150212 ΕΤΣΙΘΕΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Βολονταρισμός!

Για όσους δεν κατανοούν τον όρο, ας δώσουμε έναν σύντομο ορισμό: Βολονταρισμός, ή βουλησιαρχία είναι η αντίληψη πως η βούληση κατέχει τα πρωτεία, σε σχέση με άλλες ανθρώπινες λειτουργίες, όπως, ας πούμε, η νόηση.

Πρακτικά τον συναντάμε, σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινής ζωής. Από την ποπ θεωρία πως «όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις», μέχρι την πολιτική θέση πως «η Ελλάδα ούτε εκβιάζει ούτε εκβιάζεται».

«Θύματα» του βολονταρισμού είμαστε λίγο πολύ όλοι, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, κάποιοι με την κακή έννοια και κάποιοι με την καλή.

Να σας εξηγήσω τι εννοώ. Η άποψη ότι ο κόσμος είναι ή θα γίνει τέτοιος που θέλω εγώ, μπορεί να ενισχύει την θεμιτή προσπάθεια για αλλαγή της πραγματικότητας, μπορεί όμως να ακουμπά και στην νοοτροπία του κακομαθημένου παιδιού, που χτυπά τα πόδια του στο πάτωμα περιμένοντας να γίνει το δικό του.

«Θύματα» του βολονταρισμού γινόμαστε σε πολλές περιπτώσεις. Κυρίως όταν αρνούμαστε να δεχτούμε και να αναλύσουμε μια δεδομένη κατάσταση ή όταν θέλουμε να πιστεύουμε πως αποτελούμε το κέντρο του σύμπαντος, επομένως όλα οφείλουν να περιστρέφονται γύρω από εμάς και να μας υπηρετούν.

«Θύμα» του βολονταρισμού είναι, εκ παραδόσεως, και η Αριστερά, η οποία, μεταξύ άλλων, πιστεύει πως «έτσι κι αλλιώς, ή γη θα γίνει κόκκινη», Γιατί; Γιατί το λένε οι θεωρητικοί και το επιθυμούν οι οπαδοί της Αριστεράς. Η γη «οφείλει» να γίνει κόκκινη, επειδή αυτό είναι πιο σωστό, πιο δίκαιο, πιο ηθικό, πιο…

Ελπίζω να καταλάβατε, με τόσα παραδείγματα, όχι μόνο τι είναι ο βολονταρισμός αλλά και πού θέλω να πάω τη συζήτηση.

Το θέμα είναι τι γίνεται όταν έρχονται και συγκρούονται δύο αντίθετοι… βολονταρισμοί, δηλαδή όταν τα θέλω και οι επιθυμίες μιας ομάδας έρχονται σε σύγκρουση με εκείνα μιας άλλης. Τι συμβαίνει σ’ αυτή την περίπτωση;

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Ό,τι συμβαίνει σε όλες τις συγκρούσεις. Ο πιο αδύναμος θα σπάσει το κεφάλι του, προξενώντας ίσως κάποιες μικροζημιές και στον άλλο, πράγμα που εξαρτάται από τη διαφορά ισχύος που υπάρχει μεταξύ τους. Ο άλλος τρόπος είναι να αφήσουν για λίγο τον βολονταρισμό στην άκρη και να καθίσουν να συζητήσουν, με δεδομένη πάντοτε τη διαπραγματευτική ισχύ του καθενός.

Το άλλο πουλάκι:

«Δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω».

Αυτό είναι το «επιχείρημα» που ακούγεται από τη δική μας πλευρά. «Δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, διότι ο λαός, με πρόσφατη εντολή, υπερψήφισε τις θέσεις μας καθιστώντας τες αδιαπραγμάτευτες».

Να άλλη μια καθαρή περίπτωση βολονταρισμού. Η οποία πατάει πάνω σε άλλη μια παθογενή παράδοση του τόπου μας.

Κάποια πράγματα δεν είναι θέμα εκλογών, ούτε τίθενται σε ψηφοφορία. Γιατί; Διότι, απλούστατα, η εφαρμογή τους ή όχι δεν εξαρτάται αποκλειστικά ούτε από τους ψηφοφόρους, ούτε από τους εκπροσώπους που εκείνοι εκλέγουν. Για να το πω χοντρά, δεν μπορούμε να απαιτήσουμε να είμαστε όλοι για πάντα νέοι και όμορφοι, επειδή ψηφίσαμε μια κυβέρνηση που μας υποσχέθηκε ότι θα φροντίσει γι’ αυτό.

«Δεν είναι το ίδιο», θα ισχυριστούν κάποιοι. «Η κυβέρνηση είχε απλώς υποσχεθεί ότι θα διαπραγματευτεί το χρέος με νέους όρους τους οποίους θα θέσει στους δανειστές και εκείνοι θα τους δεχτούν».

