141114 ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Για τη γιορτή του Πολυτεχνείου…

Δεν ξέρω αν στην κουβέντα μας, εδώ στα ΧΡΟΝΙΚΑ συμμετέχουν και νέα παιδιά, σίγουρα όμως συμμετέχουν γονείς και εκπαιδευτικοί.

Περισσότερο σ’ αυτούς, λοιπόν, απευθύνεται το σημερινό σχόλιο, κι ας έχει αφορμή ένα νέο παιδί και τις σκέψεις που αυτό μετέφερε μέσω τηλεόρασης.

Σας μεταφέρω, με τη μεγαλύτερη ακρίβεια που μπορώ, τα λόγια της μαθήτριας: «Πρέπει να υπάρχει Νέο Λύκειο που ως βασικό στοιχείο πρέπει να έχει την κριτική σκέψη και ότι τη φίμωση των μαθητών».

Σωστό; Σωστότατο και ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει!

Ακούστε όμως και τη συνέχεια:

«Εκτός αν η κυβέρνηση θέλει μια υπνωτισμένη νεολαία. Να μας το πει να το ξέρουμε, γιατί ούτε η χούντα τέτοιο παραμύθι».

Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ο δημοσιογράφος και της λέει: «Εγώ, επειδή ήμουν στην ηλικία σου στη χούντα, σε διαβεβαιώ ότι η σύγκριση δεν είναι και πολύ καλή».

Και η απάντηση της μαθήτριας:

«Η σύγκριση είναι εντελώς εύστοχη. Όταν φιμωνόμαστε και πρέπει να φτάσουμε στο σημείο των καταλήψεων για να ακουστούμε, τότε ποια η διαφορά με τη χούντα;»

Μάλιστα, προκειμένου να την υποστηρίξει, παρενέβη κι ένας μικρότερος μαθητής και είπε ότι «και τώρα [εννοώντας όπως και στο Πολυτεχνείο] όταν έχουμε καταλήψεις, γίνονται συλλήψεις».

Ας σταθούμε εδώ, κι ας σκεφτούμε μερικά πράγματα.

Τα παιδιά αυτά είναι γεννημένα στα τέλη της δεκαετίας του 1990! (Το θαυμαστικό δηλώνει ζήλεια). Δηλαδή, όταν γεννιόντουσαν είχαν περάσει ήδη πάνω από 25 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Για να το καταλάβουμε καλύτερα, γι’ αυτά τα παιδιά το Πολυτεχνείο είναι τόσο μακρινό όσο ήταν για εμάς στην ηλικία τους το ΟΧΙ, το ‘40 και η κατοχή. Αναλογιστείτε λίγο τι σήμαιναν στα νεανικά μας χρόνια και πόσο μακρινά φάνταζαν εκείνα τα γεγονότα!

Τα λέω όλα αυτά για να δηλώσω το προφανές. Τα παιδιά δεν φταίνε που δεν ξέρουν τι σημαίνει χούντα.

Ίσως φταίμε εμείς οι μεγαλύτεροι, που, παρ’ όλες τις «γιορτές», τις πορείες, τις επετειακές εκδηλώσεις, δεν μπορέσαμε να τους «εξηγήσουμε τα πράγματα και να τους μεταφέρουμε το κλίμα».

Το άλλο πουλάκι:

Μας φιμώνουν!

Το λέει ένα παιδί, μιλώντας σε κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας, που το βλέπει ζωντανά όλος ο κόσμος και την επομένη θα το αναμεταδίδουν χιλιάδες σάιτ, μπλογκς, μηνύματα, τουίτ ή όπως αλλιώς τα λένε όλα αυτά τα κόλπα του διαδικτύου, τη στιγμή μάλιστα που στο διπλανό παράθυρο βρίσκεται ο υφυπουργός Παιδείας και το ακούει.

Εδώ βέβαια μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι κάνουμε ένα τέχνασμα, αφού η μαθήτρια είπε «πρέπει να κάνουμε καταλήψεις για να ακουστούμε». Άρα, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι το «φίμωμα» όντως υπάρχει και πως οι καταλήψεις ήταν ο λόγος που υποχρέωσε τα Μέσα να δώσουν λίγο χώρο και στους μαθητές.

Είναι όμως έτσι; Είναι τα παιδιά «φιμωμένα» σήμερα και δεν ακούγεται η φωνή τους; Κι αν ισχύει αυτό, έχουμε (έχουν) το δικαίωμα να παρομοιάζουμε (-ζουν) τη σημερινή κατάσταση, την κουτσή και στρεβλή μας δημοκρατία, με χούντα;

Προφανώς δεν είναι έτσι. Προφανέστατα σήμερα, όποιος θέλει να ακουστεί, ακούγεται και με το παραπάνω. Ειδικά οι νέοι, οι οποίοι χειρίζονται το διαδίκτυο με μεγάλη ευκολία.

(Όπως βλέπετε, προσπερνάω τις θεσμοθετημένες μορφές έκφρασης των παιδιών, βουλή ή ευρωκοινοβούλιο των εφήβων κ.λπ., γιατί μπορεί να θεωρηθούν «συστημικές» ή ελεγχόμενες).

