140908 ΘΑΜΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Στάχτη και μπούρμπερη!

Αλήθεια, ξέρει κανείς τι είναι αυτή η μπούρμπερη; Την έχει συναντήσει κανείς μόνη της στο λόγο, χωρίς να βρίσκεται δίπλα στη στάχτη; Ερωτήματα που μάλλον έχουν αρνητική απάντηση.

Υπάρχουν λέξεις που δεν τις χρησιμοποιούμε (πια), παρά μόνο σε στερεότυπες εκφράσεις όπως ο αγλέορας τον οποίο τον τρώμε, μεταφορικά, χωρίς να γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι.

Παρεμπιπτόντως πρόκειται για φυτό με επιστημονική ονομασία ελλέβορος και ανήκει στα δικοτυλήδονα βατραχοειδή.

Επειδή προκαλεί έντονη δυσφορία σ’ εκείνους που το χρησιμοποιούν, ή επειδή οι βυζαντινοί το έπαιρναν για να προκαλέσουν εμετό, μετά από μεγάλο φαγοπότι, έμεινε η έκφραση που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα.

Ας αφήσουμε όμως τον αγλέορα ή αγκλέουρα κι ας ξαναγυρίσουμε στη μπούμπερη ή μπούλμπερη ή και πούλβερη, όπως τη συναντάμε στα λεξικά.

Προέρχεται από τα λατινικά, από τη λέξη poulvis, που σημαίνει σκόνη, σ’ εμάς όμως πέρασε μέσω του ιταλικού polvete, που έχει την ίδια σημασία, αλλά και εκείνη του μπαρουτιού.

Το ταυ έγινε, όπως συμβαίνει συχνά, μπ, το λάμδα έγινε ρο και το βήτα πάλι μπ κι έτσι έχουμε τη μπούρμπερη κι όσες λέξεις ηχούν κοντά σ’ αυτήν, με την ίδια σημασία που την έχουν και οι Ιταλοί.

Οι παλιοί τη χρησιμοποιούσαν και μόνη της (έβγαλε από ένα σακκούλι την μπούρμπερη και γέμισε το όπλο), σήμερα όμως πάει αντάμα μόνο με τη στάχτη κι έχει, ως φράση πλέον, διάφορες σημασίες.

Πρώτα πρώτα δηλώνει την αδιαφορία για την εξέλιξη μιας κατάστασης. «Στάχτη και μπούρμπερη να γίνουν όλα». Μας θυμίζει εδώ την επίσης λαϊκή έκφραση «φούρνος να μη καπνίσει», δηλαδή την πλήρη αδιαφορία για την έκβαση του κόσμου.

Όταν λέμε έγιναν «στάχτη και μπούρμπερη», εννοούμε καταστράφηκαν ολοσχερώς, όχι μόνο από πυρκαγιά, αλλά και από άλλες αιτίες. Σεισμό, βομβαρδισμό κλπ.

Το άλλο πουλάκι:

Μπορεί να γίνει και κατάρα.

Ο Καραγάτσης, όπως διαβάζω, δίνει στο «Δέκα» την κατάρα «Στάχτη και πούλβερη να γενείς».

Το λέμε σήμερα κι εμείς. Όμως ξανοιχτήκαμε τόσο με τη λέξη που ξεχάσαμε για ποιο λόγο ξεκινήσαμε την κουβέντα μας.

Θέλαμε να πούμε κάτι για την καύση και την ταφή των νεκρών. Το σωστό είναι την καύση ή την ταφή, αφού και τα δύο δεν γίνονται, εκτός αν αρχίσουμε να φτιάχνουμε τάφους για τις στάχτες.

Δημιουργήθηκε θέμα, όπως για όλα τα ζητήματα, νομοθετήθηκε τελικώς η καύση, όμως τώρα πάλι σκαλώνει κάπου το πράγμα.

Πού σκαλώνει; Στην Εκκλησία της Ελλάδος και στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία ζητά να μην δημιουργηθούν αποτεφρωτήρια μέσα στα ενοριακά κοιμητήρια, όπως δίνει ο νόμος το δικαίωμα στους δήμους να κάνουν.

Ας δούμε λίγο το θέμα. Σας διαβάζω απόσπασμα από απάντηση σε δημοσιογράφο που έδωσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ηλείας κ. Γερμανός.

«Η Εκκλησία μας εύχεται όλοι οι άνθρωποι να ασπασθούν την πίστι της, για το ψυχικό και σωματικό καλό αυτών και όλης της ανθρωπότητος, αλλά ποτέ δεν επιβάλλει την πίστιν της στους άλλους. Γι’ αυτό και δεν έχει λόγον, ούτε αντιδρά στην απόφαση της Πολιτείας να ορίσει ειδικά αποτεφρωτήρια δι’ όσους δεν πιστεύουν στην Ορθοδοξία και θέλουν να καούν. Δικαίωμα τους. Όμως δεν μπορεί η Πολιτεία να απαγορεύσει την ταφήν στους Ορθόδοξους χριστιανούς και να επιβάλλει σ’ όλους μας την καύσιν των νεκρών σωμάτων μας, όπως συνήθως κάνει».

