141121 ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Ο εγκέφαλος της ληστείας»!

Αχ, αυτά τα κλισέ στις ειδήσεις!

Δεν ξέρω τι τα διδάσκουν τα παιδιά στις σχολές δημοσιογραφίας, όμως το κακό έχει παραγίνει. Και μάλιστα δεν το παρατηρούμε μόνο σε νεαρούς ρεπόρτερ, που τρέχουν με το μικρόφωνο στο χέρι να καλύψουν ένα γεγονός, αλλά και στους εκφωνητές, οι οποίοι διαβάζουν έτοιμες τις ειδήσεις.

Θέλετε να θυμηθούμε μερικές από αυτές;

Κάθε θέμα που παρουσιάζεται… «προκαλεί έντονο προβληματισμό», αν δεν «ταλανίζει την κοινή γνώμη», η οποία «παραμένει σοκαρισμένη», μαθαίνοντας την είδηση που… «έπεσε σαν κεραυνός».

Συνήθως «η κατάσταση θυμίζει καζάνι που βράζει», ιδίως μετά τις «δραματικές εξελίξεις», αφού «ξεχείλισε το ποτήρι της οργής» και έτσι «δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς» αυτό που συμβαίνει και το οποίο αποτελεί «μήνυμα με πολλούς αποδέκτες».

«Ας βάλουμε όμως εδώ μια τελεία», για να παρακολουθήσουμε το «ξέφρενο ράλι των τιμών», το οποίο, παρά τη «βουτιά των διεθνών χρηματαγορών» στέλνει στα «ύψη την τιμή του κρέατος» κι έτσι θα είναι «ακριβότερο από κάθε άλλη χρονιά το (πασχαλινό, ή χριστουγεννιάτικο) τραπέζι».

«Γυρίζουμε όμως σελίδα» για να παρακολουθήσουμε τις «ταραχές που μαίνονται» γύρω από το πανεπιστήμιο, καθώς «οι γνωστοί άγνωστοι», μετέτρεψαν σε «πεδίο μάχης» το κέντρο, ενώ «τεράστια επιχείρηση της αστυνομίας βρίσκεται σε εξέλιξη» σε μια προσπάθεια να αποτρέψει το «σκηνικό πολέμου» που έχει στηθεί.

Αύριο, οι κάτοικοι της περιοχής δεν θα «πιστεύουν στα μάτια τους», καθώς θα αντικρύσουν «εικόνες βιβλικής καταστροφής», αφού, χωρίς να το θέλουν «βρέθηκαν στη δίνη των εξελίξεων» κι έτσι για μέρες «θα μετρούν τις πληγές τους», μέσα σε ένα «βομβαρδισμένο τοπίο», στο οποίο, ευτυχώς, δεν «θρηνήσαμε νέα θύματα».

Φυσικά, «για άλλη μια φορά», θα αποβούν «άκαρπες οι προσπάθειες της αστυνομίας για τον εντοπισμό των δραστών», παρά το «άγριο ανθρωποκυνηγητό που έχει εξαπολυθεί».

Πιθανότατα ο υπουργός να «σπάσει τη σιωπή του» και να προβεί σε «δηλώσεις που θα προκαλέσουν σάλο», αφού θα «ανάψει το πράσινο φως» για τη λήψη «δρακόντειων μέτρων ασφαλείας».

Οι δηλώσεις θα «ανεβάσουν τους τόνους στη βουλή», όπου οι εκπρόσωποι κυβέρνησης και αντιπολίτευσης θα «διασταυρώσουν τα ξίφη τους», ενώ «κύκλοι που πρόσκυνται» στον «πρώην πρωθυπουργό» θα «διαρρεύσουν» την πληροφορία για «επικείμενες εξελίξεις με άρωμα εκλογών».

Το άλλο πουλάκι:

Καταλάβατε τι εννοούμε, έτσι;

Αυτό σημαίνει κλισέ. Ο εορτασμός να γίνεται πάντοτε με «ιδιαίτερη λαμπρότητα» και οι πιστοί ή μάλλον «πλήθος πιστών» παρακολουθούν σε «κλίμα κατάνυξης».

Ο «φόρος αίματος στον Μολώχ της ασφάλτου» είναι πάντοτε βαρύς, ενώ η τροχαία «λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την επιστροφή ή την έξοδο των εκδρομέων».

Η φωτιά είναι «πύρινη λαίλαπα», ενώ «οι προσπάθειες των πυροσβεστών για τον περιορισμό της» είναι πάντοτε «υπεράνθρωπες και αγωνιώδεις».

Τη στιγμή όμως «που η επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη» και κάποια πυροσβεστικά αεροσκάφη «επιχειρούν επί τόπου» εμείς «παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα» τον «πύρινο κλοιό» να απειλεί ανθρώπινες ζωές.

Θέλετε κι άλλα;

Δεν σας είπαμε τίποτε για «πρωτοφανείς καιρικές συνθήκες», ούτε για τα αθλητικά όπου παρατηρούμε επίσης δεκάδες φράσεις (παραλίγο να πω φάσεις) κλισέ, λες και εκφωνεί ο ίδιος άνθρωπος, για τα ίδια ακριβώς –κάθε φορά- γεγονότα.

Γιατί τα είπαμε όμως όλα αυτά; Α, και για τον «εγκέφαλο της απαγωγής».

