150505 ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ξέρουμε τι θέλουμε;

Μεγάλη συζήτηση έγινε πάλι, τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις δημοσκοπήσεις, με τις οποίες εμείς οι πολίτες εκφράζουμε –υποτίθεται- τις απόψεις μας για διάφορα θέματα.

Μάλιστα τα Μέσα έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα αυτή τη φορά, με την αφορμή της σημειολογικής συμπλήρωσης 100 ημερών διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ.

Ως συνήθως, χάος.

Το ένα εύρημα δεν συμφωνεί με το άλλο και τα δύο μαζί έρχονται σε πλήρη αντίθεση με ένα τρίτο. Θέλουμε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση η οποία να διαπραγματευτεί με τους σκληρούς εκφραστές των μνημονίων. Συγχρόνως θέλουμε να αισθανόμαστε περήφανοι για τη διαπραγματευτική στάση της κυβέρνησης, όμως ζητάμε να καταλήξει σε συμφωνία πάση θυσία.

Μη σας παραξενεύουν όλα αυτά, έτσι ήμασταν πάντοτε σαν πελάτες. Θέλαμε κάτι «καλό και φτηνό», δηλαδή το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος με μηδαμινή απώλεια. Βέβαια, ακόμη περισσότερο μας άρεσε το τζάμπα όμως, σε κάποιο βαθμό, αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι αυτό τελείωσε.

Από πού όμως πηγάζουν αυτές οι αντιφάσεις; Επιτρέψτε μου να εντοπίσω δύο εστίες. Η πρώτη είναι το γεγονός ότι ψηφίζουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που… είμαστε.

Όπως πολύ σωστά, έχει επισημανθεί ότι δεν είναι (δεν μπορεί να είναι) φασίστες όλοι αυτοί που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, έτσι ισχύει και το ότι δεν είναι αριστεροί ριζοσπάστες όλοι όσοι ψήφισαν Ριζοσπαστική Αριστερά.

Όταν όμως είσαι μικροαστός και ψηφίζεις ένα αριστερό κόμμα, τότε δημιουργείς μια παραπλανητική εικόνα, αλλά κι ένα μεγάλο πρόβλημα, ιδίως αν το κόμμα αυτό σχηματίσει κυβέρνηση.

Πώς να εφαρμόσει αυτή η κυβέρνηση το πρόγραμμά της, όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο ζωής και τις πεποιθήσεις ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων της;

Μίλησα και για μια δεύτερη εστία. Διότι εδώ, αυτή τη φορά, έχουμε μια ακόμη πιο ιδιάζουσα περίπτωση. Το Αριστερό Ριζοσπαστικό κόμμα κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και να γίνει κυβέρνηση, όχι εκθέτοντας απλώς τις θέσεις και το πολιτικό του πρόγραμμα, αλλά πείθοντάς τους πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

Το άλλο πουλάκι:

Ποιος είναι αυτός;

Μπορούμε –είπανε προεκλογικά- και να συγκρουστούμε με τους δανειστές, σταματώντας την «δουλική» αποδοχή των όρων τους, χωρίς να χάσουμε κάτι από τα κεκτημένα, να συνεχίσουμε να έχουμε αυτό το επίπεδο ζωής που οι μικροαστικές συνήθειές μας απαιτούν.

Δηλαδή, να συνεχίσουμε να παίρνουμε δανεικά, αφού αυτά μας εξασφαλίζουν το βιοτικό μας επίπεδο, χωρίς μέτρα ή χωρίς να χρειαστεί να τα αποπληρώσουμε.

Έτσι ήρθε και μπλέχτηκε το πράγμα.

Από τη μια έχουμε την ελληνική κοινωνία η οποία, όπως σημείωσε και ο Παύλος Τσίμας στα ΝΕΑ, πάνω από δύο δεκαετίες τώρα, μετατοπίζεται προς τα «δεξιά» του αξιακού χάρτη της κοινωνίας. Γίνεται δηλαδή πιο συντηρητική, ξενοφοβική, αναδιπλωμένη στον εαυτό της, φοβισμένη…

Από την άλλη η κοινωνία αυτή εμπιστεύεται τις τύχες της σε ένα κόμμα που (θέλει να) είναι της ριζοσπαστικής αριστεράς, όχι όμως ως τέτοιο, αλλά ως μια αντιμνημονιακή και εθνική (δηλαδή αντιευρωπαϊκή;) παράταξη, η οποία εγγυήθηκε ότι μπορεί να κρατήσει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Αποτέλεσμα; Οι δημοσκοπήσεις!

Ποιο συγκεκριμένα; Οι πολίτες επικροτούν «συντηρητικές» επιλογές της κυβέρνησης και αποδοκιμάζουν τις πολιτικές εκείνες που αποτελούν δείγμα της… αριστεροσύνης και της… ριζοσπαστικότητας της.

Εννέα στους δέκα πολίτες συμφωνούν με την εκκένωση της Πρυτανείας από τους καταληψίες, ενώ μόνο τρεις στους δέκα με την μεταναστευτική πολιτική, και μόνο δύο στους δέκα με τον νόμο για τη δυνατότητα να εκτίουν μέρος της ποινής τους στο σπίτι κάποιο κατάδικοι.

