150203 ΨΑΧΤΗΡΙ

Το ένα πουλάκι:

Παγιδευμένοι στο Google!

Δε μπορώ να πω, έχει τις χάρες του το διαδίκτυο και ειδικά η μηχανή αναζήτησης του Google. Μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα, αν ξέρεις πώς να ψάξεις. Αν μάλιστα γνωρίζεις και πώς να «φιλτράρεις» αυτά που βρίσκεις, τότε έχεις στα χέρια σου ένα πολύτιμο εργαλείο.

Το πρόβλημα με τα εργαλεία είναι ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για καλό και για κακό, ανάλογα με τις ικανότητες και τις διαθέσεις εκείνου που τα χρησιμοποιεί.

Έτσι και το διαδίκτυο μπορεί να αξιοποιηθεί για να κάνει κάποιος τη δουλειά του, μπορεί όμως και να γίνει πηγή κακών.

Όταν λέμε κακών, μην πάει ο νους σας στο… κακό. Θα σας εξηγήσω ακριβώς πού θέλω να πάει.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως στη μεγάλη αυτή εφεύρεση που λέγεται διαδίκτυο βρισκόμαστε όλοι μέσα -οι ζωές μας εννοώ-, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο.

Εξαρτάται από το πόσο επέτρεψε ο καθένας τον εαυτό του να εκτεθεί ανεβάζοντας, στοιχεία για τον εαυτό του, αλλά κι από το πόσο ο δημόσιος και ο ιδιωτικός βίος του γίνονται αντικείμενα προσοχής και έκθεσης.

Πάντως, για να τη γλιτώσει κάποιος είναι αρκετά δύσκολο, έως αδύνατο.

Τι γίνεται, λοιπόν; Πράγματα που έχεις πει ή έχεις κάνει στο παρελθόν, πράγματα που τα έχεις ξεχάσει κι εσύ ο ίδιος, βρίσκονται και ζουν στο διαδίκτυο, έτοιμα να ανασυρθούν (και να ξαναδημοσιοποιηθούν) σε πρώτη ζήτηση. Είπαμε, αυτό είναι και καλό και κακό.

Όταν, ας πούμε θέλεις να θυμηθείς πράγματα που δεν μπόρεσες να συγκρατήσεις στη μνήμη σου το διαδίκτυο και το Google είναι εκεί για να σε βοηθήσουν.

Πέρα από τα «εγκυκλοπαιδικά» στοιχεία, μπορείς να βρεις δηλώσεις, συνεντεύξεις, πίνακες, στοιχεία και οτιδήποτε άλλο σου χρειάζεται, προκειμένου να εμπλουτίσεις με επιχειρήματα μια θέση σου ή να στριμώξεις στον τοίχο κάποιον συνομιλητή.

Το πρόβλημα όμως με την τεράστια «μνήμη» που έχει το διαδίκτυο, είναι πως συγκρατεί και στοιχεία που ο ενδιαφερόμενος θα ήθελε ίσως να ξεχαστούν.

Όταν λέω ο ενδιαφερόμενος δεν εννοώ εκείνον που τα ψάχνει, αλλά εκείνον στον οποίο αφορούν.

Το άλλο πουλάκι:

Πού να ήξερες…

Κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί η ζωή του, αφού αυτή η άτιμη παίζει διάφορα παιχνίδια, ευχάριστα και δυσάρεστα, κι αυτός εξάλλου είναι ο λόγος που την αγαπάμε.

Πώς μπορείς να ξέρεις, λοιπόν, τι θα είσαι και πού θα βρίσκεσαι μετά από πολλά χρόνια, ώστε να προγραμματίζεις από τώρα την δημόσια εικόνα σου και το προφίλ σου.

Φανταζόταν, για παράδειγμα, κανείς από τους σημερινούς υπουργούς, πριν από δέκα χρόνια, ότι θα βρισκόταν κάποτε σ’ αυτή τη θέση;

Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.

Παρένθεση! Αυτή είναι μια από τις πιο ουσιαστικές επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ. Επιτρέπει, πλέον, στον καθένα και ειδικά σε όσους βρίσκονται στα μικρά κόμματα, να ονειρεύονται πως κάποια μέρα θα έχουν κι αυτοί την τύχη των Συριζαίων.

Ενώ δηλαδή τα μέχρι στιγμής όνειρα τους έφταναν στο να μπουν στη βουλή, άντε και να μεγαλώσουν κάπως το ποσοστό τους, σήμερα, μετά την πορεία που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν ελεύθερα να ονειρεύονται πως μια μέρα θα κυβερνήσουν τον τόπο. Ή θα τον ξανακυβερνήσουν, αφού έχουμε και τέτοιες περιπτώσεις ονειροπόλων!

Μπορεί να λέγαμε από παλιά πως «αυτός είναι ο τελικός στόχος του καθενός που ασχολείται με την πολιτική», η ζωή όμως μας είχε δείξει πως για τους περισσότερους ο ρόλος που τους επιφυλάσσει ήταν εκείνος του κομπάρσου. Τώρα όλα είναι δυνατά και το δικαίωμα στο όνειρο έχει πλέον κατακτηθεί.