Πρέπει, απαραιτήτως, κάθε απαγωγή να έχει και κάποιον «εγκέφαλο», ο οποίος στο μυαλό μας έχει την εικόνα ενός σκοτεινού, όμως πανέξυπνου τύπου, κάτι σαν τον καθηγητή Μοριάρτι, τον αντίπαλο του Σέρλοκ Χολμς, που σχεδιάζει εγκληματικές ενέργειες με απίστευτη λεπτομέρεια.

Έλα όμως που όλοι οι «εγκέφαλοι» δεν είναι Μοριάρτι, όπως και όλοι όσοι τους κυνηγούν δεν είναι Σέρλοκ Χολμς.

Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο να αποκαλείται «εγκέφαλος» ακόμη κι ένας ανόητος πρωτάρης απαγωγέας, ο οποίος έκανε τόσα πολλά λάθη, που πιάστηκε αμέσως.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Εγκέφαλος» μετά από… εγκεφαλικό!

Πάντοτε θαύμαζα τους ανθρώπους που κατέστρωναν περίπλοκα σχέδια και έστηναν καλοκουρδισμένες επιχειρήσεις, προκειμένου να κλέψουν ένα σπάνιο διαμάντι, κάποιον πολύτιμο πίνακα ή απόρρητα έγγραφα.

Ξέρετε, όπως τους ήρωες ταινιών που βλέπουμε και με τους οποίους ταυτιζόμαστε, παρά το γεγονός ότι είναι παράνομοι. Αφήστε που, συνήθως, κλέβουν από χόμπι, είναι δηλαδή κυριολεκτικά ερασιτέχνες, και σας έχουμε πει τη γνώμη μας για τον ερασιτεχνισμό.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως, στην «απαγωγή της 27χρονης», ο εγκέφαλος μόνο γέλιο προκάλεσε με τις γκάφες, τα λάθη, τις παραλείψεις και τον… ερασιτεχνισμό του.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι, ταινίες δεν βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι; Κανένα αστυνομικό δεν διαβάζουν;

Μόνο που δεν άφησαν την ταυτότητα και το τηλέφωνό τους στο θύμα, σε περίπτωση που τους χρειαστεί κάτι να τους βρει αμέσως.

Φυσικά, για να καταλάβετε το επίπεδο νοημοσύνης τους, αρκεί να σκεφθείτε ότι επικαλέστηκαν ως «κίνητρο» για την πράξη τους το γεγονός ότι ήταν άνεργοι, τη στιγμή που ο ένας της «συμμορίας» (Θεέ μου, τι λέω) είχε δικό του μπαρ ή κεφετέρια.

Ε, ας τους έπαιρνε να κάνουν φραπέδες να μην… πέσουν στις απαγωγές!

Στο όλο θέμα όμως, εκείνο που με έκανε να γελάσω περισσότερο ήταν ένα ακόμη θαύμα  των δημοσιογράφων. Ο ένας, λέει, εκ των δραστών, ο ιδιοκτήτης μπαρ, από το Καζακστάν, είχε διατελέσει αντιδήμαρχος Μενιδίου και (ως εκ τούτου;) ήταν «υπεράνω πάσης υποψίας».

ΧΑ!

Κωμωδία!

141120 ΒΙΑΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μπορεί να «φταίει» και η κρίση.

Δηλαδή τα μνημόνια, αφού, ως γνωστόν, την κρίση στη χώρα μας την έφεραν τα μνημόνια. Δεν είναι τυχαίο πως η Γερμανία, για παράδειγμα, που δεν έχει υποστεί τη βαρβαρότητα των μνημονίων, δεν έχει και κρίση.

Αστειεύομαι, κι ας είναι αυτό που πιστεύει μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας.

Έβαλα όμως τη λέξη φταίει σε εισαγωγικά, επειδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το φταίξιμο οδήγησε σε θετικά αποτελέσματα.

Η κρίση δηλαδή, είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι, στη χώρα μας, μειώθηκαν τα τροχαία δυστυχήματα.

Και η κρίση, για να είμαστε ακριβείς.

Μιλάμε για μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε βάθος δεκαετίας, τότε που όλοι μιλούσαμε για «ένα μεγάλο χωριό του χάνεται στους δρόμους κάθε χρόνο»! Λοιπόν, το χωριό εξακολουθεί να χάνεται, δεν είναι όμως τόσο μεγάλο, είναι αρκετά πιο μικρό. Συγκεκριμένα κατά 40%, την ίδια στιγμή όμως που η αντίστοιχη μείωση είναι 48% στις χώρες της Ε.Ε.

Πάλι είμαστε πίσω δηλαδή, κι ας μην έχουν οι άλλοι τη δική μας κρίση (και τα δικά… τους μνημόνια).

Γεγονός που δείχνει ότι η κατάσταση μπορεί (και πρέπει) να βελτιωθεί, και μάλιστα χωρίς να είναι απαραίτητο να φτωχύνουμε ακόμη περισσότερο. Αρκεί να αλλάξουμε νοοτροπία.

Ξέρω τις ενστάσεις σας και τις προλαβαίνω. Αν ήταν τόσο εύκολο να αλλάξουμε νοοτροπία, πιθανότατα δεν θα είχαμε και κρίση (για τα μνημόνια δεν είμαι σίγουρος), οπότε ίσως και τα αποτελέσματα στη μείωση των δυστυχημάτων να μην ήταν τόσο θεαματικά.