Όλα αυτά έχουν ένα κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, όμως στην πράξη δημιουργούν πολλά προβλήματα στη διακυβέρνηση της χώρας, αφού θέτουν στην κυβέρνηση το δίλημμα να εφαρμόσει την πολιτική της, δυσαρεστώντας τους συντηρητικούς της ψηφοφόρους, ή να κάνει το δικό τους κέφι, απαρνούμενη βασικές αρχές της.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Τα πράγματα θα ήταν κάπως πιο εύκολα αν και η κυβέρνηση, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια ομογενής ομάδα. Τώρα όμως το πρόβλημά της γίνεται μεγαλύτερο, αφού, αν ακολουθήσει τις επιθυμίες των συντηρητικών της ψηφοφόρων θα χάσει όχι απλώς την ταυτότητά του, αλλά και πολλούς… βουλευτές, άρα την εξουσία.

Τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Απ’ ό,τι βλέπουμε, η κυβέρνηση, δηλαδή ο κύριος Τσίπρας, κάνει το χειρότερο που μπορεί. Πετάει τη μπάλα στην κερκίδα. Δεν αναλαμβάνει ευθύνες, στην ουσία δεν κυβερνάει τον τόπο.

Λες και περιμένει κάτι να γίνει.

Τελευταίο αποκούμπι, που θα τον βγάλει (νομίζει) από την ευθύνη να πάρει κάποιες αποφάσεις, είναι το δημοψήφισμα: «Πείτε μου τι θέλετε να κάνω».

Αυτό όμως είναι το ερώτημα στο οποίο απάντησαν οι πολίτες στις εκλογές του Ιανουαρίου: Θέλουμε να κάνεις αυτά που… υποσχέθηκες ότι μπορείς να κάνεις!

Ή…

Να βγεις και να πεις «παιδιά, αυτά δεν γίνονται. Μπορεί να είπαμε κάτι παραπάνω, όταν ήμασταν στην αντιπολίτευση, και πολλά παραπάνω προεκλογικά, όμως τώρα βλέπουμε πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική».

Όσο για τους πολίτες, ας συνειδητοποιήσουν κι αυτοί πως πέρασε πια ο καιρός που ήσουν μικροαστός (ή και μεγαλοαστός) έχοντας την ψήφο στην Αριστερά ως άλλοθι για μια ήσυχη συνείδηση.

Γιατί τότε η Αριστερά εκείνη ήταν ένα μικρό αντιπολιτευτικό κόμμα. Ενώ τώρα;

Αντιφάσεις!

150504 ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αντιφάσεις;

Ή διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος;

Τι είναι κρίση, τι ευημερία και τι το ενδιάμεσό τους;

Ερωτήματα τα οποία τέθηκαν επιτακτικά, με αφορμή την Πρωτομαγιά και πιο συγκεκριμένα το τριήμερο αυτής. Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως το γεγονός ότι «άδειασε η Αθήνα», ότι «δημιουργήθηκε μποτιλιάρισμα σε όλες τις εξόδους» ή ότι «για να βρεις καρέκλα σε εξοχική ταβέρνα, έπρεπε να είχες κλείσει από μέρες».

Από τη μια είναι αυτοί που, με βάση τη συγκεκριμένη εικόνα, αναρωτήθηκαν: «Είναι αυτή μια χώρα σε κρίση;» Κάποιοι μάλιστα το προχώρησαν παραπέρα: «Αν μας έβλεπε από καμιά μεριά η Μέρκελ, θα σταματούσε κάθε συζήτηση και θα μας έλεγε να βρούμε τα λεφτά μόνοι μας».

Υπήρξε και η άλλη άποψη. (Βλέπετε, εμείς που δεν φύγαμε για τριήμερο μείναμε να διαβάζουμε απόψεις και σχόλια για εκείνους που φύγαν.) Αυτή υποστήριξε πως δεν μπορείς να κρίνει την οικονομική κατάσταση μιας χώρας, από τη συμπεριφορά ενός τμήματος των πολιτών της. Εν πάση περιπτώσει, σε μια πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων, είναι λογικό να υπάρχουν και αρκετές χιλιάδες που μπορούν να πάνε κάπου για τριήμερο.

Πού βρίσκεται το δίκιο; Όπως συνήθως, κάπου στη μέση. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι στο οποίο όλοι θα συμφωνήσουν. Άλλο μια χρεοκοπημένη χώρα κι άλλο η οικονομική πραγματικότητα των κατοίκων της. Αυτό δεν περιμέναμε την πρωτομαγιά για να μας το μάθει. Μόνο τα δισεκατομμύρια των καταθέσεων που «έφυγαν» από τις τράπεζες τους τελευταίους μήνες να σκεφτείς, καταλήγεις σε ασφαλές συμπέρασμα.

Έπειτα υπάρχει κάτι που για τους Ευρωπαίους, δανειστές και μη, αποτελεί εξωπραγματικό στοιχείο. Είναι το μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας ακινήτων, είτε ως πρώτη κατοικία, είτε ως εξοχικό, είτε ως πατρικό στο χωριό ή στο νησί.

