141107 ΤΑΞΙΔΙΑΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Περί Χρόνου και όχι μόνον.

Πόσο μεγάλος είναι ο Χρόνος; Να ένα ωραίο φιλοσοφικό ερώτημα, με το οποίο δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Ας το αφήσουμε για τους φιλόσοφους ή τους φιλοσοφούντες, αφού για εμάς οι απαντήσεις δεν έχουν κανένα πρακτικό νόημα.

Τι κι αν ο Χρόνος είναι άπειρος ή πεπερασμένος, τι κι αν έχει αρχή ή είναι άναρχος, η ουσία είναι πως ποτέ δεν μας φτάνει. Δεν μας αρκεί δηλαδή - μη φανταστεί κανείς ότι παραβγαίνουμε στο τρέξιμο και τον αφήνουμε πίσω!

Όσο μεγάλος κι αν φαίνεται πως είναι χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας, κάποτε τελειώνει και τότε πρέπει να τρέξουμε για να (μη) προλάβουμε. Διότι έτσι είναι. Στο τέλος δεν προλαβαίνουμε, ακόμη κι αν δοθούν οι καθιερωμένες παρατάσεις.

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι –πώς να το πω;- πανανθρώπινο. Το έχουμε κατοχυρώσει εμείς οι Έλληνες και δύσκολα μπορεί κανείς να μας πάρει την πρωτοκαθεδρία.

Συγχρόνως όμως παρουσιάζουμε και μια αντίφαση. Παρ’ όλο που ξέρουμε ότι ο χρόνος κάθε προθεσμίας κάποτε τελειώνει, παρ’ όλο που και οι παρατάσεις ξέρουμε ότι θα παρέλθουν και αυτές, εμείς φερόμαστε λες και ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας είναι άπειρος.

Δύο λογικές κυριαρχούν. Την πρώτη θα την ονομάσω λογική του Φελίπε, διότι την καθιέρωσε αυτός ο μικρός φίλος της Μαφάλντας. Συνοψίζεται στη φράση: Γιατί να κάνω σήμερα αυτό που μπορώ να αφήσω για αύριο;

Δεν σας φαίνεται τόσο οικείο; Το βλέπουμε τόσο συχνά στους γύρω μας, αλλά και στον εαυτό μας.

Η δεύτερη λογική έχει εισαχθεί από την Τζίμη Πανούση, τον καιρό των Μουσικών Ταξιαρχιών. Λέγεται λογική του παραπέρα.

Βγάζουμε τα σκουπίδια μας, αλλά τα πάμε λίγο παραπέρα, κάτω από το παράθυρο του γείτονα. Έχουμε μια δουλειά, όμως την σπρώχνουμε λίγο παραπέρα, ώστε να ασχοληθεί μ’ αυτήν ο συνάδελφος, ή ο επόμενος από εμάς.

Ελάτε τώρα, φίλοι μου, να δείτε πώς εξειδικεύονταν (και εξιδανικεύονται) όλα τα παραπάνω, στο θέμα της διαχείριση των απορριμμάτων από τους δήμους.

Δεν θα πω όλης της χώρας, δεν μας ενδιαφέρει, θα μιλήσουμε για την περιοχή μας.

Το άλλο πουλάκι:

Τα σκουπίδια ταξιδεύουν!

Θα μπορούσε να ήταν τίτλος τηλεοπτικής εκπομπής ή κάποιου ντοκιμαντέρ με θέμα το ρόλο των σκουπιδιών στις σύγχρονες κοινωνίες. Να βλέπαμε, ας πούμε, μέχρι που μπορεί να φτάσει μια πλαστική σακούλα που αφήνουμε στην παραλία ή ένα κουτάκι μπύρας που πετάμε σε κάποιο ρέμα.

Δεν είναι όμως!

Είναι μια τραγική και συγχρόνως κωμική πραγματικότητα που αφορά πως δήμους της περιοχής μας.

Οι οποίοι θα φορτώνουν τα σκουπίδια από τη Δράμα για να τα πάνε κάπου κοντά στο Σιδηρόκαστρο, συγκεκριμένα στο ΧΥΤΑ Παλαιοκάστρου, ένα ταξίδι 240 χιλιομέτρων.

Γιατί γίνεται αυτό; Μα, τους λόγους τους αναφέραμε προηγουμένως. Επειδή κάποτε ο χρόνος και οι παρατάσεις του τελειώνουν και μετά αρχίζουν τα πέναλτι, οι τιμωρίες δηλαδή, τα πρόστιμα από την Ε.Ε. Μιλάμε για ποσά 35.000 ευρώ την ημέρα, τόσο καλά.

Πού βρίσκεται όμως το κωμικοτραγικό του πράγματος;

Βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτά τα γνωρίζαμε όλοι. Όχι μόνο εσείς κι εγώ, αλλά δήμαρχοι, αντιπεριφερειάρχες, περιφερειάρχες, όλοι. Γνώριζαν και για τα πρόστιμα, γνώριζαν και για τις προθεσμίες, τα πάντα.

Και τι έκαναν;

Ας πάρω μια ανάσα, ας μετρήσω και μέχρι το δέκα, γιατί θα γίνω κακός.