Να τος ο βολονταρισμός. Και γιατί, παρακαλώ, να τους δεχτούν; Διότι αυτό είναι σωστό, δίκαιο, ηθικό, εν πάση περιπτώσει διότι αυτό αποφάσισε ο ελληνικός λαός με μεγάλη και ρητή εντολή που έδωσε στην κυβέρνηση.

Είναι κανείς που δεν καταλαβαίνει κάτι; Είναι κανείς που περιμένει πως το σύμπαν -έστω η Ευρώπη- θα συνωμοτήσει για να υλοποιηθούν οι προεκλογικές εξαγγελίες της κυβέρνησης, επειδή αυτό το θέλουν πολλοί και πολύ;

Όσο για τη «λαϊκή βούληση», η οποία πρέπει να γίνει σεβαστή από όλους τους άλλους, ίσως μας διαφεύγουν κάποια νούμερα.

Μιλάμε για το 36% (ποσοστό που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ) του 60% (συμμετοχή στις εκλογές) των Ελλήνων, που αποτελούν το 1,9% των κατοίκων της Ευρώπης.

Ακόμη κι έτσι να το δεις, γιατί θα πρέπει όλοι οι άλλοι να «σεβαστούν» την απόφαση αυτού του πολύ μικρού ποσοστού;

Είπαμε όμως. Κάποια πράγματα δεν είναι θέμα συσχετισμού εκλογικών ποσοστών, αλλά πραγματικών δυνάμεων και διαπραγματευτικών όπλων που ο καθένας διαθέτει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμένα κάτι μου θυμίζει αυτό.

Από κάποιο σύλλογο με χίλια μέλη, πραγματοποιείται μια συνέντευξη με καμιά πενηνταριά παρόντες, οι οποίοι λαμβάνουν απόφαση με το συντριπτικό ποσοστό του 80%, δηλαδή σαράντα άνθρωποι, να πραγματοποιήσουν μια κινητοποίηση, ζητώντας παράλληλα και αύξηση.

Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων αρνούνται να υποχωρήσουν έστω και κατά τι από τις θέσεις τους, διότι εκφράζουν τη βούληση των συναδέλφων τους, οι οποίοι με μεγάλο ποσοστό τους εξουσιοδότησαν κ.λπ. Καταγγέλλουν μάλιστα τους «αντιπάλους» για αδιαλαξία, προσπάθεια εκβιασμού κ.τ.ό. και προχωρούν στην κινητοποίηση έχοντας στο πλάι τους  περισσότερους από τους σαράντα που πήραν τη σχετική απόφαση, και πέντε έξι από άλλους συλλόγους, οι οποίοι με ανάλογες διαδικασίες, αποφάσισαν να τους στηρίξουν.

Καλά όλα αυτά και άγια και τα βλέπουμε χρόνια τώρα στην ελληνική πραγματικότητα. Θα μπορούσαν μάλιστα να έχουν και εφαρμογή σε επίπεδο κρατών και διεθνών σχέσεων, με την προϋπόθεση ότι υπάρχουν τα πρώτα από μόνα τους και καθόλου οι δεύτερες.

Δεν υπάρχουν δηλαδή υπερκρατικοί σχηματισμοί και διακρατικές σχέσεις, αλλά απομονωμένα «εγωιστικά» κράτη που τραβούν το καθένα το δρόμο του.

Διαφορετικά και «εκβιασμοί» θα υπάρχουν και υποχωρήσεις θα γίνονται και προσπάθειες επιβολής των θέσεων και ό,τι περιλαμβάνει αυτό το άτιμο το παιχνίδι εξουσίας και ισχύος, όπως προσπάθησε να μας το διδάξει ο Θουκυδίδης, από την εποχή του ακόμη.

Επειδή έτσι θέλουμε!

150211 ΣΥΜΜΑΧΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ευχές και κατάρες.

Θέλεις να αρχίσουμε να μετράμε; Μπορεί να καταλήξουμε σε πολλές χιλιάδες ή εκατομμύρια.

Η ουσία όμως δεν είναι η ποσότητα, τουλάχιστον για εμάς. Θα ξέρετε σίγουρα ότι τέτοιου είδους «αμερικανιές», τύπου ρεκόρ Γκίνες, βρίσκονται πολύ μακριά από την αισθητική και τη λογική μας.

Για μας μετράει η ποιότητα. Όπως πολύ σοφά είπε ο Βασίλης Τσιτσάνης, με τον οποίο ασχολούμαστε αυτές τις μέρες, όταν ρωτήθηκε πόσα τραγούδια έχει γράψει -χίλια; δύο χιλιάδες;- «σημασία δεν  έχει ο αριθμός των τραγουδιών, αλλά πόσα από αυτά έγιναν επιτυχίες».

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να μετράμε τις επιτυχίες, δηλαδή εκείνους που πραγματικά ξεχωρίζουν και αξίζει να τους προσέξουμε, μέσα στο απέραντο πλήθος των Ελλήνων που θαυμάζουν –πλέον- τις κινήσεις της κυβέρνησης.

Πριν όμως ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση.