Κλείνει η παρένθεση και λέγαμε πως όταν δεν μπορείς να δεις ένα τέτοιο μέλλον για τον εαυτό σου, ε, δεν θεωρείς ότι είναι απαραίτητο να προσέχεις και πολύ τα λόγια και τις πράξεις σου.

Λες και κάτι παραπάνω, κάνεις και καμιά νεανική κουταμάρα (γράφεις, ας πούμε, ποιήματα της συμφοράς για να ρήξεις καμιά γκόμενα) χωρίς να υπολογίζεις πως αυτά μπορεί να τα βρεις μπροστά σου, όταν γίνεις πρόσωπο άξιο προσοχής των ΜΜΕ αλλά και του κάθε περίεργου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά όλα όμως είναι πλέον στη διάθεση του καθενός.

Κι έτσι βλέπεις δίπλα στο όνομά σου λόγια και φωτογραφίες που έρχονται από το παρελθόν, για να γίνουν «εργαλείο» στα χέρια όποιου επιθυμεί να τα αξιοποιήσει προκειμένου να σε εκθέσει.

Δήθεν.

Διότι, κανονικά, αυτά δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρουν κανέναν. Ποιος νοιάζεται αν η πρώτη κυρία της χώρας –θυμόσαστε την περίπτωση- έκανε γυμνισμό στα νιάτα της; Μόνο η «αυριανή», δυστυχώς όμως και όσοι τη διαβάζουν.

Έτσι και τώρα που θα δείτε να ξεφυτρώνουν διάφορα για τα πρόσωπα που παίζουν σήμερα πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτική ζωή. Από φωτογραφίες σε νεανικές τρέλες και «κακές» παρέες, μέχρι κείμενα και ποιήματα. Αγνοήστε τα. Ακόμα και τις αντιπολιτευτικές δηλώσεις, που γινόταν πάνω στον οίστρο της επίθεσης στην κυβέρνηση. Δεν έχουν πλέον καμιά σημασία, παρ’ όλο που οι πολύ πρόσφατες δεσμεύουν εκείνους που τις έκαναν. Ή έτσι νομίζουν οι ίδιοι.

Εμάς καθόλου. Από εδώ και μπρος να ελέγχουμε τι λένε και τι κάνουν, αφού κάθε τι από αυτά επηρεάζει τις ζωές μας.

Τα παλιά, ας παν στην ευχή!

Δεν είναι ιστορία!

150202 ΒΙΑΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Εμείς έχουμε υπομονή.

Γι’ αυτό και σκεφτήκαμε να δώσουμε τον απαραίτητο χρόνο στην κυβέρνηση, πριν αρχίσουμε τη γκρίνια και την κριτική. (Κριτική χωρίς γκρίνια είναι σκορδαλιά δίχως σκόρδο!)

Κάποιοι άλλοι δεν άντεξαν. Ο όρκος τους πείραξε, το ντύσιμο τους πείραξε, ένα σωρό ανούσια ζητήματα, που δεν τα λες ούτε δευτερεύοντα.

Τη γάτα τη θέλεις για να πιάνει ποντίκια. Τώρα, άμα έχει φουντωτή ή λεπτή ουρά, άμα είναι μονόχρωμη ή παρδαλή, άμα φοράει κορδέλα ή κουδουνάκι δεν πρέπει να σ’ ενδιαφέρει.

Εκτός αν δεν θέλεις γάτα για ποντίκια, αλλά για φιγούρα, να κάθεται στον καναπέ και να παίζει με τους καλεσμένους σου…

Δεν βιαζόμαστε, λοιπόν. Εκείνοι που βιάστηκαν και μάλιστα υπερβολικά είναι οι ίδιοι οι υπουργοί της νέας κυβέρνησης.

Σταθείτε, ρε παιδιά, πάρτε το χαρτοφυλάκιο, πάτε στο γραφείο σας, ενημερωθείτε πρώτα τι και πόσα παραλαμβάνει και μετά βγείτε για δηλώσεις μέτρων.

Δεν υπάρχει βία. Εμείς καταλαβαίνουμε ότι το «Κυριακή ψηφίζουμε, Δευτέρα αλλάζουν όλα» ήταν σχήμα λόγου, ένα προεκλογικό σύνθημα. Εσείς δεν το καταλάβατε;

Αφήστε να περάσει καμιά βδομάδα και μετά ανακοινώνετε όσα έχετε στο μυαλό σας.

Διότι, όπως βλέπετε, εκτός από εμάς, που έχουμε υπομονή και μπορούμε να δώσουμε όση πίστωση χρόνου χρειαστεί, σας ασκούν και κάτι άλλο, οι οποίοι έχουν μάθει να παίζουν με τα δευτερόλεπτα.

Πουλάνε, λοιπόν, όσο όσο τις μετοχές τους και την κάνουν για άλλους κόσμους, πιο… εφικτούς.