Ωραία μας τα λέει.

Από την άλλη όμως, διαβάζουμε πως, ενώ έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την ψήφιση του νόμου για τη δημιουργία χώρων καύσης νεκρών, δεν λειτουργεί στη χώρα μας ούτε ένα αποτεφρωτήριο!

Πώς γίνεται αυτό; Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κάποιος τους ρυθμούς με τους οποίους κινήθηκαν οι υπουργοί, προκειμένου να συστήσουν επιτροπές, να εκδώσουν πορίσματα και να ψηφίσουν τις προβλεπόμενες διατάξεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι όμως της ώρας.

Αξίζει μόνο να πούμε πως οι δήμαρχοι Αθήνας και Θεσσαλονίκης δήλωσαν από κοινού πως «αόρατες δυνάμεις εμποδίζουν την προσαρμογή της χώρας μας στη διεθνή πραγματικότητα».

Αυτές τις «αόρατες δυνάμεις» ο καθένας, ανάλογα με τις πεποιθήσεις του, μπορεί να τις προσδιορίσει και να τους δώσει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Σίγουρα όμως έχουν κάποια σχέση με την Εκκλησία της Ελλάδος, μικρότερη ή μεγαλύτερη.

Διαβάζω σε ρεπορτάζ με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Εκκλησία μπλοκάρει τα αποτεφρωτήρια» πως η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφάσισε προχθές να απευθύνει ερώτημα στη Συνολική Επιτροπή Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων «περί του ποιες είναι οι κανονικές συνέπειες από την καύση των νεκρών κι αν η ενέργεια αυτή είναι σύμφωνα με την πράξη και την παράδοση της Εκκλησίας».

Και ρωτάω: Τώρα;

Μετά από τόσα χρόνια από την ψήφιση του νόμου και άλλα τόσα συζητήσεων που προηγήθηκαν, τώρα θα μας πει η Επιτροπή αν η καύση είναι σύμφωνη με την παράδοση της Εκκλησίας;

Φαντάζεστε όμως να βγει η επιτροπή και να αποφασίσει πως «δεν τρέχει τίποτα», πως ο πιστός μπορεί άνετα να επιλέγει την καύση αντί της ταφής, και πως αυτό δεν εμποδίζει την «ανάσταση νεκρών» (σωμάτων) και την ζωήν του μέλλοντος αιώνος;

Επίσης ζητά από την Πολιτεία την απόφαση για την καύση ή την ταφή του σώματος να μην την παίρνουν οι συγγενείς του εκλιπόντος, αλλά ο ίδιος.

Φαντάζομαι, όσο είναι εν ζωή.

Γιατί; Μετά; Στάχτη και μπούρμπερη!

Σαν θα πεθάνω το πρωί ποτέ να μη βραδιάσει.

140915 ΥΠΕΡΗΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Συνταξιούχος… δεσπότης!

Ενώ βλέπουμε στην κοινωνία μας να κυριαρχεί μια τεράστια τάση φυγής από την εργασία ή την υπηρεσία –ο καθένας σπεύδει να βγει στη σύνταξη όσο νωρίτερα τον παίρνει- υπάρχουν μερικές κατηγορίες εργαζομένων που… τους διώχνεις και δεν φεύγουν.

Οι ηθοποιοί, ας πούμε. Κάποιοι από αυτούς έχουν ξεπεράσει τα 80 χρόνια και όμως εξακολουθούν να θέλουν να εμφανίζονται στο κοινό, να συμμετέχουν σε παραστάσεις, να γυρεύουν το χειροκρότημα και τις εκδηλώσεις θαυμασμού.

Τα καταφέρνουν στους ρόλους τους;

Όχι πάντα. Ωστόσο οι θαυμαστές τους δείχνουν μια… αξιοθαύμαστη συγκατάβαση, τρέχουν πολλές φορές να δουν μια παλιά δόξα του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου –ναι, από τότε είναι κάποιοι ηθοποιοί στο επάγγελμα- και χειροκροτούν όχι τόσο τις σημερινές τους επιδόσεις, όσο τις παλιές καλές στιγμές που θυμούνται στα γηρασμένα πρόσωπά τους.

Το κακό είναι ότι οι υπερήλικοι ηθοποιοί το εκλαμβάνουν αυτό ως παρότρυνση να συνεχίσουν κι έτσι τους βλέπεις να αναλαμβάνουν ρόλους πάλι και πάλι, χωρίς να σκέφτονται να δώσουν χώρο σε νεότερους, σε ένα επάγγελμα μάλιστα που πλήττεται αφάνταστα από την ανεργία.

Κάτι ανάλογο βλέπεις να γίνεται και με πολλούς μητροπολίτες!