Ας σοβαρευτούμε όμως, αφού το θέμα δεν είναι και το πιο πρόσφορο για πλάκα. Τι φταίει και εξακολουθούμε να πρωταγωνιστούμε στις λίστες με νεκρούς από τροχαία;

Ξέρω ότι θα μου αραδιάσετε μια σειρά από λόγους: οι κακοί δρόμοι, οι λάθος σημάνσεις, οι καιρικές συνθήκες, τα κακοσυντηρημένα αυτοκίνητα, το ότι οδηγούμε μεθυσμένοι, το ότι μιλάμε στο κινητό οδηγώντας…

Μπορεί να βρει και να επικαλεστεί κανείς χίλιους δυο λόγους, εκτός από αυτόν στον οποίο στέκονται οι ειδικοί: την υπερβολική ταχύτητα.

Το άλλο πουλάκι:

Όχι βέβαια από μόνη της.

Σίγουρα, όλοι οι άλλοι παράγοντες που αναφέρθηκαν παραπάνω παίζουν καθοριστικό ρόλο, όμως η ταχύτητα είναι εκείνη που κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.

Έχω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα γι’ αυτό. Ένας παλιός φίλος είχε την κακή συνήθεια να πίνει και να επιστρέφει στο σπίτι με το αυτοκίνητο.

Μιλάμε για τον καλό καιρό, όταν δεν υπήρχαν τα αλκοτέστ στους δρόμους, να εμποδίζουν την ομαλή επιστροφή των μερακλήδων, υποχρεώνοντάς τους να ανακαλύπτουν τις πιο απίστευτες διαδρομές.

Ο φίλος όμως είχε και μια καλή συνήθεια. Όταν οδηγούσε μεθυσμένος, δεν έβαζε ποτέ πάνω από πρώτη στο κιβώτιο ταχυτήτων.

Έτσι, με το τιμόνι αγκαλιά, τη μηχανή να μουγκρίζει και το αυτοκίνητο να σέρνεται, επέστρεφε αργά αλλά σταθερά στο σπίτι του, ασφαλής (μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο) για τον εαυτό του και ακίνδυνος για τους άλλους. «Το πολύ πολύ» όπως έλεγε, «να σταματήσω σε καμιά κολόνα».

Θεός σχωρέσ’ τον, πήγε από κίρρωση του ήπατος!

Τι μας διδάσκει το παράδειγμα; Αυτό που λένε και οι ειδικοί. Ότι η ταχύτητα μπορεί από τη μια, να επιδεινώσει όλες τις κακές συνθήκες και, από την άλλη, να επιφέρει πολύ χειρότερα αποτελέσματα σε περίπτωση ατυχήματος. Για να καταλάβετε, λένε πως η αύξηση της ταχύτητας κατά 5% οδηγεί σε αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων κατά 10% και των δυστυχημάτων κατά 20%!

Ή για να το θέσουμε διαφορετικά, ένα αυτοκίνητο που κινείται με 30 χλμ./ώρα έχει 10% πιθανότητα να τραυματίσει θανάσιμα κάποιον πεζό που θα χτυπήσει. Όταν κινείται με 50 χλμ./ώρα η πιθανότητα ο τραυματισμός να είναι θανάσιμος ανέρχεται στο 80%! Η σκέψη και μόνο αυτού του στατιστικού ευρήματος θα έπρεπε να μας κάνει να πατήσουμε φρένο.

Τουλάχιστον μέσα στις πόλεις, όπου η χώρα μας έχει πάλι μια θλιβερή πρωτιά. Το ποσοστό νεκρών από τροχαία εντός κατοικημένων περιοχών είναι 50%, δηλαδή ο ένας στους δύο νεκρούς από δυστύχημα χάνει τη ζωή του μέσα σε πόλη. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ευρώπη είναι 38%.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τρέχουμε στον βρόντο!

Η πλάκα είναι πως συνήθως τρέχουμε χωρίς λόγο, αφού το αγαπημένο στους Έλληνες οδηγούς επιχείρημα «βιάζομαι» φαίνεται πως δεν ισχύει.

Κάντε ένα πείραμα μόνοι σας. Μπείτε από τη μια είσοδο της πόλης και προσπαθήστε να τη διασχίσετε «τρέχοντας» και να βγείτε από την άλλη. μετρήσετε το χρόνο και μετά κάντε την αντίστροφη διαδρομή με το πάσο σας. Θα δείτε ότι δεν θα έχετε κερδίσει πάνω από ένα λεπτό, κι αυτό εξαρτάται από το πώς θα πετύχετε τα φανάρια.

Πάντως, οι συγκοινωνιολόγοι κάνουν και μια άλλη διαπίστωση, που ίσως την κάνουμε κι εμείς καθημερινά στους δρόμους: Δεν είναι τόσο η ταχύτητα με την οποία οδηγούμε, όσο η συμπεριφορά μας που είναι εξαιρετικά επιθετική. Δηλαδή, όπως έλεγε και κάποιος φίλος, άριστος οδηγός, μπορείς να οδηγείς γρήγορα, όχι όμως βιαστικά!