Πολύ σωστά, λοιπόν, το έθεσε κάποιος σχολιαστής: «Δεν κατάλαβα θα νιώθουμε τύψεις, επειδή πήγαμε για τριήμερο στο εξοχικό μας;»

Το άλλο πουλάκι:

Και η «ανθρωπιστική κρίση;»

Εδώ είναι το δεύτερο σημείο στο οποίο πρέπει να συμφωνήσουμε, αν και δεν το βλέπω. Κακώς χρησιμοποιήθηκε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος. Διότι, εκτός του ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αποδυναμώνει, αντί να ενισχύει τα διαπραγματευτικά μας επιχειρήματα.

Μπορεί, βέβαια, κάποιος να ισχυριστεί πως κακώς μιλούν οι «βολεμένοι», αφού ο όρος αναφέρεται στους οικονομικά εξαθλιωμένους, ή σ’ εκείνους που δεν μπαίνει ούτε ένα ευρώ στο σπίτι τους.

Και πάλι όμως, ως… τεχνικός όρος, δεν μπορεί παρά να περιγράφει κάτι συγκεκριμένο, στο οποίο συμφωνούν όλοι. Διότι και άστεγοι και χρόνια άνεργοι και πολίτες, που έχουν ως μόνο καταφύγιο την ανθρωπιστική βοήθεια, υπάρχουν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Ναι, αλλά εδώ υπάρχουν πάρα πολλοί –μιλάνε για εκατομμύρια- που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας, αυτό μας λένε οι δείκτες και οι μετρήσεις.

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι κι αυτό είναι σχετικό. Διότι το όριο της φτώχιας τοποθετείται στο «60% του μέσου εισοδήματος της χώρας». Που σημαίνει ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες όπου οι κάτοικοί τους που ζουν στο όριο της φτώχιας επιβιώνουν με λιγότερα από 250 ευρώ το μήνα, ενώ άλλες όπου οι φτωχοί ζουν με περισσότερα από 900 ευρώ.

Αφήστε που το «μέσο εισόδημα» βγαίνει με βάση τις φορολογικές δηλώσεις, οπότε καλύτερα να μη συζητάμε για το πού ακριβώς βρίσκεται αυτό στη χώρα μας.

Τώρα όμως θα την πω και την κακία μου. Με τόσους άνεργους και κατατρεγμένους, δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς κάπως περισσότεροι από τους λίγους μετρημένους που πήγαν;

Υπάρχουν, λοιπόν, πάρα πολλοί φτωχοί και στη χώρα μας, όπως και πάρα πολλοί σε μεγάλη ανάγκη, ούτε ανθρωπιστική κρίση όμως έχουμε, ούτε έχουμε επιστρέψει, λόγω των μνημονίων, στην κατοχή, όπως ισχυρίζονται πολλοί.

Ή, όπως, απολογητικά, σχολίασαν κάποιοι, «και στις πιο φτωχές περιόδους, οι άνθρωποι γλεντούσαν και έβγαιναν στις εξοχές με την πρώτη ευκαιρία».

Είναι όμως άλλο πράγμα να πηγαίνουν για Πρωτομαγιά καβάλα όλοι μαζί στην καρότσα ενός φορτηγού, όπως βλέπουμε στις παλιές ταινίες, κι άλλο να μπλοκάρουν οι δρόμοι από τα ΙΧ ή να μην βρίσκεις τραπέζι σε κάποιοι από τα χιλιάδες μαγαζιά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά;

Προφανώς όχι για να διαφωνήσουμε μεταξύ μας για το βάθος της κρίσης και τις επιπτώσεις των μνημονίων στο βιοτικό μας επίπεδο. Αυτό το ξέρει ο καθένας μόνος του.

Θα μπορούσε όμως μια κοινή συμφωνία να μας κάνει πιο ρεαλιστές, ας πούμε, με τις περίφημες «κόκκινες γραμμές».

Τι εννοώ. Διάβασα επίσης το τριήμερο (αργία μήτηρ…) ότι όλη η φασαρία στη διαπραγμάτευση γίνεται για καμιά εικοσαριά ευρώ στις επικουρικές συντάξεις, μαζί με την αύξηση του ΦΠΑ σε κάποια νησιά και την οριστική παύση της κοροϊδίας να συνταξιοδοτούμαστε σε προκλητικές ηλικίες.

Αν, λοιπόν, περί αυτό πρόκειται και δεν υπογράφουμε, ώστε να πέσουν στην «αγορά» τα 20-30 δισ. ευρώ του τελευταίου πακέτου, τότε με συγχωρείτε – αλλά η εικόνα του τριημέρου δείχνει ότι πολύ κακώς πράττουμε.

Διότι, αφού φάγαμε το γάιδαρο, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά να μην τα στυλώσουμε στην ουρά, με δεδομένο ότι υπάρχει τρόπος να αντέξουμε κι αυτές τις επιπλέον θυσίες, αν τις επωμισθούν εκείνοι που είχαν για το τριήμερο.

(Εμείς, όπως σας είπαμε, δεν πήγαμε πουθενά).