Λέω ανάλογο, διότι αυτό που κάνουν οι ιεράρχες μας δεν είναι ακριβώς επάγγελμα, δεν είναι δουλειά, εξ ου και η παροιμία «άμα η δουλειά ήταν καλή θα δούλευε κι ο δεσπότης», που από τον απλό λαό πέρασε στα χείλη των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι συνταξιοδοτούνται όσο νεότεροι μπορούν.

Τι ακριβώς συμβαίνει με τους δεσποτάδες;

Κάποιοι από αυτούς, ευρισκόμενοι σε μεγάλη ηλικία, αλλά και εμφανώς αδυνατούντες να εκτελέσουν επαρκώς τα μητροπολιτικά τους καθήκοντα, αρνούνται πεισματικά να παραιτηθούν.

Ίσως η ευθύνη, όπως διαβάζω, να μην είναι αποκλειστικά δική τους. Οι «πηγές» που επικαλείται έγκυρο ρεπορτάζ λένε πως «γύρω από τους μητροπολίτες υπάρχει μια ομάδα ατόμων -κληρικών και λαϊκών- που ευνοείται από τα προνόμια του ιεράρχη». Με άλλα λόγια έχει ψωμί για κάποιους η παραμονή ενός μητροπολίτη στον θρόνο του, ακόμη κι αν αυτός δεν μπορεί πλέον να ασκήσει τα καθήκοντά του (ο μητροπολίτης, όχι ο θρόνος).

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει, ευτυχώς, πρόβλεψη.

«Μητροπολίτης μη δυνάμενος να εκτελεί τα καθήκοντα αυτού διά νόσον ή γήρας δικαιούται να υποβάλλει κανονικήν παραίτησιν».

Αχ, αυτή η παπαδίστικη γλώσσα, όπως θα έλεγε κι ένας φίλος μοναχός. Προσέξατε την έκφραση; «Δικαιούται»! Δεν υποχρεούνται, απλώς δικαιούται να υποβάλλει την παραίτησή του.

Έτσι ορίζει ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας.

Τι γίνεται όμως όταν ο υπέργηρος ή ασθενής επίσκοπος αρνείται πεισματικά να… ασκήσει αυτό το δικαίωμά του.

Όταν ο ίδιος δεν παραδέχεται ότι δεν είναι πλέον σε θέσει να φέρει εις πέρας τα πνευματικά και λειτουργικά του καθήκοντα;

Υπάρχει λύση.

Ο νόμος που είπαμε, ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας, προβλέπει τη σύσταση μιας επιτροπής η οποία κρίνει την… ικανότητα του μητροπολίτη.

Η επιτροπή αποτελείται από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας και δύο καθηγητές της Ιατρικής Σχολής, την ενεργοποιεί δε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος.

Η οποία όμως αλλάζει κάθε χρόνο στην αρχή της Ινδίκτου (1 Σεπτεμβρίου). Απ’ ό,τι διαβάζω η νέα 12μελής ΔΙΣ αποτελείται, κατά πλειοψηφία, από υπέργηρους μητροπολίτες, οπότε τα πράγματα μπερδεύονται.

Θυμίζουμε ότι στην Ιεραρχία της Εκκλησίας μας, που αποτελείται από περίπου 80 μητροπολίτες, καμιά 15αριά είναι πάνω από 80 ετών, ενώ καμιά 50αριά βρίσκονται σε ηλικία μεταξύ 40 και 70 ετών. Τυχαίνει όμως στην παρούσα. Διαρκή Ιερά Σύνοδος να έχουν την πλειοψηφία τα «παλιά μυαλά».

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η προηγούμενη ΔΙΣ, στα τέλη του Αυγούστου, αποφάσισε να ενεργοποιοήσει την διαδικασία ελέγχου για να διαπιστώσει κατά πόσον ο μητροπολίτης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ. Κωνσταντίνος μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά που, γεγονός που με τη σειρά του οδήγησε στην… ενεργοποίηση του δικαιώματος του εν λόγω μητροπολίτη να υποβάλει την παραίτησή του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Βγήκε στη σύνταξη.

Η ΔΙΣ, σε ανακοίνωσή της «απευθύνει και εκφράζει τον έπαινό της προς τον σεβασμιώτατο κ. Κωνσταντίνο για τη μακρά διακονία του στην Εκκλησία. Επίσης αποφάσισε να δοθεί εντολή στον διάδοχό του να αναλάβει τον παλιό ιεράρχη και να τον περιθάλψει με φροντίδα και στοργή».

Η παπαδίστικη γλώσσα και πολιτική που λέγαμε πριν.

Το ίδιο έγινε και σε άλλες δυο περιπτώσεις τον Μάρτιο, όταν ο τότε μητροπολίτης Φωκίδος κ. Αθηναγόρας προτίμησε κι αυτός (προ της επιτροπής ελέγχου) να ασκήσει το δικαίωμα της παραίτησης, ενώ τον περασμένο Νοέμβριο ο μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος Αγαθόνικος απομακρύνθηκε μετά από πόρισμα της επιτροπής χωρίς να παραιτηθεί, καθώς βρισκόταν σε κώμα.

Ανανέωση, λοιπόν.