Σ’ αυτή τη βάση ίσως να μην έχει και νόημα η περαιτέρω μείωση των ορίων ταχύτητας μέσα στις πόλεις, από το 50 σε 30 χιλιόμετρα την ώρα.

Διότι, ένα τέτοιο μέτρο ενέχει κάποιον επιπλέον κίνδυνο. Την «εκπαίδευση» των οδηγών στο να αγνοούν τα όρια, αφού κανείς δεν πρόκειται να πάει με 30 σε έναν ευθύ, άδειο δρόμο.

Ας σκεφτούμε μόνο πως τα όρια που έχουμε στους δρόμους μπήκαν όταν τα αυτοκίνητα είχαν τεχνολογία πρωτόγονη σε σχέση με τη σημερινή, πατούσες φρένο στο διοικητήριο και σταματούσες στην πλατεία.

Βεβαίως, τότε δεν υπήρχε τόση κίνηση, το μυστικό όμως είναι πως, όταν έχει κίνηση, δεν μπορείς να τρέξεις. Άρα…

Άρα, αδέλφια, προσέχετε και, κυρίως, μη βιάζεστε.

Για να φτάσετε και να φτάσουν και οι άλλοι!

Τρέχουμε για να φτάσουμε στην καφετέρια
και να αράξουμε!

141119 ΚΑΧΥΠΟΠΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Είπα δεν θα ασχοληθώ.

Θεωρώ χάσιμο χρόνου το να προσπαθείς να απαντήσεις στις διάφορες ανοησίες που κυκλοφορούν, ή να ανασκευάσεις τις θεωρείς που ψαρεύει ο καθένας από το διαδίκτυο και, με μεγάλη ευκολία, τις κάνει κτήμα του.

Δυστυχώς, δεν άντεξα.

Δεν άντεξα διότι δυο φίλοι, πολύ δικοί μου άνθρωποι, προσπάθησαν τις τελευταίες μέρες να με κάνουν κι εμένα «κοινωνό» των απόψεών τους, τις οποίες σχημάτισαν μέσα από εγκυρότατους δρόμους. Ο ένας ψάχνοντας στο διαδίκτυο και ο άλλος από… κάποιον γνωστό του που ξέρει πρόσωπα και πράγματα. Δηλαδή την τύφλα του.

Ιδιαίτερα τιμητική και συγκινητική θα έλεγα ήταν η προσπάθεια αυτού, του δεύτερου, να με βάλει στο παιχνίδι.

«Τι λες κι εσύ», με ρώτησε, δείχνοντας πως σέβεται την άποψή μου, πως θα τον ενδιέφερε να την αντιπαραβάλει με εκείνη του… γνωστού που ξέρει πρόσωπα και πράγματα, δείχνοντας πως περιμένει όμως κυρίως την επιβεβαίωση της πρώτης.

Θα σας την αναφέρω με λίγα λόγια:

Στην ανασκαφή στον Τύμβο Καστά στην Αμφίπολη, έχουν βρεθεί πράγματα τόσο σημαντικά, που, αν ανακοινωθούν, θα αλλάξει η επικρατούσα άποψη για την παγκόσμια Ιστορία.

Γι’ αυτό και δεν ανακοινώνονται, παρά μας δείχνουν κάτι δευτερεύοντα και παρακατιανά ευρήματα, για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια.

Προσέξτε! Αυτά δεν τα λέω εγώ. Τα λέει ο γνωστός του φίλου που ξέρει πρόσωπα και πράγματα. Και συνεχίζει η άποψη.

Σε ποιους δεν συμφέρει να αλλάξει η επικρατούσε άποψη για την παγκόσμια Ιστορία; Μα, φυσικά, σε όσους φρόντισαν να την διαμορφώσουν και να την επιβάλουν σε όλο τον κόσμο, με βάση όχι μόνο τη δική τους εκδοχή, αλλά και τα συμφέροντά τους. Στους Εβραίους!

Αυτοί λοιπόν, βρίσκονται πίσω από το πέπλο σιωπής που καλύπτει τις ανασκαφές στην Αμφίπολη, αυτοί βρήκαν τον τρόπο να κλείσουν το στόμα των αρχαιολόγων, αυτοί φρόντισαν να καταχωνιάσουν τα στοιχεία που δείχνουν…

Τι να δείχνουν άραγε;

Προφανώς κάτι που συμφέρει εμάς τους Έλληνες, όχι όμως τους ίδιους. Διαφορετικά γιατί να το αποσιωπήσουν;

Το άλλο πουλάκι:

Γνήσια, ατόφια, μη επιστημονική… λογική!

Και μεθοδολογία. Η οποία, δυστυχώς, φαίνεται ότι βρίσκει έδαφος σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Λειτουργεί ως εξής: Πρώτα σχηματίζεις μια θεωρία, όχι με την έννοια της επιστημονικής υπόθεσης, αλλά με εκείνη της αυταπόδεικτης αλήθειας. Μετά προσπαθείς να βρεις στοιχεία τα οποία την επιβεβαιώνουν. Όταν δεν υπάρχουν τα κατασκευάζεις, κι όταν δεν μπορείς ούτε να τα κατασκευάσεις, τότε απλώς είσαι ακόμη πιο βέβαιος ότι υπάρχουν, μόνο που κάποιοι τα κρύβουν.