Τίποτε απολύτως, φίλοι μου. Αυτό (δεν) έκαναν. Άφηναν το χρόνο να περνάει, άφηναν τις παρατάσεις να διαδέχονται η μια την άλλη, «παρανομούσαν» χρησιμοποιώντας χωματερές που υποτίθεται ότι είχαν κλείσει και… έλεγαν «έχει ο Θεός».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μα, καλά, κάποιοι τώρα μόλις ανέλαβαν.

Έτσι θα σκεφτείτε ίσως, ή έτσι θα προσπαθήσουν να δικαιολογηθούν. Όμως δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία. Όσοι βρισκόταν στη διοίκηση των δήμων και όσοι βρισκόταν στην αντιπολίτευση, έχουν ολόκληρη την ευθύνη. Ήταν κάτι που το γνώριζαν ότι θα συμβεί, όμως πετούσαν τη μπάλα ο ένας στον άλλο και ο τελευταίος στην κερκίδα.

Και, να τώρα. Το κόστος της ζημιάς, μόνο για τον δήμο της Δράμας, είναι 400.000 ευρώ το χρόνο. Από πού να βρεθούν αυτά τα χρήματα; Ποιος θα τα δώσει, όταν οι δημοτικοί άρχοντες πολιτεύονται με το σκεπτικό πως το δημόσιο χρήμα δεν είναι κανενός;

Το κακό όμως δεν είναι αυτό. Είναι πως και η λύση τού «παραπέρα», στη χωματερή τον γείτονα, έχει κι αυτή χρονικό όριο. Τι θα γίνει μετά; Ποιος ακριβώς είναι ο προγραμματισμός, που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί εδώ και χρόνια;

Αν θέλετε όμως, φίλοι μου, να καταλάβετε τόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα, σας συνιστώ να ρίξετε μια ματιά στα ΜΜΕ των Σερρών. Εκεί θα δείτε τι λένε για εμάς, για τους δημάρχους μας, αλλά και για τα δήθεν οικονομικά οφέλη που θα έχουν, από το αντίτιμο που θα πληρώνουμε εμείς για τα χρησιμοποιούμε τον ΧΥΤΑ Παλαιοκάστρου.

Μη ξαφνιαστείτε κι ας μη ξαφνιαστούν και οι δημοτικοί άρχοντες, αν θα δουν κάποια μέρα τα απορριμματοφόρα να σταματούν στη γέφυρα του Αγγίτη! Ξέρω τι σκέφτεστε και τι ακριβώς σκέφτονται και οι υπεύθυνοι «Έχουμε χρόνο, κάποια λύση θα βρεθεί».

Εν τω μεταξύ, το χρήμα θα το πληρώνουμε, αφού, δυστυχώς, ο χρόνος είναι ΚΑΙ χρήμα.

Σκουπιδαριό!

141106 ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Πότε θα τελειώσουμε μ’ αυτό το ζήτημα;

Πότε θα πάρουμε μια απόφαση «όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς», εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, ότι αυτό το θέμα με τις καταλήψεις των σχολείων πρέπει πια να σταματήσει.

Έχει καταντήσει αηδία!

Ξέρω ότι σε πολλούς θα κακοφανούν αυτά που λέω, ίσως αισθανθούν ότι θίγεται το δημοκρατικό τους φρόνιμα (που διαθέτουν κατ’ αποκλειστικότητα), όμως εγώ θα τα πω.

Άλλωστε, κάθε φορά που γίνονται καταλήψεις εμείς παίρνουμε θέση και λέμε την άποψή μας, κυρίως όμως κάνοντας πλάκα.

Διότι, αν το δεις το θέμα σοβαρά μόνο ως… αστείο πρέπει να το αντιμετωπίσεις.

a

Θα σας πω τι εννοώ.

Εντελώς ειλικρινά, θα κατανοούσα πλήρως μια στάση των μαθητών, η οποία λέει περίπου τα εξής:

Δεν το αντέχουμε άλλο αυτό το σχολείο, μας καταπιέζει αφόρητα, μας υποχρεώνει σε απάνθρωπους ρυθμούς, δεν μας οδηγεί πουθενά. Θέλουμε λίγες μέρες το χρόνο να ξεσκάσουμε, να κάνουμε την πλάκα μας, να τη δούμε αλλιώς…

Ένα τέτοιο σκεπτικό είναι απολύτως κατανοητό και δηλώνω πως, σε μια τέτοια κατάληψη, θα ήμουν από τους πρώτους δίπλα στους μαθητές.

Όχι όμως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, να κάνουμε κατάληψη γιατί… δεν υπάρχει σαπούνι στις τουαλέτες.

Ναι, δεν κάνω πλάκα, αυτό είναι το αίτημα που «κυκλοφορεί» στις φετινές καταλήψεις.

Υπάρχουν και άλλα δύο, η μεταφορά των μαθητών και η θέρμανση, που στην πραγματικότητα δεν υφίστανται ως προβλήματα, αφού το πρώτο μεν έχει λυθεί το δε δεύτερο πιθανότατα να εμφανιστεί, όταν αδειάσουν οι δεξαμενές πετρελαίου των σχολείων που είναι όλες γεμάτες.