Θα μου πείτε, μια αριστερή και ριζοσπαστική κυβέρνηση πρέπει να ενδιαφέρεται για τα προβλήματα του λαού (με συγχωρείτε, του Λαού) κι όχι εκείνων που έχουν λεφτά και τα παίζουν στα χρηματιστήρια.

Αυτοί, όπως θα έλεγε και το πάλαι ποτέ αριστερός Σημίτης «ας πρόσεχαν» ή, ας πάνε να κόψουν το λαιμό τους.

Έλα όμως που, πηγαίνοντας, παίρνουν μαζί και τα λεφτά τους, τα οποία έχουμε ανάγκη. Ή δεν τα έχουμε;

Ρωτάω, γιατί κάτι έχω ακούσει για προσκλητήριο επενδυτών. Τώρα πού θα επενδύσουν οι άνθρωποι, αφού εδώ εμείς θα τα έχουμε όλα κρατικά είναι ένα άλλο θέμα.

Το άλλο πουλάκι:

Ας κάνουν εργοστάσια.

Θα μου πείτε και γιατί να τα κάνουν εδώ κι όχι στη Βουλγαρία, ας πούμε, όπου το μεροκάματο είναι πολύ μικρότερο, κι εγώ θα σας απαντήσω πως άλλο Ελλάδα κι άλλο Βουλγαρία.

Επενδύοντας εδώ, βάζεις τα λεφτά σου σε μια χώρα με ιστορία (με συγχωρείτε, Ιστορία), είναι σαν να αγοράζεις (να επενδύεις σε) ένα κλασικό έργο τέχνης.

Δίνεις κάτι παραπάνω, αλλά έχεις την ικανοποίηση ότι επενδύεις σε πολιτισμό, ότι βοηθάς να σωθεί ένα έργο τέχνης –κάτι τέτοιο δεν είναι ολόκληρη η χώρα μας;

Τώρα βέβαια, μαζί με το έργο τέχνης φορτώνεσαι και τους φύλακές του, τους συντηρητές του, όλους εμάς δηλαδή, όμως έτσι είναι αυτά τα πράγματα.

Οι επενδυτές λοιπόν, θα έρθουν. Νομοτελειακά!

Όπως νομοτελειακά θα αρχίσουν και οι Έλληνες να κόβουν αποδείξεις, να πληρώνουν φόρους, να έχουν ασφαλισμένους όλους τους εργαζόμενους, ακόμη και να μην πετάνε σκουπίδια σε ρεματιές.

Διότι τώρα ξέρουν πως οι «θυσίες» τους αυτές πιάνουν τόπο, δεν γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποια αντιλαϊκή κυβέρνηση, αλλά εργαλείο αξιοποίησης από μια αριστερή και ριζοσπαστική κυβέρνηση.

Ας πάνε, λοιπόν στην ευχή οι κεφαλαιοκράτες επενδυτές, οι τοκογλύφοι. Θα έρθουν άλλοι καλύτεροι.

Γιατί είπα στην ευχή κι όχι στο διάλο; Μα, γιατί, όταν δεν υπάρχει Θεός δεν υπάρχει και διάβολος, αυτά πάνε μαζί, φούστα μπλούζα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς; λάθος κάνετε.

Βεβαίως και είμαστε συνεπείς σ’ αυτά που λέμε και δίνουμε χρόνο στην κυβέρνηση. Αν ακούσατε καλά, δεν σχολιάσαμε καθόλου τα διάφορα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί.

Μιλήσαμε μόνο για τη βιασύνη να εξαγγελθούν, λες και δεν υπάρχει αύριο. Δηλαδή σχολιάσαμε το γεγονός ότι η ίδια η κυβέρνηση δεν δίνει χρόνο στον εαυτό της.

Αλλά και γι αυτό υπάρχει εξήγηση, άρα και κατανόηση.

Όταν μια νοικοκυρά μπαίνει σ’ ένα βρώμικο και ακατάστατο σπίτι, δεν χασομεράει, ανοίγοντας την τηλεόραση ή πίνοντας καφέ. Αρπάζει σκούπα, ξεσκονόπανο και σφουγγαρίστρα και ρίχνεται στη δουλειά.

Πώς κάνουν οι μάνες, όταν πάνε να «δουν» τα παιδιά τους που σπουδάζουν; Έχετε ακούσει καμιά να λέει «πήγα στο παιδί μου στη Θεσσαλονίκη και είδαμε κι ένα θέατρο»; Ή, κατέβηκα να δω τη φοιτήτρια στην Αθήνα και είδαμε και δυο συναυλίες»;

Όχι! Σκούπισμα, καθάρισμα, πλύσιμο, μαγείρεμα, από τη στιγμή που πατούν το πόδι τους, μέχρι που θα φύγουν.

Αμάν! Τι είπα; Βεβαίως και είναι έτσι. Οι μανάδες βιάζονταν γιατί δεν έχουν χρόνο στη διάθεσή τους. Ξέρουν ότι θα πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά, να συμμαζέψουν το σπίτι και μετά θα… φύγουν. Θα επιστρέψουν στην έδρα τους.

