140929 ΑΚΛΟΝΗΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Ακόμη και σήμερα…

Προσπαθώ να διερευνήσω τις διάφορες απόψεις που κυκλοφορούν, είτε από επίσημα χείλη είτε από πουλάκια σαν κι εμάς, και μένω να θαυμάζω πώς, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν καταλάβει τίποτε από την κρίση.

Δεν εννοώ από οικονομικής απόψεως.

Εκεί, σίγουρα. Υπάρχουν συμπατριώτες μας που όχι μόνο δεν τους άγγιξε η κρίση, απεναντίας, όλο αυτό το διάστημα βρήκαν ευκαιρίες και έκαναν την καλή.

Είναι αυτό που λέμε κάποιοι έγιναν πλουσιότεροι και κάποιοι άλλοι χάσαμε πολλά. Μόνο που οι πρώτοι κάποιοι είναι ελάχιστοι, σε σχέση με το μέγα πλήθος των υπολοίπων που είμαστε αμέτρητοι.

Να σκεφτείτε ούτε το κράτος με τους τόσους μηχανισμούς του και τα διάφορα μηχανογραφικά του συστήματα μπορεί να μας μετρήσει.

Όχι, λοιπόν, δεν εννοώ αυτούς.

Ούτε και τους άλλους. Εκείνους που συνεχίζουν ανέμελοι όλες τις παλιές καλές τους συνήθειες, να ψάχνουν για «άκρες», να πλασάρουν σωστά τον εαυτό τους ως ένα τίποτα, να τρέχουν πίσω από κόμματα και πολιτικές παρατάξεις, να προσπαθούν να επιβιώσουν όχι χάρη στην (όποια) αξία τους, αλλά παραγκωνίζοντας τους υπόλοιπους.

Δεν εννοώ ακόμη όσους εξακολουθούν να μην ενδιαφέρονται γι’ αυτό που θα λέγαμε υποχρεώσεις προς το κοινωνικό σύνολο.

Να πληρώνουν φόρους, να εργάζονται ευσυνείδητα, να σέβονται το δημόσιο χρήμα, να συμμετέχουν σε ομάδες αλληλεγγύης, να πάψουν να τα περιμένουν όλα από το κράτος και τους άλλους…

Θα σας πω ευθύς αμέσως για ποιους μιλώ.

Για όλους εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν πως η κρίση είναι ένα κακό όνειρο, μια δυσάρεστη παρένθεση στην μπελ επόκ της ξενοιασιάς, του χαβαλέ και της αστακομακαρονάδας.

Για εκείνους που πιστεύουν πως όταν ανοίξουμε τα μάτια μας θα δούμε και πάλι τα εκκαθαριστικά σημειώματα να αναγράφουν τους αριθμούς του 2008, θα δούμε να επανέρχονται όλα τα κομμένα επιδόματα, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, ακόμη και εκείνο το κουτσουρεμένο της καλοκαιρινής άδειας.

Το άλλο πουλάκι:

Μην τους βάζεις όλους μαζί.

Υπάρχουν κατηγορίες και σ’ αυτούς.

Κάποιοι, για παράδειγμα, πιστεύουν πως η κρίση ήταν ένα κόλπο, ένα τέχνασμα που στήθηκε με τη στήριξη των διαπλεκόμενων Μέσων, προκειμένου να περάσουν όλα εκείνα τα μέτρα που έφεραν τους πολίτες στη γωνία και έδωσαν το πάνω χέρι στην πλουτοκρατία.

Άλλοι πιστεύουν πως η κρίση, αυτό που ζήσαμε όλοι μας (τρόπος του λέγειν) τόσα χρόνια και εξακολουθούμε να ζούμε δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των μνημονίων.

«Τα μνημόνια έφερναν την κρίση και όχι εκείνη τα μνημόνια».

Τέλος, μια μεγάλη ομάδα δέχεται πως η κρίση είναι υπαρκτή, είναι εδώ, μόνο που είναι το αποτέλεσμα ενός καλοστημένου σχεδίου. Σχεδίου ανθελληνικών δυνάμεων, οι οποίες κινούνται από φθόνο προς τη χώρα μας (την ομορφότερη του κόσμου) και τους κατοίκους της (τους πιο έξυπνους του πλανήτη).

Δεν είναι όμως αυτό το πραγματικό τους κίνητρο. Βλέπετε, ακόμη και αυτή η κατηγορία «εχθρών του μνημονίου» ξέρει πως στο βάθος όλα τα κίνητρα είναι οικονομικά. Στήθηκε λοιπόν το ανθελληνικό κόλπο με το μνημόνιο προκειμένου να κλαπεί όλος ο πλούτος της χώρας μας επίγειος, υπόγειος, και υποθαλάσσιος.

