150421 ΙΔΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Από τα μικρά πράγματα…

Δεν θέλουμε να αφήσουμε αναπάντητο το ερώτημα με το οποίο τελείωσε η χθεσινή μας κουβέντα. Βέβαια, λέγαμε πως ο καθένας πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό του, όμως δεν είναι κακό να ανταλλάξουμε και… απαντήσεις. Σε ποιους, λοιπόν, τομείς καλυτέρεψε η ζωή μας, μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου;

Προσέξτε! Καλό είναι να αποφύγουμε απαντήσεις του τύπου, «ναι, αλλά με τους άλλους θα ήμασταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση». Επίσης, θα ήταν λάθος να συγκρίνουμε το τι υπόσχονταν η παρούσα κυβέρνηση, με το τι έκανε. Πιστεύω πως κανείς σ’ αυτή την παρέα που κουβεντιάζουμε δεν είναι τόσο αφελής, ώστε να πιστεύει σε προεκλογικές υποσχέσεις, «απ’ όπου κι αν προέρχονται». Πόσο μάλλον όταν αυτές ήταν ενός κόμματος που ξεκίνησε από το 4%, όταν δηλαδή μπορούσε να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση να το υλοποιήσει.

Προτείνω επίσης να μη σταθούμε στη σχέση με τους δανειστές, αφού η διαπραγμάτευση (η «σκληρή διαπραγμάτευση») βρίσκεται σε εξέλιξη. Ας σχολιάσουμε μόνο πως οι άλλοι διαπραγματεύονταν «μαλακά» ή δεν διαπραγματεύονταν καθόλου («προσκυνημένοι», ενώ οι σημερινοί «σκληρά», έχοντας όμως στεγνώσει την οικονομία της χώρας και αφήνοντάς μας να ζούμε με το «λέτε να…»

Ας δούμε τα άλλα, λοιπόν. Από πού να αρχίσουμε; Από την επιλογή των Προέδρων, Προκόπη και Ζωής; Από το επίπεδο των παρελάσεων και των εορτασμών της Εθνικής Επετείου; Από τους διορισμούς συγγενών, φίλων και αποτυχημένων στελεχών; Από τις καταλήψεις; Από το μεταναστευτικό; Από τις μηνύσεις και τις απειλές προς δημοσιογράφους και Μέσα; Από τις δημόσιες εμφανίσεις κυβερνητικών στελεχών; Από την πρόοδο στις «λίστες»; Από την αντιμετώπιση του θέματος στις Σκουριές; Από τις προτάσεις που ακούγονται για την Παιδεία; Από τις «επιτυχίες» στην εξωτερική πολιτική; Σε τι από όλα αυτά πήγαμε μπροστά;

Ξέρετε όμως ποιο είναι το χειρότερο; Ότι δεν πήγαμε πουθενά. Στα περισσότερο θέματα ακούσαμε δηλώσεις, για μέτρα που ΘΑ έρθουν, οι οποίες στη συνέχεια πάρθηκαν πίσω για να αντικατασταθούν από άλλες δηλώσεις με διαφορετικά μέτρα που τα περιμένουμε. Διαβάσαμε και είδαμε συνεντεύξεις υπουργών που ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση και σε συναδέλφους τους, ή βλέπουμε καθημερινά υπουργούς να ανασκευάζουν «μέτρα» υφυπουργών τους…

Τα μηδενίζουμε όλα; Όχι βέβαια! Έχουμε, ας πούμε, το μέτρο των 100 δόσεων που ανακούφισε πολλούς, μένει όμως να δούμε πώς θα πάει στη συνέχεια. Πολύ φοβάμαι ότι, και μέσω αυτού, θα την πληρώσουν για άλλη μια φορά οι πιο ευσυνείδητοι και συνεπείς. Έχουμε και την ανθρωπιστική βοήθεια, τα 200 εκατομμύρια της οποίας μοιραία συγκρίθηκαν με τα 500 εκατομμύρια δολάρια για συντήρηση αεροσκαφών. Με απ’ ευθείας ανάθεση, παρακαλώ!

Το άλλο πουλάκι:

Στα απλά πράγματα.

Εγώ θα δεχτώ πως αυτά είναι δύσκολο να γίνουν, ή να γίνουν σωστά, από ανθρώπους που δεν έχουν προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία. Γι’ αυτό θα σταθώ σε κάτι άλλο, φαινομενικά χωρίς ιδιαίτερη σημασία, στην ουσία όμως πολύ σημαντικό, αφού… δείχνει πολλά.

Η νέα κυβέρνηση θέλησε να αντικαταστήσει τους δεκατρείς Περιφερειακούς Διευθυντές Εκπαίδευσης, αφού οι προηγούμενοι ήταν μνημονιακοί και λάτρεις της αξιολόγησης, οπότε δεν κάνανε για αριστερές πολιτικές. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Οι θέσεις προκηρύχτηκαν, υποβληθήκαν περισσότερες από 450 αιτήσεις και ξεκίνησε η «αξιολόγησή» τους που κράτησε πάνω από δύο μήνες.