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, σήμερα, το πρόβλημά μας είναι η υπερβολική και χωρίς έλεγχο έκφραση, αφού ο καθένας μπορεί να διαδώσει και να αναμεταδώσει ό,τι γουστάρει ή ό,τι βρει στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να καταστρατηγούνται άλλα, θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, από τους απελευθερωμένους χρήστες και καταχραστές του διαδικτύου.

Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός που δεν εξήγησε στα παιδιά μας, ποιος είναι ο υπεύθυνος για την εσφαλμένη εικόνα που έχουνε περί χούντας και δημοκρατίας;

Προφανώς εμείς οι μεγάλοι, γονείς, εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί (όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά).

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Λίγος σεβασμός…

Πιθανότατα να αρέσει σε κάποιους να φαντασιώνονται ότι αγωνίζονται ενάντια σε κάποια χούντα, θα έπρεπε όμως να είναι πολύ προσεκτικοί, διότι οι παράπλευρες απώλειες ενός τέτοιου «αγώνα» μπορεί να είναι απρόβλεπτες.

Προφανώς, αυτοί αναβαθμίζοντας τον αντίπαλο σε χούντα, αναβαθμίζουν το δικό τους αγώνα, άρα τον εαυτό τους.

Είναι άλλο να αγωνίζεσαι ενάντια σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση, με όσα προβλήματα κι αν προκύπτουν από τη λειτουργία της, κι άλλο ενάντια σε μια χούντα, στη δεύτερη περίπτωση γίνεσαι κάτι σαν ήρωας.

«Ξέρετε πού πήγαινε επί χούντας, όποιος τολμούσε να κάνει κατάληψη;» ρώτησε ο δημοσιογράφος τη μαθήτρια.

«Τώρα όμως, στη 17 Νοέμβρη, τους φοιτητές τους οποίους κατέλαβαν το Πολυτεχνείο θα τους υμνήσουμε, γιατί ήταν αγωνιστές», απάντησε το κορίτσι.

Άρα; Και σήμερα, όσοι «αντιστέκονται στη χούντα» και να καταλαμβάνουν σχολεία είναι κάτι αντίστοιχο; Θα πρέπει αργότερα να τους… υμνούμε κι αυτούς;

Μια τέτοια στάση, μια τέτοια -θα το πω- έπαρση των σημερινών «αγωνιστών», ενάντια στη χούντα που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους, είναι πριν απ’ όλα, τεράστια ασέβεια προς όλους εκείνους που αντιστάθηκαν σε μια χούντα πραγματική. Και οι οποίοι, όπως είπαμε και σε άλλη ευκαιρία, δεν ήταν και πάρα πολλοί.

Ας το δούμε έτσι, μέρες που είναι. Δεν τιμούμε τον αγώνα τους λέγοντας πως «κάνουμε κι εμείς το δικό μας Πολυτεχνείο», γιατί η σύγκριση είναι τουλάχιστον ατυχής.

Άγνοια νέου, ευθύνη γέρου!

141113 ΑΝΕΛΠΙΣΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Επίθεση!

Ένας λόγος που δεν έχουμε εμπλακεί ακόμη με τα περίφημα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης», όπως το Facebook ή το Twitter, είναι πως δεν θέλουμε να ενταχθούμε σ’ αυτό το τεράστιο δίκτυο «κοινωνικού αυτοματισμού», ιδιότυπα κοινωνικού και αυτοματισμού, όπου όλοι πρέπει να έχουμε άποψη για όλα και να τη λέμε εν ριπή οφθαλμού.

Να τη λέμε μάλιστα, όχι μόνο βιαστικά, αλλά και «με λίγα λόγια», όσο είναι το όριο των χαρακτήρων ή των λέξεων που έχουμε στη διάθεσή μας.

Για να καταλάβετε περίπου τη διαφορά, σας λέμε ότι η κουβέντα που κάνουμε εμείς εδώ καθημερινά περιέχει γύρω στις 800 λέξεις και πάνω από 4.000 χαρακτήρες.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ποσοτικό, εξάλλου το «λακωνίζειν» θεωρείτο από κάποιους αρετή, όπως άλλωστε και το «ουγκ» που έλεγαν οι ινδιάνοι στο Λούκυ Λουκ. Το θέμα δεν είναι πόσα λες, αλλά τι λες και ο τρόπος που το λες, κι εδώ θέλω να σταθούμε σήμερα.

Είναι κανόνας, με την έννοια τού ότι έτσι συνηθίζεται, ένα σχόλιο να στέκεται κυρίως στα αρνητικά ενός φαινομένου, μιας συνήθειας, μιας πρακτικής.

Αν είναι να σχολιάσεις κάτι θετικό, το προσπερνάς με λίγα λόγια, όταν όμως εστιάζεις στα αρνητικά εκεί έχεις να λες με τις ώρες.

Αυτό όμως είναι η μία διάσταση. Εκείνο που κυρίως παρατηρείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η τάση να «θάβουμε» με μεγάλη ευκολία οποιονδήποτε, ενώ δεν βρίσκουμε να πούμε μια καλή κουβέντα για κανέναν.