Το πιάσατε το σχήμα;

Η μόνη επιβεβαίωση ότι στην Αμφίπολη υπάρχουν (βρέθηκαν) πειστήρια για τον διεθνή ρόλο των Εβραίων είναι το γεγονός ότι τα πειστήρια αυτά… δεν υπάρχουν, επειδή οι Εβραίοι φρόντισαν να μην «βρεθούν».

Αυτό βέβαια, επειδή, τελικά, τίποτε δεν μένει απολύτως κρυφό, το ξέρουν μόνο κάτι… γνωστοί που είναι μέσα στα πράγματα!

Πώς να ανακατασκευάσεις μια τέτοια «λογική»;

Τι επιχειρήματα να φέρεις για να πείσεις κάποιον, ο οποίος τα μόνα «επιχειρήματα» που αναγνωρίζει είναι όσα επιβεβαιώνουν τη θεωρία του;

Μια λύση είναι να το γυρίσεις στην πλάκα. Να του πεις πως έχεις διαβάσει κι εσύ ένα βιβλίο, κάποιου γνωστού (!) επιστήμονα, ο οποίος διατύπωνε τη θεωρία ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν εβραϊκής καταγωγής.

Τώρα, με την ανακάλυψη του τάφου του στην Αμφίπολη, η θεωρία αυτή καταρρέει, οπότε ο διεθνής Σιωνισμός προσπαθεί να κρατήσει κρυφά τα ευρήματα, μέχρις ότου μπορέσουν να κατασκευάσουν κάποια πειστήρια της δικής τους θεωρίας και να μας τα παρουσιάσουν μετά.

Ωραίο σαν αστείο, μόνο που υπάρχει ο κίνδυνος την επόμενη κιόλας μέρα να κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ως «συνταρακτική αλήθεια», δυστυχώς όμως χωρίς το όνομά σου ως πηγή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μόνο με την κοινή λογική!

Δεν υπάρχει, άλλος τρόπος. Μπορεί η βλακεία να θεωρείται ανίκητη, δυστυχώς όμως δεν έχουμε άλλο όπλο απένατί της από τη λογική. Μια… ομοιοπαθητική αντιμετώπισή της θα ήταν καταστροφική.

Έπιασα, λοιπόν, έναν τέτοιο φίλο και τον ρώτησα, στηριζόμενο ακριβώς στο επιχείρημά του.

«Ας πούμε ότι είσαι εσύ ο υπεύθυνος της ανασκαφής και βρίσκεις κάτι το οποίο θα αλλάξει την κυρίαρχη άποψη για την Ιστορία του κόσμου. Τι θα ζητούσες ως αντάλλαγμα, προκειμένου να το αποσιωπήσεις, προκειμένου να στερήσεις από τον εαυτό σου τη δυνατότητα να αφήσει το όνομά του στους αιώνες;»

Κάτι άρχισε να καταλαβαίνει ο φίλος. Τον πίεσα ακόμη περισσότερο: «Σκέψου ακόμη πως δεν πρόκειται για ένα μυστικό που το ξέρουν δυο άνθρωποι, στην ανασκαφή δουλεύει τόσος κόσμος, χώρια οι άλλοι που το έχουν μάθει ήδη και ψάχνουν τρόπο να το κουκουλώσουν. Άρα, αυτό που θα κρύψεις εσύ –δεχόμενος τι ως αντάλλαγμα;- πιθανότατα να το αποκαλύψει κάποιος άλλος παίρνοντας όλη τη δόξα μόνος του. Επομένως…»

Δεν ξέρω αν τον έπεισα, φάνηκε, τουλάχιστον, να αμφιταλαντεύεται. Έφυγε σκεπτικός.

Ίσως όμως να έψαχνε μια νέα θεωρία, για να ισχυροποιήσει την προϋπάρχουσα, απέναντι σε επιχειρήματα σαν αυτά που προσπάθησα να του αναπτύξω.

Διότι, αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα με τις θεωρίες συνομωσίας. Εκείνοι που τις υπερασπίζονται, μπορούν, εύκολα και πρόχειρα να επικαλεστούν όσες επιπλέον ανοησίες κρίνουν απαραίτητες, προκειμένου να τις ισχυροποιήσουν.

Και δεν πάει να λέει η λογική!

Μυστικά και ψέματα.

141118 ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Πίκρες και χαρές χαρμάνι!»

Πόσο δίκαιο είχε ο Βασίλης Τσιτσάνης! Έτσι είναι η ζωή, πρέπει κάποτε να το πάρουμε απόφαση. Έλα όμως που αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα, έλα που θέλουμε να βλέπουμε μόνο τις χαρές και που κλείνουμε τα μάτια στις λύπες…

Λες και άμα δεν τις δούμε, θα μας προσπεράσουν και θα φύγουν.

Να, για παράδειγμα, προχθές, το πρωί του Σαββάτου, βγήκα να πάρω λίγο αέρα, να ξεσκάσω, να μου φύγει η στενοχώρια από την ήττα 0-1 της Εθνικής μας ομάδας.

Κι εκεί που περπατώ με το κεφάλι σκυμμένο, πέφτω επάνω στην… Ανάκαμψη.

Δεν φαντάζεστε τη χαρά μου!

Αγκαλιές, φιλιά, είχαμε έξι χρόνια να βρεθούμε, αποφασίσαμε να καθίσουμε κάπου να τα πούμε με την ησυχία μας, να θυμηθούμε τα παλιά.