Ακούστηκαν πολλά για… μαγειρέματα, για μοίρασμα θέσεων σε εκλεκτούς, για διαφωνίες επί προσώπων, τόσο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τους ΑΝΕΛ…

Τελικά λένε πως οι θέσεις μοιράστηκαν 11-2, μέσα στις διακοπές του Πάσχα. Ας δούμε όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που μας αφορά περισσότερο.

Στη δική μας περιφέρεια Περιφερειακός Διευθυντής έγινε ο κύριος Παναγιώτης Κεραμάρης, καθηγητής Φυσικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, συνδικαλιστής και υποψήφιος στις πρόσφατες Περιφερειακές Εκλογές με τον συνδυασμό του Άρη Γιαννακίδη, γνωστό ωστόσο στέλεχος των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Τα (αντικειμενικά ή μετρίσιμα) προσόντα του; Πέρα από το πτυχίο ΤΕΦΑΑ, «κατέχει πιστοποιητικό αθλητικής δημοσιογραφίας, πιστοποιητικό γνώσης Η/Υ και γνωρίζει Αγγλικά». Δηλαδή λιγότερα προσόντα και από τον τελευταίο διευθυντή σχολείου, του οποίου θα προΐσταται. Δεν μιλάω για σχολικούς συμβούλους ή διευθυντές εκπαίδευσης…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μπορεί να αποδειχθεί πολύ καλός!

Σωστά. Τα ράσα -λένε- δεν κάνουν τον παπά, άλλωστε το θέμα μας δεν είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι η… αριστερή πινελιά στον τρόπο επιλογής.

Προσωπικά θα το θεωρούσα πολύ θεμιτό να δηλώσει η κυβέρνηση πως θέλει να στελεχώσει τις συγκεκριμένες θέσεις με ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης της. Και να το κάνει.

Όταν όμως τις προκηρύσσεις και ζητάς βιογραφικά; Όταν κατηγορούσες τους προηγούμενους για τρικομματική μοιρασιά των θέσεων; Όταν ούτε σ’ αυτό το δευτερεύον θέμα δεν μπορείς να δώσεις ένα διαφορετικό, ένα «αριστερό στίγμα», να κάνεις τη διαφορά με την κομματοκρατία και το πελατειακό κράτος που είχαμε τόσα χρόνια…

Τότε τι να περιμένουμε στα μεγάλα και σημαντικά;

Εδώ ούτε οι δανειστές υπάρχουν να σε πιέζουν, ούτε οι ντόπιοι «πεμπτοφαλαγγίτες» να σε υπονομεύουν, ούτε τα Μέσα να… μοντάρουν τις δηλώσεις και τις ενέργειές σου.

Εδώ παίζεις μπάλα μόνος σου και πετυχαίνεις ένα ωραιότατο αυτογκόλ.

Που δυστυχώς, όσο ασήμαντο κι αν φαίνεται, δίνει το μέτρο και δείχνει τη νοοτροπία που υπάρχει πίσω.

Μακάρι να μην είναι έτσι όπως φαίνεται.

Εξ όνυχος…

150420 ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Χριστός Ανέστη, αδέλφια!

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει, όταν συναντιέσαι με τους φίλους σου μετά από καιρό και, εν τω μεταξύ, έχουν συμβεί ένα σωρό γεγονότα;

Ακριβώς αυτό. Δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις την κουβέντα, ποιο θέμα να πρωτοπιάσεις και ποιο να αφήσεις για αργότερα.

Επειδή όμως η επικαιρότητα τρέχει, επειδή μπροστά στα μάτια μας συμβαίνουν συνεχώς νέα, άξια σχολιασμού, πράγματα, επειδή ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί τόσο πολύ που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο, στο τέλος καταλήγεις να μη λες τίποτε από τα περασμένα. Και χάνεις ένα σωρό σπουδαία θέματα.

Κανονικά δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε με το κυβερνητικό έργο. «Όταν εμείς δίνουμε μια τόσο σκληρή διαπραγμάτευση» είπε ο κύριος Στρατούλης, μιλώντας πάντα –όπως τόνισε- πολιτικά, «αυτοί που ασκούν κριτική αποτελούν πέμπτη φάλαγγα των δανειστών στο εσωτερικό της χώρας».

Να, λοιπόν, ένα σημείο που αξίζει να συζητήσουμε. Έχει νόημα η κριτική στην κυβέρνηση ή είναι α-νόητη εκ των πραγμάτων;

Και ένα δεύτερο. Πώς ακριβώς αντιλαμβάνεστε εσείς αυτή τη «σκληρή διαπραγμάτευση»;

Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο. Έχω την εντύπωση πως δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται ότι η κυβέρνηση δείχνει (κυρίως προς το εσωτερικό της χώρας και του κόμματός της) ότι διαπραγματεύεται, όμως εκείνο που πραγματικά κάνει είναι να απειλεί τους συνομιλητές της πως θα αυτοπυρποληθεί και… όποιον πάρει ο Χάρος.