Μένει, λοιπόν, το σαπούνι στις τουαλέτες, το οποίο θα είχε βρεθεί την επόμενη ώρα, αν το έθετε μια αντιπροσωπεία μαθητών ως αίτημα στο σχολείο. Δεν το έκαναν όμως, έκαναν κατάληψη.

Το άλλο πουλάκι:

Ας το δούμε λίγο ψύχραιμα.

Κατάληψη σημαίνει χάνω μαθήματα με σκοπό να αποφύγω το (πιθανό)… χάσιμο μαθημάτων.

Δίνω παράδειγμα με ένα σοβαρό αίτημα. Δεν έχουν έρθει στο σχολείο κάποια βιβλία και έτσι χάνονται (ίσως) πολύτιμες ώρες διδασκαλίας. Οι μαθητές προκειμένου να αντιμετωπίσουν το γεγονός, κάνουν αποχή και έτσι χάνονται (σίγουρα) και τα μαθήματα των οποίων τα βιβλία υπάρχουν ήδη στο σχολείο.

Δεν εξετάζω ποιοι ωφελούνται και ποιοι ζημιώνουν από τις καταλήψεις. Ας αναρωτηθούμε όμως όλοι μαζί ποιοι είναι αυτοί που δεν θέλουν να έχουν οι μαθητές εγκαίρως τα βιβλία τους.

Μάλλον κανείς, πιθανότατα πρόκειται περί ανικανότητας ή/και κακής διαχείρισης.

Έλα όμως που κανείς δεν γίνεται ικανότερος, ούτε παρακάμπτεται η γραφειοκρατία με την κατάληψη των σχολείων.

Ωστόσο, υπάρχει μια ολόκληρη μερίδα της κοινωνίας που τις επικροτεί, με μόνο σκεπτικό το «δεν πειράζει, μαθαίνουν τα παιδιά να αγωνίζονται».

Κι ερχόμαστε λοιπόν στο μεγάλο ερώτημα: Αυτό είναι που πρέπει να μάθει ένα παιδί στο σχολείο; Γι’ αυτό το λόγο έχουμε, από τις τάξεις του δημοτικού ακόμη, εκλογές;

Είναι σωστό τα παιδιά να εκπροσωπούνται από κάποιους συμμαθητές τους, όταν χρειάζεται να απευθυνθούν σε μια δημόσια αρχή, πρώτα πρώτα στη διοίκηση του σχολείου.

Γιατί όμως αυτή η εκπροσώπηση να γίνεται με εκλογές κι όχι, ας πούμε, με κλήρωση ή με εναλλαγή, στοιχεία κι αυτά της δημοκρατικής ζωής, όπως μας τη δίδαξαν οι παππούδες μας;

Ας υποθέσουμε όμως ότι οι μαθητές πρέπει να ψηφίζουν, για να το μάθουν κι αυτό από μικροί μη τυχόν και τους βγάλουμε άμαθους στον πολιτικό βίο.

Τι γίνεται όταν πρέπει να ψηφίσουν για μια κατάληψη;

Συνήθως δεν ψηφίζουν!

Αυτό λέει η πρακτική. Η κατάληψη αποφασίζεται από μια μικρή μειοψηφία μαθητών και το μεγάλο πλήθος πηγαίνει ένα πρωί στο σχολείο και βρίσκει τις πόρτες κλειδωμένες.

Ας δεχτούμε όμως ότι σε μερικές περιπτώσεις γίνεται και ψηφοφορία και η απόφαση λαμβάνεται κατά πλειοψηφία.

Έχει εξηγήσει κανείς στα παιδιά ότι τέτοιου είδους αποφάσεις είναι… παράνομες;

Αφού τους μαθαίνουμε τη δημοκρατία και τη λειτουργία της, θα πρέπει να τους το διδάξουμε κι αυτό. Κανένα δημοκρατικό όργανο, σύλλογος, σωματείο κ.λπ. δεν μπορεί να πάρει απόφαση για να παρανομήσει. Με όσο μεγάλη πλειοψηφία κι αν παρθεί η απόφαση αυτή.

Δεν μπορεί δηλαδή ο σύλλογος των καθηγητών ενός σχολείου να πάρει απόφαση να πηγαίνει το σχολείο κάθε εβδομάδα εκδρομή, ακόμη κι αν την ψηφίσουν όλα τα μέλη του.

Αν θέλετε, δεν επιτρέπεται καν να συνεδριάσει μ’ αυτό το θέμα.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Αν ήταν έτσι, ποτέ δεν θα γινόταν στη χώρα αυτή το «Πολυτεχνείο».

Σας απαντώ με κάτι που τείνουμε να το ξεχνάμε όλοι. Το «Πολυτεχνείο», όπως και κάθε άλλη μορφή αντίστασης τότε, στράφηκαν ενάντια σε μια δικτατορία, μια κυβέρνηση που κατέλαβε και κρατούσε την εξουσία παράνομα.