Το ερώτημα, λοιπόν, της αρχής παραμένει. Πώς είναι δυνατόν, ακόμη και σήμερα, να  υπάρχουν όλοι αυτοί;

Η απάντηση είναι απλή. Αναζητήσατε τους πολιτικούς, θα έλεγα, παραφράζοντας το γνωστό… αναζητήσατε την γυναίκα (chezchez la femme).

Το πρόβλημα είναι μια συνήθης μορφή βραχυκλώματος.

Επειδή υπάρχουν (υπήρχαν από την αρχή) πολιτικοί που ανήκουν σε κάποια ή κάποιες από αυτές τις κατηγορίες (τα σύνολα είναι τεμνόμενα) η αντιμετώπιση της κρίσης από μέρους τους αναπαράγει και πολλαπλασιάζει, στους απλούς πολίτες, όλους όσους αναφέραμε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δείτε τώρα που… «φτάνουμε στο τέλος».

Να φύγει, λένε οι πολιτικοί, η Τρόικα και εννοούν ότι αυτή είναι η αιτία που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Όταν πάψει να υφίσταται (άρα και αν δεν είχε εμφανιστεί ποτέ) τα πράγματα θα ήταν για μας πολύ καλύτερα.

Έφτασε, λένε οι πολιτικοί, το τέλος των μνημονίων. Επομένως -αφήνουν να εννοηθεί- όλα μπορούν να αλλάξουν και να γίνουν όπως πριν.

Βλέπετε, στη συντριπτική τους πλειονότητα, ποτέ δεν έκαναν τον κόπο να εξηγήσουν στους πολίτες τι ακριβώς από αυτά που επέβαλε το μνημόνιο ήταν περιττό, τι θα έπρεπε να γίνει διαφορετικά και τι χρειαζόταν και έπρεπε να το υιοθετήσουμε από μόνοι μας, χωρίς τις υποδείξεις κανενός.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα όλου αυτού του χάους;

Ακόμη και σήμερα βαδίζουμε στα τυφλά. Ακόμη και σήμερα δεν ξέρουμε πώς να χειριστούμε την όλη κατάσταση, έτσι ώστε τα βάρη να μοιραστούν δικαιότερα.

Κυρίως όμως πώς να ξαναστήσουμε το όλο σύστημα, ώστε να μπορεί να στέκεται στα πόδια του χωρίς δανεικά δεκανίκια.

Να ρίξουμε δημόσιο (και δανεικό) χρήμα στην αγορά, λένε κάποιοι. Το ίδιο όμως έκανε και ο Κώστας Καραμανλής το 2007.

Εμείς θα το κάνουμε καλύτερα και, κυρίως, με πιο έντιμους διαχειριστές, ισχυρίζονται πάλι. Δεν το έχουμε ξανακούσει; Και για επανίδρυση και για ήθος και για όλα.

Είναι το συνηθισμένο σφάλμα περί αγνών και καθαρών ημετέρων σε αντίθεση με τους διεφθαρμένους αντιπάλους.

Τα είδαμε όλα αυτά. Περισσότερα όμως θα πούμε αύριο.

«Λες και ήταν χθες»!

140926 ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Εμπρός πίσω»!

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συνθήματα που άκουσα στη ζωή μου. Το είχε αναφωνήσει ο δήμαρχος του ηρωικού Κολοκοτρωνιτσίου και εκφράζει, σε μεγάλο βαθμό, την πολιτική στάση στη σύγχρονη εποχή.

Εμπρός προς τα πίσω.

Προσοχή. Το σύνθημα και η πορεία που προστάζει δεν έχει καμιά σχέση με το πολύ γνωστό (στους παλιούς Λενινιστές) βιβλίο «Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω» που έκανε θραύση στα τέλη της δεκαετίας του ‘70.

Εδώ μιλάμε για πλήρη αναστροφή. Χαράζουμε μια πορεία, τη βαδίζουμε μέχρι ενός σημείου σταματάμε λίγο να δούμε πού βρισκόμαστε και μετά δίνεται το σύνθημα «εμπρός πίσω». Κάνουμε μεταβολή και επιστρέφουμε από εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

Σε μια πιο προχωρημένη εκδοχή του σεναρίου, η πορεία γίνεται χωρίς να έχει προηγηθεί μεταβολή, με βήματα προς τα πίσω, κατά προτίμηση πάνω στα χνάρια που αφήσαμε ερχόμενοι μέχρι εδώ.

Θα σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις έκαναν μια τεράστια προσπάθεια να «αποκεντρώσουν» την τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας. Συγκεκριμένα όχι όλη την τριτοβάθμια, παρά μόνο την τρίτη βαθμίδα. Τις άλλες φροντίζουν κυρίως να τις συγκεντρώσουν.

Η κίνηση έγινε με καθαρά εξωεκπαιδευτικά κριτήρια, όπως άλλωστε αρμόζει στην ιστορία αυτού του τόπου.

Δημιουργήθηκαν πανεπιστήμια, ΤΕΙ, σχολές και τμήματα σε κάθε σχεδόν πόλη της χώρας.