Στο κάτω κάτω, ένα τριήμερο μπορούν να στο στερηθούν όλοι, αν είναι να πάρουμε συνολικά μια μεγάλη οικονομική ανάσα, η οποία θα βοηθήσει κυρίως εκείνους που έχουν μεγάλη ανάγκη.

Διότι, άμα έχεις λεφτά, τριήμερα βρίσκεις όσα θέλεις!

Τριήμερα υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν!

150501 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν αντέχω, θα μιλήσω.

Θα έχετε παρακολουθήσει, φίλοι μου, πόσο διακριτικά στεκόμαστε σε κάποια θέματα, τα οποία μπορεί να έχουν πολύ «ψωμί», δεν αποτελούν όμως την ουσία της πολιτικής.

Αφήνουμε (με μια δόση γενναιοδωρίας) να τα χειριστούν το φέισμπουκ, το τουίτερ και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό που συμβαίνει όμως στον -με τη γενική έννοια- δημοσιογραφικό κόσμο είναι έξω από κάθε λογική.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, προσπαθούν να μας πείσουν πως για την αναποτελεσματικότητα  (τι πιο ευγενικό να βρω;) της κυβέρνησης φταίνε οι… κακοί δημοσιογράφοι που τη χτυπούν.

Το ακούσαμε μέχρι και από τον Λαζόπουλο, αυτό το τέρας αντικειμενικότητας και ευθυκρισίας, ότι κάποια Μέσα κάνουν ανοιχτό πόλεμο στην κυβέρνηση, επειδή…

Αλήθεια, γιατί επιτίθενται όλοι με τέτοια μανία στην κυβέρνηση, σε βαθμό μάλιστα που κατάφεραν… να «φάνε» και τον Γιάννη Βαρουφάκη;

Μήπως επειδή η κυβέρνηση τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα και αυτά αντιδρούν χρησιμοποιώντας τα Μέσα που ελέγχουν;

Μήπως επειδή η κυβέρνηση προχωρά σε συμφωνία με τους δανειστές, χωρίς άλλα μνημόνια, και κάποιοι εδώ έχουν αντιρρήσεις;

Μήπως, για να το εξειδικεύσουμε, υπάρχουν κάποιοι που θέλουν λεφτά κι όχι αξιοπρέπεια και μάλιστα τη συγκεκριμένη του Βαρουφάκη;

Επειδή ο ίδιος δεν μπόρεσα να δώσω απαντήσεις, κατάφυγα στα επιχειρήματα επίσημων «αριστερών» Μέσων. Διαβάζω από το άρθρο «πώς η διαπλοκή κατασκευάζει “ειδήσεις” εναντίον της κυβέρνησης, μέσω facebook», του Χριστόφορου Βερναδάκη, που δημοσιεύτηκε σε διάφορα σάιτ:

«Το επικοινωνιακό επιτελείο των κομμάτων της διαπλοκής (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ) γνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί αναλλοίωτο το ηθικό του πλεονέκτημα έναντι του παλιού συστήματος εξουσίας. Αυτό προκύπτει από τις ειδικές ποιοτικές έρευνες που διενεργούν τον τελευταίο μήνα διάφορα πολιτικά και οικονομικά κέντρα».

Και τις οποίες, σημειώνω εγώ, κοινοποιούν τα κέντρα αυτά όχι στον καθένα, παρά στους δημοσιογράφους και τα Μέσα της «αριστεράς» κι έτσι τις μαθαίνει και ο Χρ. Βερναρδάκης.

Το άλλο πουλάκι:

Το ωραίο είναι παρακάτω:

«Ο μηχανισμός παραγωγής και κυκλοφορίας της “είδησης” είναι συγκεκριμένος και πολύ απλός. Υπάρχει ένα κέντρο που “συγγράφει την είδηση” και κατόπιν την προωθεί σε μια πλειάδα sites στο διαδίκτυο, τα οποία την αναπαράγουν αυτολεξεί».

Ξέρετε τι είδους παραδείγματα τέτοιων κατασκευασμένων ειδήσεων μας δίνει ο αρθρογράφος; Πριν σας τα αναφέρω σκεφθείτε και πάλι τον μηχανισμό. Κάποιο κέντρο (που «υπάρχει» αλλά δεν μας το λέει ποιο είναι) τα συγγράφει και μετά τα προωθεί, έτσι απλά, σε μια πλειάδα sites στο διαδίκτυο.

Ακούστε μερικές τέτοιες ειδήσεις.

«Η προσπάθεια αυτή (σ.σ.: αποδόμησης του ηθικού πλεονεκτήματος του ΣΥΡΙΖΑ) είναι μελετημένη και πολύ καλά σχεδιασμένη. Χρησιμοποιεί κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα ή απολύτως γελοία στοιχεία, αλλά και υπαρκτά ενδεχομένως “θέματα” τριτεύουσας σημασίας».

Προσέξατε το δημοσιογραφικό (ας βάλω κι εγώ εισαγωγικά) προσέξτε, λοιπόν, το… «δημοσιογραφικό» τσουβάλιασμα; Από τα ανύπαρκτα θέματα, φτάσαμε στα υπαρκτά, τα οποία όμως είναι «τριτεύουσας σημασίας».

Ποιος θα το πει και θα το κρίνει αυτό; Δείτε στη συνέχεια κάποια τέτοια θέματα και το συζητάμε.