Το πρώτο που της έκανε εντύπωση ήταν που δυσκολευτήκαμε να βρούμε τραπέζι στα καφέ –στα τόσα καφέ- της πόλης.

«Δεν βλέπω να σας έλειψα και πολύ», είπε η Ανάκαμψη με νόημα, καθώς περιμέναμε να σηκωθούν κάποιοι για να πάρουμε τη θέση τους.

Εγώ προσπάθησα να δικαιολογήσω την κατάσταση. «Μην σε γελάει η εικόνα», της είπα. «Σκέψου, με τέτοιο ωραίο φθινοπωρινό ήλιο, όλοι ήμασταν σε κάποια ταβέρνα στα βουνά ή στα ουζερί της Περάμου και της Ηρακλείτσας. Τώρα, έναν καφέ με το ζόρι και τρεις ώρες στην καφετέρια για κουβέντα».

Κάτσαμε, παραγγείλαμε, και τη ρώτησα ποιος καλός άνεμος την έφερε πίσω. «Μα, δεν τα έμαθες; Η αύξηση του τουρισμού και η ενίσχυση της εγχώριας κατανάλωσης», μου απάντησε.

«Καλά, και ήταν αυτά ικανά από μόνα τους να σε κάνουν να επιστρέψεις τόσο βιαστικά; Εγώ φανταζόμουν πως μόνο μια κοσμογονική αλλαγή θα ήταν ικανή να σε φέρει πίσω».

Στο σημείο αυτό μου άνοιξε την καρδιά της και μου εξομολογήθηκε πως η επιστροφή της δεν είναι καθόλου οριστική. Το σκέφτεται πολύ σοβαρά να γυρίσει, γιατί οι πραγματικοί λόγοι που την ανάγκασαν να φύγει δεν έπαψαν να υπάρχουν. «Απλώς, κατάλαβα πόσο πολύ με πεθυμήσατε και είπαν να ρίξω μια ματιά, να δω πώς πάνε τα πράγματα και άμα με παίρνει να έρθω για πιο μόνιμη εγκατάσταση».

Το άλλο πουλάκι:

Είσαι σίγουρος ότι ήταν η Ανάπτυξη;

Γιατί, έτσι όπως μου τα λες, μάλλον έκαναν «πουλάκια» τα μάτια σου, από τη στενοχώρια για την ταπεινωτική ήττα που δεχτήκαμε από τα νησιά Φερόε.

Δεχτήκαμε είπα; Με συγχωρείτε αλλά εγώ δεν δέχτηκα καμιά ήττα. Εγώ ήμουν με τους νικητές.

Δεν το λέω τώρα, κατόπιν εορτής, το έχω πει πολλές φορές κι εσείς, οι τακτικοί συνομιλητές μας, θα έπρεπε να το γνωρίζετε.

Σε κάθε συνάντηση επαγγελματιών με ερασιτέχνες, εγώ είμαι με τους ερασιτέχνες, εκ πεποιθήσεως. Όχι γιατί θεωρούνται πιο αδύναμοι –η πράξη έδειξε ότι αυτό δεν ισχύει πάντα.

Απλώς, θεωρώ τον ερασιτεχνισμό πολύ σοβαρή υπόθεση, που πρέπει να την ενισχύουμε και να την προβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Αφήστε το άλλο. Με εκνευρίζει η «χωριατιά» (ας με συγχωρήσουν οι χωρικοί, όχι όμως οι χωριάτες) των ελλήνων παικτών, με τα τατουάζ, τα «μοντέρνα» κουρέματα, τα μικρά ονόματα στις φανέλες, όλο δήθεν και από ουσία τίποτε.

Αφήνω τις δηλώσεις τους, σε κάθε επιτυχία, που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάς ή να κλαις, σίγουρα όμως εκνευρίζεσαι αφάνταστα.

Έπειτα, δεν σας το κρύβω, χάρηκα με την πραγματική, την ανυπόκριτη χαρά των παικτών από τα νησιά Φερόε, όταν ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του αγώνα. Χρόνια είχα να δω παίκτες να πανηγυρίζουν έτσι, αθώα, σαν μικρά παιδιά, χωρίς θεατρινισμούς, χωρίς τις υπερβολές που γίνονται μόνο και μόνο για την προβολή τους από την τηλεόραση.

Πραγματικά το χάρηκα μαζί τους. Μπράβο!

Αντιθέτως, δεν χάρηκα καθόλου όταν έμαθα τους λόγους για τους οποίους θεωρούμε ότι η χώρα μπήκε στην ανάπτυξη.

Αλήθεια, ξέρουμε όλοι τι είναι, τι σημαίνει ανάπτυξη και ποιες είναι οι επιπτώσεις της στην καθημερινότητά μας;

Οι περισσότεροι έχουμε την αίσθηση (και δεν είναι τυχαίο) ότι πρόκειται απλώς για τη βελτίωση, πιθανότατα προσωρινή, κάποιων δεικτών, που δεν έχουν κανέναν πραγματικό αντίκτυπο στην τσέπη μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι ακριβώς έτσι.

Διότι, ακόμη και αυτό να συμβαίνει, είναι κάτι που επηρεάζει την ψυχολογία των πολιτών. Μπορεί δηλαδή να είμαστε το ίδιο φτωχοί (ή «πλούσιοι»), όμως, τώρα πια, όχι με ύφεση αλλά με ανάπτυξη.