Πρώτος στόχος «η τόνωση της τοπικής οικονομίας». Δεύτερος, αλλά εξίσου σημαντικός, το βόλεμα διάφορων παρατρεχάμενων «πανεπιστημιακών», οι οποίοι βρέθηκαν από το πουθενά να… πρυτανεύουν εκεί όπου θα έπρεπε να το κάνει η κοινή λογική.

Ο κάθε πολιτικός φρόντιζε να ιδρύσει ή να φιλοξενήσει ένα ανώτερο (κατά προτίμηση ανώτατο) εκπαιδευτικό ίδρυμα στον τόπο που κατεβαίνει υποψήφιος, στην εκλογική του περιφέρεια.

Άλλοι τα κατάφερναν, άλλοι –όπως για παράδειγμα οι πολιτικοί της Δράμας- έβλεπαν τους άλλους να τα καταφέρνουν.

Το άλλο πουλάκι:

Η τοπική οικονομία.

Φανταστείτε, ας πούμε, η πόλη μας να είχε (πόσους να πω;) πέντε χιλιάδες φοιτητές.

Πόσο χρήμα θα ερχόταν κάθε μήνα στη Δράμα, πόσα επαγγέλματα θα κινούνταν γύρω από το πανεπιστήμιο και τους φοιτητές, πόσο θα άλλαζε όλη η όψη της αγοράς και της πόλης.

Αφήστε τώρα τη φαντασία και επιστρέψτε στην πραγματικότητα. Όλη αυτή την πορεία που σας περιγράψαμε με λίγα λόγια, έρχεται να την ανακόψει και να την αντιστρέψει ο κύριος Λοβέρδος.

Ο οποίος έχει την φαεινή ιδέα να επιτρέψει τις μεταγραφές σε όλους (ουσιαστικά) τους φοιτητές.

Ας δούμε το θέμα λίγο ψύχραιμα. Είναι σωστό να υπάρχει η δυνατότητα μεταγραφής;

Κανονικά όχι! Σε όποιο πανεπιστήμιο πέρασες σ’ εκείνο να πας να σπουδάσεις. Αν δεν θέλεις να φύγεις από τον τόπο σου δήλωσε μια σχολή από αυτές που υπάρχουν εκεί. Έτσι κι αλλιώς όλες οι σχολές τους ίδιους ακριβώς απόφοιτους βγάζουν. Άνεργους.

Ωραία. Από το παραπάνω σκεπτικό όμως λείπει η κοινωνική ευαισθησία, η οποία πρέπει να διακρίνει κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα αν είναι σοσιαλιστής, όπως ο κύριος Λοβέρδος.

Η κοινωνική αυτή ευαισθησία επιτάσσει να στηρίζονται από την πολιτεία οι ασθενέστεροι οικονομικά, ώστε να υπάρχουν (αν είναι δυνατόν!) ίσες ευκαιρίες.

Μόνο που εδώ εμφανίζεται ένα πρόβλημα, προερχόμενο από μια εγγενή αδυναμία της χώρας μας: Ποιοι είναι οι οικονομικά ασθενέστεροι που θα τύχουν των όποιων ευεργετημάτων; Για να τους βρούμε θα πρέπει να ψάξουμε τα εισοδήματά τους, πράγμα πολύ εύκολο, αν ρίξουμε μια απλή ματιά στις φορολογικές δηλώσεις. Πόσοι όμως στη χώρα μας κάνουν ειλικρινή φορολογική δήλωση; Μόνο όσοι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έτσι η δικαιοσύνη γίνεται αδικία.

Αν το ψάξετε θα βρείτε εκατοντάδες περιπτώσεις που το μέτρο των μεταγραφών καταλήγει να είναι κοινωνικά άδικο.

Δεν θα σταθούμε σ’ αυτό. Εδώ θα μιλήσουμε μόνο για το ότι γίνεται εκπαιδευτικά αλλά και οικονομικά ανόητο.

Για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι ότι έρχεται να αναιρέσει όλη την προσπάθεια των προηγούμενων χρόνων για οικονομική στήριξη της επαρχίας μέσω των φοιτητών.

Οι περιφερειακές σχολές θα αδειάσουν, όλοι θα μεταγραφούν στα κεντρικά πανεπιστήμια.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα πανεπιστήμια αυτά απλούστατα δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν.

Εκτός αν χρησιμοποιούν για αμφιθέατρα τα κλειστά γυμναστήρια που έχουν κάποιες χιλιάδες θέσεις στις κερκίδες.

Όσο για τα εργαστήρια, όπου ο αριθμός αυτών που μπορούν να παρακολουθήσουν είναι αυστηρά περιορισμένος, θα πρέπει να γίνονται σε βάρδιες όλο το 24ωρο, επτά μέρες της εβδομάδας, 365 μέρες το χρόνο. Και πάλι δεν θα προλάβουν να περάσουν όλοι.