Για να αναλάβει ο κανακάρης να το ξανακάνει σαν τα μούτρα του. Αυτό όμως δεν ισχύει για την κυβέρνηση. Αυτή ήρθε, τη φέραμε με την ψήφο μας (ως λαός εννοώ, μην παρεξηγηθούμε) για να μείνει. Μην πλακωθούμε, λοιπόν, στις αλλαγές και τις τελειώσουμε όλες σε κάτι μήνες και μετά δεν έχουμε τι να κάνουμε.

Θέλει ρέγουλα η διακυβέρνηση, όπως το μπιλιάρδο!

Η βία ψήνει το ψωμί,
μα δεν το καλοψήνει!

150130 ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Κυβέρνηση έχουμε.

Τώρα, χρειαζόμαστε και αντιπολίτευση.

Μη βιάζεστε, ξέρω πολύ καλά τι θα μου πείτε. Ότι έχουμε, μάλιστα και αξιωματική και από τις άλλες.

Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω κι ελάτε να το συζητήσουμε ψύχραιμα.

- Εμείς οι Έλληνες έχουμε ένα χούι.

- Σιγά το πράγμα. Μόνο ένα;

- Όχι, αλλά εγώ τώρα θα μιλήσω γι αυτό το ένα, το οποίο το ονομάζω το σύνδρομο του καλλιεργητή. Του Έλληνα καλλιεργητή. Είναι δική μου ορολογία και θα σας εξηγήσω πώς την επινόησα και πού είναι η εφαρμογή της στο κοινωνικό και το πολιτικό πεδίο.

Ποιο είναι το σύνδρομο του καλλιεργητή;

Ο (Έλληνας, γι’ αυτόν μιλάμε πάντα) καλλιεργητής δεν ξέρει τι θέλει να καλλιεργήσει. Δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι ταιριάζει στο χωράφι του, τι ταιριάζει στον ίδιο, τι αγαπάει να κάνει στο κάτω κάτω. Δεν τον ενδιαφέρει επίσης να κάνει μια έρευνα αγοράς να δει ποιο προϊόν έχει ζήτηση, πού υπάρχουν προοπτικές για το μέλλον…

Πώς καλλιεργεί το χωράφι του;

Βλέπει τι βάζει ο διπλανός! Όχι ο οποιοσδήποτε διπλανός, αλλά εκείνος που πήρε πέρσι καλή σοδειά και καλή τιμή. Ή καλή επιδότηση.

Πήγε καλά η ντομάτα; Όλοι ντομάτα του χρόνου, με αποτέλεσμα, φυσικά, η τιμή να είναι χαμηλή και η χρονιά να μην πάει καλά.

Αυτή η λογική τής «μόδας» κυριαρχεί παντού. Έφτανε να ανοίξει ένας καφετέρια μέσα στην αγορά και σε λίγο οι καφετέριες γίναν περισσότερες από τα εμπορικά καταστήματα.

Θέλετε άλλο παράδειγμα; Έχετε μετρήσει πόσα μαγαζιά που πουλάνε χύμα αρώματα έχουν ανοίξει τελευταία στην αγορά;

Πόσο άρωμα πια να φορέσουμε;

Αμ’ το άλλο; Πόσα μαγαζιά έχουν ανοίξει με βότανα και όλα τα σχετικά; Τα έχετε μετρήσει; Τσάγια, αρωματικά κεριά, φυτικές βιταμίνες, θεραπευτικά βότανα, μπαχαρικά και ό,τι άλλο (δεν) χρειαζόμαστε, τουλάχιστον σε τόσο μεγάλες ποσότητες, που να δικαιολογούν τόσα νέα καταστήματα.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν μιλάμε για μόδα γενικώς!

Δεν μιλάμε καν για το φαινόμενο του μιμητισμού, το να αγοράσουμε όλοι θηριώδη τζιπ, ακόμη κι αν η εξόρμησή μας στα βουνά είναι μέχρι τους πρόποδες του Κορυλόβου.

Μιλάμε για τη λογική της «μονοκαλλιέργειας», όλοι κάνουμε αυτό που βλέπουμε στον άλλο να έχει κέρδος.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην πολιτική.

Θα αναφέρω δυο παραδείγματα, ένα πρόσφατο κι ένα παλαιότερο, που θα το λέγαμε και διαχρονικό.

Πώς αντέδρασε ο Αντώνης Σαμαράς στο εκλογικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών;

Ελάτε, τα έχουμε ξαναπεί αυτά.

Πολύ σωστά! Δεν προσπάθησε να δει τι δεν πάει καλά στην πορεία των αλλαγών που (με χίλια ζόρια και δυο χιλιάδες πιέσεις) είχε ξεκινήσει, παρά προσπάθησε να μιμηθεί τους αντιπάλους.