Σήμερα όμως;

Εκτός κι αν υποστηρίζουμε σοβαρά ότι η… «Χούντα δεν τελείωσε το ‘73».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σας φαίνονται γνωστά όλα αυτά;

Αν σας δόθηκε η εντύπωση ότι κάπου τα έχετε ξανακούσει επί λέξει, μην τρομάξετε, ούτε να σκεφθείτε πως πήραμε και αντιγράψαμε κάποιον άλλο σχολιαστή. Ακριβώς τα ίδια λέγαμε στις 12 Οκτωβρίου του 2012, τότε οι καταλήψεις είχαν αρχίσει πιο νωρίς. Εντάξει, φέτος υπάρχει κάποιο άλλο αίτημα, όμως αυτό, πιστέψτε με, είναι ασήμαντη λεπτομέρεια.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, να κρατήσουμε το κείμενο ακριβώς ως είχε, όπως δηλαδή συμβαίνει και με τις καταλήψεις των σχολείων, που γίνονται πανομοιότυπα κάθε χρόνο για… εθιμοτυπικούς λόγους.

Κάτι δεν δείχνει και αυτό;

Déjà vu!

141105 ΒΙΑΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πώς θα σας φαινόταν;

Φανταστείτε ότι υπάρχει ένα σύστημα εκπαίδευσης «μεικτό», όπου οι δάσκαλοι μπορούν το απόγευμα να κάνουν και ιδιαίτερα μαθήματα, προκειμένου να…

Προκειμένου τι;

Να ενισχύσουν το εισόδημά τους, αλλά και να έχουν ένα κίνητρο να παραμείνουν στο δημόσιο κι όχι να ανοίξουν φροντιστήρια ή γραφείο ιδιαιτέρων μαθημάτων.

Φανταστικό το σενάριο έτσι;

Όχι «φανταστικό» με την έννοια που λέμε «τέλειο» ή «σούπερ», αλλά απλώς δημιούργημα της φαντασίας μας.

Κι όμως, υπάρχει ανάλογο σενάριο που λειτουργεί ακριβώς δίπλα από την εκπαίδευση, στην υγεία, τον άλλο σημαντικό τομέα, όπου το κράτος οφείλει να δείχνει την πρόνοιά του.

Και να παρέχει δωρεάν τις υπηρεσίες του.

Δωρεάν είπα; Όχι ακριβώς. Αφού, ειδικά για την υγεία, οι ασφαλισμένοι καταβάλλουν τεράστιο τίμημα, χρήματα όχι αστεία, για να έχουν, υποτίθεται, την ανάλογη περίθαλψη, όταν και αν τη χρειαστούν.

Σταματάμε εδώ και ξαναγυρίζουμε στην εκπαίδευση και το φανταστικό μας σενάριο.

Στην εκπαίδευση τα πράγματα είναι πιο «χαλαρά» για πολλούς λόγους.

Πρώτα πρώτα οι ασφαλισμένοι δεν έχουν ειδικές κρατήσεις που να πηγαίνουν στη λειτουργία των σχολείων και τους μισθούς των εκπαιδευτικών…

Πηγαίνει βέβαια ένα μέρος από τους φόρους, όμως δεν είναι το ίδιο.

Επίσης, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν έχουν το δικαίωμα να πατούν σε δύο βάρκες. Δηλαδή να είναι και στο δημόσιο σχολείο και στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Όσοι το κάνουν –δεν είναι λίγοι, ιδίως καθηγητές- το κάνουν κρυφά (υποτίθεται) και παράνομα (ξανά υποτίθεται).

Φανταστείτε όμως το εξής σενάριο.

Μπαίνει ο δάσκαλος στην τάξη και λέει: «Σήμερα θα κάνουμε μαθηματικά, όμως όχι ολόκληρη την ώρα, μόνο τη μισή, γιατί την υπόλοιπη έχω κάτι ιδιαίτερα. Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα να πουν στους γονείς τους να τους φέρουν το απόγευμα, μαζί με το ανάλογο αντίτιμο».

Το άλλο πουλάκι:

Θα γινόταν πόλεμος.

Διότι, και τώρα μπορεί να γίνεται κάτι ανάλογο, δηλαδή κάποια παιδιά να πηγαίνουν το απόγευμα σε ιδιαίτερα μαθήματα, όμως (υποτίθεται και πάλι) στο κανονικό πρωινό μάθημα, γίνεται σωστά και ολοκληρωμένα η διδασκαλία.

Στο ιδιαίτερο πηγαίνουν όσοι θέλουν κάτι περισσότερο.

Είναι αδιανόητο να υπάρχει καθηγητής ή δάσκαλος που να λέει τα μισά το πρωί και να «συμπληρώνει» ή να «ολοκληρώνει» το απόγευμα. Προσοχή! Φοβάμαι ότι πάλι θα παρεξηγηθώ. Μιλώ για τον κανόνα, για ό,τι συμβαίνει επισήμως.

Αν θα βρεθεί και κάποιος που κάνει του κεφαλιού του, ή αποτελεί εξαίρεση, ή, τουλάχιστον, δεν το δηλώνει ευθαρσώς.

Γιατί σας το λέμε όμως αυτά τα «φανταστικά» πράγματα;

Τα λέμε, γιατί χρειάζεται καμιά φορά να χρησιμοποιούμε παραδείγματα, προκειμένου να καταδεικνύεται το γελοίο ή το παράλογο μιας κατάστασης, αφού, αν την εξετάσουμε μόνη της, ίσως μας φανεί «φυσιολογική».