«Στο πλαίσιο αυτό εμφανίστηκαν το προηγούμενο διάστημα “θέματα” όπως η “συμβία του Παρασκευόπουλου”, τα “συμφωνητικά και οι συνεργάτες του κ. Κατρούγκαλου”, το “υπενοικιαζόμενο σπίτι” της γυναίκας του Βαρουφάκη, η νοσηλεία της Βαλαβάνη σε ιδιωτικό νοσοκομείο, το “λάστιχο στην Αιδηψό”, οι “συγγενείς που διορίστηκαν” και πάει λέγοντας.

Πάλι τσουβάλιασμα. Τι από τα παραπάνω είναι, κατά τον αρθρογράφο, κατασκευασμένο, ανύπαρκτο, γελοίο, ή υπαρκτό αλλά τριτεύουσας σημασίας;

Σημείωση: Εδώ πάει αυτό που σας είπαμε στην αρχή. Όπως θα έχετε προσέξει, εμείς ελάχιστα έως καθόλου ασχοληθήκαμε με αυτά τα ζητήματα, όμως αυτό δεν έχει και τόση σημασία για τη συζήτησή μας.

Σημασία έχει ότι ένα μεγάλο τμήμα της «αριστεράς», μαζί με τον αρθρογράφο υποστηρίζουν πως υπάρχει κάποιο κέντρο, το οποίο συνέγραψε και μετά διοχέτευσε σε μια πλειάδα sites το «λάστιχο στην Αιδηψό», προκειμένου να μειώσει το ηθικό πλεονέκτημα που διατηρεί αναλλοίωτο ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχουν δείξει ειδικές ποιοτικές έρευνες, διάφορων πολιτικών και οικονομικών κέντρων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πιάσε τ’ αβγό και κούρευ’ το!

Θα ολοκληρώσω, που λένε και στα κανάλια, με την αποκάλυψη του στόχου. Το σχέδιο είναι (διαβάζω) «να παρεισφρύσει και να νομιμοποιηθεί από εκατοντάδες δρόμους και δρομάκια η ιδέα ότι “και ο ΣΥΡΙΖΑ ίδιος είναι” […]. Η επιχείρηση αυτή είναι μακράς πνοής και στόχευσης. Δεν σκοπεύει δηλαδή να πλήξει απλώς έναν υπουργό ή ένα στέλεχος, αλλά να εργαλειοποιήσει τον υπουργό αυτόν ή το στέλεχος στον πόλεμο φθοράς που κάνει».

Συμπέρασμα: Μην χτυπάτε τους υπουργούς και τα στελέχη, γιατί έτσι χτυπάτε τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα (διπλό τόλουπ)  υπονομεύετε τη διαπραγμάτευση, επομένως (τριπλό άξελ) είστε… γερμανοτσολιάδες!

Αφήστε ασχολίαστο το «είδες πώς χτυπάω εγώ, ρε μαλάκα!» που είπε ο Βούτσης σε άλλον υπουργό μέσα στη Βουλή.

Αυτό άλλωστε κάνουμε κι εμείς, μένουμε άφωνοι.

Θα κλείσουμε όμως με ένα άλλο δείγμα αντικειμενικής και, κυρίως, «αριστερής» δημοσιογραφίας, από το προπύργιο της κυβέρνησης, την ΑΥΓΗ, που τόσο μας θλίβει με το κατάντημά της.

Διαβάζουμε τον τίτλο του άρθρου της Δάφνης Σφέτσα: «Λαϊκή απαίτηση η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου».

Όχι, δεν στεκόμαστε στην κωλοτούμπα της κυβέρνησης (και της ΑΥΓΗΣ) ΚΑΙ σ’ αυτό το ζήτημα. Είναι, εν μέρει, κατανοητή. Μας τρομάζει το γεγονός ότι αυτό που έχει η αρθρογράφος στο κεφάλι της (πιθανότατα και μερικοί ακόμη σύντροφοί της) αποτελεί… «λαϊκή απαίτηση».

Ο λαός είμαι εγώ!

Παραδίδουν και μαθήματα!

150430 ΚΟΜΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι θέλουν, τελοσπάντων.

Ακούμε, τόσον καιρό τώρα, για τη «σκληρή» διαπραγμάτευση που διεξάγει η κυβέρνηση (σε αντίθετη με τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις που ήταν… μαλακές ή κάτι παρόμοιο).

Ακούμε ότι οι δανειστές έχουν παράλογες απαιτήσεις, οι οποίες για μας αποτελούν «κόκκινες γραμμές».

Τι ακριβώς ζητάνε; Και τι είναι αυτό που (δεν) δίνουμε εμείς;

Ξέρουμε πως ακούγεται λίγο υπερβολικό σε μια τόσο σοβαρή διαπραγμάτευση να κοινοποιούνται ή να αφήνονται να διαρρεύσουν οι λεπτομέρειες των εκατέρωθεν θέσεων. Εδώ όμως δεν μιλάμε για λεπτομέρειες, μιλάμε για το είδος των «μέτρων» πάνω στα οποία γίνεται η κουβέντα.