Έγινε ένα κόμμα που αντιπολιτευόταν τον εαυτό του και, στη συνέχεια, μιμήθηκε εντελώς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πήγε να παίξει μπάλα στο αντιμνημονιακό γήπεδο. Σκίζουν τα μνημόνια αυτοί; Εμείς τα σκίζουμε πιο μπροστά. Χαρίζουν τον ΕΝΦΙΑ αυτοί; Τον χαρλιζουμε εμείς στα σίγουρα… Και έχασε.

Μια παρατήρηση εδώ. Αν θέλετε τη γνώμη μου, οι ψηφοφόροι έπρεπε να είναι πολύ πιο αυστηροί με τον κύριο Σαμαρά. Διότι τώρα, με το ποσοστό που του έδωσαν, αυτός έχει κατσικωθεί στην προεδρία του κόμματος και δύσκολα τον ξεκουνάς. Σου λέει «δεν χάσαμε και πολλές ψήφους, αναμενόμενη ήταν μια μικρή πτώση για κυβέρνηση που αναγκάστηκε να πάρει τόσο δυσάρεστα μέτρα».

Ενώ αν έπαιρνε ένα πολύ μικρότερο ποσοστό…

Είπαμε όμως πως έχουμε κι ένα παλιότερο παράδειγμα.

Αφορά και πάλι το ίδιο κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία. Η οποία, στην προσπάθειά της να αντιπολιτευτεί το τότε ΠαΣοΚ, κατέληξε να γίνει ένα κακέκτυπό του. Κι έτσι –πώς το έλεγε το παλιό εκείνο αστείο;- όποιον και να ψήφιζες πάλι «αυτοί» έβγαιναν.

Και είδαμε τα χαΐρια τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Χρειαζόμαστε λοιπόν αντιπολίτευση.

Θυμίζω ότι μια σωστή αντιπολίτευση είναι πολύτιμη όχι μόνο στη χώρα, αλλά και στην κυβέρνηση. Μ’ αυτό τον τρόπο εξάλλου γίνεται χρήσιμη και στον τόπο, αφού συγκρατεί την κυβέρνηση από κακούς και επικίνδυνους χειρισμούς.

Δηλαδή, για να επανέλθουμε στο πρώτο παράδειγμά μας, η κυβέρνηση Σαμαρά δεν θα ήταν τόσο χάλια, αν και η αντιπολίτευση έκανε σωστά τη δουλειά της. Αυτό είναι και ένα αντεπιχείρημα σε όσους χρησιμοποιούν τη δικαιολογία «ναι, αλλά αυτοί δεν κυβέρνησαν ποτέ».

Ποιος μπορεί να αναλάβει το ρόλο μιας σοβαρής αντιπολίτευσης; Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό και για «το ποτάμι», το οποίο καλείται να καλύψει ένα μεγάλο κενό.

Δεν αρκεί όμως μόνο του. Διότι η χώρα, εκτός από μια σοβαρή κεντροαριστερά, θα πρέπει να έχει και μια εξίσου σοβαρή κεντροδεξιά παράταξη.

Ελπίζω, μετά από τόσα που είπαμε, να μη βρεθεί να πει κανείς «και τι σε κόφτει εσένα για την κεντροδεξιά».

Αν θέλετε κι άλλο επιχείρημα, να σας πω πως στην πολιτική, όπως και στη φύση, το κενό δεν είναι ανεκτό. Το όποιο κενό πάει να σχηματιστεί έρχεται να το καλύψει κάτι άλλο.

Είδατε τι πάθαμε που μείναμε χωρίς αντιπολίτευση λόγω συγκυβέρνησης ΠαΣοΚ, Νέας Δημοκρατίας (και ΔΗΜΑΡ). Το κενό καλύφθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους Καμμένους και τη Χρυσή Αυγή.

Τώρα να δούμε…

Ισχυρή αντιπολίτευση
ίσον σοβαρή αντιπολίτευση!

150129 ΣΧΟΛ(Ι)ΑΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Σχόλιο στο σχόλιο.

Έχει ενδιαφέρον, αυτές τις πρώτες μέρες μετά τις εκλογές, να διαβάζει κανείς πώς σχολιάζουν διάφοροι, ένθεν και ένθεν, το εκλογικό αποτέλεσμα.

Φυσικά μιλάω για σοβαρούς σχολιαστές, όχι για ακραίους τύπους που, αν τους διαβάζεις τους κάνεις μεγάλη χάρη -εκτός του ότι αηδιάζεις.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στην τοποθέτηση κάποιου σχολιαστή απαντούν με δικά τους σχόλια αναγνώστη από όλες τις πλευρές, μάλιστα, με τις δυνατότητες που μας δίνει η τεχνολογία, συχνά απαντούν και ο ένας στον άλλο.

Επιτρέψτε μου να σας μεταφέρω τμήμα ενός τέτοιου «διαλόγου».

Γράφει στην Καθημερινή ο Παντελής Μπουκάλας: «Οι πολίτες υπερψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να γνωρίζουν όλοι ή να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το ποιες οι συνιστώσες του και οι μεταξύ τους διαφορές. Ψήφισαν εξίσου (ή περίπου) ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα. Με θυμό, αλλά και προσδοκώντας μερική έστω αλλαγή της ασφυκτικής καθημερινότητάς τους και σαφέστερο σεβασμό των δημοκρατικών κανόνων και της εθνικής αυτοτέλειας.