Έρχομαι στο πραγματικό γεγονός.

Ένας παππούς προσπάθησε να κλείσει ραντεβού σε γιατρό του ΕΟΠΥΥ, περισσότερο από… ιδεολογία, παρά από απουσία των χρημάτων μιας επίσκεψης.

Έχει σημασία ότι είναι παππούς. Ο οποίος, επί τριάντα πέντε χρόνια κολλούσε ένσημα, προκειμένου να έχει μια ασφάλεια. Έτσι νόμιζε ή έτσι του έλεγαν.

Επειδή οι παππούδες δεν τα καταφέρνουν με τα τηλέφωνα ή δεν τα συμπαθούν και πολύ, αποφάσισε να πάει αυτοπροσώπως στο γιατρό και να κλείσει το ραντεβού του.

Ήταν και τέλος Οκτωβρίου και υπέθεσε ότι ο γιατρός θα έχει περιθώριο για ασθενείς μέσω ΕΟΠΥΥ, αφού δεν θα είχε προλάβει να συμπληρωθεί ακόμη ο αριθμός των 200 ασθενών που έχει δικαίωμα να εξετάζει μηνιαίως.

«Έχουμε ραντεβού για αρχές Δεκεμβρίου», του είπε η κοπέλα που έκανε χρέη γραμματέως, «και να ξέρετε ότι η εξέταση διαρκεί δέκα λεπτά»!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δέκα λεπτά!

Και να σου το λένε έτσι, κατάμουτρα; Γιατρός, που (υποτίθεται-δεν θα κουραστώ να το λέω) έδωσε τον όρκο του Ιπποκράτη; Κι αν προκύψει κάποιος ασθενής που έχει κάτι που απαιτεί πιο προσεκτική εξέταση;

Διότι, τα δέκα λεπτά τι είναι; Μέχρι να μπει ο παππούς, μέχρι να καθίσει, μέχρι να πει για ποιο λόγο επισκέπτεται το γιατρό…

«Ελάτε τον μεθεπόμενο μήνα, για τη συνέχεια»;

Προφανώς, όχι! Κλείστε όμως, αγαπητέ παππού, ένα «κανονικό» ραντεβού, πληρώστε και θα σας εξετάσουμε με την άνεσή μας (και σας).

Καθώς μου τα διηγούταν αυτά ο άνθρωπος, υπολόγισα πως, με δέκα λεπτά την επίσκεψη, ο εν λόγω γιατρός δουλεύει περίπου τρεις με τέσσερις μέρες τον μήνα για τον ΕΟΠΥΥ και τις υπόλοιπες για πάρτη του.

Τότε τι διάολο θέλει και συμμετέχει στο πρόγραμμα; Και τι διάολο θέλει ο ΕΟΠΥΥ και τον δέχεται;

Ξέρω ότι η αμοιβή ενός γιατρού για επισκέψεις μέσω του ΕΟΠΥΥ είναι πολύ μικρή, αστεία. Όμως είναι αυτή. Ή την δέχεσαι, και κάνεις κανονικά τη δουλειά σου, το λειτούργημά σου, όπως αρέσκεσαι να λες, ή φεύγεις, μένεις απ’ έξω.

Το να… ξεπετάς τους ασθενείς, λες και φταίνε εκείνοι που το κράτος δεν πληρώνει, είναι τουλάχιστον ανήθικο. Είναι σαν να λέει ο δάσκαλος του παραδείγματός μας, ο αστυνομικός, ο πυροσβέστης, ο δικαστικός ή ο κάθε υπάλληλος «τόσο δουλεύω, βιαστικά και στο πόδι, γιατί τόσα με πληρώνει το δημόσιο. Όποιος θέλει καλύτερες υπηρεσίες…»

Στο κάτω κάτω, ρε φίλε γιατρέ, ξεπέτα τους, αν το χωράει η συνείδησή σου, όμως μη τους το λες έτσι κατάμουτρα.

Σεβάσου, τουλάχιστον, την ηλικία τους.

Και τα ένσημα που πλήρωσαν για χάρη σου.

Ένα στα γρήγορα!

141104 ΜΟΡΙΟΔΟΤΗΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Αγωνιστικές περγαμηνές…

Όχι περγαμηνές που αγωνίζονται –προς Θεού.

Μιλάμε για τις περγαμηνές που αποκτά κάποιος αγωνιστής και τις οποίες μπορεί να εξαργυρώσει, στο σωστό χρόνο και τον κατάλληλο τόπο, παίρνοντας μια μικρή ή μεγαλύτερη ανταμοιβή για τους αγώνες του.

Στη χώρα μας έχουμε μεγάλη παράδοση στο θέμα, θετική και αρνητική…

Από τα χρόνια ακόμα της Επανάστασης, διαβάζουμε πως υπήρξαν αγωνιστές, που κατόρθωσαν να εξαργυρώσουν το ότι έπραξαν το χρέος τους προς το Γένος και μπήκαν σε σημαντικές θέσεις, ενώ άλλοι γύριζαν πεινασμένοι στους δρόμους της πρωτεύουσας ζητιανεύοντας.