Όπως είπαμε και όπως θα έχετε προσέξει, δεν ασχολούμαστε καθόλου με το έργο της κυβέρνησης. Δίνουμε χρόνο και περιμένουμε.

Περιμένουμε με… ανάμεικτα συναισθήματα, κάτι σαν εκείνους που έχουν παίξει στο στοίχημα την ήττα της ομάδας τους. Δεν ξέρουν τι να παρακαλέσουν. Να χάσει η ομάδα και να πάρουν τα λεφτά ή να νικήσει και να τα χάσουν;

Εμείς πάντως, μπορεί να λέμε για ανάμεικτα συναισθήματα, σίγουρα όμως ευχόμαστε η ομάδα να νικήσει κι ας διαψευστούμε. Γι’ αυτό όμως δεν έχει νόημα να κάνουμε από τώρα, ή μάλλον τώρα, προβλέψεις και να κρίνουμε τις όποιες κινήσεις. Μένει να το δούμε. Περιμένουμε υπομονετικά αλλά και με αγωνία.

Ας κλείσουμε την παρένθεση, γιατί, αν το συνεχίσουμε κινδυνεύουμε να παραβούμε τον κανόνα μας.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν, χωρίς καμιά απολύτως αξιολογική σειρά. Έτσι στην τύχη:

Τάκης Μπαλτάκος. Θα τον είδατε κι εσείς φαντάζομαι να… «βαράει προσοχές μπροστά σ’ αυτά που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ». Και μόνο η έκφραση «βαράω προσοχές» δείχνει το ποιόν του ανθρώπου. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

Έπειτα έχουμε ολόκληρη τη Χρυσή Αυγή, η οποία κι αυτή φαίνεται έκπληκτη από τη στάση που κρατάει η κυβέρνηση απέναντι στους ξένους. Έκπληκτη θετικά. Καμαρώνει δηλαδή, μαζί με τα εκατομμύρια που λέγαμε πριν, την εθνικά υπερήφανη στάση μας, γεγονός που δείχνει ότι μπορεί να μην τους το είχανε εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ οι χρυσαυγίτες, όμως παραδέχονται πως έσφαλαν.

Το άλλο πουλάκι:

Έρχονται δεύτεροι.

Θυμίζουμε ότι, πριν ακόμη ξεκινήσουν οι δραστηριότητες (ε, πώς αλλιώς να τις πω;) της κυβέρνησης προκειμένου «να αλλάξει η Ευρώπη», με την εκλογή και μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρώτα συγχαρητήρια είχαν καταφθάσει από την κυρία Λεπέν, εκ Παρισίων.

Αυτή δεν περίμενε καν να δει, ήξερε τι σημαίνει για την Ευρώπη αυτή η «αλλαγή» που θα επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι τουλάχιστον φάνηκε από τη δήλωσή της.

Θέλετε και συνέχεια; Μπορείτε να την έχετε κάθε βράδυ στην οθόνη σας, αν παρακολουθήσετε την εκπομπή του κυρίου Καρατζαφέρη. Αυτός το εξειδικεύει κάπως το θέμα, αφού παρά τον θαυμασμό που δείχνει για τον ΣΥΡΙΖΑ, εστιάζει κυρίως στον ΓιάΝη Βαρουφάκη, φανατικός θαυμαστής του οποίου δηλώνει σε κάθε ευκαιρία.

Τέλος-τέλος, μέχρι στιγμής, διότι αναμένεται οπωσδήποτε συνέχεια- έχουμε και τον γνωστό και μη εξαιρετέο μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιο, ο οποίος εξυμνεί κι αυτός σε επιστολή του την κυβέρνηση και τη στάση της απέναντι στους ξένους.

Έπειτα αναρωτιέστε πώς να μη συγκεντρώνεται αυθορμήτων τέτοιο μεγάλο πλήθος στις πλατείες. Αναστάσεως ημέρα…

Το πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς είναι ότι ο ακροδεξιός κόσμος δεν είναι «κομπλεξικός». Ξέρει να αναγνωρίζει και να παραδέχεται τη στάση του αντιπάλου. Στο κάτω κάτω κάτι τέτοιο είπαμε κι εμείς στην αρχή. Αυτή τη στιγμή προέχει η πατρίδα.

Το δεύτερο συμπέρασμα έχει να κάνει γενικότερα με το στοιχείο της παραδοχής και της εκδήλωσης ικανοποίησης για τις ενέργειες κάποιου, από ανθρώπους ή χώρους που ο ίδιος δεν συμπαθεί.

Το έχουμε βιώσει κι εμείς και το έχουμε ξανασυζητήσει. Όταν κάποιος για τους οποίους έχεις τη χειρότερη γνώμη συμφωνούν μαζί σου, τότε αισθάνεσαι τουλάχιστον αμήχανα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Τι να κάνουμε;», που θα έλεγε κι ο Λένιν.