Διότι, αυτό μόνο γνωρίζουμε. Ότι οι δανειστές ζητούν «μέτρα» και εμείς τους αντιπροτείνουμε άλλα «μέτρα», χωρίς όμως, όπως μας κατηγορούν, να τους λέμε αριθμούς.

Σας λέει τίποτε εσάς αυτό όλο; Τι είδους «μέτρα» είναι τα μεν και σε τι διαφέρουν από τα δε. Ας μην μας πουν κι εμάς αριθμούς, ας μας δώσουν μόνο ένα παράδειγμα.

Ιδιωτικοποιήσεις; Απολύσεις υπαλλήλων; Μείωση μισθών και συντάξεων; Αξιολόγηση; Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης; Μεγαλύτερες εισφορές; Επαναφορά του ΕΦΙΑ;

Κανείς δεν λέει. Βέβαια, κοντά στον νου και η γνώση, έχουμε μια εμπειρία από μνημόνια και ξέρουμε περίπου τι να φανταζόμαστε.

Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Διότι, και από τα μέτρα που έχουν παρθεί μέχρι στιγμής από τις «μνημονιακές» κυβερνήσεις, δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς ήταν κατ’ απαίτησιν των δανειστών και ποια αποτέλεσαν δική μας αντιπρόταση.

Για να είμαστε ειλικρινείς ούτε για τα μέτρα που εξειδικεύτηκαν λεπτομερώς σε νόμους του κράτους γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο. Ποιος τα εμπνεύστηκε και κάτω από τι είδους πίεση. Ως προς αυτό έχουν ένα δίκιο εκείνοι που μιλούν για λάθος –όχι για μαλακή- διαπραγμάτευση, στο βαθμό που θα μπορούσαμε να είχαμε διαφορετικό… μείγμα.

Να μια συζήτηση που θα έπρεπε να γίνει, αν και τώρα δεν είναι ακόμη αργά. Να αναζητηθούν, αν θέλετε, και ευθύνες, όχι για το ποιοι μας έβαλαν στα μνημόνια, αλλά για το γιατί επιλέχτηκε η συγκεκριμένη συνταγή, η οποία έπληξε τα γνωστά και μόνιμα «θύματα».

Το άλλο πουλάκι:

Πετάνε σπόντες!

Ακούμε κάθε τόσο διάφορους κυβερνητικούς παράγοντες να αναρωτιούνται μεγαλοφώνως, δήθεν ρητορικά: τι θέλετε, δηλαδή, να κόψουμε μισθούς και συντάξεις;

Το ερώτημα αφήνει άφωνους τους συνομιλητές, αφού κανείς τους, τώρα που είναι στην αντιπολίτευση, δεν είναι «κορόιδο» να πει «ναι».

Ξέρετε τι θα απαντούσα εγώ; Ασφαλώς δεν θα έλεγα «ναι», διότι αυτό θα γινόταν βούκινο, την άλλη μέρα σε όλο το διαδίκτυο. Θα απαντούσα με ένα ερώτημα: «Για ποιους ακριβώς μισθούς και συντάξεις μιλάμε;»

Διότι εδώ έχουμε ένα ακόμη από τα πονηρά τεχνάσματα της Αριστεράς.

Βγαίνει ο άλλος, εκπρόσωπος του ΚΚΕ, και λέει πως «όποια κι αν είναι η κατάληξη της διαπραγμάτευσης, το βέβαιο είναι ότι θα πληγούν οι εργαζόμενοι».

Έτσι. Γενικώς και αορίστως. Ποιοι όμως είναι οι «εργαζόμενοι»; Όλοι οι άλλοι, αν εξαιρέσουμε τους ανέργους; Και όλοι αυτοί θα πληγούν και μάλιστα το ίδιο, άρα όλοι έχουν έναν καλό λόγο είναι κατά οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης και να στραφούν το ΚΚΕ;

Τι λέτε, καλέ!

Ούτε όλοι οι εργαζόμενοι, ούτε όλοι οι μισθωτοί, ούτε όλοι οι συνταξιούχοι αποτελούν ομοειδείς ομάδες.

Στην ερώτηση, λοιπόν, «θέλετε να κόψουμε μισθούς και συντάξεις;» η απάντηση είναι «πείτε μου ποιους μισθούς και ποιες συντάξεις εννοείτε, να σας απαντήσω».

Το έθεσε ωραία μια φίλη, σε προχθεσινή συζήτηση.

Ας δεχτούμε, είπε, ότι ο δικαστικός πρέπει να παίρνει έναν πολύ μεγάλο μισθό, και γιατί επιτελεί ένα σοβαρό έργο, και γιατί, όπως λένε, δεν πρέπει να μπαίνει στον πειρασμό να δωροδοκηθεί.