Ο Αρχιεπίσκοπος φαίνεται αποφασισμένος, να προχωρήσει σε ανανέωση, ώστε ο ιεράρχες μας «να βρίσκονται δίπλα στον λαό και να ασκούν τα πνευματικά και λειτουργικά τους καθήκοντα», δίνοντας με αυτό τον τρόπο και μια νέα εικόνα της Εκκλησίας προς την κοινωνία.

Ας τα βλέπουμε αυτά κι ας τα βλέπουν όσοι νομοθετούν τα συνταξιοδοτικά μας, τα όρια ηλικίας, αλλά τις απολαβές μας.

Ας αναθέσουν τουλάχιστον και για μας σε κάποιον νεοεισερχόμενο στο χώρο εργασίας, να μας αναλάβει, να μας περιθάλψει με φροντίδα και στοργή.

Διότι, μέχρι στιγμής, γίνεται το αντίστροφο!

Σύνταξη στα 85!

140904 ΑΝΑΣΚΑΜΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Τίποτε, τελοσπάντων;

Δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα σ’ αυτόν τον τόπο απέναντι στο οποίο να σταθούμε ψύχραιμοι, να φερθούμε φυσιολογικά, να συμπεριφερθούμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι και, κυρίως, να το δούμε βάζοντας μπροστά τη λογική;

Για κάθε τι, για το παραμικρό γεγονός, γινόμαστε, μαλλιά κουβάρια, χάνουμε την ουσία, μαλώνουμε χωρίς λόγο, το μεγαλοποιούμε δίνοντας εξωπραγματικές διαστάσεις, του αλλάζουμε τα φώτα και πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι.

Ίσως καταλάβατε ότι θέλω να σχολιάσω την ανακάλυψη του μακεδονικού τάφου στην Αμφίπολη.

Ίσως πάλι όχι, αφού η ίδια εισαγωγή θα μπορούσε να αφορά από τον ΕΝΦΙΑ μέχρι τις μετεγγραφές των φοιτητών.

Είπαμε, για κάθε θέμα οι αντιδράσεις είναι περίπου οι ίδιες.

Ας έρθουμε όμως, ή μάλλον ας πάμε στην Αμφίπολη.

Θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον πολύπαθο δρόμο, που, για να τον περάσεις με ασφάλεια, θα πρέπει να διαθέτεις το κατάλληλο όχημα.

Ξέρετε, πριν από πολλά πολλά χρόνια, το έγκυρο περιοδικό «4 τροχοί» είχε κάνει μια έρευνα, προκειμένου να βρει ποιο όχημα είναι το πλέον ενδεδειγμένο να κινείται με ασφάλεια, σταθερότητα και άνεση, κυρίως όμως χωρίς να καταστρέφεται σε χρόνο ρεκόρ, στους ελληνικούς δρόμους.

Έβαλαν οι συντάκτες του περιοδικού κάτω όλα τα δεδομένα, ανάλυσαν όλες τις παραμέτρους και τις συνθήκες που επικρατούν στο ελληνικό οδικό δίκτυο και κατέληξαν ομόφωνα στο πόρισμα: το στρατιωτικό άρμα!

Ναι, έναν τανκ!

Μόνο μ’ αυτό μπορεί να είναι βέβαιος ο οδηγός ότι θα ξεπερνούσε όλες τις παγίδες που κρύβουν οι δρόμοι μας και, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο δρόμος Δράμας-Αμφίπολης, παρά τις κάποιες βελτιώσεις που υπέστη φέτος το καλοκαίρι, εκεί στο τελείωμά του.

Φανταστείτε να τον διασχίζει κάποιος, ας πούμε προχθές το βράδυ με εκείνη τη μπόρα!

Πιαστήκαμε όμως με τον δρόμο και δεν φτάσαμε ακόμη στην Αμφίπολη.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι άσχετο.

Διότι, μέσα στις τόσες ανοησίες που ακούστηκαν αυτές τις μέρες είναι και πως «επιτέλους, θα γίνει και ο δρόμος»!

Λες και οι επισκέπτες του «τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου» θα πηγαίνουν στην Αμφίπολη από… το Τελωνείο Εξοχής, μέσω Δράμας.

Ας έρθουμε όμως και στον τάφο, στον οποίο δεν κατόρθωσαν να μπουν ακόμη οι Αρχαιολόγοι, αν και πολύ φοβάμαι ότι θα τους στείλουν εκεί πριν την ώρα τους, όλοι αυτοί που ασκούν πιέσεις για κάποιο «θετικό αποτέλεσμα».

Το πιάσατε το υπονοούμενο.

Διότι, απ’ ό,τι φαίνεται, η ανασκαφή άρχισε να προχωρά περίπου με την παγκοσμίως γνωστή «μέθοδο των τυμβωρύχων», προκειμένου να μάθουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα τι υπάρχει στο εσωτερικό της τούμπας.

Κι αυτό γιατί;

Εγώ δεν κατάλαβα, πείτε όμως εσείς τι καταλάβατε, να σας πω μπράβο.