Φανταστείτε να στέκονται οι φοιτητές έξω από τα εργαστήρια, κρατώντας στο χέρι το χαρτάκι με τον αριθμό προτεραιότητας, όπως γίνεται σε κάποιες τράπεζες.

Τι σημασία έχουν όμως όλα αυτά τα πρακτικά ζητήματα, μπροστά στην επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας ενός σοσιαλιστή υπουργού.

Στο κάτω κάτω αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να τα λύσουν άλλοι, τα εκτελεστικά όργανα, κι όχι κάποιος που απλώς εκφράζει την πολιτική βούληση και απολαμβάνει την πολιτική ευθύνη.

Δηλαδή τη συλλογή ψήφων!

Όλοι στο κέντρο!

140925 ΑΔΕΣΠΟΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Τα ζώα καταλαβαίνουν.

Αυτό πλέον το ξέρουν όλοι. Σε μερικές περιπτώσεις τα ζώα μπορούν να αντιληφθούν πράγματα που για μας τους ανθρώπους περνούν απαρατήρητα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στα πλέον ευαίσθητα αισθητήρια όργανα που διαθέτουν και τα οποία συλλαμβάνουν πολύ μεγαλύτερο μέρος «δεδομένων» απ’ ό,τι τα δικά μας.

Διότι, εντάξει. Το να μυρίζει κάτι ένας σκύλος, που δεν μπορούμε εμείς, είναι κατανοητό. Στην αντίθετη περίπτωση δεν θα παίρναμε στο κυνήγι κυνηγόσκυλα, θα πέφταμε στα τέσσερα και θα βγάζαμε εμείς τους λαγούς και τα ορτύκια.

Κατανοητό επίσης είναι να μην μπορούμε να ακούσουμε όπως οι γάτες, τους ανεπαίσθητους ήχους που κάνει το ποντικάκι στην αποθήκη. Και είναι φυσικό να μην μπορούμε να δούμε όπως τα αρπακτικά πουλιά που ξεχωρίζουν το θήραμά τους από τεράστια απόσταση, ακόμα και κρυμμένο πίσω από πυκνή βλάστηση ή κάτω από το νερό.

Εξάλλου δεν έχουμε δει ποτέ γάτο με ακουστικά, ούτε πουλί με γυαλιά οράσεως (για του ηλίου δεν παίρνω όρκο) γεγονός που αποδεικνύει περίτρανα πως η όραση και η ακοή τους λειτουργούν πολύ καλύτερα από τις δικές μας, που  έχουμε ανάγκη από τέτοια βοηθήματα.

Δεν εννοώ όμως αυτό.

Όχι, δεν αναφέρομαι σε ό,τι έχει να κάνει με τις αισθήσεις, τουλάχιστον τις πέντε που ξέρουμε ως σημεία επαφής του οργανισμού μας με τον έξω κόσμο, το περιβάλλον.

Φαίνεται πως τα ζώα έχουν ανεπτυγμένη και την περίφημη έκτη αίσθηση, αυτή που πιάνει μηνύματα τα οποία υποτίθεται πως δεν υπάρχουν.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με το ενδιαφέρον θέμα που λέγεται παραψυχολογία (30.000 αποτελέσματα σε 0,29 δευτερόλεπτα στο Google) καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ. Βεβαίως ο όρος περιέχει την ψυχολογία, επομένως την ψυχή, που υποτίθεται ότι απουσιάζει από τα ζώα.

Υποτίθεται, διότι αν γκουγκλάρεις τη φράση «τα ζώα, έχουν ψυχή» θα εντυπωσιαστείς από τα 74.800 αποτελέσματα (σε 0,49 δευτερόλεπτα) που σου δίνει το Google.

Ας μην ασχοληθούμε όμως περισσότερο μ’ αυτό. Γιατί, άμα το ψάξουμε βαθύτερα ίσως σκαλώσουμε σε απόψεις που υποστηρίζουν ακόμη και τη μετεμψύχωση ανθρώπων μέσα σε σώματα ζώων.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι για μας.

Εμείς κάτι άλλο πήγαμε να πούμε και η κουβέντα τράβηξε μακριά.

Υποστήριζε λοιπόν, κάποιος φίλος πως τα ζώα αντιλαμβάνονται ακόμη και τις αλλαγές στην πολιτική!

Έφερε μάλιστα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα για να τεκμηριώσει τη θεωρία του:

«Έχετε προσέξει πόσο έχει αλλάξει όχι μόνο ο αριθμός, αλλά και η συμπεριφορά των αδέσποτων σκύλων, από τότε που άλλαξε η δημοτική αρχή στην πόλη;»

Όχι, δεν το είχαμε προσέξει. Φανταστήκαμε βέβαια ότι ο φίλος θα εννοούσε πως όλα άλλαξαν προς το καλύτερο. Αυτός όμως συνέχισε.