Δεν σας λέω αυτό που έγινε με την κυρία Περιστέρη και τους «συναδέλφους» της, διότι εκεί έπαιξαν μεγάλο ρόλο και άλλα Μέσα, κυρίως η τηλεόραση. Είναι όμως κι αυτό ενδεικτικό, το πόση χολή χύθηκε από ανθρώπους που κάθονταν στο γραφείο τους, παρακολουθούσαν από τα ΜΜΕ, και έκριναν το έργο μιας ολόκληρης ομάδας, λέγοντας ΜΟΝΟ κακίες.

Δείτε λίγο τι έγινε μετά την «συνύπαρξη στη σκηνή» Στέλιου Ράμφου-Σταύρου Θεοδωράκη. Βγήκαν άνθρωποι που με 140 χαρακτήρες θέλησαν να κρίνουν κάποιον ο οποίος μας έχει δώσει τόμους επί τόμων αυθεντικής (και, επιτρέψτε μου να πω, ελληνικής) σκέψης, ασχέτως αν συμφωνούμε σε όλα ή διαφωνούμε μαζί του.

Εξάλλου, και ο ίδιος έχει αναθεωρήσει απόψεις του, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί, τουλάχιστον, να σταθεί κριτικά απέναντι στο ίδιο του το έργο. Πόσοι από τους «τουιτεράδες» το κάνουν;

Το άλλο πουλάκι:

Θα σταθώ σε ένα ακόμη παράδειγμα.

Διότι το φαινόμενο της προσωπικής επίθεσης δεν εντοπίζεται μόνο σε χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μπορούμε να το δούμε και σε μεγάλα και σοβαρά Μέσα.

Θα μάθατε βέβαια ότι ο Απόστολος Γκλέτσος ίδρυσε νέο κόμμα, στο οποίο μάλιστα έδωσε τον πρωτότυπο τίτλο «Τελεία».

Δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος της τοπικής αυτοδιοίκησης (είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο Απόστολος Γκλέτσος είναι ΚΑΙ τέτοιος, αφού έτσι ορίζουν οι ψηφοφόροι της Στυλίδας) αποφασίζει να κατέβει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος.

Εκείνο που θέλω να σχολιάσω είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το θέμα, από μια μεγάλη μερίδα… σχολιαστών. Θα μπορούσε να συνοψιστεί στη φράση «που πάει, ρε, ο Καραμήτρος»!

Προσέξτε, διότι το θέμα είναι λεπτό. Δεν σχολιάστηκε το γεγονός της ίδρυσης ενός νέου κόμματος, ως πολιτική πράξη, αλλά το δικαίωμα που (δεν) έχει ο Απόστολος Γκλέτσος να ιδρύει κόμμα.

Αν έπαιρναν κάποιοι και σχολίαζαν τις θέσεις και τις διακηρύξεις του κόμματος, θα το καταλάβαινα και θα ήταν θεμιτό. Καθόλου όμως δεν συμπεριφέρθηκαν έτσι. Πού στάθηκαν; «Ε, όχι και ο Γκλέτσος αρχηγός κόμματος!»

Λες και όλοι οι άλλοι αρχηγοί των τόσων κομμάτων που κατεβαίνουν στις εκλογές έχουν περάσει από κάποια κριτική επιτροπή που τους ενέκρινε, ενώ ο Απόστολος Γκλέτσος απέτυχε στις εξετάσεις.

Και να τα υπονοούμενα, και να οι αναφορές στην καλλιτεχνική του πορεία, και να τα σχόλια για την ερωτική και την προσωπική του ζωή…

Όλα πασπαλισμένα με την απαραίτητη ειρωνεία, που δείχνει την ανωτερότητα των σχολιαστών και το «ποιόν» του σχολιαζομένου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Προσέξτε, τώρα, αντίφαση.

Τους ίδιους τους σχολιαστές, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η προσωπική ζωή του ανδρός, παρά στέκονται στα όσα λέει και, με βάση αυτά, του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να ανακατευτεί με την πολιτική. Μπορεί και να τον παρακαλούν να το κάνει, αφού είναι βέβαιο ότι θα φέρει ψήφους.

Αυτός ο ιδιόμορφος «ρατσισμός» έχει ενδιαφέρον, όχι μόνο για τις αντιφάσεις του.

Τελικά, ποιοι έχουν δικαίωμα να κατέρχονται στον πολιτικό στίβο; Έχουμε όλοι οι πολίτες το συνταγματικό δικαίωμα του «εκλέγεσθαι»;

Δεν θα έπρεπε το κάθε κόμμα, η κάθε πολιτική κίνηση, να κρίνονται από τις θέσεις και τις πράξεις τους κι όχι από το τι ήταν ο αρχηγός τους στην «προηγούμενη ζωή» του;

Προσοχή εδώ, για να μην παρεξηγηθούμε. Ασφαλώς και μας ενδιαφέρει ο ιδιωτικός βίος κάποιου πολιτικού, στον βαθμό που επηρεάζει τον πολιτικό του βίο.

