυσικά, κρίνουμε τον συγκεκριμένο ανασχηματισμό και όλους τους άλλους. Και δεν είμαστε καθόλου χαρούμενοι.

Αναξιοκρατία!

140611 ΑΝΑΔΟΜΗΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Αυτό ήταν το μήνυμα!

Έτσι το εξέλαβε ο πρωθυπουργός. Δεν λέω και ο Βενιζέλος, διότι εγώ σέβομαι τους θεσμούς. Ο ανασχηματισμός και η ανάθεση χαρτοφυλακίων είναι ευθύνη του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αυτός θα ακούσει τα «μπράβο», αν το σχήμα πάει καλά, αυτός και το κράξιμο, αν αποτύχει.

Τι έλεγε, λοιπόν, αυτό το, κατά τον πρωθυπουργό, μήνυμα;

Για να το καταλάβουμε θα πρέπει να σκεφτούμε λίγο με ποδοσφαιρικούς όρους, όχι γενικών και αορίστως, αλλά όπως αυτοί πραγματώνονται στη χώρα μας.

Πότε αλλάζει ένας προπονητής; Πότε παίρνει το μήνυμα ο πρόεδρος μιας ομάδας να προχωρήσει σε αντικατάσταση της τεχνικής ηγεσίας και με τι κριτήρια γίνεται αυτή;

Είναι προφανές ότι πολύ μικρό ρόλο παίζουν τα αποτελέσματα που φέρνει η ομάδα στους αγώνες, αλλά και η θέση που κατακτά στο πρωτάθλημα. Οι αλλαγές γίνονται συνήθως επειδή το απαιτούν οι φίλαθλοι και συγκεκριμένα το οργανωμένο τμήμα τους, οι «θύρες» αλλά και «χούλιγκανς» αποκαλούμενοι.

Επίσης μπορεί να γίνουν επειδή το απαιτούν οι ποδοσφαιριστές, και πάλι όχι όλοι, αλλά κάποιες «φίρμες», οι οποίες δεν τα πηγαίνουν καλά με τον προπονητή, επειδή δεν τους κάνει όλα τα γούστα.

Στο κλίμα αυτό, ο αντικαταστάτης του θα πρέπει πρωτίστως να είναι αρεστός σε εκείνους που πρωτοστάτησαν στον εκδιωγμό του προκατόχου του.

Να τον γουστάρουν οι φίλαθλοι (είπαμε ποιοι ακριβώς) και οι ποδοσφαιριστές που κάνουν κουμάντο στην ομάδα.

Δηλαδή, θα πρέπει πρωτίστως να είναι «μάγκας» στις συνεντεύξεις, να «τα λέει» στους αντιπάλους, να χαϊδεύει τον κόσμο, αλλά και να κάνει τα χατίρια κάθε φίρμας που ξέρει μόνη της πόσο να προπονηθεί και τι συμμετοχή να έχει στον κάθε αγώνα.

Σ’ αυτό το πνεύμα γίνονται και οι ανασχηματισμοί στη χώρα μας. Κάπως έτσι, ο κάθε πρωθυπουργός κάνει τις αλλαγές στα υπουργεία, τις οποίες, αν πας και τις παρακολουθήσεις κάτω από άλλο πρίσμα, δεν βγάζεις άκρη.

Για ποιο λόγο, ας πούμε, απομακρύνθηκε ένας, κατά γενική ομολογία, πετυχημένος υπουργός, ο «δικός μας» Αθανάσιος Τσαυτάρης;

Με ποια λογική ανατίθενται ένα σημαντικότατο πόστο στον αερολόγο θαμώνα των τηλεπαράθυρων κύριο Γιακουμάτο;

Το άλλο πουλάκι:

Μην την ψάχνεις!

Εδώ έγινε υπουργός Παιδείας ο Λοβέρδος.

Με τον οποίο μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς σε πάρα πολλά πράγματα, όμως εδώ μιλάμε για την «πορεία» του, ιδιαίτερα των τελευταίων ετών.