Φαίνεται πως είναι το μόνο της διαπραγματευτικό ατού. Όπως ακριβώς οι προηγούμενοι έλεγαν στους δανειστές «μη μας πιέζετε, γιατί θα έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ». Και αυτοί δεν τους άκουσαν.

Και έτσι δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένοι για τον Γιάννη και τ’ άλλα παιδιά.

Φαίνεται όμως πως, σ’ αντίθεση μ’ εμάς, αυτοί, οι δανειστές, ντε, έχουν το κουσούρι να μαθαίνουν από τα λάθη τους κι έτσι τώρα μοιάζουν καλά προετοιμασμένοι για την περίπτωση κατά την οποία η χώρα μας θα θελήσει να παίξει και το τελευταίο διαπραγματευτικό της χαρτί. Οπότε, ξέρετε ποιον θα πάρει ο Χάρος.

Το άλλο πουλάκι:

Μια δικαίωση.

Στο σημείο αυτό φαίνεται πως δικαιώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ που έλεγε ότι, όταν έρθει στην εξουσία, θα υποχρεώσει την Ευρώπη να αλλάξει.

Πράγματι, μιλάμε για μια Ευρώπη, η οποία από την Κύπρο μέχρι τη Φινλανδία και από την Ιρλανδία μέχρι τη Λιθουανία, έχει προετοιμαστεί για την πιθανότητα αποχώρησης της χώρας μας.

Μάλιστα, ένα από τα «αντίδοτα» θα είναι «η επιτάχυνση της πολιτικής και δημοσιονομικής ενοποίησης των υπόλοιπων κρατών-μελών». Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Πως αν υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι απλώς έχουν αγανακτήσει με την… ιδιατερότητά μας, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που θερμοπαρακαλούν να την κάνουμε την κουτουράδα, για να ανοίξει ο δικός τους δρόμος.

Όταν μιλάει κανείς γι’ αυτά, γίνεται κακός. Και δέχεται δυο λογιών αντίλογους. Τον πρώτο τον εξέφρασε ιδεατά επίσης ο κύριος Στρατούλης: «Ας προσέξει η Νέα Δημοκρατία, γιατί, με την αντιπολίτευση που κάνει, θα καταλήξει όπως το ΠαΣοΚ, θα εξαφανιστεί δημοσκοπικά». Άρα, μη μιλάτε, γιατί ο λαός τιμωρεί.

Αν μη τι άλλο μια συμβουλή από κάποιον που ξέρει τη συνταγή του λαϊκισμού. Λέγε αυτά που αρέσουν στον κόσμο κι όχι την άποψή σου, γιατί ο κόσμος τιμωρεί, σου γυρίζει την πλάτη.

Και βλέπουμε τα αποτελέσματα τού να χαϊδεύεις αφτιά. Έρχεται η ώρα που βρίσκεσαι στριμωγμένος στα λόγια και τις υποσχέσεις σου από τη μία και τη σκληρή πραγματικότητα των αποφάσεων από την άλλη.

Ο δεύτερος αντίλογος είναι πιο… σοφιστικέ. Διαβάζω, ας πούμε, για «τις ευχές για την ευτυχή κατάληξη των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους δανειστές που κρύβουν ένα ντελίριο χαιρεκακίας για την πιθανότητα αποτυχίας».

Αυτό είναι. Όταν ασκείς κριτική, ασχέτως αν αυτά που λες τώρα τα έλεγες (από) ανέκαθεν, είναι βέβαιο για κάποιους ότι, κατά βάθος, εύχεσαι να αποτύχει η κυβέρνηση για να δικαιωθείς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να δικαιωθείς απέναντι σε ποιους;

Υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες πολιτών, απέναντι στο σκεπτικό των οποίων ίσως να ήθελε κάποιος να δικαιωθεί.

Εκείνοι που πίστευαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ της κυβέρνησης θα είναι ίδιος με τον προεκλογικό ΣΥΡΙΖΑ, που έσκιζε μνημόνια και βαρούσε νταούλια.

Δηλαδή άνθρωποι που ζούσαν, και εν πολλοίς ζουν, εκτός πραγματικότητας.

(Όταν σου λέει ο άλλος «ευτυχώς που υπάρχει και η Ζωή και τους βάζει στη θέση τους», τι να τους αντιτάξεις;)

Υπάρχουν και εκείνοι της δεύτερης ομάδας που πίστευαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ της κυβέρνησης θα ωριμάσει, έστω βίαια, σχετικά γρήγορα θα προσγειωθεί στην πραγματικότητα σε σχέση με τους δανειστές και τα μνημόνια κλείνοντας το θέμα, και θα βάλει την πολυαναμενόμενη αριστερή πινελιά του στον τόπο, ώστε να δουν μια καλύτερη μέρα τα φτωχότερα στρώματα που χτυπήθηκαν τόσο από την κρίση.