Φέρεται πως έχει πει και κάτι άλλο, πιο ταιριαστό για την περίπτωση: «Όταν ο εχθρός σου σε επαινεί, γύρνα πίσω σου και κοίταξε πού έχεις κάνει λάθος».

Πόσο πίσω όμως να κοιτάξει μια εντελώς νέα κυβέρνηση; Και τι λάθος μπορεί να έχει κάνει κάποιος, ο οποίος προσπαθεί να παραμείνει συνεπής στην προεκλογική ρητορική του;

Έπειτα, εδώ δεν μιλάμε για κάποιον «εχθρό» που σε επαινεί. Μιλάμε για μπαράζ δηλώσεων, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι ενορχηστρωμένο, ούτε φυσικά αποτέλεσμα κεντρικού σχεδιασμού. Πρόκειται μάλλον για τυχαία εκδήλωση, η οποία όμως δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά από εκεί ακριβώς απ’ όπου προήλθαν όλες οι εκδηλώσεις όψιμου (με την έννοια του μετεκλογικού) θαυμασμού προς την κυβέρνηση.

Από την ανάγκη να εκτονωθεί ένα κυρίαρχο αίσθημα ταπείνωσης που βίωσαν ή που πείστηκαν ότι βιώνουν, πάρα πολλοί Έλληνες. Είτε όμως συνέβη το πρώτο (βίωσαν) είτε το δεύτερο (πείστηκαν) η ουσία παραμένει μία και μόνο. Οι εκτονώσεις είναι καλές μόνο για… εκτόνωση. Δεν μπορεί μια χώρα να πορεύεται στο παγκόσμιο στερέωμα με αντιδράσεις παιδιού που δεν το παίζουν οι κακοί άλλοι.

Κάποτε και τα παιδιά μεγαλώνουν.

Μπράβο τους!

150210 ΨΕΥΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μια ιδέα είναι…

Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία με τα placebo, τα «φάρμακα» εκείνα τα οποία δεν περιέχουν καμιά απολύτως φαρμακευτική ουσία, όμως έχουν τη θαυματουργική ικανότητα να δρουν θεραπευτικά πάνω σε ασθενείς.

Η αρχική τους λειτουργία ήταν να χορηγούνται σε παράλληλες πειραματικές ομάδες, ώστε να ελέγχεται επιστημονικά καλύτερα η δράση των πραγματικών φαρμάκων.

Κάποια στιγμή, ένας εθελοντής που έπαιρνε μέρος σε πειράματα αυτού του είδους, αποφάσισε να αυτοκτονήσει, λαμβάνοντας μια μεγάλη ποσότητα από το φάρμακο.

Σε λίγο έπεσε κάτω με τρομερούς πόνους στο στομάχι, βέβαιος πως σε λίγα λεπτά πεθαίνει.

Κάποιοι τον αντιλήφθηκαν, τον «έτρεξαν» στις πρώτες βοήθειες και εκεί τον ρώτησαν τι δραστική ουσία πήρε, ποιο ήταν το φάρμακο. Επειδή δεν γνώριζε ακριβώς τους είπε ότι ήταν ένα άγνωστο φάρμακο που το έπαιρνε στο πλαίσιο ενός πειράματος.

Αμέσως οι γιατροί επικοινώνησαν με τον συνάδελφο τους, για να τον ρωτήσουν τι περιείχε το σκεύασμα.

«Τίποτε», τους είπε αυτός. «Ο συγκεκριμένος εθελοντής ήταν στην ομάδα που της χορηγούνται placebo, φάρμακα χωρίς καμιά απολύτως δραστική ουσία».

«Μα αυτός χτυπιέται από τους πόνους και είναι βέβαιος πως πεθαίνει», δήλωσαν οι γιατροί από τις πρώτες βοήθειες.

«Η ιδέα του είναι», τους απάντησε τότε ο πειραματιστής.

Πράγματι, μόλις πήγαν στον «ετοιμοθάνατο» και του είπαν πως τα φάρμακα με τα οποία πήγε να αυτοκτονήσει ήταν αέρας κοπανιστός, πέρασαν και οι πόνοι και όλα.

Σηκώθηκε και έφυγε, χωρίς να γνωρίζουμε αν συνέχισε να παίρνει μέρος σε τέτοιου είδους πειράματα. Πάντως η διάθεση για αυτοκτονία του έφυγε μάλλον για καλά.

Τόση είναι η δύναμη της υποβολής και της αυθυποβολής. Πάνω σ’ αυτήν βέβαια στηρίχτηκαν και έκαναν χρυσές δουλειές διάφοροι κομπογιανίτες ανά τους αιώνες και να μην αμφιβάλλετε ότι το κάνουν και σήμερα.

Δείτε, ας πούμε, πώς ξαφνικά μια ολόκληρη κοινωνία ανακαλύπτει με ρυθμούς υστερίας ότι έχει ευαισθησία στην τάδε ουσία, την οποία μέχρι χθες αγνοούσαν οι πάντες, και πώς στήνεται αμέσως ένα τεράστιο εμπόριο από προϊόντα «ελεύθερα» από αυτήν.