Αργότερα, το σύγχρονο ελληνικό κράτος είχε τον τρόπο να βολεύει κι αυτό όσους θυσιάστηκαν στους εθνικούς αγώνες, είτε δίνοντας κάποιες συντάξεις στις οικογένειες όσων είχαν σκοτωθεί, είτε παραχωρώντας στους τραυματίες πολέμου κάποια προνόμια.

Εκείνο όμως που στ’ αλήθεια δεν ξεχνά όσους αγωνίστηκαν για να το βοηθήσουν είναι ένα άλλο κράτος, αυτό που ονομάζουμε κομματικό.

Πράγματι, τα κόμματα, διά των κομματαρχών τους, φρόντιζαν πάντοτε τα δικά τους παιδιά, τους αφισοκολλητές και τις φλαμπουροκουβαλήστρες, όπως τις λέει ο Νικόλας ο Άσιμος.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος βοήθειας ήταν το «βόλεμα», η εύρεση μιας θέσης εργασίας, συνήθως αργομισθίας, ώστε να μπορεί ο βολεμένος να ασχολείται, ανενόχλητος από δουλειές και τέτοια, με τα κομματικά του καθήκοντα.

Ειδικά στα ένδοξα χρόνια του ΠαΣοΚ, όταν «η μισή Ελλάδα είδε το φως που της στερούσε το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς», καθώς λέγεται, γέμισε το δημόσιο αλλά και οι ΔΕΚΟ με τους περίφημους «πρασινοφρουρούς».

Οι αγωνιστικές περγαμηνές εξαργυρώνονταν με τόση ταχύτητα, που, πολλές φορές, δεν τις έλεγχε κανείς, με αποτέλεσμα να βρεθούν σε θέσεις και πολλά «παιδιά» που δεν ήταν «δικά μας», είχαν όμως κάποιον γνωστό ή συγγενή που ήταν.

Το άλλο πουλάκι:

Κάποτε όλα αυτά τελείωσαν!

Αστειεύομαι.

Παρά τους «νόμους Πεπονή» και τα διάφορα ΑΣΕΠ το κομματικό κράτος εύρισκε πάντοτε τρόπους να αμείβει τα παιδιά του, εξαργυρώνοντας με διάφορα βολέματα τις αγωνιστικές τους περγαμηνές.

Περιορίστηκε βέβαια η δυνατότητα μαζικών διορισμών στο δημόσιο, ωστόσο υπάρχουν και σήμερα που μιλάμε κάμποσα παράθυρα για κρατικές θέσεις και ένα σωρό επιτροπές, όπου μπορούν να βολευτούν αρκετοί.

Θα περίμενε όμως κανείς πως υπάρχει μια άλλη Ελλάδα, ένας πολιτικός χώρος, στον οποίο αυτές οι πρακτικές θα θεωρούνταν απαράδεκτες.

Ένα άλλο κόμμα που θα εφάρμοζε την αξιοκρατία, αφήνοντας στο παρελθόν την εξαργύρωση αγωνιστικών περγαμηνών. Έτσι, όταν το διάβασα σε κάποιον σχολιασμό, δεν το πίστεψα. Χρειάστηκα να ανατρέξω ο ίδιος στην πηγή για να βεβαιωθώ και να πέσω από τα σύννεφα.

Θα σας πω αμέσως περί τίνος πρόκειται.

Ξέραμε από την αρχή ότι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να αποκατασταθεί πλήρως η ΕΡΤ, στη μορφή που λειτουργούσε πριν να φανεί το απαράδεκτο «μαύρο» στις οθόνες μας.

Αυτό δεν είναι από μόνο του κακό, μπορεί να το πει κανείς πολιτική θέση και προγραμματική δήλωση.

Άλλωστε είναι τόσα πολλά εκείνα που ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρει στην προ μνημονίων κατάσταση, γι’ αυτό εξάλλου και αποσπά την προσοχή ενός τόσο μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων.

Με συγχωρείτε, ΚΑΙ γι’ αυτό, για να είμαι πιο ακριβής, αφού θα πρέπει να υπάρχουν και πολλοί άλλοι λόγοι.

Εκείνο όμως που είναι κακό, απαράδεκτο θα έλεγα, είναι το να δηλώνει «προγραμματικά» πως θα εξαργυρώσει και αυτός τις αγωνιστικές περγαμηνές φίλων και στελεχών του.

Συγκεκριμένα, να λέει ότι θα προχωρήσει σε αξιολογήσεις, ένα από τα κριτήρια των οποίων θα είναι και οι «αγώνες» και η συμμετοχή των υποψηφίων σε αυτούς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν το πιστεύετε, έτσι;

Σας είπα ότι ούτε κι εγώ το πίστεψα, γι’ αυτό άνοιξα μόνος μου και διάβαση την «Προγραμματική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη νέα ΕΡΤ», στο left.gr. Η οποία είναι εντελώς παλιά. Όχι η πρόταση, αυτή έγινε τον Οκτώβριο, η «νέα ΕΡΤ» είναι τελείως παλιά, αφού στην ουσία ξαναγυρίζουμε στο προηγούμενο καθεστώς, με μικρές διαφοροποιήσεις.