Το μόνο βέβαιο μέχρι στιγμής είναι ότι πρόκειται για έναν πρωτοφανή σε μέγεθος τάφο.

Αυτό όμως δεν είναι σημερινό. Το γνωρίζαμε από τότε που αποκαλύφθηκε η περίμετρός του.

Τι άλλαξε τώρα;

Μα, το επισκέφθηκε ο πρωθυπουργός.

Δεν θέλω να μπαίνω κι εγώ στο ίδιο λούκι και να κάνω σενάρια, υποθέτω όμως ότι οι αρχαιολόγοι ζήτησαν από την πολιτεία αυξημένα μέτρα φύλαξης του χώρου, αφού το πράγμα «βγάζει μάτι» ότι δεν είναι κάτι που το ανακαλύπτεις κάθε μέρα.

Ε, τώρα, αυτό έγινε η αφορμή για την επίσκεψη κοτζάμ πρωθυπουργού και την επί τόπου ενημέρωσή του από τους ανασκαφείς.

Και ξεκίνησε το δράμα.

Με δεδομένη τη γνωστή ευαισθησία του κυρίου Σαμαρά σε θέματα ελληνικότητας της Μακεδονίας, αυτό που όλοι αμέσως «υποθέσαμε με βεβαιότητα» είναι πως στον τάφο υπάρχει κάτι που δεν μας το λένε.

Το ξέρουν αλλά μας το κρατάνε κρυφό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σαν τι δηλαδή;

Κάτι, που, μόλις το βγάλουμε στο φως, θα πάμε και θα το τρίψουμε στα μούτρα των γειτόνων μας, αφού θα είναι η απόλυτη απόδειξη πως η Μακεδονία είναι μία και ελληνική.

Κι αυτό δεν υπάρχει κανείς αρμοδιότερος να το κάνει από τον κύριο Σαμαρά.

Εξ ου και η πρόσκληση στην ανασκαφή με την λεπτομερή ενημέρωση, προκειμένου να προετοιμαστεί κατάλληλα, ώστε, με την πρώτη αχτίδα φωτός που θα πέσει μέσα στον τάφο, να γίνουν οι απαραίτητοι χειρισμοί… εξωτερικής πολιτικής.

Από εκεί και πέρα αρχίζουν κάθε λογής όνειρα, αφού ο καθένας έχει δικαίωμα σ’ αυτά.

Από τους κατοίκους των γειτονικών χωριών που περιμένουν ότι θα γίνουν κάτι σαν Αρχαία Ολυμπία, μέχρι τους τοπικούς άρχοντες –νέους και παλιούς- που σχεδιάζουν το δικό τους (πολιτικό) κέρδος από την υπόθεση.

Χάθηκε το μέτρο, όπως ίσως ήταν αναμενόμενο, αφού, όπως είπαμε στην αρχή, αυτός είναι ο πατροπαράδοτος τρόπος αντιμετώπισης κάθε κατάστασης, πόσω μάλλον μιας ανακάλυψης που επιτρέπει τη φαντασία να καλπάζει.

Τα Μέσα, φυσικά, έπαιξαν το ρόλο τους. Το διαδίκτυο επίσης, όπου μπορείς να διαβάσεις τα πιο τρελά σενάρια, από ανθρώπους που γνωρίζουν τα πράγματα όσο καλά μπορεί αν τα γνωρίσει κανείς από δυο φωτογραφίες και λίγα πλάνα τηλεοπτικά.

Κι έτσι, ο καθένας, αντί να περιμένει να ολοκληρωθεί η ανασκαφή, να εκτιμηθούν τα ευρήματα, να βγουν τα επιστημονικά συμπεράσματα και να γίνουν, όπως προβλέπεται, οι σχετικές ανακοινώσεις… ξέρει!

Κι εμείς ξέρουμε, εδώ που τα λέμε, όμως δεν πρόκειται να φανερώσουμε τίποτε.

Η ζωή εν τάφω!

140903 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Η ελληνική οικογένεια.

Τι εννοούμε, άραγε, μ’ αυτό τον όρο. Εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα; Υπάρχει μια εικόνα σταθερή στο χρόνο που να ανταποκρίνεται σ’ αυτό που ονομάζουμε οικογένεια;

Ξεκινώντας από το τελευταίο ερώτημα, η απάντηση είναι «προφανώς όχι». Έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα από την εποχή που βλέπαμε στα αναγνωστικά βιβλία την θαυμάσια εικόνα του Κωνσταντίνου Γραμματόπουλου με τον πατέρα, τη Λόλα, τον Μίμη, την Έλλη, την Άννα, τη γιαγιά και τη μητέρα, καθισμένους γύρω από το τραπέζι, να τρώνε το ψάρι που μαγείρεψε η σπιτονοικοκυρά.

Το «κύτταρο» αυτό της κοινωνίας έχει υποστεί πολλές μεταλλάξεις από τότε και σήμερα, πολύ συχνά, αποτελείται και από δύο μόνο μέλη, αφού μιλάμε για «παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών».