Δεν μπορούμε να πούμε για αρχηγό κόμματος «δεν πειράζει που καταδικάστηκε για απάτες, αυτές αφορούν την επαγγελματική του δραστηριότητα κι όχι τις πολιτικές του θέσεις»!

Μη φτάσουμε όμως στο σημείο να θεωρούμε πως, για να ασχοληθείς με την πολιτική και να ιδρύσεις κόμμα θα πρέπει να είσαι από πολιτικό τζάκι και να έχεις επίθετο «βαρύ σαν ιστορία».

Τους είδαμε και αυτούς με τις οικογενειακές περγαμηνές πού μας κατάντησαν.

(Κοίτα να δεις που φτάσαμε να υπερασπιζόμαστε τον Γκλέτσο!)

Όλοι στην πίστα!

141112 ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Από απόσταση…

«Γιατί τα βάζεις με τον ΣΥΡΙΖΑ;» με ρώτησε φίλος, ο οποίος μάλιστα θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί φιλικά προκειμένος, σε καμιά περίπτωση όμως μέλος του κόμματος.

Όταν του είπα πως δεν είναι έτσι, επέμενε πως είναι «και μάλιστα», μου είπε, «όχι μόνο τα βάζεις, αλλά γίνεσαι και κακός».

Θέλετε να το δούμε λίγο το θέμα; Ας το πάρουμε από την αρχή.

Εδώ και χρόνια, έχουμε αποφασίσει πως δεν θα συζητάμε πράγματα αυτονόητα, που αποτελούν κοινό τόπο. Για παράδειγμα, τι χρειάζεται, ποιον ενδιαφέρει άλλη μια στήλη, η οποία να κατηγορεί την κυβέρνηση, που τα έχει κάνει μαντάρα σε όλα τα θέματα.

Αν χρειαστεί να το κάνουμε, δηλαδή να μιλήσουμε για ένα θέμα πολυσυζητημένο, θα είναι επειδή θέλουμε να το δούμε με μια διαφορετική ματιά. Δηλαδή, στο παράδειγμά μας πάλι, αν θα σχολιάζαμε την πρόταση του Λοβέρδου για εθελοντική εργασία των εκπαιδευτικών, θα λέγαμε ίσως για τις χιλιάδες αποσπασμένους –χαριστικά και συχνά φωτογραφικά- στο υπουργείο του, ή για το φαινόμενο να εργάζεται ο άλλος, δήθεν εθελοντικά, και να τον πληρώνεις με… μόρια!

Βλέποντας τα πράγματα έτσι, μπορεί κανείς να εξηγήσει –το έχουμε κάνει κι εμείς άλλες φορές- για ποιο λόγο «τα βάζουμε» με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι είναι ένα κόμμα το οποίο φιλοδοξεί να κυβερνήσει την Ελλάδα, προσπαθεί όμως να το κάνει μέσα από μεγάλες αντιφάσεις. Επιπλέον, έχει μια εμφανή –στα μάτια τα δικά μας, όχι όμως μόνο- τάση να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος, υποστηρίζοντας πολλές φορές θέσεις και προτάσεις που οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε.

Για εμάς δεν τίθεται το ερώτημα που θέτουν στον εαυτό τους πολλοί από εκείνους που πλησίασαν τον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια: «Δηλαδή, οι άλλοι καλύτεροι είναι;»

Αυτούς, λυπάμαι που το λέω, δεν τους ενδιαφέρει μια «αριστερή προοπτική» για τη χώρα. Τους ενδιαφέρει να «τιμωρήσουν» ΠαΣοΚ και ΝΔ, ψηφίζοντας όμως κάτι που θα μοιάζει πολύ μ’ αυτά και μάλιστα με τον χειρότερο εαυτό τους, εκείνον των ξένοιαστων ημερών της (δανεικιάς) αστακομακαρονάδας.

Το δυστύχημα είναι πως, επειδή ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να κυβερνήσει έχει ανάγκη και από τέτοιους ψηφοφόρους, βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη θέση. Πρέπει να τους προσελκύσει, ή να τους κρατήσει στις τάξεις του, χωρίς όμως να γίνει αυτό που θέλουν εκείνοι.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί!

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος, ο οποίος αποτελούσε την δεξαμενή από την οποία αντλούσε δυνάμεις ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν ένα μικρό κόμμα. Ούτε αυτό τον κόσμο θέλει να χάσει, ο οποίος εξάλλου δίνει και το στίγμα της… αριστεροσύνης στο κόμμα.

Μιας αριστεροσύνης όμως που έχει μείνει προσκολλημένη σε δογματισμούς και πρακτικές του ένδοξου παρελθόντος και δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, τόσο σε εθνικό, κυρίως όμως σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Προσπαθώντας, λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα, επαναλαμβάνω, που πιθανότατα θα είναι στην επόμενη κυβέρνηση, να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλα αυτά, είναι λογικό να κάνει λάθη, να πέφτει σε αντιφάσεις, να έχει εσφαλμένες επιλογές.

Ούτε αυτό όμως είναι από μόνο του κακό. Λάθη κάνουν όλοι –να φανταστείτε ακόμη κι εμείς!