Επαναλειτουργία όλων των σταθμών, επαναπρόσληψη όλων των εργαζομένων (πλην διευθυντών, ειδικών συμβούλων κ.λπ. – δεν είμαστε και κορόιδα), επαναχρησιμοποίηση των διακριτικών τίτλων και των λογοτύπων, επανα… γενικώς!

Κάπου εκεί όμως, στο τέλος της «πρότασης» διαβάζουμε επί λέξει: «Βάσει του νέου νόμου για την ΕΡΤ Α.Ε. ξεκινά διαδικασία αξιολόγησης του προσωπικού της ΕΡΤ για τη στελέχωση των υπηρεσιών, κατά την οποία θα δοθεί ειδική μοριοδότηση σε όσους και όσες συμμετείχαν στο αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα».

Καλά, εσάς το «θα δοθεί μοριοδότηση» σας πείραξε; Αλλού είναι το ζουμί: «Όσους και όσες»!

Μη γίνει κανένα λάθος και νομίσουν κάποιοι ότι θα μοριοδοτηθούν μόνο οι άντρες, αλλά και οι γυναίκες θα πάρουν ό,τι τους αξίζει, περισσότερα μόρια δηλαδή από άλλους εργαζόμενους, εφόσον συμμετείχαν στο «αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα».

Αγωνίστηκες; Θα ανταμειφθείς!

Έτσι είναι η αξιολόγηση. Η σωστή. Και μάλιστα, δεν φροντίζει μόνο για εκείνους που έχουν ήδη αγωνιστεί, άλλα κλείνει το μάτι, αφήνει υπονοούμενα και δίνει υποσχέσεις σε όσους (και όσες) το σκέφτονται ακόμη.

Έτσι καλλιεργούνται τα νέα ήθη για μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις, όπου ο καθένας (και η καθεμιά) θα λαμβάνει αυτό που του αξίζει, χωρίς αποκλεισμούς.

Αν αγωνιστούν όλοι, όλοι θα ανταμειφθούν.

Α, ξέχασα. Και όλες!

Για μια Ελλάδα νέα!

141103 ΚΟΚΚΙΝΟΠΡΑΣΙΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι του λείπει του ψωριάρη;

Φούντα με μαργαριτάρι!

Ετοιμαστείτε, φίλοι μου, για μεγάλες αλλαγές. Θα μας αλλάξουν τα φώτα. Όχι όλα, μόνο εκείνα που έχουν μείνει απείραχτα… Γιατί τα υπόλοιπα μας τα έχουν αλλάξει εδώ και καιρό.

Μιλάω για τους φωτεινούς σηματοδότες που ορίζουν την κίνηση πεζών και οχημάτων. Ορίζουν είπα; Υποτίθεται. Το σωστό είναι προσπαθούν –οι καημένοι οι σηματοδότες-  να ορίσουν, όμως εμείς κάνουμε του κεφαλιού μας.

Είτε είμαστε οδηγοί είτε πεζοί.

Με μια διαφορά. Όταν είμαστε οδηγοί, βρίζουμε τους πεζούς για το πώς κυκλοφορούν «σαν τα ζώα» μέσα στην πόλη, χωρίς να υπολογίζουν σημάνσεις, χωρίς να πηγαίνουν από τις διαβάσεις, χωρίς να σκέφτονται τα αυτοκίνητα.

Όταν όμως είμαστε πεζοί κάνουμε ακριβώς τα ίδια, αυτή τη φορά βρίζοντας τους οδηγούς που νομίζουν ότι οι δρόμοι είναι χωράφι τους.

Αυτό, στην ψυχολογία, λέγεται ενσυναίσθηση. Το να μπαίνεις δηλαδή στον ρόλο του άλλου, να βλέπεις τα πράγματα με τη δική του ματιά, να νιώθεις όπως νιώθει, να βρίζεις όπως βρίζει…

Ε, αυτό κάνουμε κι εμείς, όμως από την ανάποδη.

Ένα μέρος αυτής της κατάστασης έρχεται να διορθώσει η πολλά υποσχόμενη αλλαγή στους φωτεινούς σηματοδότες, συγκεκριμένα στον Σταμάτη και τον Γρηγόρη, δηλαδή τα γνωστά μας ανθρωπάκια που μας λένε πότε να περιμένουμε και πότε να περνάμε το δρόμο.

Η αλλαγή έγκειται στο ότι θα υπάρχει χρονόμετρο με αντίστροφη μέτρηση, που θα σε ειδοποιεί για την επικείμενη αλλαγή, από Σταμάτη σε Γρηγόρη και το αντίστροφο.

Αυτό, αναμένουν οι υπεύθυνοι, θα αλλάξει τη συμπεριφορά των πεζών, εννοείται προς το ορθότερο.

Κούνια που τους κούναγε!

Θα έχετε  ίσως προσέξει ότι σε άλλους νομούς υπάρχουν τέτοιοι σηματοδότες, κυρίως όμως για τα οχήματα. Όταν στέκεσαι με αναμμένο το κόκκινο φανάρι, βλέπεις, καθώς το χρονόμετρο κατεβαίνει για να μηδενιστεί, σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει το πράσινο.