Αυτές οι αλλαγές δεν επιβάλλονται από κάπου, έρχονται σιγά σιγά, καθώς η κοινωνία και οι ανάγκες της μεταβάλλονται, όπως μεταβάλλονται και οι νοοτροπίες, ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα και που αντιδρούμε σ’ αυτά.

Βεβαίως, το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, η πολιτική και οι πολιτικοί είναι εκεί προκειμένου να προβλέπουν τις τάσεις της κοινωνίας, να προετοιμάζουν το έδαφος, ώστε οι μεταβάσεις να γίνονται ομαλά και να νομοθετούν, αν είναι δυνατόν, εκ των προτέρων, χωρίς να τρέχουν πίσω από τα γεγονός και τις εξελίξεις.

Καταλάβατε πού το πάω; Α, μπράβο!

Θέλω να σας μιλήσω για τον ντόρο που δημιουργήθηκε σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης και ορισμένες ακραίες και γελοίες αντιδράσεις γύρω από αυτό.

Ας μη γελιόμαστε. Δεν πρόκειται για μια τυπική νομοθετική ρύθμιση που θα διευθετήσει οικονομικές εκκρεμότητες πολιτών του ίδιου φύλου που επιλέγουν να ζήσουν μαζί.

Η συζήτηση, δηλαδή, δεν μοιάζει σε τίποτα με εκείνη που γινόταν, όταν παίρναμε θέση υπέρ ή κατά του πολιτικού γάμου.

Η ουσία του θέματος είναι η αποδοχή (νομική και, τελικά, κοινωνική) ενός διαφορετικού τύπου οικογένειας από αυτόν που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Περί αυτού πρόκειται και αυτό πρέπει να συζητήσουμε.

Το άλλο πουλάκι:

Κοινωνικά, πού βρισκόμαστε;

Θέλω να πω πόσο έντονο είναι το αίτημα για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας τέτοιου τύπου οικογένειας, στη χώρα μας;

Διότι, αυτή τη συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα αφορά ο υπό συζήτηση νόμος κι όχι άλλες από τις οποίες μάλιστα υποβάλλετε και επιβάλλεται ως υποχρέωση της χώρας μας.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, δεν τίθεται θέμα πλειοψηφίας. Δεν μπορούμε δηλαδή να αποφασίσουμε «δημοκρατικά», κατά ισχυρότατη πλειοψηφία, να μην επιτρέπουμε τα παιδιά των… Νορβηγών (τυχαίο το παράδειγμα) που ζουν στη χώρα μας να πηγαίνουν στο σχολείο.

Είναι όμως η δυνατότητα σύναψης συμφώνου συμβίωσης τέτοιο δικαίωμα;

Προσοχή ! Δεν μιλάμε για τον σεξουαλικό προσανατολισμό, για το δικαίωμα επιλογής ερωτικού συντρόφου, για τη δυνατότητα δύο ανθρώπων να ζουν με όποιον επιθυμούν…

Αυτά, ναι, είναι δικαιώματα πέρα από κάθε συζήτηση και, αν θέλετε, πέρα από κάθε κριτική.

Όμως το να κάνεις οικογένεια δεν είναι κάτι στο οποίο έχει λόγο ΚΑΙ η κοινωνία, κύτταρο της οποίας αυτή η οικογένεια αποτελεί;

Για να το καταλάβουμε καλύτερα, θα κάνω μια αντιστοίχηση, που, όπως θα δείτε, είναι ίσως πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα.

Υπάρχουν κοινωνίες που έχουν αποφασίσει ότι η οικογένεια μπορεί να έχει μορφές εντελώς διαφορετικές από αυτήν που ξέρουμε στον δυτικό κόσμο. Ας πούμε, ένας άνδρας, πολλές γυναίκες και πάρα πολλά παιδιά με διάφορες από αυτές αποτελούν μια οικογένεια σε κάποιο μουσουλμανικό κράτος.

Γιατί η κοινωνία μας δεν συζητάει ένα σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ενός άντρα και δύο, τριών, πέντε γυναικών; (Αλλά και το αντίστροφο.)

Αν θέλετε να το δούμε και ποσοτικά, οι μουσουλμάνοι είναι περισσότερο από τους ομοφυλόφιλους, σε ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού.

Να σας πω γιατί δεν το κάνουμε;

Για τον λόγο που αναφέραμε πριν. Ότι η κοινωνία μας, μέχρι στιγμής, δεν έχει αποδεχτεί έναν τέτοιο τύπο οικογένειας, δεν τον θεωρεί «δικό της».

Μέχρι στιγμής, έτσι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι «κοινοτική υποχρέωση».

Η χώρα μας, καλώς ή κακώς, δεν έχει επιλέξει να ανήκει σε έναν συνασπισμό, μια ένωση μουσουλμανικών χωρών, αλλά στην Ενωμένη Ευρώπη, όπου φαίνεται πως μια μορφή οικογένειας με άτομα του ίδιου φύλου αρχίζει να γίνεται αποδεκτή και αυτό «αποτυπώνεται» στα νομικά τους κείμενα.