Εκείνο που είναι κακό είναι να μην τα αναγνωρίζεις, κυρίως όμως να θεωρείς εχθρούς σου εκείνους που σου τα επισημαίνουν.

Αντί να σκεφτούμε εμείς δηλαδή, μήπως έχει δίκιο ο φίλος που λέει ότι τα βάζουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ και γινόμαστε κακοί, να… του κόψουμε την καλημέρα. Και όχι μόνο, αλλά να αρχίσουμε και μια επίθεση εναντίον του, με ύβρεις και απειλές, ή, στην καλύτερη περίπτωση, με ειρωνικά σχόλια.

Ανοίξτε λίγο το πλάνο και κοιτάξτε όχι απλώς αυτό που λένε «νέο δικομματισμό», αλλά τον «νέο διχασμό» που προέκυψε ανάμεσα σε δήθεν μνημονιακούς και δήθεν αντιμνημονιακούς.

Τα «δήθεν» τα έχουμε εξηγήσει πολλές φορές.

Κοιτάξτε επίσης πώς επιτίθεται ο ΣΥΡΙΖΑ σε Μέσα και δημοσιογράφους που -άκουσον άκουσον– δεν είναι της αρεσκείας του. Θα ήθελα μάλιστα να σταθώ λίγο σ’ αυτό το φαινόμενο, με αφορμή μια είδηση των ημερών: «Στο αρχείο ετέθη η υπόθεση για χρηματισμό βουλευτών».

Θυμίζω την υπόθεση: Η εφημερίδα Kontra News, που διευθύνεται από τον γνωστό δημοσιογράφο Αιμίλιο Λιάτσο, έγραψε πως κατά τη διάρκεια ενός γάμου γόνων εφοπλιστών, γινόταν έρανος προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα και να χρηματιστούν βουλευτές για να στηρίξουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τόσο καλά!

Έλα όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο εκπρόσωπος τύπου κύριος Σκουρλέτης, που με μεγάλη ευκολία καταφέρονται εναντίον δημοσιευμάτων, εφημερίδων και δημοσιογράφων, «σήκωσαν» το θέμα και προκάλεσαν μέχρι και εισαγγελική έρευνα, η οποία, όπως είδαμε κατέληξε –πού αλλού;- στο αρχείο.

Να, αυτό τώρα, να μην το σχολιάσεις;

Από τη μια επιτίθεσαι σε όποιον, με θέσεις και επιχειρήματα, σου ασκεί κριτική, βάζεις Μέσα και δημοσιογράφους σε «μαύρη λίστα», προσπαθείς να επιβάλεις ακόμη και ποιους θα καλούν στα πάνελ, και από την άλλη υιοθετείς όποια ανοησία (η «είδηση» έβγαζε μάτι) σε βολεύει.

Και πας και μάρτυρας στον εισαγγελέα και λες ότι δεν γνωρίζεις τίποτα πέρα από τα δημοσιεύματα και εκτίθεσαι και αφήνεις την όποια Βούλτεψη να σε καλεί να ζητήσεις συγνώμη.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Έχει που έχει τα προβλήματα του το κοινοβουλευτικό μας σύστημα, είναι που είναι οι άλλοι έτοιμοι να πουν πως «όλοι είναι ίδιοι», έχουμε και τους παραπέρα με ξεκάθαρη διάθεση «να τελειώνουμε με βουλές και τέτοιες ανοησίες» και κάθεσαι εσύ, στο όνομα της αντιπολιτευτικής τακτικής, και κάνεις ζήτημα μια σαχλαμάρα που έγραψε ο Λιάτσος.

Μετά, είμαστε κακοί εμείς που σε σχολιάζουμε;

Καλές… κακίες!

141111 ΜΟΡΙΟΔΟΤΗΜΕΝΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Πώς βλέπουμε τα πράγματα…

Κάποιοι φίλοι, δύο συγκεκριμένα, και πιο συγκεκριμένα ένας φίλος και μία φίλη, είχαν διαφορετική άποψη.

Σχετικά με όσα λέγαμε για τη «μοριοδότηση σε όσους και όσες συμμετείχαν στο αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα» της ΕΡΤ από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν αυτός ήρθε στην εξουσία και εφαρμόσει την πρότασή του για την κρατική τηλεόραση.

Εμείς λέγαμε ότι αυτό δεν είναι σωστό, διότι ξαναφέρνει στο προσκήνιο πρακτικές παρελθόντων (αλλά και παρόντων) ετών, που έχουν καταδικαστεί στην συνείδηση των πολιτών. Όχι όλων, τουλάχιστον εκείνων που δεν μπορούν να τις «αξιοποιήσουν».

Τι πρακτικές; Πρακτικές τού να βρίσκουν θέση στο δημόσιο εκείνοι που τρέχουν για την παράταξη.

Πρώτα αντέδρασε η φίλη που σας είπαμε.

Δεν είναι το ίδιο πράγμα, μας είπε. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους που στήριξαν μια προσπάθεια, που έβαλαν πλάτη, που εργάστηκαν χωρίς αμοιβή, προκειμένου να μην περάσει το «μαύρο» στην ΕΡΤ.