Δεν λέμε ονόματα, γιατί έχουμε και φίλους εμπόρους…

Το άλλο πουλάκι:

Η επιστήμη προχωράει.

Έτσι, νεότερα δεδομένα μας διαβεβαιώνουν πως τα placebo όχι μόνο θεραπεύουν διάφορους ασθενείς, αλλά το κάνουν πολύ καλύτερα, όταν αυτά είναι «ακριβά».

Δείτε πως έχει η πειραματική κατάσταση. Οι ασθενείς υποτίθεται ότι λαμβάνουν δυο δόσεις από την ίδια δραστική ουσία, με τη διαφορά ότι, για κάποιους λόγους, η μία είναι πολύ ακριβότερη από την άλλη.

Αποτέλεσμα; Ενώ στην πραγματικότητα δεν τους χορηγήθηκε παρά φυσιολογικός ορός, οι περισσότεροι δήλωσαν ότι το ακριβό «φάρμακο» ενήργησε πολύ καλύτερα πάνω τους.

Φανταστείτε εφαρμογές που θα μπορούσε να έχει αυτό το επιστημονικό εύρημα στην θεραπεία ασθενειών, ιδιαίτερα σε φτωχές χώρες. Ένα σύστημα υγείας που μπορεί να χορηγεί όσο ακριβά φάρμακα επιθυμεί, χωρίς να του κοστίζουν τίποτα!

Κι όμως. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί η γενικευμένη χρήση του, αφού η ιατρική δεοντολογία δεν επιτρέπει να εξαπατώνται εσκεμμένα οι ασθενείς, ακόμη κι αν αυτό είναι για την… υγεία τους. (Τώρα, πώς γίνεται και εξαπατώνται συστηματικά, μάλιστα εις βάρος και της υγείας και της τσέπης τους, μην το ρωτάτε.)

Άρα η μόνη λύση είναι να εξαπατώνται οι γιατροί, πιστεύοντας ότι συνταγογραφούν κάτι ισχυρό, και αυτοί να το χορηγούν στους ασθενείς χωρίς να υπάρχει πρόβλημα δεοντολογίας. Οι γιατροί μπορούν να εξαπατηθούν, αν πρόκειται για το καλό των ασθενών. Ή όχι;

Αστειεύομαι!

Αυτό, ακόμη κι αν γίνεται (ποιος γιατρός, πέρα από τις φαρμακευτικές εταιρίες, γνωρίζει τι ακριβώς περιέχει ένα σκεύασμα και ποια ακριβώς είναι η δράση του;) δεν μπορεί να έχει επίσημη μορφή ή να υιοθετηθεί από υγειονομικές υπηρεσίες, αφού υπάρχει –υποτίθεται- ελεύθερος ανταγωνισμός.

Άρα πώς θα γίνει να έχουμε φθηνά φάρμακα, που θα δηλώνονται ως ακριβά και θα πληρώνονται ως φθηνά, προκειμένου οι ασθενείς που τα λαμβάνουν να δέχονται σε μεγαλύτερο βαθμό την ευεργετική τους δράση; Δεν γίνεται!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σιγά την έρευνα, ρε παιδιά.

Μ’ αρέσει που κάθεστε και το συζητάτε στα σοβαρά. Και ποιος δεν ξέρει, από απλή καθημερινή πείρα ότι «το ακριβό είναι καλύτερο;» Αυτό ισχύει τόσο για την αξία διάφορων προϊόντων, όσο και για την ποιότητα παροχής υπηρεσιών.

«Ό,τι δίνεις εκείνο παίρνεις», λέει μια λαϊκή παροιμία.

Θα μου πείτε, είναι πάντοτε έτσι; Σε κάθε περίπτωση, η τιμή ανταποκρίνεται ακριβώς στην αξία του προϊόντος;

Προφανώς όχι. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που μέσα στην υψηλή τιμή συμπεριλαμβάνονται πράγματα άσχετα από την τελική αξία ενός προϊόντος, όπως είναι η έρευνα, η διαφημιστική δαπάνη, το «όνομα» της φίρμας, ο περιορισμένος αριθμός αντιτύπων και ένα σωρό άλλα.

Μήπως όμως και όταν λέμε τελική αξία ενός προϊόντος δεν εννοούμε και όλα τα παραπάνω;

Ποιος δεν ξέρει ότι πληρώνει ακριβά ένα «επώνυμο» μπλουζάκι, επειδή ακριβώς είναι και επώνυμο; Ή, ποια θα ήταν η αξία ενός πολυτελούς αυτοκινήτου, αν στο καπό του υπήρχε το σήμα μιας άγνωστης εταιρίας;

Αυτά ισχύουν. Μέσα στην τιμή υπάρχει πάντοτε και πολύ ή λίγο «παραμύθι» κι αυτό μάλλον το γνωρίζουν οι περισσότεροι απ’ όσους… παραμυθιάζονται.

Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι του να υποστηρίζουν κάποιοι πως τα φτηνιάρικα προϊόντα είναι ανώτερα από τα φιρμάτα, έχει πολύ δρόμο.

Όσο από εδώ μέχρι το… Σαντάνσκι.

Φτηνό και… φτηνό!

150209 ΑΝΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Την υγειά μας να ‘χουμε…

Να μια ευχή που τη λέμε συνήθως από… συνήθεια, διότι δεν αντιλαμβανόμαστε, τη στιγμή που έχουμε την υγεία μας, τι σημαίνει να μην έχουμε την υγεία μας!

Έπειτα από δεκαπέντε χρόνια καθημερινής παρουσίας, (δεν μιλάμε για τις περιόδους των διακοπών), αναγκαστήκαμε κι εμείς να πάρουμε μια μικρή αναρρωτική άδεια, αφού ήταν αδύνατον όχι μόνο να μιλήσουμε, αλλά και να σκεφτούμε.

Αν σας μπερδεύει λίγο η σύγκριση και το τι είναι πιο εύκολο για τον άνθρωπο, σκεφθείτε ότι από πολύ μικρή ηλικία το παιδάκι αρχίζει να έχει νοητικές λειτουργίες και πολύ αργότερα να μιλά.

Άρα το να μιλήσεις -ο λόγος- είναι δυσκολότερο από τη σκέψη. Όταν είσαι παιδί.

Αργότερα όμως, όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε καθημερινά γύρω μας, το να μιλάς δεν προαπαιτεί κανενός είδους «σκέψη». Μπορείς να το κάνεις χωρίς να έχεις καμία εμπλοκή μ’ αυτή την επίπονη και δυσάρεστη πολλές φορές διεργασία. Να μιλάς έτσι, από κεκτημένη ταχύτητα, ή για να γεμίσεις κάποιον τηλεοπτικό χρόνο, όπως ακριβώς τα κοριτσάκια που μας καλούν επί ώρες να τηλεφωνήσουμε για «να πούμε τη λέξη και να κερδίσουμε».

Τέλος πάντων, εμείς δεν μπορούσαμε ούτε να σκεφτούμε, ούτε να μιλήσουμε, άρα να πάρουμε μέρος σε κάποια συζήτηση γύρω από τα καυτά θέματα των ημερών. Έτσι κάναμε το κορόιδο, ξάπλα με κλειστά μάτια, αντιβίωση, κουκούλωμα, πολλά υγρά, αντιπυρετικά, παυσίπονα και ό,τι άλλο είχε το μενού.

Στο σημείο αυτό δεν μπορώ να μη θυμηθώ μια σοφότατη τούρκικη παροιμία, η οποία λέει «καλύτερα να είσαι άρρωστος, παρά να κοιτάζεις άρρωστο»!

Πόσο δίκιο έχουν οι γείτονες! Διότι ο άρρωστος, ακόμη κι όταν δεν μπορεί να σκεφτεί ή να μιλήσει, μπορεί μια χαρά να γκρινιάζει να βρίζει, να είναι απαιτητικός, να μην ξέρει τι θέλει, να του φταίνε όλα και γενικώς να κάνει αβίωτο τον βίο όσων βρίσκονται γύρω του.

Αρκεί να θυμηθείτε τη σπαρταριστική σκηνή με τον άρρωστο πρόεδρο στην ταινία «η κυρά μας η μαμή», και θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.

Το άλλο πουλάκι:

Μεγάλο πράγμα η υγεία.

Φανταστείτε ότι φιλοσοφούμε έτσι βαριά, με τρεις μέρες μόνο υψηλό πυρετό. Πού να μας βρει κάτι πραγματικά σοβαρό –χτύπα ξύλο.

Η περιπέτεια υγείας, η κάθε περιπέτεια υγείας, ακόμη και η πιο απλή, έχει κι έναν ευεργετικό χαρακτήρα στον άνθρωπο.

Αποτελεί κάποιου είδους «μνήμη θανάτου», όπως λένε και οι μοναχοί. Μας θυμίζει το φθαρτόν του σαρκίου μας και πως καλές οι ηδονές του βίου, όμως υπάρχει και το τέλος του ταξιδιού, άγνωστο πότε για τον καθένα. Μ’ αυτό τον τρόπο η ασθένεια μας ξυπνά για λίγο από την αίσθηση αθανασίας που απολαμβάνουμε όταν είμαστε γεροί.

Ξέρετε, λένε πως οι ερωτευμένοι αισθάνονται αθάνατοι –ίσως γι’ αυτό και δεν τους ενδιαφέρει να πεθάνουν. Από έρωτα.

Προσωπικά πιστεύω πως αθάνατοι αισθανόμαστε και όταν είμαστε υγιείς. Ποτέ δεν περνάει από το μυαλό μας πως αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα.