(Από τα μνημόνια έλεγαν, όμως δεν θα μαλώσουμε.)

Οι πρώτοι δεν ήξεραν καλά τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι δεύτεροι δεν έλαβαν υπόψη τις συνιστώσες του.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ σκληρά, η πραγματικότητα είναι εκεί και μας φωνάζει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αναρωτηθούμε, πέρα από συναισθηματισμούς και προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες. Σε πόσους τομείς έχει καλυτερέψει η ζωή μας, μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου;

Εκτός βέβαια από την εθνική υπερηφάνεια!

Επί της ουσίας…

150403 ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Επιτέλους θα μάθουμε…

Χρόνια την περιμένω αυτή την Εξεταστική, θα έλεγα όπως ακριβώς οι φοιτητές ΔΕΝ περιμένουν τη δική τους.

Θέλω επιτέλους να μάθω ποιος έφταιξε ώστε τα οικονομικά μου πήγαν κατά διαόλου και έχει μειωθεί αισθητά το βιοτικό μου επίπεδο.

Ειδικά αυτό με το βιοτικό επίπεδο έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος είπε ένα ωραιότατο παράδειγμα, το οποίο μου το μετέφεραν και σας το μεταφέρω με δικά μου λόγια.

Είναι κάποιος οικογενειάρχης που έχει εισόδημα 1.000 ευρώ το μήνα και την περνάει μ’ αυτά.

Παίρνει ένα δάνειο για τη δουλειά του (το για τη δουλειά του το βάζω εγώ, γιατί είναι πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα) ας πούμε 3.600 ευρώ ,το οποίο το τρώει σε ένα χρόνο. Δηλαδή, γι αυτή τη χρονιά ο οικογενειάρχης της ιστορίας μας περνούσε με 1.300 ευρώ το μήνα.

Τελειώνει όμως ο χρόνος, τελειώνει και το δάνειο, επιστρέφει στα 1.000 ευρώ, από τα οποία όμως πρέπει να δίνει και τις δόσεις του δανείου. Τι κάνει τότε; Βγαίνει και διαμαρτύρεται ότι το βιοτικό του επίπεδο έχει πέσει πάρα πολύ και πως είναι αδύνατον να ζήσει με τα λεφτά που έχει τώρα.

Κάθε ομοιότητα με την ελληνική πραγματικότητα δεν είναι καθόλου συμπτωματική.

Έρχεται, λοιπόν, η κυβέρνηση να εξετάσει ποιοι φταίξανε και το βιοτικό μας επίπεδο έπεσε στα τάρταρα. Προσέξτε όμως. Μια πρώτη απόφαση έχει ήδη εκδοθεί. Για το οικονομικό κατάντημα της χώρας φταίει το Μνημόνιο και όχι η κρίση που μας οδήγησε σ’ αυτό.

Άρα οι (πολιτικές, έτσι;) ευθύνες πηγαίνουν σ’ εκείνους που υπέγραψαν το δάνειο και τη δανειακή σύμβαση κι όχι στους άλλους που άδειασαν τα ταμεία και πήραν δανεικά τα οποία ήξεραν ότι δεν μπορούν να επιστρέψουν.

Το ωραίο μ’ αυτή την εξεταστική είναι ότι, τη στιγμή που θα θέτει τα ερωτήματα, θα πρέπει να δίνει και τις δικές της απαντήσεις.

Αφού οι «κατηγορούμενοι» έκαναν κάτι λάθος, θα πρέπει οι «κατήγοροι» να μας πουν ποια ήταν η εναλλακτική λύση. Τι μπορούσαν να είχαν κάνει, αλλά το απέφυγαν.

Γι’ αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η στιγμή που θα πραγματοποιηθεί αυτή η εξεταστική. Διότι είναι άλλο να φωνάζεις από την κερκίδα και να δίνεις οδηγίες στους παίκτες ή να τους βρίζεις που δεν παίζουν σωστά, κι άλλο να είσαι στον αγωνιστικό χώρο με τη μπάλα στα πόδια.

Το άλλο πουλάκι:

Ένας πρώτος διαχωρισμός.

Πώς θα τεθεί το θέμα; Κακώς έλαβαν οι «κατηγορούμενοι» το δάνειο, άρα έπρεπε να δηλώσουν εξ αρχής στάση πληρωμών, να χρεοκοπήσουμε άτακτα και να πάμε στη δραχμή, ή κακώς υπέγραψαν τη συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση;

Αν ισχύει το πρώτο, τότε οι «κατήγοροι» έχουν κάθε δυνατότητα να διορθώσουν το λάθος των «κατηγορουμένων». Κάνουμε σήμερα αυτό που δεν έκαναν τότε οι άλλοι, έχοντας μάλιστα πάρει και πάνω από διακόσια δισεκατομμύρια ζεστό χρήμα.

Γιατί δεν το κάνουμε; Άρα το θέμα θα εστιαστεί μάλλον στη δανειακή σύμβαση.

