150507 ΠΡΟΣΤΙΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Προφήτες;

Η ιστορία θυμίζει την περιπέτεια εκείνη του Ναστραντίν Χότζα, ο οποίος είδε περνώντας κάποιον να πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν και τον προειδοποίησε ότι θα πέσει.

Όταν συνέβη το «μοιραίο», ο ανόητος άνθρωπος έτρεξε να βρει τον Χότζα και τον πίεσε να του αποκαλύψει το μέλλον του, καθώς τον θεώρησε μεγάλο προφήτη.

Δυστυχώς, είναι πράγματα που φαίνονται με μια ματιά, μόνο που κάποιοι έχουν μονίμως κλειστά τα μάτια τους, αν πρόκειται να πάρουν δυσάρεστες αποφάσεις.

Εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια, γνωρίζαμε ότι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα απορρίμματα έχει ημερομηνία λήξης. Και πως, από την επόμενη μέρα, αρχίζουν τα πρόστιμα.

Στην έρημη όμως τούτη χώρα, οι πολιτικοί μας παράγοντες πολιτεύονται σαν να μην υπάρχει αύριο, με ορίζοντα λίγων ημερών, άντε εβδομάδων. Το μόνο «αύριο» που έχουν στο νου τους είναι η επόμενη ημερομηνία των εκλογών.

Λαϊκισμός; μπορεί να μου ξέφυγε λίγος, όμως τι άλλο να σκεφτεί κανείς, όταν έχει μπροστά του την ομολογία των δημάρχων πως «δεν γίνεται τίποτα θα αρχίσουμε να πληρώνουμε πρόστιμα»;

Και να σκεφτεί κανείς πως υπήρχαν οι... συνάδελφοι του Ναστραντίν Χότζα, οι οποίοι προέβλεπαν εδώ και δεκαετίες ότι το μοντέλο αυτό με το οποίο παράγουμε και διαχειριζόμαστε τα απορρίμματά μας είναι αδιέξοδο, πρέπει να γίνει κάτι άλλο.

Για να καταλάβουμε το πρόβλημα, θα πρέπει να ανατρέξουμε στα παιδικά μας χρόνια, οι μεγαλύτεροι, και να σκεφτούμε λίγο πώς λειτουργούσαμε ως καταναλωτική κοινωνία της εποχής.

Το «φορτηγό» με τα σκουπίδια περνούσε μια ή δυο φορές την εβδομάδα και η μητέρα μας έβγαζε έξω έναν ντενεκεδένιο «κάδο» που οι υπάλληλοι του δήμου τον άδειαζαν μέσα και της τον έδιναν πίσω. Θυμάμαι ακόμη τις φασαρίες, όταν καμιά φορά τον πετούσαν στο δρόμο πάνω από το φορτηγό, με κίνδυνο να στραβώσει ή να τρυπήσει.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί όμως ήταν έτσι;

Διότι τα προϊόντα που αγοράζαμε δεν είχαν τις συσκευασίες που έχουν τα σημερινά. Το άδειο γυάλινο μπουκάλι με το γάλα το αφήναμε στο παράθυρο και βρίσκαμε το άλλο πρωί το καινούργιο γεμάτο.

Λάδι αγοράζαμε με τον «ντενεκέ» (που μετά γινόταν σκουπιδοντενεκές ή γλάστρα για λουλούδια) ή με το μπουκάλι που πηγαίναμε άδειο στον μπακάλη, για να πάρει την «τάρα» και να μας το γεμίσει.

Τα υπόλοιπα προϊόντα τα παίρναμε με τη σέσουλα, σε χαρτοσακούλες, οι οποίες μπορούσαν αργότερα να γίνουν μέχρι και... χαρτί τουαλέτας. Τα βάζαμε σε ένα διχτάκι που κουβαλούσαμε από το σπίτι.

Έτσι, τα «σκουπίδια» που έβγαζε η κάθε οικογένεια ήταν ελάχιστα.

Πώς είπατε; αποφάγια;

Θα σας απαντήσω ότι δεν θυμάμαι ποτέ τη μάνα μας να πέταξε φαγητό. Πάντοτε το φαγητό που περίσσευε γινόταν κάτι άλλο ή συμπληρωνόταν με κάτι νέο και το τρώγαμε την επόμενη μέρα. Όσο για το ψωμί, αν ποτέ περίσσευε γινόταν αβγόφετες, ή παξιμάδι, ή ξεραινόταν για να μπει στο ζύμωμα του κιμά.

Φαγητό στα σκουπίδια εγώ, στο πατρικό μας σπίτι, δεν είδα ποτέ.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά.

Μπορεί ο τρόπος ζωής και κατανάλωσης (ενίοτε αυτά τα δύο ταυτίζονται, οπότε μιλάμε για «πλεονασμό») να άλλαξε, είχαμε όμως τις πιο προηγμένες κοινωνίες να μας δείχνουν τον δρόμο.