Εμείς, παρά την «ομοφοβία» και τον «ομοαρνητισμό» που είναι έντονοι στην κοινωνία μας, είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε, όπως ακριβώς κάνουμε και σε άλλες περιπτώσεις που η ευρωπαϊκή νομοθεσία «τραβάει» τη δική μας και μας οδηγεί (διά της βίας και με την απειλή αυστηρότατων προστίμων) στον… σύγχρονο κόσμο.

Είμαστε έτοιμοι, τουλάχιστον να συζητήσουμε ψύχραιμα, χωρίς φωνές, χωρίς κατάρες, χωρίς βρισιές, χωρίς ψευτοπαλικαριές και, το κυριότερο, χωρίς καταφυγή στη βία, όπως βλέπουμε να συμβαίνει το τελευταίο διάστημα;

Αυτό αν καταφέρουμε θα έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα.

Βλέπετε, η ανακίνηση ενός θέματος, ακόμη κι αν αυτό θεωρείται (μέχρι στιγμής, έτσι;) εκτός τόπου και χρόνου, μας υποχρεώνει να δούμε τα πράγματα από την αρχή και να πάρουμε θέση στη συζήτηση στην οποία, πριν από την ευκαιρία αυτή, συμμετείχαμε μόνο με ανέκδοτα, υπονοούμενα, προσβλητικές εκφράσεις ή γελοίες απεικονίσεις του στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Έστω κι έτσι, λοιπόν, κάνουμε κάποια βήματα και αυτό, από μόνο του, είναι μεγάλο κέρδος.

Συζήτηση, όχι κράξιμο!

140902 ΟΡΚΙΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Ορκίζομαι;

Είδατε τι μεγάλα προβλήματα ενέσκηψαν με την ορκωμοσία των νέων δημοτικών και περιφερειακών αρχόντων.

Πώς θα ορκιστούν; Σε τι θα οριστούν; Γιατί να ορκιστούν;

Μάλλον, αυτό το τελευταίο δεν το αναρωτήθηκαν πολλοί. Έμειναν στα δύο πρώτα ερωτήματα, τα οποία είναι και περισσότερο πιασάδικα, δηλαδή προσφέρονται για επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Κατά τη γνώμη μου, το ερώτημα που θα έπρεπε να απαντήσουμε είναι το τρίτο. Για ποιο λόγο να γίνονται όλοι αυτοί οι θεατρινισμοί; Τι εξυπηρετούν. Τι νόημα έχει η ορκωμοσία και πόσο στ’ αλήθεια δεσμεύει αυτόν που ορκίζεται, οπουδήποτε κι αν ορκίζεται;

Να σας θυμίσω τον λόγο του Ευαγγελίου, ο οποίος μπορεί να έχει ισχύ και βαρύτητα είτε πιστεύει κάποιος, είτε δηλώνει άθεος;

«Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου. Το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν». (Ματθ. ε΄37)

Δεν χρειάζεται να ορκιζόμαστε. «Μη ομόσαι όλως». (Ματθ. ε΄ 34).

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί καμιά φορά πότε ζητάμε από τον άλλον να ορκιστεί;

Ακριβώς τότε. Όταν υποψιαζόμαστε ότι μας λέει ψέματα.

Τότε του λέμε «ορκίσου» και μάλιστα, αν έχετε παρατηρήσει, αυτός που ζητά από τον άλλο να ορκιστεί είναι και εκείνος που ορίζει σε τι θα τον βάλει να ορκιστεί.

Διαφορετικά μπορεί ο άλλος να πει «να σε θάψω», όπως βλέπουμε να γίνεται στις ταινίες και γελάμε.

Κανονικά, λοιπόν, από τη στιγμή που θα δεχθείς να πάρεις έναν όρκο, θα πρέπει να ορκισθείς σε ό,τι σου ορίσουν κι όχι σε ό,τι σου κάνει κέφι ή ό,τι εξυπηρετεί τις επικοινωνιακές σου ανάγκες.

Βλέπετε, ο άλλος δεν ορκίζεται να είναι πιστός στο Σύνταγμα και τους νόμους αλλά στο να «υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού». (Εντάξει, στο Σύνταγμα κάνει την πάπια, επειδή θέλει να θεωρείται κοινοβουλευτικό κόμμα.)

Τα οποία συμφέροντα γνωρίζει ο ίδιος καλύτερα και από τον λαό, που, φυσικά, είναι ανώριμος και έχει ανάγκη διάφορους καθοδηγητές να του λένε τι να κάνει και πώς να το κάνει.

Το άλλο πουλάκι:

Ανυπακοή!

Μπορεί ο λαός, χωρίς ίσως να το ξέρει και ο ίδιος, να έχει και συμφέροντα αντίθετα στους νόμους, τους οποίους –σημειωτέον- ψηφίζουν οι εκπρόσωποί του.