Ήταν εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ, επομένως συμμετείχε στη συγκυβέρνηση.

Κάποια στιγμή διαφώνησε και ανεξαρτητοποιήθηκε.

Αρχή, δική μας: Κάθε βουλευτής που διαφωνεί με το κόμματα του πρέπει να παραιτείται, διότι, καλώς ή κακώς (αν το συζητήσουμε θα συμφωνήσουμε ότι είναι κακώς) με το κόμμα του εκλέχτηκε και σ’ αυτό «χρωστάει» την έδρα.

Ο κ. Λοβέρδος προχώρησε και στη δημιουργία νέου κόμματος, αφήνοντας τους συναδέλφους του στο ΠΑΣΟΚ να κάνουν «τη βρώμικη δουλειά», να ψηφίζουν δηλαδή όλα εκείνα τα οποία η δική του συνείδηση δεν του επέτρεπε.

Αν όμως δεν υπήρχαν αυτοί, τότε, προφανώς, η κυβέρνηση θα έπεφτε και θα πηγαίναμε σε εκλογές.

Το κόμμα του κ. Λοβέρδου θα έπαιρνε ό,τι του έδιναν οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις και ο ίδιος θα ξανάβλεπε βουλή με το κιάλι.

Δεν έγινε όμως έτσι. Η κυβέρνηση προχώρησε, πέρασαν τα μέτρα, απόντος του κ. Λοβέρδου ή μάλλον παρόντος, τακτικότατα, σε διάφορα τηλεοπτικά πάνελ. Έγιναν οι διεργασίες με το ΠΑΣΟΚ και την Ελιά, έπιασαν τόπο τα διλήμματα (εκβιασμούς τα λένε κάποιοι) του Βενιζέλου και ήρθε το εκλογικό αποτέλεσμα με τα μηνύματά του.

Έτσι, ο κ. Λοβέρδος βρέθηκε υπουργός Παιδείας, σε μια κυβέρνηση με την οποία είχε διαφωνήσει κάθετα.

Θα μου πείτε άλλαξαν τα πράγματα και τώρα θα βαδίσουμε προς σοσιαλιστικές αλλαγές. Εδώ είμαστε και θα τις δούμε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι το θέμα ο Λοβέρδος.

Πρόκειται απλώς για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πάρα πολλών περιπτώσεων, που αποτελούν κανόνα στο πώς γίνονται τα πράγματα στην πολιτική μας ζωή.

Μιλάμε, ας πούμε, για αξιολόγηση. Πώς αξιολογούνται οι υπουργοί μιας κυβέρνησης και άλλοι μένουν ενώ άλλοι «αναδομούνται»;

Τι γίνεται με όλους εκείνους που φεύγουν από εδώ, πάνε από εκεί, κάνουν κόμματα, σχηματίζουν κινήσεις και ρεύματα, επανέρχονται για να ξαναφύγουν και το μόνο που τελικά τους ενδιαφέρει είναι να βρίσκονται στην επικαιρότητα;

Έχετε υπολογίσει από πόσα κόμματα αποτελείται η παρούσα κυβέρνηση; Πώς είπατε; Δύο;

Μέγα λάθος. Δείτε λίγο την πορεία πολλών υπουργών, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού και θα μου πείτε αν είχαμε άλλη φορά τέτοια πολυκομματική κυβέρνηση.

Γι’ αυτό σας λέω.

Οι κυβερνήσεις πέφτουμε μα τα στελέχη μένουν. Θα τους έχουμε εδώ για πολλά χρόνια ακόμη, στα ίδια κόμματα ή σε… παραπλήσια, στις ίδιες θέσεις ή σε διαφορετικές, έχοντας μόνο σταθερή πορεία στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Όχι όλοι, ευτυχώς.

Και η διαφορά φαίνεται, αν με εννοείτε.

Εδώ ήρθαμε!