Δηλαδή με μια τάση να βελτιωθεί η κατάσταση, ό,τι μπορεί να σημαίνει η βελτίωση για τον καθένα μας.

Με τα λίγα που καταλαβαίνω από οικονομία, το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Υποτίθεται ότι η ανάπτυξη έχει να κάνει με τη δυνατότητα που έχουμε ως άτομα, ως νοικοκυριά και ως κοινωνία να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, εκείνες που έχουν σχέση με την οικονομία. (Ποιες δεν έχουν;) Επειδή όμως η ανάπτυξη εξαρτάται από διάφορα μεγέθη, έχει σημασία να δούμε πού ακριβώς στηρίζεται η δική μας.

Συνοπτικά λέω πως έχει σημασία η κατανάλωση, οι επενδύσεις, οι δημόσιες δαπάνες, και το εμπορικό ισοζύγιο. Στη χώρα μας τι από όλα αυτά βελτιώθηκε;

Φαίνεται πως το μόνο που βελτιώθηκε ήταν η κατανάλωση (με τα λεφτά «μαύρα» τα πιο πολλά, από τον τουρισμό) ίσως και κάποιες δημόσιες δαπάνες, χάρη σε ευρωπαϊκά «πακέτα».

Τι γίνεται όμως με τις επενδύσεις; Τι γίνεται με το εμπορικό ισοζύγιο; Τι γίνεται με την παραγωγή δηλαδή εγχώριων προϊόντων, τόσο για την τοπική, κυρίως όμως για τη διεθνή αγορά;

Αυτά είναι πραγματική ανάπτυξη.

Τα άλλα είναι «παρηγοριά στον άρρωστο, ώσπου να βγει η ψυχή του»!

Χαρμολύπη!

141117 ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Για τη γιορτή του Πολυτεχνείου…

Τι κοινό έχει ο εορτασμός που γίνεται στα σχολεία κατά τις τρεις επετείους, 25^η Μαρτίου, 28^η Οκτωβρίου και Πολυτεχνείο;

Για όσους ξέρουν λίγο από σχολεία, ή θυμούνται κάτι από τα μαθητικά τους χρόνια, σίγουρα η 17^η Νοεμβρίου έχει κάτι διαφορετικό.

Σ’ αυτήν, ιδίως στα Γυμνάσια και στα Λύκεια, είναι πιο ενεργή η συμμετοχή των μαθητών, πολλές φορές τα παιδιά αναλαμβάνουν εξ ολοκλήρου τη διοργάνωση, με τραγούδια, προβολές, κείμενα που επιλέγουν τα ίδια.

Αν υπάρχει στο σχολείο και μια μαθητική μπάντα, τότε η γιορτή εξελίσσεται σε μικρή συναυλία με τραγούδια που έχουν κάποιο σύγχρονο μήνυμα.

Ωστόσο, ανάμεσα στις τρεις επετείους υπάρχει ένας κρυφός σύνδεσμος. «Και οι τρεις έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι τις συνοδεύει το ιδεολογικό περιτύλιγμα της νίκης των λίγων και αδύναμων επί των πολλών και ισχυρών –το Πολυτεχνείο, αντί να είναι η γιορτή της δημοκρατίας, είναι συγκρουσιακή επέτειος, όπως ήταν και πιο πραγματικό γεγονός του Πολυτεχνείου».

Τα λόγια σε εισαγωγικά είναι από το βιβλίο «Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία», του Δημήτρη Ψυχογιού, από τις εκδόσεις Επίκεντρο, στο οποίο υπάρχει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο για τη «χούντα και το Πολυτεχνείο… τότε και τώρα», όπως το ονόμασε ο συγγραφέας.

Ο οποίος δεν είναι ο πρώτος τυχαίος, που μιλά για το θέμα. Αντιστασιακός ο ίδιος, σύντροφος στις βομβιστικές επιθέσεις του Σάκη Καράγιωργα, κατηγορήθηκε αργότερα μέχρι και για αρχηγός της «17Ν», πλήρωσε και πληρώνει ακόμη την αντιδικτατορική του δράση -επομένως αξίζει να προσέξουμε τα λεγόμενά του.

Θέλω να σας μεταφέρω κάποιες σκέψεις του, μέρα που είναι, οι οποίες,  θεωρώ, έχουν ενδιαφέρον, ιδιαίτερα στα χρόνια που ζούμε. (Το βιβλίο εκδόθηκε πέρσι).

Πρώτα πρώτα κάνει έναν σημαντικό διαχωρισμό για το τι ήταν η χούντα στα μάτια των παλαιοτέρων από τη μια, εκείνων που είχαν ζήσει τον εμφύλιο, όταν «δεν υπήρχε οικογένεια από τη μία ή την άλλη πλευρά που να μην έχει θύμα, που να μην έχει υποστεί τη βία του αντιπάλου», και, από την άλλη της νεότερης γενιάς.

Διαβάζω: «Τη μοναξιά της αντίστασης κατά της χούντας τη θυμούνται λίγοι, γιατί λίγοι συμμετείχαν, γιατί λίγοι είχαν δει τη χούντα σαν αποτρόπαια ρήξη με την προηγούμενη κατάσταση».