«Δεν παρατηρήσατε ότι ο αριθμός τους αυξήθηκε και η συμπεριφορά τους χειροτέρεψε, έχουν αποθρασυνθεί σε σημείο που έγιναν πολύ επικίνδυνα;»

Όχι, ούτε αυτό το είχαμε παρατηρήσει.

Είναι αλήθεια βέβαια πως, για να «παρατηρήσει» κανείς κάτι τέτοιο χρειάζεται μια σοβαρή έρευνα, μια καταγραφή για να γνωρίζουμε αν ο αριθμός των αδέσποτων σκυλιών έχει αυξηθεί, έχει μειωθεί ή παραμένει σταθερός και μια καταμέτρηση επιθετικών συμπεριφορών που να δείχνει αυξητική τάση.

Δεν αρκεί η απλή εμπειρική παρατήρηση.

Από την άλλη όμως, γιατί να μην έχει αυξηθεί ο αριθμός τους; Τέλος καλοκαιριού είναι, συνήθως τέτοια εποχή πολλοί «φιλόζωοι» εγκαταλείπουν το «παιχνίδι» που πήραν για να περάσει το παιδί τους τις διακοπές.

Η συμπεριφορά όμως; Κι αυτή από εμπειρικές παρατηρήσεις; Πάλι δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα.

Βεβαίως, όπου κι αν ανοίξει αυτό το θέμα συζήτησης, σίγουρα θα βρεθούν κάποιοι να σου διηγηθούν ένα προσωπικό τους «άσχημο συναπάντημα» με αδέσποτα σκυλιά.

Από την άλλη όμως, όταν ο καιρός είναι καλός, πολλοί συμπολίτες μας κυκλοφορούν ή αθλούνται με τα πόδια ή το ποδήλατο, οπότε αυξάνονται οι πιθανότητες να πέσουν πάνω σε κάποια σκυλοπαρέα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ο φίλος επέμεινε.

«Δεν είναι αυτό. Εγώ είμαι βέβαιος ότι τα αδέσποτα έχουν αντιληφθεί πως η νέα δημοτική αρχή είναι φιλικά διακείμενη απέναντί τους. Μην αμφιβάλλετε πως έχουν καταλάβει ότι ακόμη και Εντεταλμένη Σύμβουλος έχει οριστεί ειδικά για την προστασία τους.

Ε, από τη στιγμή που κυκλοφόρησε το νέο, δεν είναι απίθανο να το έμαθαν και άλλοι αδέσποτοι σκύλοι και να… μεταδημότευσαν εδώ, όπου το κλίμα τους σηκώνει καλύτερα.

Δεν είναι απίθανο επίσης και το να έχουν αποθρασυνθεί, επειδή ξέρουν ότι, σε περίπτωση διένεξης με ανθρώπους, έχουν κάποιον ισχυρό παράγοντα να τους σταθεί. Τους αδέσποτους σκύλους, έτσι;»

Έτσι!

Τι να κάνουμε; Συμφωνήσαμε. Απ’ ό,τι φάνηκε κάτι παραπάνω ήξερε ο φίλος, γι’ αυτό πήγαμε πάσο.

Ήτανε βλέπετε κι εκείνη η σκυλοπαρέα απέναντι από το καφενείο που κυνηγούσε όποιον περαστικό τολμούσε να εμφανιστεί τριγύρω, που ισχυροποιούσε τα επιχειρήματά του.

Βλέπετε, σε μερικές περιπτώσεις δεν χωράει η λογική, όπως όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια μεγάλη αγέλη αδέσποτων σκυλιών με άγριες διαθέσεις. Τι να κάνεις τότε; Να σκεφτείς λογικά ότι… θα σκεφτούνε λογικά και δεν θα σε πειράξουν;

Είπαμε, τα ζώα αισθάνονται, δεν είπαμε ότι σκέφτονται!

Γαβ!

140924 ΓΕΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι!

Άνισος ο αγώνας!

Και, ως εκ τούτου, άδικος. Για να μη σας πω ότι δεν υπάρχει καν αγώνας, ότι οι «αντίπαλοι» δεν βρίσκονται στο ίδιο γήπεδο και η όποια σύγκριση της δυναμικής και των ικανοτήτων τους είναι χωρίς νόημα.

Θα σας πω για ποιον αγώνα μιλάω. Διάβασα προχθές μια έρευνα (ο Θεός να την κάνει) που δείχνει ότι οι μαθητές των ιδιωτικών Γενικών Λυκείων της χώρας έγραψαν στις πανελλαδικές εξετάσεις καλύτερα από εκείνους των δημόσιων Γενικών Λυκείων.

Αυτό δεν πειράζει.

Δεν με καταλάβατε. Δεν εννοώ ότι δεν πειράζει που έγραψαν καλύτερα, εννοώ δεν πειράζει που δημοσιεύτηκε αυτή η έρευνα (ο Θεός να την κάνει) και αναφέρει το συγκεκριμένο συμπέρασμα, αφού, στην χειρότερη περίπτωση μας λέει κάτι που όλοι το ξέρουμε.