Μετά αντέδρασε ο φίλος, ο οποίος απάντησε γραπτώς επί λέξει:

Σχετικά με το θέμα υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση. Η ΕΡΤ θα έχει ξανά μια συνέχεια και οι άνθρωποι που απολύθηκαν θα λάβουν πίσω ό,τι δικαιούνται για το διάστημα που έχασαν τις δουλειές τους. Είναι μια διοικητική πράξη με υπηρεσιακές προεκτάσεις γι’ αυτούς που απολύθηκαν, αφού επαναπροσληφθούν από τη νέα ΕΡΤ. Για τον ΣΥΡΙΖΑ το εγχείρημα των απολυμένων είναι η συνέχεια της ΕΡΤ, κατά κάποιον τρόπο.

Μάλιστα ο φίλος επισημαίνει πως στην πρόταση λέει ξεκάθαρα:

«Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άμεση κατάργηση της ΝΕΡΙΤ και η επανίδρυση της ΕΡΤ. Ο ΣΥΡΙΖΑ τιμά τον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ που αντιστάθηκαν στο «μαύρο» και μετέδωσαν τα προγράμματα της ΕΡΤ επί πολλούς μήνες εθελοντικά και με αυταπάρνηση. Εν τούτοις δεν επιφυλάσσει καμιά εκδικητική διάθεση όσων εξαιτίας του εκβιασμού της κυβέρνησης και για λόγους οικονομικής  ανάγκης υπέγραψαν στο μόρφωμα της Δ.Τ.»

Κακώς, λέει ο φίλος, πιαστήκαμε από μια μικρή παράγραφο στο τέλος μιας μεγάλης και αναλυτικής προγραμματικής πρότασης για τη νέα ΕΡΤ και αναπτύξαμε ένα σκεπτικό συνδυάζοντας τους πρασινοφρουρούς του παρελθόντος με τις θέσεις για την αξιολόγηση στη νέα ΕΡΤ.

Το άλλο πουλάκι:

Θέλετε να το δούμε κι έτσι;

Όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν όλη την προγραμματική πρόταση, θα διαπίστωσαν αυτό που είπαμε και την άλλη φορά. Ότι, στην ουσία, επανέρχεται ακριβώς το καθεστώς που ίσχυσε πριν από το «μαύρο».

Ειδικά για τους εργαζόμενους αναφέρει αυτά που λέει ο φίλος, για τη εκδικητική διάθεση (εναντίον) όσων κ.λπ., και στη συνέχεια, με εξίσου κακή σύνταξη γράφει:

«Όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ Α.Ε. που υπηρετούσαν την 11/6/2013 με οποιοδήποτε είδος σύμβασης ορισμένου ή αορίστου χρόνου, εξαιρουμένου του Προσωπικού Ειδικών Θέσεων, των Ειδικών Συμβούλων, των Γενικών Διευθυντών που δεν ήταν υπάλληλοι της ΕΡΤ και των εργαζομένων που έχουν ζητήσει εν των μεταξύ να συνταξιοδοτηθούν».

Όπως αντιλαμβάνεστε εδώ λείπει κάτι, ένα ρήμα, που όμως το συμπεραίνουμε από τα παρακάτω:

«Οι εργαζόμενοι που επιστρέφουν επαναπροσλαμβάνονται με το ίδιο είδος σύμβασης που είχαν κατά την ημέρα κατάργησης της ΕΡΤ ΑΕ».

Λέει και άλλα παρακάτω για πιο ειδικές περιπτώσεις, όμως αυτή είναι η ουσία. Επανέρχονται όλοι με το ίδιο καθεστώς ίδιους μισθούς κ.λπ. ΠΛΗΝ των εργαζομένων σε ειδικές θέσεις. Το λέγαμε και την άλλη φορά, δεν είναι και κορόιδα να ξανακάνουν διευθυντές τους ίδιους.

Αφού, λοιπόν, θα επαναπροσληφθούν όλοι, είτε συμμετείχαν στο αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα είτε όχι, τότε που βρίσκεται η ειδική μεταχείριση στους αγωνιστές;

Αυτοί θα μοριοδοτηθούν ειδικά, κατά την αξιολόγηση για τη στελέχωση των υπηρεσιών της ΕΡΤ. Εδώ είναι η ουσία. Από αυτούς θα προκύψουν τα στελέχη, αφού, χάρη στα ειδικά μόρια, θα μπορούν να ξεπεράσουν άλλους με ίδια ή και περισσότερα προσόντα. Εξαρτάται πόσα μόρια θα χρειάζονται και πόσα θα δοθούν. Δεν το ξέρουμε αυτό από τώρα θα φανεί στην πορεία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό ακριβώς όμως σχολιάσαμε κι εμείς.

Οι παλαιότεροι θα θυμόσαστε ότι «τα δικά μας παιδιά» δεν προέκυψαν, σε πρώτη φάση, από τους τελευταίους αφισοκολλητές. Στελέχωσαν θέσεις νευραλγικές άνθρωποι που επίσης, με μια παρόμοια λογική με της φίλης μας, αγωνίστηκαν και έβαλαν πλάτη για την υπόθεση της «αλλαγής».