Δεν είναι τυχαία η έκφραση των μανάδων «πώς αρρώστησες, βρε παιδί μου, τόσο καλά ήσουν», η οποία λησμονεί ότι, μέχρι να αρρωστήσουν, όλοι είναι μια χαρά.

Η προειδοποίηση της ασθένειας που έρχεται είναι η ίδια η ασθένεια και, όταν το πάρεις είδηση, είσαι ήδη του μάκρους.

Τούτων δοθέντων, υποτίθεται πως η κάθε αρρώστια πρέπει να μας κάνει λίγο καλύτερους. Αν όχι ανθρώπους, τουλάχιστον για τον εαυτό μας. Τι εννοώ. Προφανώς δεν περιμένω μετά από μια γρίπη να επέρχεται τόσο έντονη συνειδητοποίηση της ματαιότητας του κόσμου -μάλλον των εγκοσμίων- ώστε να ασχολούμαστε με πιο πνευματικά ζητήματα.

Τουλάχιστον όμως μια μεγαλύτερη προσοχή, και περισσότερες προφυλάξεις για την υγεία μας θα μπορούσαν να μας «μείνουν» ως παρακαταθήκη για το μέλλον.

Εμένα μου λέτε; Με το που πέφτει ο πυρετός και ανοίγει το μάτι, όλα ξεχνιούνται, αρχίζουμε και πάλι να φερόμαστε τόσο άσχημα στον οργανισμό μας.

Και ένα τρίτιο πουλάκι:

Η γρίπη θέλει καλό φαγητό.

Το πρόβλημα είναι ότι όταν σου επιτρέπουν να φας «καλά», χωρίς τύψεις, τότε δεν έχεις καμιά διάθεση να το κάνεις.

Άλλη μία από τις κατάφορες αδικίες αυτού του κόσμου. Βεβαίως, σου μένει το μεράκι και, μόλις γίνεις λίγο καλά, το ρίχνεις στις υπερβολές, με άλλοθι τα καναδυό κιλά που χάνεις όταν αρρωσταίνεις.

Τα οποία τα ξαναβρίσκεις αμέσως, κάπου εκεί μεταξύ ψυγείου και φούρνου πρέπει να είχαν παραπέσει, κι έτσι ούτε καν αυτό το θετικό σου μένει από την ασθένεια.

Άσε που επιθυμείς τους φίλους σου τόσο που θα πρέπει αμέσως να βρεθείτε σε κάποια ταβέρνα για να πείτε όσα δεν μπορούσατε τόσες (τρεις-τέσσερις) μέρες.

Συμπέρασμα;

Τίποτε θετικό δεν υπάρχει σε μια αρρώστια! Γι’ αυτό καλύτερα να είσαι υγιής παρά άρρωστος –εκτός από την περίπτωση που είπαμε, που έχεις να κοιτάξεις κάποιον άρρωστο.

Αν μάλιστα είσαι μαζί με υγιής και πλούσιους, τότε σίγουρα είναι προτιμότερο από το φτωχός και ασθενής.

Αυτά κι άλλο κακό να μη μας βρει.

-Γκουχ, γκουχ…

-Αψού!

150204 ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Εμείς να μην χαρούμε;

Το ωραιότερο που άκουσα αυτές τις μέρες ήταν από ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ (πρόσφατους ψηφοφόρους, όπως φάνηκε από τη συζήτηση), όταν αντιμετώπισαν κριτική από φίλους, για τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης.

Παρένθεση βαρύνουσας σημασίας.

Κάθε φορά που λέμε ή ακούμε για «κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ», μοιάζουμε να ξεχνάμε κάτι ιδιαιτέρως σοβαρό. Τέτοια κυβέρνηση δεν υφίσταται. Αντιθέτως, έχουμε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Βεβαίως, όλοι υποθέτουμε ή ελπίζουμε ότι οι ΑΝΕΛ θα περιοριστούν σε διακοσμητικό ρόλο, ανταλλάσσοντας απλώς την υπουργοποίηση των κορυφαίων στελεχών με την… αντιπαροχή των απαιτούμενων εδρών για την δημιουργία της «δεδηλωμένης».

Είναι όμως έτσι; Μπορούμε να φανταστούμε πως ο Καμμένος συμφώνησε σε μια λογική «πάρε τόσα υπουργεία, κάτσε φρόνιμα κι άσε μας να κάνουμε τη δουλειά μας»;

Ή μήπως, στο πίσω μέρος του μυαλού του, έχει ως στόχο να προκαλέσει τη ζωή να αντιγράψει την τέχνη!

Τι εννοώ; Να υλοποιήσει αυτό που «έπαιξε» στην γνωστή προεκλογική του διαφήμιση. Να μην αφήσει τον μικρό Αλέξη να εκτροχιάσει το τρένο.

Κάποιοι ίσως σκεφτούν «μακάρι». Το ζήτημα όμως δεν είναι να παραμείνει το τρένο στις ράγες, αλλά στο πού ακριβώς οδηγούν αυτές οι ράγες.