Αυτό είναι πολύ χρήσιμο και μπορεί να μειώσει τόσο τις φθορές στο αυτοκίνητο (πλατό, συμπλέκτης, χειρόφρενο κ.λπ.) όσο και την κατανάλωση καυσίμων, αφού πολλά αυτοκίνητα σβήνουν στο φανάρι, είτε από μόνα τους –έχοντας την αντίστοιχη τεχνολογία- είτε με πρωτοβουλία του οδηγού.

Το άλλο πουλάκι:

Κάποια φανάρια το έχουν και στο πράσινο.

Μπορείς έτσι να δεις σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει το πορτοκαλί και να κανονίσεις τη συμπεριφορά σου.

Δηλαδή, όπως συνηθίζεται εδώ στη χώρα μας, να πατήσεις τέρμα γκάζι και για να περάσεις εσύ και για να μην πέσουν πάνω σου οι δέκα επόμενοι που γκαζώνουν επίσης για να περάσουν με πορτοκαλί ή «απαλό κόκκινο».

Πέρα από την πλάκα –που συχνά γίνεται όμως για κλάματα- αυτοί οι χρονομετρητές είναι πολύ χρήσιμοι για τους οδηγούς.

Για τους πεζούς όμως; Τι νόημα έχει να ξέρεις σε πόση ώρα θα ανάψει το πράσινο; Για να… σβήσεις τη μηχανή; Ή για να πεταχτείς να κάνεις καμιά δουλειά και να επιστρέψεις;

Είσαι στον Σταμάτη και περιμένεις και, όταν ανάψει ο Γρηγόρης, θα ξεκινήσεις να περάσεις απέναντι. Όχι αμέσως, γιατί θα σε «κόψουν» εκείνοι που περνούν με κόκκινο. Αφού περιμένεις για λίγο και αφού ελέγξεις αν έρχεται κανείς βιαστικός.

Τι να την κάνεις την αντίστροφη μέτρηση; Στο πέντε «λάβατε θέσεις», στο δύο «έτοιμοι» και στο μηδέν φεύγεις;

Σημασία έχει ίσως μόνο αν λειτουργεί από τον Γρηγόρη για τον Σταμάτη, ώστε να ξέρεις σε τόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει το κόκκινο.

Όμως τα φανάρια είναι έτσι ρυθμισμένα, που αν ξεκινήσεις με πράσινο, έχεις τον χρόνο να περάσεις απέναντι με την άνεσή σου, ακόμη κι αν ανάψει αμέσως το κόκκινο.

Τέλος πάντων, εγώ δεν μπορώ να δω καμία λειτουργική χρήση σ’ αυτή την αλλαγή και μου μυρίζεται πρόγραμμα με χρήματα, που κάποιοι θα τα πάρουν για να κάνουν μια τρύπα στο νερό.

Αφήστε που θα έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, όταν βιάζεσαι και, βλέπεις πως έχει πολύ χρόνο για να ανάψει το πράσινο (ή έτσι σου φαίνεται εσένα λόγω βιασύνης) δεν το έχεις σε τίποτα να αγνοήσεις και Σταμάτηδες και χρονόμετρα και να δοκιμάσεις την τύχη σου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάπως έτσι θα γίνεται, να το δείτε.

Είμαστε που είμαστε συνεπέστατοι στην τήρηση των σηματοδοτών, έχουμε και την πολιτεία να μας εκπαιδεύσει κατάλληλα.

Δείτε, ας πούμε, τι συμβαίνει με τα φανάρια αργά τη νύχτα ή πολύ νωρίς το πρωί, όταν η κυκλοφορία είναι ελάχιστη.

Σε όλα τα πολιτισμένα μέρη του κόσμου (και σε πάρα πολλά απολίτιστα) οι φωτεινοί σηματοδότες δεν λειτουργούν τέτοιες ώρες. Αυτό αποτελεί τεράστια οικονομία. Φανταστείτε να περιμένεις τρεις η ώρα τη νύχτα στο φανάρι, σε έναν δρόμο που δεν περνάει κανείς.

Εδώ όμως, που είμαστε γαλαντόμοι, κάτι τέτοια τα θεωρούμε περιττές πολυτέλειες, γι’ αυτό τα φανάρια τα έχουμε να λειτουργούν είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, εφτά ημέρες την εβδομάδα, όλο το χρόνο.

Θα έλεγα «βρέξει, χιονίσει», όμως ξέχασα ότι εδώ είμαστε Ελλάδα.

Αποτέλεσμα; Όταν κυκλοφορείς αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί, θα πρέπει ή να παρανομείς, αγνοώντας τα φανάρια ή να αισθάνεσαι ηλίθιος περιμένοντας να… μην περάσει κανείς.

Ε, δεν είμαστε και ηλίθιοι!

Κάπως έτσι εκπαιδευόμαστε εμείς οι οδηγοί να ακολουθούμε το δικό μας, προσωπικό του ο καθένας, Κ.Ο.Κ., πράγμα που έχει όμως μια δυσκολία, διότι είναι κάπως δύσκολοι δύο τέτοιοι κώδικες να συμφωνούν απολύτως μεταξύ τους.

Σκεφθείτε περισσότεροι…

Σε πέντε, τέσσερα, τρία…