140610 ΤΡΕΛΑΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

«Ευτυχώς τρελάθηκα».

Θυμόσαστε, ασφαλώς, την ομώνυμη ταινία με τον Νίκο Σταυρίδη, ο οποίος σώζεται (οικονομικά και όχι μόνο) επειδή καταφεύγει στο… φρενοκομείο. Ναι, φρενοκομείο, έτσι τα λέγανε τον παλιό καλό καιρό τα διάφορα «κέντρα ψυχικής υγείας» ή όπως αλλιώς ονομάζονται σήμερα.

«Αφεντικό, κάνεις τον τρελό, δεν είσαι», του έλεγε, γεμάτος αμφιβολία ο Θανάσης Βέγγος.

Έτσι και τώρα, φαίνεται πως η σωτηρία των σύγχρονων φρενοκομείων, εντάξει, μονάδων ψυχικής υγείας, βρίσκεται σε ασθενείς που… δεν είναι ασθενείς.

Συνήθως δεν είναι τίποτα. Απλώς δεν υπάρχουν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τους επιτήδειους να λαμβάνουν τεράστια ποσά, για δήθεν ιατρικές και παραϊατρικές υπηρεσίες που τους παρέχουν.

Πώς γίνεται; Φαίνεται ότι παρέχουν υπηρεσίες στον… ΑΜΚΑ τους.

Μη σας φαίνεται παράξενο.

Υποτίθεται πως σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας αντιστοιχεί ένας ΑΜΚΑ. Αυτό πάει κι έρχεται. Υποτίθεται όμως ότι και σε κάθε ΑΜΚΑ αντιστοιχεί, κάποιος πολίτης.

Αμ, δε!

Πάρα πολλοί ΑΜΚΑ είναι αδέσποτοι, κυκλοφορούν στις διάφορες υπηρεσίες ελεύθεροι, χωρίς τον πολίτη τους, είτε διότι τον έχασαν, λόγω θανάτου, είτε διότι απλώς δεν είχαν ποτέ!

Έτσι, τεράστια ποσά που διατίθενται σε πολίτες, μέσω ΑΜΚΑ, πηγαίνουν σε όσους υιοθετούν και διαχειρίζονται αυτούς τους «αδέσποτους» αριθμούς μητρώου κοινωνικής ασφάλισης.

Θέλετε και στατιστικά στοιχεία;

Το 34,6% των ΑΜΚΑ που έχουν δηλωθεί από τις επιχορηγούμενες μονάδες –μιλάμε για ιδιωτικές, έτσι;- ψυχικής υγείας είναι άκυρο.

Πράγμα που σημαίνει, στην πράξη, ότι αυτοί που εισέπραξαν το 1/3 των επιδοτήσεων το πήραν με κομπίνα.

Αφήστε που έχουν, λέει, δηλωθεί και πάρα πολλοί ΑΜΚΑ νεκρών. Αυτό θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι δεν είναι σοβαρό, αφού όλοι οι άνθρωποι κάποτε πεθαίνουν και ίσως «δεν πρόλαβαν να ενημερώσουν τις υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας».

Όχι οι ίδιοι οι πεθαμένοι, αυτοί που έπαιρναν τις επιδοτήσεις δεν πρόλαβαν.

Τι γίνεται όμως όταν οι ΑΜΚΑ έχουν δηλωθεί για περιπτώσεις ασθενών, μετά τον θάνατο τους;

Τότε μιλάμε για καθαρή κλεψιά!

Το άλλο πουλάκι:

Τι γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις;

Διάβασα το σχετικό ρεπορτάζ και λέει ότι η αρμόδια υφυπουργός που ανακάλυψε την κομπίνα (όχι η ίδια, οι υπηρεσίες του υπουργείου υγείας την ανακάλυψαν) αποφάσισε να διαβιβάσει το πόρισμα στο Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας και στις εισαγγελικές αρχές για τη διερεύνηση ύπαρξης τυχόν ποινικών αδικημάτων.