Κατέθεσαν την ψήφο τους χλευάζοντας τις σφόδρα αντιδημοκρατικές προσπάθειες του ξένου παράγοντα (της Τρόικας, των Βρυξελλών, μεγάλων ΜΜΕ και όμως ιδιαιτέρως της γερμανικής ηγεσίας) να χειραγωγήσουν τους Έλληνες ψηφοφόρους διά του φόβου.

Έτσι, ένα κόμμα της Αριστεράς και μάλιστα της ριζοσπαστικής και όχι της σοσιαλδημοκρατικής, είδε το ποσοστό του να οκταπλασιάζεται εν συγκρίσει με το 4,6% του 2009. Το μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό κόμματος της Αριστεράς ήταν το 24,42% τη ΕΔΑ το 1958. Πάνω από μισόν αιώνα πριν».

Και καταλήγει ο εξαίρετος αυτός δημοσιογράφος:

«Με την ιστορικής σημασίας νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ο μεταπολιτευτικός κύκλος, που τόσες φορές είπαμε ότι έκλεισε, έκλεισε πράγματι με τρόπο σημαδιακό με την άνοδο στην εξουσία ενός κόμματος που ο πρόεδρός του γεννήθηκε το 1974, με την έναρξη ακριβώς της Μεταπολίτευσης. Στον κύκλο που ανοίγει, η Αριστερά οφείλει να αποδείξει ότι οι ιδέες της δεν προορίζονταν για τον ασφαλή χώρο της αντιπολίτευσης».

Το άλλο πουλάκι:

Κάποιες παρατηρήσεις.

Όταν το ΠαΣοΚ ήρθε στην εξουσία το 1981, δεν ήταν καθόλου «κεντροαριστερά», όπως λέμε σήμερα, που ξεχνάμε όχι μόνο την τότε ιδεολογική τοποθέτηση του «κινήματος», αλλά ακόμη και τα κεντρικά του συνθήματα.

Θυμίζω ότι μέσα σ’ εκείνο το ΠαΣοΚ υπήρχαν άνθρωποι που οι θέσεις τους δεν συγκρίνονταν σε… αριστεροσύνη -αν μου επιτρέπεται ο όρος- όχι με του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε με της αριστερής πλατφόρμας του.

Αλλά και ολόκληρου του ΠαΣοΚ (του τότε ΠαΣοΚ) το πρόγραμμα και οι διακηρύξεις βρισκόταν πολύ πιο αριστερά.

Είδαμε όμως τι έγινε.

Δυστυχώς, οι «στροφές», για να μην πω οι «κωλοτούμπες», έχουν ένα κακό. Πετάνε έξω από το όχημα πολύ κόσμο και όχι πάντοτε τον πλέον εκλεκτό και απαραίτητο για να προχωρήσει μια προσπάθεια ουσιαστικών αλλαγών.

Υπάρχει και μια άλλη διαφορά, πολύ πιο σημαντική, που μπορεί να μας προϊδεάσει για το μέλλον, αφού από την ιστορία πρέπει να διδασκόμαστε. Το ΠαΣοΚ του 1981 δεν είχε μόνο ψηφοφόρους, όπως συμβαίνει τώρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είχε τεράστιο αριθμό και μεγάλη κλίμακα στελεχών, σε όλους τους χώρους. Μέσω δε του συνδικαλισμού ήλεγχε τα πάντα, μέχρι και «τα παγκάρια των εκκλησιών», όπως συνήθιζε να λέει ένας φίλος.

Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελάχιστη έως καθόλου δύναμη στα συνδικάτα και γενικότερα στα διάφορα συλλογικά όργανα, αφού σε πολλούς μαζικούς χώρους, μέχρι πριν από δύο χρόνια, δεν υπήρχε καν δικό του ψηφοδέλτιο.

Βεβαίως, τώρα θα βρεθούν πολλοί «πρόθυμοι» να στηρίξουν ένα νέο άνοιγμα και στον συνδικαλισμό, όμως καταλαβαίνετε πως αυτό, από μόνο του, εμπεριέχει έναν τεράστιο κίνδυνο.

Είπαμε, να διδασκόμαστε κάτι και από την ιστορία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι θα στηρίξουν τα μέτρα;

Με τον κακό τρόπο που συνηθίσαμε να πολιτευόμαστε -και σ’ αυτό έχει τεράστια ευθύνη και η αριστερά- την επόμενη μέρα τα συνδικάτα που ελέγχονται από αντιπολιτευόμενες δυνάμεις θα κατέβουν σε απεργίες. Το ΚΚΕ το έχει δηλώσει ευθέως πως θα κάνει τη ζωή του ΣΥΡΙΖΑ δύσκολη και τι νομίζετε ότι θα κάνουν ΠαΣοΚ και ΝΔ;

Εκτός εάν τα μέτρα είναι τόσο φιλολαϊκά, οπότε αλλάζει το πράγμα. Μένει να το δούμε, αφού συνεννοηθούμε πρώτα τι ακριβώς εννοεί ο καθένας με το «φιλολαϊκό». Πάντως εμείς το λέμε από τώρα το  «όλα τζάμπα για όλους» όχι απλώς δεν είναι φιλολαϊκό, αλλά είναι και άδικο.