Ε, τότε, ένας τοπικός άρχοντας που πήρε τον συγκεκριμένο όρκο δεν έχει παρά να αγνοήσει τον νόμο, να τον γράψει στα παλιά του τα παπούτσια και να βγει στο αγωνιστικό κλαρί.

Σκεφθείτε τώρα ότι ο Παναγιώτης Ψωμιάδης –τυχαίο το παράδειγμα- αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ότι έκανε.

Και βγάλτε άκρη. Ας επανέλθουμε όμως στους όρκους.

Ποιος μας διαβεβαιώνει ότι ο όρκος δεσμεύει αυτόν που τον δίνει; Μήπως οι χολιγουντιανές ταινίες με δικαστικές ιστορίες, όπου ο συνήγορος υπενθυμίζει στον μάρτυρα «μη ξεχνάτε ότι τελείται υπό όρκο» και εκείνος συγκινείται και λέει την αλήθεια;

Ξέρετε πόσες φορές έχει ορκιστεί ο Τσοχατζόπουλος – τυχαίο, επίσης, το παράδειγμα- και ο καθένα δημόσιος λειτουργός που άπλωσε το χέρι του στο μέλι; Έχετε ακούσει για τον «όρκο του Ιπποκράτη» που δίνουν όλοι οι γιατροί; Έχετε πάει μάρτυρας σε δίκη;

Γιατί λοιπόν, εξακολουθούμε να επιμένουμε σ’ αυτή τη διαδικασία που μόνο προβλήματα δημιουργεί και προσφέρεται αποκλειστικά για δημόσιο θέαμα; Μήπως ακριβώς γι’ αυτό; Μήπως επειδή η πολιτική ζωή πλέον –τι λέω; ολόκληρη η ζωή- κινείται γύρω από το φαίνεσθαι;

Είναι κρίμα όμως να υποβάλλουμε τόσους πολλούς ανθρώπους, επιστήμονες που παίρνουν το πτυχίο τους, δημόσιου υπάλληλους που αναλαμβάνουν υπηρεσία, στρατιώτες που πιάνουν το όπλο, πολιτικούς που αναλαμβάνουν καθήκοντα και ένα σωρό άλλους σε μια διαδικασία χωρίς νόημα που, αν το καλοσκεφτείτε, τους προσβάλλει κιόλας.

Διότι, είπαμε. Ζητάμε να ορκιστεί κάποιος που δεν του έχουμε εμπιστοσύνη, που υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να μην είναι ειλικρινής απέναντί μας, που φοβόμαστε ότι θα την κάνει την κουτσουκέλα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σε ό,τι έχουμε ιερό!

Όσοι διαβάζατε μικροί τον ΜΠΛΕΚ, θα θυμόσαστε πόσο συχνά «ακούγονταν» οι φράσεις «μα το ελάφι χωρίς κέρατα», «μα την αρκούδα», «μα το γένι του παππού μου», «μα τα άστρα»…

Αποτελούσαν όμως όχι εκφράσεις όρκου, αλλά εκδηλώσεις θαυμασμού, έκπληξης, οργής, φόβου…

Σήμερα βλέπουμε αιρετούς άρχοντες να ορκίζονται όπου… τους φωτίσει ο Θεός, ο καθένας με ένα δικό του κείμενο, με δικά του συμφραζόμενα και άλλα τόσα υπονοούμενα, έτσι που ακόμη κι ένας υποστηρικτής αυτής της διαδικασίας να αντιλαμβάνεται ότι είναι πλέον χωρίς νόημα.

Ένα αίτημα, λοιπόν, «προοδευτικό» (έτσι όπως κατάντησε ο όρος, τι να πεις χωρίς να σε παρεξηγήσουν;) θα ήταν η κατάργηση αυτού του τελετουργικού.

Ασφαλώς και θα πρέπει να υπάρχει μια διαδικασία επίσημη, μια γιορτή για την ανάληψη των καθηκόντων των δημόσιων λειτουργών, αλλά και όλων όσοι σήμερα μπαίνουν στη διαδικασία να ορκιστούν.

Μια γιορτή! Αυτή είναι η ιδέα. Είτε παίρνεις το πτυχίο σου, είτε αναλαμβάνεις δήμαρχος, μπορείς να το κάνεις στο πλαίσιο μιας σεμνής γιορτής, χωρίς περιττές φαμφάρες και χωρίς περιττά έξοδα.

Χωρίς όμως και να ορκίζεσαι.

Ας το σκεφτούν το αίτημα όσοι «προοδευτικοί» (είπαμε για τον όρο και τη χρήση του) «αντιτίθεται» στον θρησκευτικό όρκο και ας προσπαθήσουν να προτείνουν κάτι άλλο ως τελετουργικό μύησης στη νέα φάση της κοινωνικής ή πολιτικής ζωής που τώρα ξεκινάει με την ορκωμοσία.

Κάτι που, τουλάχιστον, να μην μπορεί να τους ρίξει αργότερα τη ρετσινιά του επίορκου!

Όρκοι εραστών… της πολιτικής!