Πώς το ξέρουμε; Από πείρα. Χωρίς να χρειαστούμε καν στοιχεία.

Ο μόνος που φαίνεται να μην έχει αντίστοιχη πείρα είναι εκπαιδευτικός συντάκτης (συντάκτης για εκπαιδευτικά θέματα, δηλαδή) της έγκυρης «Καθημερινής», ο κύριος Απόστολος Λακασάς.

Ο οποίος θα έπρεπε, λόγω του αντικειμένου του, να έχει την μεγαλύτερη πείρα από όλους μας.

Λέγαμε όμως πως δεν πειράζει που δημοσιεύτηκε μια τέτοια έρευνα (ο Θεός να την κάνει) πειράζει μόνο που κάτω από τον τίτλο υπήρχε ο υπότιτλος - σχόλιο (αφού ήταν από κάτω, υπότιτλος θα ήταν, τι άλλο): Η «απόδοση» του εκπαιδευτικού συστήματος.

Έτσι. Με την απόδοση σε εισαγωγικά, για να μην καταλαβαίνουμε τι ακριβώς εννοεί ο ποιητής.

Ποιος ήταν όμως ο τίτλος (που βρισκόταν πάνω από τον υπότιτλο); «Για… 12 έγραψαν στις πανελλαδικές τα δημόσια λύκεια».

Επί λέξει. Με αποσιωπητικά πριν από το δώδεκα κι ένα τεράστιο υπονοούμενο να αιωρείται.

Για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, πάρτε και βάλτε πάνω πάνω τον τίτλο με μεγάλα γράμματα, από κάτω (πού αλλού;) τον υπότιτλο, ανασυνθέστε την εικόνα και πάμε.

Ο κύριος Λακασάς, αφού μας πληροφορεί πως ο μέσος όρος της βαθμολογίας των ιδιωτικών Λυκείων (των μαθητών τους, δηλαδή, που έδωσαν πανελλαδικές εξετάσεις) ήταν τρεις μονάδες πάνω από εκείνων των δημόσιων, θέτει μερικά καυτά ερωτήματα.

Το άλλο πουλάκι:

Τι φταίει;

Διαβάζω: «Τι φταίει για τη μετριότητα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος;»

Εννοεί φυσικά του δημόσιου σχολείου. Πριν προλάβουμε να απαντήσουμε δίνει μόνος του την απάντηση:

«Η χαμηλή οργάνωση των δημόσιων σχολείων, η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία πολλών εκ των εκπαιδευτικών και ένα σύστημα απολύτως εξεταστικοκεντρικό για τους μαθητές».

Ας δούμε λίγο, φίλοι μου, το σκεπτικό του έμπειρου δημοσιογράφου.

Τι σημαίνει «χαμηλή οργάνωση»; Τίποτα το σαφές, οπότε μπορούμε να το αφήσουμε στην άκρη. Το «εξεταστικοκεντρικό σύστημα» το οποίο επίσης –κατά τον κύριο Λακασά- ευθύνεται, είναι ακριβώς το ίδιο, αν όχι χειρότερο, και στα ιδιωτικά σχολεία.

Οπότε, εκείνο που κάνει τη διαφορά, σύμφωνα με τον συντάκτη, είναι η «δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία πολλών εκ των εκπαιδευτικών».

Θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. Εξάλλου, υπάρχει και εκείνο το «πολλών» -δηλαδή όχι όλων, όμως πόσων ακριβώς;- που μας δίνει τη δυνατότητα να το συζητήσουμε το θέμα.

Όχι όμως τώρα, όχι με αφορμή τη σύγκριση των βαθμών που έγραψαν οι μαθητές δημόσιων και ιδιωτικών Λυκείων.

Τέτοια σύγκριση, όπως είπαμε στην αρχή, δεν μπορεί να υπάρξει, και, αυτό το ξέρει όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και μια ώρα διδασκαλία «κοινωνιολογία της εκπαίδευσης», για να μην πω ότι και η σκέτη πείρα φτάνει και περισσεύει.

Τα δημόσια σχολεία και τα ιδιωτικά δεν έχουν –προσέξτε τι θα πω- «ίδιας ποιότητας μαθητές».

Όχι ότι τα μεν έχουν εξυπνότερους ή εργατικότερους από τα δε. Απλώς οι μαθητές των σχολείων δεν φτάνουν σ’ αυτά έχοντας «τα ίδια εφόδια» από το σπίτι τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν μιλάμε μόνο για λεφτά.

Δεν μιλάμε για την δυνατότητα των γονιών να στέλνουν τα παιδιά τους στα καλύτερα φροντιστήρια ή στα πιο ακριβά ιδιαίτερα, που και αυτό –όπως γνωρίζουμε όλοι καλά- παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίδοση του μαθητή.