Όσοι από εμάς έχουν καταλάβει τι εστί ΑΝΕΛ, έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται μια βαθιά ανησυχία γι’ αυτό.

Μένει να το δούμε. Πολλά πράγματα όμως, όταν φτάνουν να αποδειχθούν, είναι ήδη πολύ αργά για όλους.

Αν οι ράγες πάνω στις οποίες «παίζει» το τρένο οδηγούν σε σύγκρουση με τους «κακούς δανειστές» και σε έναν εθνικά υπερήφανο και μοναχικό βίο (χάρη στην «αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου»), τότε ίσως είναι προτιμότερο ένας εκτροχιασμός.

Όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Κλείνει η βαρύνουσας σημασίας παρένθεση κι επανερχόμαστε σ’ εκείνο το ωραίο που ακούσαμε σε μια συζήτηση στην οποία, εντελώς διακριτικά, δεν πήραμε μέρος.

Το γιατί σας το εξηγήσαμε την περασμένη εβδομάδα.

Το άλλο πουλάκι:

«Αφήστε μας λίγο να το χαρούμε»!

Αυτή ήταν η αντίδραση των (πρόσφατων) ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, στις παρατηρήσεις για τις πρώτες εξαγγελίες μέτρων και, κυρίως, για τις πρώτες συγκρούσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των Ευρωπαίων.

Να το χαρούμε. Σε πρώτο πληθυντικό, μάλιστα. Γιατί όχι; Στο κάτω κάτω, πόσες φορές έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθούμε ζωντανά εκλεγμένους μας εκπροσώπους να «κοντράρονται» με ξένους και να μην εκδηλώνουν μια εικόνα υποταγής.

Εθνική υπερηφάνεια, λοιπόν. Και πάλι, γιατί όχι;

Μόνο που δεν προσέξατε κάτι στα λόγια των ψηφοφόρων (των πρόσφατων) του ΣΥΡΙΖΑ «Αφήστε μας λίγο να το χαρούμε»!

Να το χαρούμε. Λίγο.

Αυτό το λίγο δηλώνει πάρα πολλά, ιδιαίτερα ας γνωρίζεις εκείνους που το λένε, οι οποίοι είναι άνθρωποι σοβαροί και μετρημένοι.

Ξέρουν ότι καμιά χαρά δεν κρατάει πολύ, ιδιαίτερα όταν αυτή προέρχεται από εκτόνωση απωθημένων κι όχι από ένα πραγματικά χαρμόσυνο γεγονός.

Ξέρουν ότι οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι… ποδόσφαιρο, όπου μπορεί οι άλλοι να έχουν την υπεροχή και την πρωτοβουλία, άμα όμως τους «κοντράρεις» σθεναρά και είσαι και λίγο τυχερός, μπορεί να γίνει καμιά κουτουράδα και να νικήσεις.

Έτσι δικαιολογείται το «λίγο» στα λόγια τους.

Όμως και το «αφήστε μας να το χαρούμε» εκφράζει κάτι πολύ βαθύ, που δεν πρέπει να αγνοούμε.

Αυτή τη «χαρά» επιδίωξαν πολλοί συμπατριώτες μας με τη ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ. Γεγονός σημαντικό, που η κυβέρνηση (καλά, ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν πρέπει να το αγνοήσει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εκφράζει τον λόγο που τους ψήφισαν.

Όχι επειδή εντυπωσιάστηκαν από τις θέσεις του κόμματος, ούτε επειδή πίστεψαν στις διάφορες εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης ή αλλού. Τους ψήφισαν για να «χαρούν» την παρουσία στη ζωή κάτι νέου, εντελώς διαφορετικού από εκείνο που έζησαν –που ζήσαμε- χρόνια τώρα.

Πόσο διαφορετικό πρέπει να είναι αυτό το νέο και σε ποια κατεύθυνση; Να ένας γρίφος που πρέπει να λύσουν τα στελέχη της κυβέρνησης.

Έχω την αίσθηση ότι αυτό που περιμένουν πολλοί ψηφοφόροι τους –και όχι μόνο- δεν είναι τόσο η συνέπεια λόγων και έργων, όσο η προσπάθεια να κρατήσει αυτή η χαρά περισσότερο από «λίγο».

Αν ο στόχος είναι η ψυχολογική εκτόνωση, τότε οι «κόντρες» έχουν ένα νόημα. «Τον γουστάρω τον Βαρουφάκη», δήλωνε ένας άλλος ψηφοφόρος, πρόσφατος κι αυτός του ΣΥΡΙΖΑ.

Εμείς όμως κάτι σας είπαμε. Τη γάτα τη θέλεις για να πιάνει ποντίκια κι όχι για να τη «γουστάρεις», να την καμαρώνεις δηλαδή για την ομορφιά της ή τους τρόπους της.

Μόνο αν σου φέρει ποντίκια θα χαρείς περισσότερο από… λίγο.

Λίγο και λίγο περισσότερο!