Η οποία, μπορεί να πηγαίνει κουστούμι με το δάνειο, υπάρχει όμως πάντοτε το σκεπτικό ότι οι «κατηγορούμενοι» δεν διαπραγματεύτηκαν όσο σκληρά μπορούσαν (γινόταν) κι έτσι οι όροι της σύμβασης ήταν δυσμενέστατοι για τη χώρα.

Στο σημείο αυτό να τονίσουμε και πάλι ότι, σύμφωνα με την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, θα αναζητηθούν μόνο πολιτικές ευθύνες.

Έτσι και βρεθούν δηλαδή οι «κατηγορούμενοι» ένοχοι, δεν θα τους ζητήσουμε να πληρώσουν και από την τσέπη τους τη χασούρα, απλώς θα τους καταδείξουμε ως πολιτικά υπεύθυνους για το χάλι στο οποίο φτάσαμε.

Μήπως όμως αυτό έχει γίνει ήδη; Μήπως ο λαός τους έκρινε ως πολιτικά υπεύθυνους και τους καταδίκασε με την ψήφο του να… ζουν στην αντιπολίτευση; Αυτό το νόημα δεν είχαν οι πρόσφατες εκλογές;

Με την ίδια ψήφο όμως, ο ίδιος λαός, ανέθεσε στους «κατήγορους» να διαπραγματευθούν καλύτερα, για να μην πω να σκίσουν τα μνημόνια και να βρουν δανειακά χωρίς κανέναν όρο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μάταιος κόπος, λοιπόν;

Όχι ακριβώς. Μια κουβέντα πάνω στο πώς έγιναν τα πράγματα, πώς έπρεπε να γίνουν και πώς μπορούσαν να είχαν γίνει είναι πάντοτε χρήσιμη. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι πλευρές δήλωσαν ενθουσιασμένες με την εξεταστική, έχοντας βεβαίως η καθεμία τις επιμέρους επιφυλάξεις της.

Η Νέα Δημοκρατία μιλάει για τη σκοπιμότητα με την οποία επιλέχτηκε η συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Το Ποτάμι ισχυρίζεται πως η κουβέντα για το παρελθόν γίνεται όταν δεν θέλουμε να μιλήσουμε για το μέλλον.

Όσο για το ΠαΣοΚ αυτό αφήνει υπονοούμενα και για την εξαίρεση της περιόδου Καραμανλή και ζητάει εξεταστική και για το νέο μνημόνιο που θα υπογράψει η σημερινή κυβέρνηση.

Ακόμη κι ο Δημήτρης Παπαδημούλης διαχωρίζει τη θέση του από την κυβερνητική γραμμή και λέει πώς πρέπει να διερευνηθεί το πώς φτάσαμε στην υπογραφή των μνημονίων. (Το λέει στο τούιτερ, σας έχουμε μιλήσει γι’ αυτή την καθόλου πολιτική τακτική των σημερινών πολιτικών.)

Εμείς τι λέμε;

Αυτό που λέμε κάθε φορά: «Τζερτζελές να γίνεται». Παρέλαση ομιλητών από τη Βουλή, Πρόεδρος η Ζωή, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, αψιμαχίες και κοκορομαχίες, επίπεδο αξιοζήλευτού ύφους, αποχωρήσεις και διαμαρτυρίες, εσωκομματικές αντιπολιτεύσεις…

Λέτε, με όλα αυτά, να βγούμε πιο σοφοί; Πολύ αμφιβάλλω. Ο καθένας μας καταλαβαίνει αυτά που θέλει, αν δεν έχει ήδη βγάλει τα συμπεράσματά του.

Δηλαδή, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Ξεχνάμε και την πείνα μας!

150402 ΒΑΣΗ-ΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Η βάση δεδομένων…

Τους Αμερικάνους μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει για πολλά πράγματα. Μην κοιτάτε που άλλαξε η μόδα, σας θυμίζω ότι οι ΗΠΑ αντιπροσώπευαν για δεκαετίες το απόλυτο κακό, κάτι σαν τη σημερινή Γερμανία. Δεν είμαστε στο… «1984». (Το λέω για τους νεότερους, οι οποίοι μπορεί να πιστεύουν ότι η Γερμανία ήταν ανέκαθεν ο ένας και μοναδικός εχθρός μας.)

Τι έλεγα; Α, ναι. Μέσα στα τόσα στραβά, έχουν και μια πολύ καλή συνήθεια. Κρατούν αρχεία, δημιουργούν βάσεις δεδομένων τις οποίες χρησιμοποιούν ευρύτατα, όχι μόνο για να εντυπωσιάζουν, αλλά για να κάνουν δουλειά.

Θυμίζω πάλι για τους νεότερους ότι τα στατιστικά, ας πούμε, στο μπάσκετ, είναι πολύ πρόσφατη ιστορία στη χώρα μας. Άντε, το πολύ πολύ να ξέραμε πόσους πόντους έβαζε ο πρώτος σκόρερ σε ένα ματς. Ενώ εκεί ξέρανε πριν από δεκαετίες ακόμα και πόσες φορές χτυπάει τη μπάλα κάτω ένας πλέι μέικερ.