Ωραία. Όταν όμως βγαίνει στη σύνταξη, προφανώς δεν υπάρχει κίνδυνος να βρεθεί σε τέτοιον πειρασμό. Γιατί, λοιπόν, η σύνταξή του θα πρέπει να είναι τόσο προκλητικά υψηλότερη από τις υπόλοιπες; Τι περισσότερες ανάγκες έχει ένας συνταξιούχος δικαστικός, από έναν οποιοδήποτε άλλο συνταξιούχο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Βλέπετε;

Αν πάρουμε να εξειδικεύσουμε τις περιπτώσεις, θα δούμε πως (πιθανότατα) υπάρχουν ακόμη μισθοί και συντάξεις που μπορούν να περικοπούν. Όχι βέβαια όλοι οι μισθοί και όλες οι συντάξεις και σε καμιά περίπτωση εκείνες των χαμηλοσυνταξιούχων. Το να θέτεις όμως το θέμα γενικώς και αορίστως («μισθούς και συντάξεις») μόνο κουτοπονηριά δείχνει.

Αφήστε που κάτι τέτοιες κουτοπονηριές δύσκολα πλέον περνάνε στους έξω. (Η ελληνική… αγορά έχει ακόμη πολύ ψωμί.)

Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνοι που δυσανασχετούν περισσότερο με τη στάση μας στη διαπραγμάτευση είναι οι εκπρόσωποι των χωρών που το βιοτικό επίπεδο βρίσκεται μακράν πολύ χαμηλότερα από αυτό της εν Ελλάδι «ανθρωπιστικής κρίσης».

Είδατε; Δεν μιλώ για τους μισθούς και τις συντάξεις, προσπαθώ να μην κάνω το ίδιο λάθος. Λέω για το βιοτικό επίπεδο. Και αυτοί οι άνθρωποι καλούνται να χρηματοδοτήσουν με δανεικά τα καμώματα των δικών μας. Που θέλουν μεν το παραδάκι, όχι όμως και κάποιες δεσμεύσεις. Να το διαχειριστούν όπως νομίζουν καλύτερα, πραγματοποιώντας (κάποιες από) τις προεκλογικές τους υποσχέσεις και (πολλά από) τα νεοκομμουνιστικά τους οράματα.

Τα οποία, για να επιστρέψουμε εκεί απ’ όπου άρχισε η κουβέντα, επίσης δεν λένε ξεκάθαρα.

Έτσι, για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε.

Στην αντάρα ο λύκος χαίρεται!

140429 ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Πού βασίστηκαν οι καριέρες αυτές;

Θυμίζω ότι δεν μιλάμε μόνο για πολιτικές, αλλά και για καλλιτεχνικές, δημοσιογραφικές, συνδικαλιστικές, γενικώς επαγγελματικές.

Βασίστηκαν σ’ ένα απλοϊκό σχήμα: Μνημόνιο-αντιμνημόνιο.

Αρκούσε να δηλώσει κανείς αντιμνημονιακός κι αμέσως είχε ένα τεράστιο, πρόθυμο ακροατήριο που τον κατέτασσε στους ηθικούς, στους έντιμους, στους πατριώτες, στους αγωνιστές, στους υπερασπιστές των φτωχών και των αδυνάτων.

Από την άλλη, δεν υπήρχε κάποιος που να (τολμά να) δηλώνει μνημονιακός, αυτό όμως έβγαινε από τα συμφραζόμενα.

Μνημονιακός ήσουν αν έλεγες πως κάποια από τα μέτρα των μνημονίων έπρεπε η χώρα μας να τα είχε πάρει μόνη της χρόνια πριν.

Μνημονιακός ήσουν αν υποστήριζες πως δεν χρειάζονται και οι χίλιοι πεντακόσιοι (τους είδαμε πάλι προχθές) φορείς του δημοσίου, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν αντικείμενο.

Μνημονιακός ήσουν αν συμφωνούσες με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, με την κατάργηση σκανδαλωδών προνομίων, με την αυτοαξιολόγηση (!) στα σχολεία…

Και τι έγινε; Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς που δεν γνώριζε τα πράγματα από κοντά. Τι πάθαινε κάποιος όταν τον τοποθετούσαν στο σρατόπεδο των μνημονιακών;

Δεν είναι τόσο απλό. Αρκεί να θυμηθούμε μερικά από τα επίθετα που σου κολλούσαν, τα οποία εκτείνονταν σ’ ένα φάσμα που ξεκινούσε από το «συστημικός» κι έφτανε μέχρι το «γερμανοτσολιάς».

Δεν τολμούσες να διατυπώσεις δημόσια τη γνώμη σου κι ένας «στρατός» από πρόθυμους αντιμνημονιακούς σού επιτίθεντο με ύβρεις και απειλές, όχι για να αντικρούσουν τις θέσεις σου, αλλά για να σε προσβάλουν και να σε μειώσουν προσωπικά.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δέχτηκαν όχι μόνο φραστικές επιθέσεις, αλλά και προπηλακισμούς, χτυπήματα, ακόμη και πετροπόλεμο.

Οι συνέπειες αυτού του «εθνικού διχασμού» φάνηκαν όταν, μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τον παραμικρό δισταγμό να συγκροτήσει κυβερνητικό σχήμα με τους ΑΝΕΛ, αλλά και να συμπορευτεί στη συνέχεια με τον εκτός τόπου και χρόνου (και τόσο επικίνδυνο) Πάνο Καμένο. Μόνο (;) συνδετικό στοιχείο το αντιμνημόνιο.

Το άλλο πουλάκι:

Ευτυχώς που έγιναν εκείνες οι εκλογές.