Κυρίως μέσα από «μαζικούς χώρους» ή συνδικαλιστικούς φορείς. Και, αν τους ρωτούσες θα σου έλεγαν κι εκείνοι για το τι τρέξιμο είχαν ρήξει και πόσα μεροκάματα είχαν χάσει σε απεργίες, κινητοποιήσεις κ.λπ., προκειμένου να βοηθήσουν στην πραγματοποίηση ενός «οράματος» για μια Ελλάδα νέα...

Όταν, λοιπόν, το ΠαΣοΚ της «αλλαγής» ήλθε εν τη βασιλεία του, ήταν λογικό να μη τους ξεχάσει και να στελεχώσει κρίσιμες θέσεις με πάρα πολλούς από αυτούς τους αγωνιστές.

Λογικό είπα; Έτσι είναι. Ό,τι όμως είναι λογικό δεν είναι και… ηθικό, με την έννοια ότι μπορεί να κατανοούμε ένα φαινόμενο, δεν σημαίνει όμως ότι το δικαιολογούμε κιόλας. Διότι, μ’ αυτή τη λογική τού να «μοριοδοτεί» ο καθένας όσους αγωνίζονται για το δικό του όραμα, φτάσαμε στο να στελεχώνεται το δημόσιο από κομματικούς ανθρώπους.

Προσέξτε! Δεν εννοώ κάποιες θέσεις από τις οποίες περνά απαραιτήτως κάθε κυβερνητική πολιτική για σημαντικά θέματα. Εννοώ τα διοικητικά και όχι μόνο στελέχη στον τελευταίο οργανισμό (μικροοργανισμό) της χώρας.

Αυτό είναι που θέλουμε για το ελληνικό δημόσιο;

Ή, για να το πάω αλλού: Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αγωνίζονται όσοι αγωνίζονται;

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

141110 ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ

Το ένα πουλάκι:

Στήριξη!

Λεφτά δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον όσα θα θέλαμε, προκειμένου να… καλύπτουμε όλες τις ανάγκες μας, ως άτομα, ως νοικοκυριά, ως κοινωνία. Όταν όμως δεν υπάρχουν λεφτά, είσαι υποχρεωμένος να βάλεις προτεραιότητες. Από κάπου κόβεις και δίνεις κάπου αλλού, περιορίζεις όσα δεν θεωρείς απαραίτητα, για να μην στερηθείς τα σημαντικά.

Αυτό είναι το πρώτο κρατούμενο. Ένα δεύτερο είναι πως κάθε κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της, σε όσους έχουν ανάγκη ή αντιμετωπίζουν κάποια ιδιαίτερα προβλήματα.

Αν βάλουμε τα δύο κρατούμενα μαζί, τι έχουμε; Έχουμε πως, για να λέγεσαι πολιτισμένη κοινωνία, θα κόβεις από οπουδήποτε αλλού, όχι όμως από δομές που απευθύνονται σε ανθρώπους, και μάλιστα σε παιδιά, με ανάγκες.

Ας έρθουμε στο συγκεκριμένο.

Υπάρχει μια κατηγορία παιδιών, για τα οποία η ίδια η πολιτεία, με τα θεσμοθετημένα όργανα της, αποφάσισε πως, προκειμένου να παρακολουθούν το πρόγραμμα σε μια σχολική τάξη, χρειάζονται «παράλληλη στήριξη».

Ξαναλέω, γιατί έχει σημασία. Αυτό δεν το αποφάσισαν οι γονείς του παιδιού, ο δάσκαλος της τάξης ή κάποιος ιδιώτης γιατρός, αλλά μια διεπιστημονική επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας.

Τι ακριβώς σημαίνει όμως «παράλληλη στήριξη»;

Σημαίνει πως δίπλα στο παιδί, όσο αυτό βρίσκεται στο σχολείο, υπάρχει κάποιος ειδικός παιδαγωγός, ένας δάσκαλος της ειδικής αγωγής, ο οποίος το βοηθά και το υποστηρίζει, προκειμένου και το ίδιο να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του σχολείου, αλλά και να μην δημιουργούνται δυσλειτουργίες στην τάξη, στην αυλή, σε όλες τις σχολικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες.

Για να καταλάβετε λίγο τις απαιτήσεις και το κόστος αυτής της υποχρέωσης της πολιτείας, σας λέμε ότι, για τον νομό Δράμας, χρειάζονται δεκαπέντε τέτοιοι εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής, τη στιγμή που σε όλη την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του νομού, υπηρετούν πάνω από επτακόσιοι πενήντα εκπαιδευτικοί, δάσκαλοι και καθηγητές ειδικοτήτων. Το Υπουργείο Παιδείας όμως δεν έχει λεφτά για άλλους δεκαπέντε έχει μόνο για… πέντε, τους οποίους μάλιστα προσέλαβε στις 31 Οκτωβρίου.