Διότι, οι... απαραίτητες συσκευασίες των τροφίμων ή τα περιτυλίγματα των προϊόντων και οι πλαστικές σακούλες μπορούν μια χαρά να ανακυκλωθούν.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα οργανικά υλικά, τα «ζυμώσιμα» φυτικής ή ζωικής προέλευσης, χάρη στην κομποστοποίηση.

Αν αφαιρέσεις από τα «σκουπίδια» που πετάμε όλα τα παραπάνω, ο όγκος ελαχιστοποιείται και μένουν μόνο κάποια «υπόλοιπα» τα οποία θα πρέπει να πάνε σε χώρους υγειονομικής ταφής.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι χρειάζεται για όλα αυτά;

Πάντως όχι να ανακαλύψεις τον τροχό. Το έχουν κάνει άλλοι για εσένα. Χρειάζεται μια προετοιμασία, μια οργάνωση και μια ευαισθητοποίηση των πολιτών. Δηλαδή μια σοβαρή αντιμετώπιση του φαινομένου από την τοπική αυτοδιοίκηση και τους πολίτες.

Εδώ, λοιπόν, στο «σοβαρή» φαίνεται πως χαλάει το πράγμα. Και φτάνουμε σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και τόσες δημοτικές αρχές, να λέμε πως δεν υπάρχει άλλη λύση από τα… πρόστιμα.

Γιατί; Διότι δεν υπήρξε μια σοβαρή διαδημοτική συνεργασία, δεν υπήρξε μια σοβαρή οργάνωση της ανακύκλωσης, δεν υπήρξε μια σοβαρή αναζήτηση χώρου υγειονομικής ταφής υπολοίπων…

Τη μόνη σοβαρότητα που δείξαμε ήταν στο κρυφτούλι που παίζουμε ακόμη με τις υπηρεσίες της Ε.Ε., που προσπαθούν να ανακαλύψουν τι κάνουμε τα σκουπίδια μας, αφού ανακύκλωση δεν κάνουμε και οι χωματερές, υποτίθεται, έχουν κλείσει.

(Δυστυχώς για μας υπάρχει σήμερα το Google Earth που σε «καρφώνει» αν δεν ξέρεις να κρυφτείς πολύ καλά.)

Έτσι παρακολουθούμε το αγωνιώδες «τρέξιμο» των δημάρχων τις τελευταίες μέρες, πριν αρχίσουν να τρέχουν τα πρόστιμα.

Γιατί όμως έπρεπε να φτάσουμε εδώ, για την αναζήτηση λύσεων που, αφού όταν είναι τελευταίας στιγμής, και πρόχειρες και πανάκριβες θα αποδειχθούν;

Δεν θα μπορούσε αυτός ο ζήλος να επιδειχθεί, μήνες, χρόνια πριν, ώστε το θέμα να έχει λυθεί, όπως σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο;

Αποδεικνύεται όμως πως η ευαισθησία μας απέναντι στο περιβάλλον είναι στα λόγια. Μόνο απέναντι στα πρόστιμα είμαστε ευαίσθητοι κι εκείνο επειδή υπάρχει ο φόβος να αγανακτήσουν οι πολίτες.

Φανταστείτε να μην υπήρχε και η Ευρωπαϊκή Ένωση!

150506 ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Με την πάροδο του χρόνου…

Λέγαμε χθες για τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις και πώς αυτές αποτυπώνουν μια πραγματικότητα την οποία η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός είναι δύσκολο να διαχειριστούν.

Το πράγμα έχει βαθιές ρίζες. Θυμίζω ότι ο Έλληνας ψηφοφόρος άλλο πιστεύει, άλλο θέλει να ψηφίσει και κάτι άλλο ψηφίζει, όταν μπαίνει στο παραβάν. Προσοχή. Δεν μιλάω για αποφάσεις που αλλάζουν τελευταία στιγμή. Ούτε γι’ αυτό που τόνισα χθες, ότι δηλαδή υπάρχουν πολλοί μικροαστοί (ή και μεγαλοαστοί) που ζουν εντελώς συντηρητικά, όμως ψηφίζουν… ριζοσπαστικά.

Είτε ως μια θυσία στα χαμένα νεανικά τους όνειρα, είτε ως μια πράξη που τους επιτρέπει να… καταπιούν ένα σωρό καθημερινές στάσεις και συμπεριφορές, και τους χαρίζει μια πιο φιλική σχέση με τη συνείδησή τους.

Είναι σαν να βάζει ο άλλος μπρος το αυτοκίνητο και να πηγαίνει ως τον πιο κοντινό κάδο ανακύκλωσης, για να ρίξει μέσα το… πακέτο από τα τσιγάρα!

Η εκλογική αυτή στάση δεν είναι κάτι που έβγαλα από το μυαλό μου, ούτε στηρίζεται μόνο σε εμπειρικές παρατηρήσεις.