Ας προσέξουμε λίγο εδώ. Είναι άλλο πράγμα το αρχείο και άλλο η βάση δεδομένων. (Ένα αρχείο μπορεί να περιέχει και βάσεις δεδομένων, σπανίως όμως συμβαίνει το αντίστροφο.)

Στο αρχείο εκείνο που μετράει είναι η ευκολία αναζήτησης και εύρεσης των στοιχείων που ψάχνεις. Στη βάση δεδομένων μετρά πάρα πολύ η αξιοπιστία.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά;

Θέλω να σχολιάσω μια είδηση που «έπαιξε» πολύ το τελευταίο διάστημα. «Οι φορολογικές επιβαρύνσεις, κατά τη διάρκεια της κρίσης, ήταν πολύ μεγάλες (337% στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, ενώ πολύ μικρές (9%) στους οικονομικά ισχυρούς».

Προσέξτε, γιατί πάλι θα παρεξηγηθώ.

Δεν διαφωνώ καθόλου ότι την κρίση την πλήρωσαν οι οικονομικά ασθενέστεροι, κυρίως λόγω των οριζόντιων μέτρων. Αυτό φωνάζουμε από την αρχή αυτής της ιστορίας και εδώ βρίσκεται η ένστασή μας με τη στάση που κράτησε η λεγόμενη Αριστερά. Η οποία, αντί να πιέσει για δίκαιη κατανομή των βαρών ή υποστήριζε πως τα «μέτρα» δεν χρειάζονται (αφού η κρίση είναι τεχνητή), ή έλεγε «δεν πληρώνω», γενικώς και αορίστως, γεγονός που βόλευε αφάνταστα εκείνους που έπρεπε να πληρώσουν πολλά (π.χ. τους μεγαλοϊδιοκτήτες) ή που είχαν τον τρόπο να ξεγλιστρήσουν.

Το άλλο πουλάκι:

Πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή;

Έψαξα πολύ για να το βρω, αφού η είδηση περνούσε χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες, όπως κάνουν όλες οι ειδήσεις που σέβονται τον εαυτό τους και στοχεύουν μόνο στον εντυπωσιασμό.

Τελικά το βρήκα. Οι Έλληνες πολίτες χωριστήκαμε σε δέκα κατηγορίες, ανάλογα με το έχειν μας. Όταν η έρευνα λέει φτωχότερα στρώματα, εννοεί τις πέντε χαμηλότερες κατηγορίες. Οι άλλες πέντε είναι τα οικονομικά εύρωστα στρώματα.

Από πού όμως προκύπτει αυτό; Ποιο είναι το κριτήριο με το οποίο κάποιος τοποθετείται σε μια από τις κατηγορίες; Εδώ μπαίνει η αξιοπιστία της βάσης δεδομένων που λέγαμε πριν.

Διότι, αν για την κατάταξη αυτή χρησιμοποιείται η φορολογική δήλωση (τι άλλο;) τότε ζήτω που καήκαμε.

Η βάση δεδομένων που στηρίζεται στην φορολογική ειλικρίνεια των Ελλήνων είναι μια αστεία και συγχρόνως μια τραγική βάση δεδομένων, σε κάθε περίπτωση μια βάση δεδομένων που οδηγεί σε τεράστιες αδικίες. (Θυμίζω ότι για χρόνια έμεναν στις Εστίες φοιτητές, παιδιά ελεύθερων επαγγελματιών, ενώ δεν μπορούσαν να μείνουν παιδιά δημοσίων υπαλλήλων.)

Αν λοιπόν ο άλλος δήλωνε εισόδημα περίπου 4.000 ευρώ το χρόνο (όπως μια μεγάλη μερίδα ελεύθερων επαγγελματιών, συμπεριλαμβανομένων γιατρών και δικηγόρων) η έρευνα τον τοποθετούσε αμέσως στην κατηγορία των «χαμηλών οικονομικά στρωμάτων».

Όταν του ήρθε ο ΕΝΦΙΑ για το σπίτι και το εξοχικό, τότε πραγματικά η φορολογία του αυξήθηκε κατά ένα τεράστιο ποσοστό.

Το ποσοστό αυξάνει και φαίνεται επίσης τεράστιο, ενώ μπορεί στην πραγματικότητα να πληρώνει κανείς ελάχιστα.

Αν, για παράδειγμα, ένας αγρότης πλήρωνε 10 ευρώ το χρόνο, και μετά τα μέτρα πήγε στα 50, αμέσως ο φόρος του αυξήθηκε 500%!

Αφήστε που είναι πολύ δύσκολο να υπολογίσεις το ποσοστό αύξησης για εκείνους που δεν πλήρωναν επί χρόνια απολύτως τίποτε, αφού κατά τους μαθηματικούς, από το μηδέν στο ένα η αύξηση είναι… άπειρο!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το λέει και η έρευνα!