Είπαμε όμως για σχόλια σε σχόλια…

Σας διαβάζω κάτι που έγραψε κάποιος, προφανώς γνωστός του Παντελή Μπουκάλα θέλοντας να σχολιάσει τα παραπάνω:

«Πάντα μετρημένος και σοφός, ρε Παντελή. Μ’ αρέσουν οι ισορροπίες που κρατάς. Εν πάση περιπτώσει αυτό είναι ένα αναμφισβήτητα ιστορικό γεγονός και μια δικαίωση για όσους έχουν μια ηλικία. Είμαστε συνομήλικοι και πιθανόν να έχεις νιώσει τι «πα να πει δεξιά», από τότε που έκλεβαν το βαμβάκι του πατέρα μου, με το πρόσχημα ότι… έπεσε έξω ο βαμβακέμπορος και μέναμε στην ανέχεια, με βαρείς χειμώνες, χωρίς να μπορείς δίκαιο».

Και συνεχίζει (η ορθογραφία πάντα δική μου):

«Τους μίσησα όσο τίποτα στον κόσμο κι αυτό το μίσος είναι άσβεστο, Παντελή. Τα γράφω αυτά και κλαίω αυτή τη στιγμή, γι αυτό σου λέω αυτή η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι δικαίωση.

Κι ας γίνουν όλα κουρνιαχτός αύριο…»

Πώς σας φαίνεται;

Δικαίωμα στο σχόλιο!

150128 ΧΑΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Ποιοι έχασαν στις εκλογές;

Όπως συμβαίνει συνήθως στις εκλογικές αναμετρήσεις της χώρας, μετά την καταμέτρηση των ψήφων, νικητές υπάρχουν πολλοί. Ηττημένους σπάνια συναντάς. Ακόμα κι εκείνοι που είναι εντελώς έξω από τους στόχους τους, έτσι όπως τους είχαν θέσει προεκλογικά, πάντοτε βρίσκουν μια δικαιολογία για να πουν πως, αν δεν κέρδισαν, τουλάχιστον δεν έχασαν.

Δείτε, για παράδειγμα τον κύριο Σαμαρά. Εκείνο που βρήκε να πει είναι πως έπεσε μόνο (άκου, μόνο) δύο ποσοστιαίες μονάδες, από τις προηγούμενες εκλογές. Πράγμα συνηθισμένο για κυβερνήσεις. Άρα δεν έχασε.

Με μια αντίστοιχη λογική δεν έχασε και το ΠαΣοΚ, αφού το ποσοστό που του έλειπε το… βρήκε κάποιος «δικός τους».

Ασχέτως, λοιπόν, αν πήγαινε για τρίτη θέση και βρέθηκε στην έβδομη κάποιοι θεωρούν ότι το κόμμα τα πήγε σχετικά (βάζουν κι ένα «σχετικά») καλά στις εκλογές.

Τι κι αν, στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, το ποσοστό τους ήταν κάτω από εκείνο της Ένωσης Κεντρώων; Θυμίζουμε ότι η Θεσσαλονίκη είναι και η έδρα του και εκεί ο Βαγγέλης έχασε από τον Λεβέντη, με λάμδα κεφαλαίο, μην πάει ο νους σας πουθενά αλλού.

Με αφορμή το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, καλό θα είναι να σκεφτούμε και πάλι το παλιό ερώτημα.

Υπάρχει καλή και κακή ψήφος; Υπάρχει ψήφος ανώτερη και κατώτερη; Ποιοτική ή για πέταμα; Ψήφος σοβαρή ή για γέλια;

Αυτό είναι κάτι που, για να απαντηθεί, πρέπει να το σκεφτούμε σοβαρά. Διότι, στην προσπάθειά μας να το διερευνήσουμε, αγγίζουμε την ουσία της δημοκρατίας, η οποία, όπως συχνά συζητιέται, έχει ένα μειονέκτημα. Όλοι ψηφίζουν. Και όλες οι ψήφοι μετρούν το ίδιο.

Αφού λοιπόν η δημοκρατία παρέχει δικαίωμα ψήφου σε όλους και μετρά όλες τις ψήφους το ίδιο, αν αμφισβητήσεις τα αποτελέσματα αυτού του δικαιώματος, είναι σαν να αμφισβητείς την αξία της δημοκρατίας.

Μάλιστα. Όλοι ψηφίζουμε, άρα ό,τι κι αν ψηφίζει ο καθένας είναι -πρέπει να είναι- σεβαστό.

Το άλλο πουλάκι:

Όχι από όλους και όχι πάντα.