Μέχρι τότε θα προχωρήσουν σε συμψηφισμό των ποσών που προκύπτουν από τα ευρήματα.

Δηλαδή; Εσύ έχεις να λαβαίνεις πενήντα χιλιάδες, πήρες με ανύπαρκτους ΑΜΚΑ, δηλαδή ασθενείς, είκοσι, πάρε άλλες τριάντα και πατσίζουμε;

Αυτό είναι; Έτσι γίνεται ο συμψηφισμός;

Μήπως θα πρέπει το κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να βλέπει πιο σοβαρά τέτοιες περιπτώσεις απάτης;

Διότι, υπάρχει μια βασική αρχή για την αποτροπή του εγκλήματος. Θα πρέπει ο κίνδυνος να συλληφθείς να είναι τόσο σοβαρός, αλλά και η τιμωρία που θα ακολουθήσει τέτοια που να μην αναλαμβάνεις εύκολα το ρίσκο.

Σε πιάσαν να κάνεις απάτη σε βάρος του δημοσίου; Δίνεις πίσω αυτά που έκλεψες, πληρώνεις τεράστια πρόστιμα και σου απαγορεύεται να έχεις οποιουδήποτε είδους άλλη δοσοληψία με το δημόσιο.

Πήγαινε να βρεις αλλού κορόιδα.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζουν οι σοβαρές χώρες τις περιπτώσει απάτης. Δηλαδή τι; Αν δεν ήσουν δημόσιο και ήσουν ιδιώτης, θα συνέχιζες να έχεις συναλλαγές με κάποιον που, επί χρόνια, σε έκλεβε;

Δεν θα σταματούσες αμέσως κάθε συναλλαγή μαζί του, φροντίζοντας, επί πλέον, να ενημερώσεις την πιάτσα για το τι κουμάσι είναι, ώστε να τον αποφεύγουν και οι υπόλοιποι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχει πολλαπλό στόχο αυτή η αντιμετώπιση.

Από τη μια τιμωρείται αυστηρά ο πονηρός και πληρώνει με το παραπάνω την πράξη του.

Από την άλλη αποθαρρύνονται όσοι νομίζουν ότι αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουν ίδιες μεθόδους.

Το κυριότερο όμως είναι ότι, όταν πετάς έξω από το παιχνίδι τους απατεώνες, επιβραβεύεις τους έντιμους, τους νοικοκύρηδες, διότι η πίτα μοιράζεται σ’ αυτούς και το κομμάτι που τους πέφτει είναι μεγαλύτερο.

Αφήστε που τους δίνεις κι ένα καλό κίνητρο να –ας μην πω καρφώσουν- ενημερώσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες για τις μεθόδους των συναδέλφων τους.

Για να καταλάβετε τι γινόταν στη συγκεκριμένη περίπτωση, αρκεί να σας πούμε ότι η δαπάνη για χρηματοδοτήσεις μονάδων ψυχικής υγείας ΝΠΙΔ έχει μειωθεί από τα 90 εκατομμύρια στα 60 και μετά από τους συγκεκριμένους ελέγχους, αναμένεται να μειωθεί άλλο 30%.

Αυτοί -πρέπει να το καταλάβουμε όλοι οι πολίτες- κλέβουν όχι από κάποιο ξένο ταμείο, αλλά από τις τσέπες μας.

Σκεφθείτε πόσο καλύτερες υπηρεσίες θα είχαμε, τουλάχιστον στον τομέα υγείας για τον οποίο μιλάμε, αν τεράστια ποσά τα οποία πηγαίνουν σε περιπτώσεις μαϊμού πήγαιναν σε πραγματικές ανάγκες.

Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα, μετά από μνημόνια και περικοπές, εξακολουθούμε να πληρώνουμε για υπηρεσίες που είτε είναι άχρηστες, είτε δεν παρέχονται ποτέ.

Το παίζουν τρελίτσα!