Άμα ψάξεις στα ψιλά γράμματα, θα διαβάσεις: «Σε απόλυτους αριθμούς η φορολογική επιβάρυνση στα μη προνομιούχα νοικοκυριά αυξήθηκε μόνο κατά κάποιες εκατοντάδες ευρώ».

Εδώ όμως υπάρχει ακόμα ένα θέμα. Διότι στα μη προνομιούχα νοικοκυριά δεν συγκαταλέγονται μόνο εκείνα που έτσι δηλώνουν, αλλά κι εκείνα που έτσι ακριβώς είναι.

Που σημαίνει ότι σ’ αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη η αύξηση της φορολογίας ήρθε να προστεθεί σε άλλα δεινά, όπως η μείωση των αποδοχών τους, η απώλεια της εργασίας τους, η αύξηση των κάθε λογής άλλων λογαριασμών…

Μπορεί, λοιπόν, τα στατιστικά συμπεράσματα να μην είναι σωστά, αυτό όμως δεν σημαίνει πως, για πολύ κόσμο, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Αυτό λέγεται (και είναι) αδικία.

Μια αδικία που ξεκινάει από την λανθασμένη βάση δεδομένων μας, από το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που έχουν αδήλωτα εισοδήματα.

Αυτούς υποτίθεται πως θα πιάσει η νέα κυβέρνηση και κάπως έτσι θα αποκαταστήσει ένα μέρος της αδικίας. Μένει να το δούμε.

Πάντως ο στόχος δεν δείχνει ξεκάθαρος, αφού μιλούν κυρίως για «λίγους και μεγάλους» που φοροδιαφεύγουν.

Με τους πολλούς και μικρούς τι γίνεται;

Έχουμε εμπιστοσύνη στην ειλικρίνειά τους!

150401 ΑΡΓΟΣΧΟΛΟ

Το ένα πουλάκι:

Διαστροφή;

Σας τυχαίνει συχνά να… χαζολογάτε στο διαδίκτυο;

Τι εννοώ να χαζολογάτε; Εννοώ να ανοίγετε σελίδες επί σελίδων, να «βόσκετε» από σύνδεσμο σε σύνδεσμο, να χάνεστε σε πράγματα που, κανονικά, δεν θα τα ψάχνατε ποτέ κατευθείαν.

Από το ένα στο άλλο όμως…

Προχθές έχανα κάπως έτσι τον καιρό μου, όταν έπεσα σε μια «είδηση» που τράβηξε την προσοχή μου ιδιαιτέρως. Λέω «είδηση», διότι υπήρχε σε ειδησεογραφικό σάιτ. Διαβάζω που λέτε: «Ποια γνωστή παρουσιάστρια φωτογραφήθηκε φορώντας μόνο το μπουρνούζι της…»

Έτσι ακριβώς. Με αποσιωπητικά στο τέλος, ενώ το κείμενο το συνόδευε ένα τεράστιο ερωτηματικό σε εικόνα, μαζί με μια φιγούρα που ανήκε σε γυναίκα, όμως χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, μόνο το περίγραμμά της. Έκανα κλικ.

Μη βιαστείτε να με βρίσετε (ο αναμάρτητος πρώτος τ ον λίθο βαλέτω), γιατί δεν ξέρετε τι ακριβώς ήταν εκείνο που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Προφανώς όχι η προσδοκία γυμνού, αφού στο διαδίκτυο μπορείς να βρεις ωραιότατες φωτογραφίες κοριτσιών χωρίς το μπουρνούζι τους.

Δεν με τράβηξε ούτε το «γνωστή παρουσιάστρια», μια που, όσες φορές έπεσα πάνω σε γνωστές παρουσιάστριες αισθάνθηκα εντελώς εκτός πραγματικότητας, αφού δεν γνώριζα καμιά. Δεν βλέπω τηλεόραση το μεσημέρι, ούτε καν το πρωί.

Άλλο ήταν εκείνο που μ’ έκανε να… κάνω κλικ. Το «μόνο»!

Μόνο το μπουρνούζι της! Δηλαδή τι άλλο θα έπρεπε να φοράει μαζί με το μπουρνούζι; Το πιο συνηθισμένο είναι να φοράμε μόνο το μπουρνούζι μας, αφού το βάζουμε μόλις έχουμε βγει από το μπάνιο. Δεν ξέρω κανέναν που να φοράει το μπουρνούζι με πουκάμισο και γραβάτα, ούτε καμία που να το συνοδεύει με τζιν ή ταγεράκι.

Για να δούμε, είπα, τι ακριβώς θέλει να πει η «είδηση», και έκανα κλικ.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τη γνωστή παρουσιάστρια δεν την γνώριζα, και τώρα να μου ζητήσετε το όνομά της δεν το θυμάμαι, αλλά και να μου το πείτε εσείς δεν θα μου λέει τίποτα. Όσο για το «φωτογραφήθηκε», μη φανταστείτε. Μόνη της, μπροστά στον καθρέφτη, έβγαλε μια φωτογραφία, την οποία ανέβασε στο… κάποιο από αυτά τα σόσιαλ μίντια.