Μιλάμε για το «μορφωτικό κεφάλαιο» το οποίο οι κοινωνιολόγοι της εκπαίδευσης μας λένε ότι παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στην πορεία ενός παιδιού μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Αυτό σίγουρα είναι μεγαλύτερο στα παιδιά που οι οικογένειές τους τα στέλνουν στα ιδιωτικά σχολεία.

Εδώ όμως υπάρχει κι ένα ακόμη στατιστικό σφάλμα που αλλοιώνει την έρευνα: Διότι μαθητές με υψηλό μορφωτικό κεφάλαιο υπάρχουν και στα δημόσια σχολεία. Σ’ αυτά όμως φοιτούν και όλοι οι άλλοι, οι οποίοι δεν γίνονται καν δεκτοί στα ιδιωτικά σχολεία, και είναι πολλοί. Τόσο πολλοί που ρίχνουν τον μέσο όρο. 

Φοιτούν μαθητές που προέρχονται από «φτωχές» σε μορφωτικό κεφάλαιο οικογένειες, παιδιά μεταναστών, παιδιά «στα όρια του εκπαιδευτικού συστήματος, μια μέσα και μια έξω από το Σχολείο, παιδιά που ακόμη κι αν έχουν τα δίδακτρα, δεν γίνονται δεκτά στα ιδιωτικά Λύκεια, ακριβώς επειδή «ρίχνουν το επίπεδο».

Μια καλή έρευνα, ας πούμε, θα μπορούσε να λάβει υπόψη της μόνο μαθητές από οικογένειες του ίδιου κοινωνικού, οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου δημόσιων και ιδιωτικών λυκείων και να συγκρίνει τις επιδόσεις τους στις εξετάσεις.

Τότε, να είστε σίγουροι, τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Ποιος όμως θα κάνει τόσο σοβαρή έρευνα;

Και για ποιο λόγο;

Άκροι όροι!

140923 ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Αν ήμουν στη θέση τους…

Δεν είναι λίγες οι φορές που ξεκινάμε την αγόρευσή μας και την επιχειρηματολογία μας με αυτή τη φράση.

Πού; Στις ταβέρνες, στις καφετέριες, γενικώς όπου αράζουμε με την παρέα μας και αναλύουμε το κοινωνικοπολιτικό και το αθλητικό γίγνεσθαι.

Δεν επιλέγουμε τη θέση του πρώτου τυχόντα!

Συνήθως επιλέγουμε εκείνη του πρωθυπουργού ή κάποιου υπουργού τού οποίου το αντικείμενο βρίσκεται για κάποιο λόγο στην επικαιρότητα.

Μπορούμε ακόμη να πάρουμε τη θέση κάποιου σπουδαίου επιστήμονα – αρχαιολόγου, για παράδειγμα, στις μέρες μας- και οπωσδήποτε του προπονητή ομάδας ποδοσφαίρου ή μπάσκετ.

Συχνά γινόμαστε ανώτατοι δικαστές για να καταδικάσουμε ή να αθωώσουμε κατά περίπτωση.

Άλλοτε πάλι δεν διστάζουμε να περάσουμε και αυτά τα σύνορα, για να υποδυθούμε τον ρόλο ακόμη και του πλανητάρχη, έστω… για μια μέρα.

Όλα αυτά προκειμένου να υλοποιήσουμε το δικό μας όραμα για τον κόσμο, να αλλάζουμε τα δεδομένα, να γίνουμε το παράδειγμα για τους άλλους, να μείνουμε στην ιστορία με τις αποφάσεις και τη στάση μας.

Με λίγα λόγια ζητάμε την εξουσία για να κάνουμε ό,τι οι άλλοι δεν τολμούν ή δεν τους κόβει (συνήθως συνδυασμός των δύο) να κάνουν.

Μετά τα παραπάνω, το δικό μου «δικαίωμα στο όνειρο» φαντάζει πολύ ταπεινό, αφού θα σας μιλήσω τοποθετώντας τον εαυτό μου όχι σε κάποια αξιοζήλευτη θέση, αλλά σε εκείνη ενός δημάρχου, ο οποίος όμως προέρχεται από τον πολιτικό χώρο της αντιπολίτευσης.

Ενός «συριζαίου» δημάρχου.

Τι θα έκανα, λοιπόν, αν βρισκόμουν σε μια τέτοια θέση;

Πρώτα πρώτα θα κοίταζα να την εκμεταλλευτώ προς όφελος του κόμματος μου.

«Σιγά το πράγμα», θα μου πείτε. «Αυτό το κάνουν όλοι οι εκλεγμένοι, από οποιοδήποτε κόμμα κι αν προέρχονται».

Θα συμφωνήσω, με την παρατήρηση –αν μου επιτρέπετε- ότι πρώτα κοιτάζουν το προσωπικό τους συμφέρον, το θέμα της επανεκλογής τους, και δι’ αυτού το συμφέρον της παράταξης, μέσα από το οποίο, φυσικά, αγωνίζονται για το γενικότερο συμφέρον του τόπου.