«Τρεις στους εκατό ψηφοφόρους», μου έλεγε ένας φίλος, «ψήφισαν τον Λεβέντη και τον Γκλέτσο», αφήνοντας υπονοούμενα για την «σοφία» των ψηφοφόρων, που συχνά εκθειάζεται από πολλούς.

Προσέξτε όμως. Την ίδια γνώμη μπορεί να έχουν πολλοί, αλλά δεν την λένε ανοιχτά. Το κυριότερο; Δεν είναι ίδια η γνώμη τους για όλα τα μικρά κόμματα και τους επικεφαλής τους, οι οποίοι μπορεί επίσης να θεωρηθούν «γραφικοί».

Σε καμιά περίπτωση. Αμέσως θα ειρωνευτούν με μεγάλη ευκολία το κριτήριο κάποιου που ψηφίζει Γκλέτσο, όχι όμως του άλλου που ψηφίζει μια από τις πολλές παραλλαγές των σταλινικών κομμάτων.

Τα οποία, όπως ακριβώς και η «Ένωση Κεντρώων», κατεβαίνουν επί χρόνια στις εκλογές και παίρνουν τις ψήφους ορισμένων ταγμένων, άντε και μερικών φίλων ή συγγενών τους.

Έτσι είναι όμως η δημοκρατία. Εκτός από το δικαίωμα του εκλέγειν, υπάρχει και το επίσης ιερό δικαίωμα του εκλέγεσθαι.

Αν αρχίσουμε να ειρωνευόμαστε εκείνους που θεωρούμε ότι το ασκούν χωρίς να έχουν αίσθηση της πραγματικότητας, τότε δυναμιτίζουμε τα θεμέλιά της.

Με άλλα λόγια και μόνο το γεγονός ότι αυτές οι υποψηφιότητες υπογραμμίζουν πως έχουμε ελεύθερες εκλογές, τους δίνει ένα νόημα.

Προσοχή! Δεν λέω πως πρέπει να ψηφίζουμε οτιδήποτε με ελαφριά καρδιά ή να μην έχουμε κριτήρια επιλογής, αφού όλοι έχουν δικαίωμα να κατεβαίνουν στις εκλογές. Ίσα ίσα που τα κριτήριά μας αυτά πρέπει να είναι πολύ αυστηρά. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε εκείνους που κατεβαίνουν χωρίς να το καλοεξετάσουν ή που σκέφτονται οι ίδιοι διάφορα για τους ψηφοφόρους (ζώα, βόδια κ.λπ.)

Αν, ωστόσο, το ερώτημα δεν τίθεται για τους υποψηφίους αλλά για εκείνους που τους ψηφίζουν και τα κριτήρια με τα οποία το κάνουν, θα σας θυμίσω πως, τις περισσότερες φορές, τα κριτήρια αυτά είναι πολύ πιο υψηλά από κάποια άλλα, εντελώς ωφελιμιστικά, που οδηγούν χιλιάδες ψηφοφόρους στο να στηρίζουν τα λεγόμενα μεγάλα κόμματα.

Τουλάχιστον αυτοί κάτι βρίσκουν, κάτι εκτιμούν, κάτι προσέχουν στις αποκαλούμενες «περιθωριακές» περιπτώσεις, τη στιγμή που οι άλλοι σκέφτονται απλώς θέσεις, βολέματα ή ψηφίζουν ό,τι τους πουν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας επανέλθουμε όμως στους χαμένους.

Που, όπως είπαμε, δεν το παραδέχονται.

Λοιπόν, ένας τρόπος για να διαβάσεις τα αποτελέσματα είναι το να αναζητήσεις ηττημένους όχι σε πρόσωπα αλλά σε στάσεις και νοοτροπίες.

Ας πούμε, μπορεί να έχασε η στάση της Άντζελας Γκερέκου, όμως σε άλλες περιπτώσεις οι ψηφοφόροι στήριξαν τις μεταγραφές.

Εκείνο που έχασε σίγουρα ήταν ο φόβος, η προσπάθεια να τρομοκρατηθούν οι πολίτες και να στραφούν προς κάτι κακό μεν, σίγουρο δε. Οι ψηφοφόροι δεν φοβήθηκαν και τόλμησαν, γυρίζοντας την πλάτη σε όσους επένδυσαν στην κινδυνολογία.

Έχασαν επίσης οι παλαιοκομματικές πρακτικές, αν κρίνουμε από τη στροφή που επιχείρησε ο κύριος Σαμαράς, μετά τις ευρωεκλογές και τους τύπους στους οποίους εμπιστεύτηκε όχι τη σωτηρία της χώρας, αλλά τη σωτηρία της παράταξής του.

Έχασε όμως και η προσπάθεια να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός κοινοβουλευτικού παιχνιδιού και αυτό είπαν μια άλλη ιστορία την οποία πρέπει να σχολιάσουμε χωριστά.

Διότι η δημοκρατία, όπως είπαμε, έχει χώρο για όλους, τι γίνεται όμως με εκείνους που απλώς την εκμεταλλεύονται;

Θα τα πούμε.

Χαμένοι και «χαμένοι»!