Σ’ αυτούς τους λίγους συμπεριλαμβάνει το πολιτικό προσωπικό και τους διανοούμενους –ανεξάρτητα σε ποιο «στρατόπεδο» ανήκαν- και τους φοιτητές.

Το άλλο πουλάκι:

Οι υπόλοιποι το είδαν σαν μια συνέχεια με το πρόσφατο παρελθόν.

Αφού τον Απρίλη του ‘67 είχαν περάσει μόλις «3-4 χρόνια από τότε που είχαν βγει οι τελευταίοι αριστεροί από τις φυλακές, που είχε ατονήσει η απαίτηση “πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων”, η πρόσκληση να περάσεις από το αστυνομικό τμήμα “δι’ υπόθεσίν σας”. Μόλις έξι χρόνια είχαν περάσει από τις εκλογές “βίας και νοθείας” του 1961, τέσσερις από τη δολοφονία Λαμπράκη –το Κυπριακό, τα Ιουλιανά και η Αποστασία ήταν τα επίκαιρα γεγονότα που καθόριζαν την πολιτική ζωή, αυτά είχαν ανοίξει τον δρόμο για τη δικτατορία».

Ο συγγραφέας τονίζει ιδιαιτέρως και κάτι άλλο. Εκτός από το Πολυτεχνείο, θεωρεί γεγονός ορόσημο την εισβολή στην Κύπρο, αφού αυτή –δηλαδή οι ευθύνες της χούντας γι’ αυτή- είναι που την απονομιμοποίησαν ακόμη και στα μάτια εκείνων που την έβλεπαν με συμπάθεια. Και δεν ήταν λίγοι.

Η χούντα, με την ανάκληση της μεραρχίας από την Κύπρο και το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, «πρόδωσε» ακόμη και τους εθνικιστές και τους εθνικόφρονες, τους οποίους καθόλου δεν ενοχλούσαν τα βασανιστήρια και οι διώξεις όσων… «δεν κάθονταν στα αβγά τους». Αφήστε που «η χούντα χάρισε και τα χρέη των αγροτών», γεγονός που, στα μάτια τους, της έδινε συγχωροχάρτι για τον «γύψο» στον οποίο έβαλε την Ελλάδα.

Έτσι, διωγμένοι αριστεροί και προδομένου εθνικόφρονες έγιναν όλοι αντιδικτατορικοί, μετά το 1974, στάση στην οποία ο συγγραφέας διακρίνει δόση ειλικρίνειας.

Σημειώνει βέβαια ότι «η ηρωική μας αφήγηση έλεγε ότι όλος ο ελληνικός λαός ήταν κατά, στο όνομά του αγωνιζόμασταν είτε με βόμβες είτε με διαδηλώσεις και προκηρύξεις -αλλά δεν ήταν έτσι».

Και κάπου παρακάτω διαβάζουμε:

«Στην πραγματικότητα, η εισβολή στην Κύπρο και η γενική επιστράτευση, η εμπόλεμη κατάσταση που δημιουργήθηκε, ήταν που απονομιμοποίησαν τη δικτατορία στη συνείδηση της πλειονότητας, των πολιτών και δημιούργησαν την αντιδικτατορική μεταπολιτευτική συναίνεση, όχι το Πολυτεχνείο –η εξέγερση αφορούσε προφανώς πολύ περισσότερους από όσους η αντίσταση των πρώτων χρόνων, αλλά ήσαν ακόμη μειοψηφία οι αντιδικτατορικοί, με την έννοια που απέκτησε μετά το 1974 ο όρος».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά όλα τα προσπερνάμε!

Και στεκόμαστε με έμφαση σε ένα «επαναστατικό γεγονός» την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που την τιμούμε όπως την τιμούμε, κάθε χρόνο.

Ξεχνάμε όμως να τονίσουμε κάτι σημαντικό, στο οποίο στέκεται ο Δημήτρης Ψυχογιός. Πως «η βίαιη εξέγερση ή η επανάσταση για τη δημοκρατία γίνεται για να εξαλειφθεί η βία των ισχυρών και να μη χρειάζονται νέες εξεγέρσεις ή επαναστάσεις».

Ξεχνάμε δηλαδή πως «η επανάσταση για τη δημοκρατία θα έπρεπε να είναι η τελευταία επανάσταση», αφού τη δημοκρατία τη θέλουμε για χίλιους δυο άλλους λόγους, όχι όμως για να… μπορούμε να επαναστατούμε όποτε γουστάρουμε και μάλιστα χωρίς αντιστάσεις.

Εμείς όμως φτάσαμε να δημιουργήσουμε έναν νέο, ιδιότυπο «δημοκρατικό κανόνα», που είναι «η διά της εξεγέρσεως κατάργηση της δημοκρατικού κανόνα».

Και το κάνουμε αυτό επειδή δεν τονίζουμε δεόντως, ιδίως στα νέα παιδιά, ότι «η αντίσταση στην Κατοχή και η αντίσταση κατά της Χούντας […] υπήρξαν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αιματηρές συγκρούσεις ενάντια σε επώδυνες πραγματικότητες, αποσιωπώντας ότι ανάμεσά τους υπήρξε αιματηρός εμφύλιος, ότι οδήγησαν σε εθνικές καταστροφές».

Τα υπόλοιπα στο βιβλίο…

Λόγω της ημέρας…