Το άλλο πουλάκι:

Μπλέξαμε τα… συμφέροντά μας.

Ας το κάνουμε λίγο πιο σαφές και λίγο πιο επίκαιρο. Θυμόσαστε για ποιο θέμα μιλούσαμε χθες; Πολύ ωραία. Για τα πλαστά πτυχία με τα οποία κάποιοι διορίστηκαν στο δημόσιο, όπως ο δάσκαλος από την Καβάλα.

Υπάρχουν και άλλοι. Πόσοι; Δεν θα το μάθουμε ποτέ, αν δεν γίνει, έστω και τώρα, ένας έλεγχος.

Ο οποίος έλεγχος, εκτός από τον εντοπισμό περιπτώσεων που εκμεταλλεύτηκαν τη χαλαρότητα και τρούπωσαν στο δημόσιο, θα έχει και μια άλλη ευεργετική λειτουργία.

Θα λειτουργήσει –πιθανότατα- αποτρεπτικά για παρόμοιες περιπτώσεις στο μέλλον και θα δώσει το μήνυμα ότι δεν είμαστε ξέφραγο αμπέλι, όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να τρυγήσει τα αγαθά του δημοσίου, χωρίς τον παραμικρό φόβο.

Συγχρόνως όμως θα δείξει και κάτι άλλο και σ’ αυτό το σημείο (φώτα παρακαλώ) μπαίνουν οι δήμαρχοι και η περιφερειάρχης της αντιπολίτευσης. Θα δείξει ότι οι προηγούμενοι, δηλαδή τα δύο κόμματα που διαχειρίστηκαν την εξουσία, έκαναν όχι μόνο τα στραβά μάτια, αλλά και πλάτες σε δικούς τους υπαλλήλους, οι οποίοι διορίστηκαν χωρίς τα απαραίτητα προσόντα. Ίσως και με πλαστά πιστοποιητικά.

Να γιατί αν ήμασταν στη θέση κάποιου τέτοιου αιρετού άρχοντα, όχι μόνο δεν θα αρνιόμασταν οποιουδήποτε σχετικό έλεγχο, αντιθέτως θα τον επιδιώκαμε με δική μας πρωτοβουλία.

Τι λέτε κι εσείς; Αυτό δεν είναι το σωστό;

Όταν παραλαμβάνεις μια διαχείριση, το πρώτο που κάνεις είναι ένας ενδελεχής έλεγχος, προκειμένου να ξέρεις τι ακριβώς παραλαμβάνεις και αν όλα βρίσκονται στη θέση, τους και σύμφωνα με τον νόμο.

Πολύ περισσότερο όταν τις μέρες της παράδοσης –παραλαβής βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις που κάνουν όλο τον κόσμο περισσότερο καχύποπτο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει κι άλλος λόγος.

Όταν εσύ, χρόνια τώρα, κατηγορείς τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο για εκβιαστικές συναλλαγές με τους πολίτες, για σκανδαλώδεις προσλήψεις ημετέρων, για ρουσφέτια και εξαγορά ψήφου, δεν θα πρέπει, τώρα που σου δίνεται η δυνατότητα, να επιθυμείς την αποκάλυψη τέτοιων περιπτώσεων;

Τι δηλαδή; Πόσα χρόνια τους κατηγορούσες (δικαίως, δε λέω) ότι έβαζαν από τα παράθυρα τα δικά τους παιδιά και τώρα δηλώνεις ότι «ως νέα αρχή εμπιστεύεσαι όλους τους εργαζόμενους» και καθαρίζεις;

Κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Μου μυρίζει λαϊκισμός ή κάνω λάθος; Πώς δηλαδή εμπιστεύεσαι όλους τους εργαζόμενους και ζητάς να μην απολυθεί κανείς «στο πλαίσιο μνημονιακών πολιτικών», όταν εσύ ο ίδιος έλεγες μέχρι χθες ότι πολλοί πήραν θέσεις άλλων που άξιζαν και είχαν περισσότερα προσόντα, όχι όμως μπάρμπα στην Κορώνη;

Είπαμε να είσαι κατά του μνημονίου, να είσαι και με τους εργαζόμενους, με ποιους όμως; Με όλους; Και μ’ αυτούς που μπήκαν με πλαστά πτυχία; Και μ’ εκείνους που διορίστηκαν εις βάρος άλλων;

Τελικά, φίλοι μου, δεν μπορώ να διακρίνω ποιο είναι το χειρότερο:

Το να μην καταλαβαίνεις πως όταν λες «να μην πληρώσει κανείς», «να μην ελεγχθεί κανείς», «να μην απολυθεί κανείς» στην ουσία στηρίζεις τα λαμόγια;

Ή το να το καταλαβαίνεις πως έτσι είναι, αλλά να κάνεις το κορόιδο μέχρι να σε ψηφίζουν;

Όχι στους ελέγχους ντόπινγκ!