Δηλαδή εκτιμά ότι ή πρέπει δέκα παιδιά να μείνουν χωρίς παράλληλη στήριξη ή θα έχουν μεν όλα τα παιδιά, όμως μόνο για κάποιες μέρες ή ώρες της ημέρας.

Και το υπόλοιπο διάστημα; Και το διάστημα από τον Αγιασμό μέχρι τον Νοέμβριο;

Το άλλο πουλάκι:

Ποιος νοιάζεται;

Είπαμε, λεφτά δεν υπάρχουν και μ’ αυτή τη δικαιολογία (αλήθεια, πόσο φτηνή ακούγεται σε κάποιες περιπτώσεις!) μπορούμε να απαλλάξουμε από την ευθύνη τον κάθε αρμόδιο, που διαχειρίζεται υλικούς ή ανθρώπινους πόρους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τον κύριο Λοβέρδο, ο οποίος επικαλέστηκε το φιλότιμο των εκπαιδευτικών και σκέφτεται, λέει, να τους καλέσει να εργαστούν χωρίς αμοιβή.

Την ίδια στιγμή που ιδρύει το «Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης (Ε.Κ.Ε. Α.Μ.-ΘΡΑ) – Καραθεοδωρή».

Θα μου πείτε είναι κακό να υπάρχουν ερευνητικά κέντρα; Δεν χρειάζονται; Και μάλιστα ένα στην περιοχή μας, που θα φέρει και το όνομα του μεγάλου μαθηματικού;

Προσέξτε όμως τι γράφει το σχετικό δελτίο τύπου. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την ίδρυση τριών ινστιτούτων, τα οποία, μαζί με το υπάρχον Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου «Αθηνά», που έχει έδρα στην Ξάνθη, θα αποτελέσουν το νέο Ερευνητικό Κέντρο Καραθεοδωρή.

Τα ινστιτούτα αυτά είναι:

1.     Ινστιτούτο Ενεργειακού Σχεδιασμού και Αειφόρου Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων, με έδρα την Ξάνθη.

2.     Ινστιτούτο Διαχείρισης Φυσικών και Τεχνολογικών Καταστροφών, με έδρα την Αλεξανδρούπολη.

3.     Ινστιτούτο Τεχνολογίας Τροφίμων και Αγροτικής Παραγωγής, με έδρα την Ορεστιάδα, ιδιαίτερη πατρίδα του υφυπουργού Παιδείας Αλεξ. Δερμεντζόπουλου, αν σας λέει κάτι αυτό.

Η έδρα όλου του ερευνητικού κέντρου θα βρίσκεται στην Κομοτηνή. Έτσι, καλύπτουμε το «Θράκης» που υπάρχει στον τίτλο του, ενώ το «Ανατολικής Μακεδονίας» μένει για άλλη μια φορά απ’ έξω, αφού Δράμα και Καβάλα δεν υπάρχουν πουθενά.

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι πως ιδρύονται ερευνητικά κέντρα που απαιτούν πολλούς υλικούς και ανθρώπινους πόρους, τη στιγμή που το ίδιο υπουργείο δηλώνει πως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη στοιχειώδη υποχρέωσή του να υποστηρίξει μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Οποία υποκρισία!

Εν τω μεταξύ, οι γονείς αυτών των μαθητών, οι οποίοι επιβαρύνονται ήδη με ένα σωρό έξοδα που απαιτεί η κατάσταση των παιδιών τους, (λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, φυσιοθεραπείες κ.λπ.), θα πρέπει να ψάχνουν, να βρίσκουν και να πληρώνουν ιδιώτες βοηθούς, ώστε να έχουν τα παιδιά τους την παράλληλη στήριξη που χρειάζονται.

Που το ίδιο το υπουργείο έχει αποφασίσει ότι χρειάζονται!

Μετά μου λέτε εμένα…

Ας είναι καλά το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Τροφίμων και Αγροτικής Παραγωγής Ορεστιάδας, που θα εξασφαλίσει μεροκάματο σε αρκετά «δικά μας παιδιά» και θα φέρει και κάποιες ψήφους στον υφυπουργό που εισηγήθηκε την ίδρυσή του και ποιος νοιάζεται για μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Γι’ αυτούς θα βρεθεί κάποια λύση, συνήθως εκ των ενόντων, όπως γίνεται χρόνια τώρα, στο όνομα κάποιας δήθεν «δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης», η οποία αποτελεί «πρώτη προτεραιότητα» όλων των κυβερνήσεων, αλλά και όλων των τοπικών εξουσιών.

Στα λόγια.

Σας ρωτάω όμως. Αν ήσασταν εσείς Υπουργός Παιδείας, θα πηγαίνατε στον Αγιασμό, θα ξεκινούσατε τη σχολική χρονιά ΠΡΙΝ καλυφθούν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, ΟΛΕΣ οι απαιτήσεις (ναι, απαιτήσεις!) των παιδιών με ειδικές μαθησιακές ανάγκες;

Πώς είπατε; Εξαρτάται σε ποια χώρα θα ήσασταν υπουργός;

Είπαμε. Σε μια χώρα που θέλει να λέγεται πολιτισμένη, και που περνάει και μια βαθειά κρίση.

Αξιών!

Ντροπή!