Το άλλο πουλάκι:

Και όμως, υπάρχει είδηση!

Διότι η φωτογραφία αυτή, που κυριολεκτικά δεν έλεγε απολύτως τίποτε, «άρεσε» σε περίπου έξι χιλιάδες (6.000) ανθρώπους, όπως οι ίδιοι έσπευσαν να δηλώσουν στο μέσο αυτό, απόσπασμα του οποίου υπήρχε στην «είδηση» που έψαξα.

Έξι χιλιάδες άνθρωποι μπήκαν και έκαναν λάικ, αλλά άφησαν και σχόλιο γι’ αυτή τη φωτογραφία.

Δυστυχώς δεν μπορώ να σας πω πολλά από τα σχόλια, μόνο δύο τρία που φαινόταν στο σχετικό απόσπασμα. Άλλος σχολίαζε τη… θήκη του κινητού που έμοιαζε με κάκτο και την έβρισκε υπέροχη. Κι άλλος ρωτούσε τι μάρκα ήταν το κινητό, γιατί ήθελε να πάρει ίδιο, να έχει ίδιο με τη «γνωστή παρουσιάστρια».

Ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν είμαι εξοικειωμένος με αυτά τα σόσιαλ μίντια, όμως σας ομολογώ ότι σοκαρίστηκα. Τόσες χιλιάδες άνθρωποι ασχολούνται και «ακολουθούν» γνωστές παρουσιάστριες με τέτοιο ενθουσιασμό; Θα σας πω την κακία που σκέφτηκα αμέσως: Είμαι βέβαιος ότι τους περισσότερους από αυτούς τους φταίει η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ένα σωρό άλλοι εχθροί του έθνους, οι οποίο αρνούνται πεισματικά να χρηματοδοτούν τη δυνατότητα να ασχολούμαστε ξένοιαστοι από οικονομικά βάσανα με γνωστές παρουσιάστριες που φωτογραφίζονται μόνο με το μπουρνούζι τους.

Το ξέρω, είναι κακία, σας το είπα ήδη. Εξάλλου είναι αποδεδειγμένο πως η χαζομάρα πουλάει εξίσου καλά και στη Γερμανία και σε κάθε γωνιά τού πολιτισμένου κόσμου. Μόνο κάποιοι «απολίτιστοι», φαντάζομαι, δεν ασχολούνται καθόλου με γνωστές παρουσιάστριες, ακόμη κι αν αυτές φωτογραφίζονται μόνο με τα μπουρνούζια τους.

Ίσως γιατί οι «απολίτιστοι» δεν έχουν ακόμη σόσιαλ μίντια, ούτε ίσως και τηλεόραση, άρα και γνωστές παρουσιάστριες. Μπορεί να μην έχουν και μπουρνούζια…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταρρίπτεται ένας μύθος!

Είναι μια κουβέντα που κάνουμε συχνά με φίλους, σχετικά με το μέγεθος της προσωπικής ευθύνης. Τις δικές μου απόψεις τις ξέρετε. Εκείνοι επιμένουν και χρησιμοποιούν επιχειρήματα τού τύπου «τι να γίνει, ο κόσμος βλέπει ό,τι του πασάρουν ή ό,τι τον μαθαίνουν», χωρίς να σκέφτονται πως, αν ήταν έτσι όλοι θα βλέπαμε… γνωστές παρουσιάστριες.

Δεν δέχονται καθόλου την προσωπική ευθύνη που έχει ο καθένας για τις επιλογές του. Ξέρετε ποια είναι η αντίφαση; Ότι όλοι αυτοί οι φίλοι τοποθετούν τον εαυτό τους στην Αριστερά. Δέχονται, δηλαδή ότι ο λαός (συγνώμη, Λαός) είναι το υποκείμενο που κινεί την Ιστορία και την ίδια ώρα πιστεύουν πως ο Λαός άγεται και φέρεται από διάφορους επιτήδειους. Δηλαδή ο Λαός είναι πάντοτε καλός και μονίμως αθώος.

Έλα όμως που ακόμη κι αν ισχύει αυτό για την τηλεόραση (που δεν ισχύει, αφού υπάρχει πάντοτε το τηλεκοντρόλ και η έσχατη επιλογή του κόκκινου κουμπιού), δεν μπορεί κανείς να το ισχυριστεί για τα σόσιαλ μίντια. Εκεί δεν κάθεσαι παθητικά, εκεί δεν σου «σερβίρουν» ό,τι θέλουν οι σκοτεινοί τύποι που απεργάζονται την πνευματική σου υποδούλωση…

Στα σόσιαλ μίντια συμμετέχει κάποιος ενεργά, επιλέγει πού θα μπει και τι θα ακολουθήσει, ποιους φίλους θα κάνει και με τι θα ασχοληθεί. Κανείς δεν μας επιβάλλει τις παρουσιάστριες με τα μπουρνούζια. Εμείς, ο Λαός τις επιλέγουμε.

Και είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Μόνο!