Και ευτυχώς που τις κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί, παρ’ όλο το κόστος που πληρώνουμε με την αφυδάτωση της οικονομίας, φαίνεται πως ήταν ο μόνος τρόπος να συνειδητοποιήσουμε αλήθειες που αρνούμασταν να δούμε.

Η ζωή είναι όπως το μπιλιάρδο. Πληρώνεις για να μάθεις.

Τι μάθαμε, λοιπόν, μετά τις εκλογές; Χωρίς αξιολογική σειρά μάθαμε τα εξής: Ότι δεν είναι δυνατόν να σκίσεις έτσι απλά τα μνημόνια και η χώρα να επιστρέψει στο 2009. Αν το επιχειρήσεις να είσαι βέβαιος ότι θα γυρίσει πολύ περισσότερα χρόνια πίσω.

Ότι η διαπραγμάτευση είναι μια επίπονη διαδικασία, στην οποία ο καθένας προσέρχεται με τα όπλα του, που είναι η ισχύς της χώρας του και οι συμμαχίες που μπορεί να συνάψει κι όχι η μαγκιά του, ο τσαμπουκάς και οι απειλές.

Μάθαμε ακόμη ότι πραγματικές συμμαχίες και πηγές χρηματοδότησης εκτός ΕΕ δεν υπάρχουν. Όσοι μας προσεγγίζουν εκτός της Ευρώπης το κάνουν μόνο και μόνο επειδή είμαστε μέλος της και δι’ ημών βλέπουν μια δική τους προσέγγιση προς αυτήν.

Οι φιλίες και οι έχθρες εντός της Ευρώπης δεν είναι όπως τις φανταζόμασταν. Από τη μια βλέπουμε τη Μέρκελ να δηλώνει πως πρέπει να γίνει ό,τι είναι δυνατόν για να μην ξεμείνει η Ελλάδα από ρευστό κι από την άλλη δεχόμαστε επίθεση από μικρές χώρες, ακόμη και του νότου.

Κάπως έτσι αποκαλύφθηκε και μια άλλη αντίφαση μέσα στην οποία ζούσαμε τόσα χρόνια. Από τη μια κατηγορούσαμε τους δανειστές ως τοκογλύφους, και από την άλλη, όταν αρνούνται να μας δανείσουν, ως εκβιαστές που θέλουν να μας γονατίσουν οικονομικά.

Πέρα όμως από τα μεγάλα οικονομικά θέματα, μετά τις εκλογές αποκαλύφτηκαν κι ένα σωρό άλλες, μικρές, πικρές αλήθειες.

Μπορεί, ας πούμε, η Αριστερά να έχει στη χώρα μας ένα «ηθικό πλεονέκτημα» έναντι της Δεξιάς, με βάση την ιστορική τους διαδρομή και τους συσχετισμούς που δημιουργήθηκαν στην κοινωνία, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο κάθε «αριστερός» ατομικά είναι πιο ηθικός από τους «δεξιούς».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι άλλο μάθαμε;

Πώς δεν έχει τόση σημασία το να τάσσεσαι υπέρ της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις ή στις πλατείες, αλλά το να της δείχνεις την εμπιστοσύνη σου αφήνοντας τις καταθέσεις σου στην τράπεζα.

(Αυτό είναι και το επιχείρημα των ξένων, όταν οι δικοί μας διαπραγματευτές ισχυρίζονται πως έχουν τη στήριξη του ελληνικού λαού.)

Μάθαμε ακόμη πως δεν ήταν «η προκλητική στάση της αστυνομίας» η αιτία να δημιουργηθούν κάθε φορά επεισόδια από κουκουλοφόρους - μπαχαλάκηδες, αφού αυτοί τα σπάνε και χωρίς κανέναν ένστολο στα πέριξ.

Μάθαμε πως υπάρχουν απόψεις που μπορεί να ακούγονται σωστές και δίκαιες στα αμφιθέατρα ή στα επιστημονικά φόρα, όμως καταλήγουν ανεφάρμοστες ή και επικίνδυνες στο πεδίο της πρακτικής εφαρμογής. Μιλώ για το μεταναστευτικό και τα δικαιώματα των φυλακισμένων.

Με μια κουβέντα, μια και ο χρόνος μας τελειώνει, μάθαμε κάτι που το ξέραμε ανέκαθεν. Τα λόγια είναι εύκολα και ανέξοδα, το πράγμα χαλάει όταν πας να τα εφαρμόσεις.

Αφού όμως το ξέραμε αυτό, τότε γιατί πιστεύαμε στα λόγια; Και τι σκοπεύουμε να κάνουμε τώρα που, μετά από τόσα «μαθήματα», γίναμε πιο σοφοί;

Ας μη γελιόμαστε, φίλοι μου. Στη διδακτική λέμε πως μαθαίνει εκείνος που είναι έτοιμος (ώριμος) να μάθει, αλλά και που θέλει (έχει κίνητρο) να μάθει.

Δυστυχώς εμείς, ως λαός εννοώ, ούτε ωριμάζουμε εύκολα, ούτε μας συμφέρει (μας βολεύει) να μάθουμε. Για έναν απλούστατο λόγο. Γιατί τότε θα πρέπει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη!

Τα μάθατε;