Οι ίδιοι εμείς οι ψηφοφόροι, όταν βγαίνουμε από τα εκλογικά τμήματα και απαντάμε στα έξιτ πολς, δηλώνουμε –τουλάχιστον οι μισοί- πως δεν βρισκόμαστε καθόλου κοντά στο κόμμα που μόλις ψηφίσαμε.

Σκεφθείτε, δηλαδή, τι γίνεται όταν περάσουν κάποιες ώρες και δούμε τα αποτελέσματα των εκλογών. Και, αν είμαστε από εκείνους που ψήφισαν το κόμμα που έγινε κυβέρνηση, σκεφθείτε τι γίνεται όταν περάσουν μέρες, εβδομάδες και μήνες και δούμε πως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως φανταζόμασταν.

Θα τα πω στρογγυλευμένα τα νούμερα, για να μην σας κουράσω (και επειδή με εκνευρίζει αφάνταστα εκείνο το παραπλανητικό να τελειώνουν όλες οι τιμές σε Χ,99 €)

Ας ξεκινήσουμε με το βαθμό ικανοποίησης από το έργο της κυβέρνησης. (Και, παρακαλώ, μη με ρωτήσετε ποιο έργο.)

Το 52% έχει θετική γνώμη, ενώ το 45% αρνητική, γεγονός όμως που δεν πρέπει να καθησυχάζει καθόλου την κυβέρνηση.

Το άλλο πουλάκι:

Διότι μετράει και η τάση.

Και αυτή φαίνεται αν συγκρίνουμε τις πρόσφατες μετρήσεις που σας δώσαμε μόλις, με εκείνες μόλις ενός μήνα πριν, όταν οι θετικές γνώμες ήταν 8 μονάδες ψηλότερες και οι αρνητικές επτά χαμηλότερες.

Αντίστοιχα, η ελπίδα που είχαν για το μέλλον τους οι πολίτες υποχώρησε από το 65% στο 40% μέσα σ’ αυτό το διάστημα, ενώ η ανησυχία για τις εξελίξεις κινήθηκε αντίστροφα, από το 22% στο 50% από τον Φεβρουάριο μέχρι σήμερα.

Την ίδια πορεία, με καμιά δεκαριά μονάδες πτώση, είχε και η ικανοποίηση που αισθάνονται οι πολίτες από την πορεία των διαπραγματεύσεων, η οποία πάντως εξακολουθεί να υπερτερεί των δυσαρεστημένων.

Τι μας δείχνουν όλα αυτά; Κανείς δεν ξέρει, διότι δεν γνωρίζουμε πώς σκέφτεται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση όλη αυτή την κατάσταση και την αρνητική εικόνα που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Η μία λύση είναι να κλείσει τα μάτια και να σταθεί στο γεγονός ότι εξακολουθεί να προηγείται με σημαντική διαφορά στην πρόθεση ψήφου.

Μια άλλη λύση είναι να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το εναπομείναν θετικό κλίμα ξαναστέλνοντας τους ψηφοφόρους στις κάλπες, είτε για εκλογές είτε για δημοψήφισμα.

Τίποτε όμως από τα δύο δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Διότι οι εκλογές πρέπει πάντοτε να έχουν ένα διακύβευμα και το δημοψήφισμα ένα ερώτημα ξεκάθαρο. Πριν απ’ όλα όμως, στη συγκεκριμένη συγκυρία, θα χρειαστεί μια αποκαλυπτική παραδοχή της κυβέρνησης πως δεν τα κατάφερε, πως δεν μπόρεσε να υλοποιήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις μέσα σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκό και πως ζητά την εξουσιοδότηση να το επιχειρήσει έξω από αυτό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλάβατε τι παίζεται;

Στην ουσία πρέπει να προστεθεί ένας επιπλέον όρος στο «ερώτημα» που τέθηκε κατά τις πρόσφατες εκλογές και στο οποίο απάντησαν ξεκάθαρα οι ψηφοφόροι. Ποιο ήταν το ερώτημα;

Θέλετε μια συμφωνία με τους δανειστές που θα περιλαμβάνει μνημονιακά μέτρα ή μια άλλη χωρίς καθόλου μνημόνια;

Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση που δόθηκε.

Όμως, σε αντίθεση με ένα σταματημένο ρολόι, που δείχνει δυο φορές την ημέρα τη σωστή ώρα, ένα λανθασμένο ερώτημα δεν μπορεί να έχει ποτέ σωστή απάντηση.

Το ερώτημα, λοιπόν, όπως έπρεπε να τεθεί (ή όπως πράγματι τέθηκε, αλλά οι περισσότεροι αρνούνταν να το δουν) ήταν διαφορετικό:

Θέλετε συμφωνία με τους δανειστές που θα περιλαμβάνει μνημονιακά μέτρα ή επιστροφή στη δραχμή με ό,τι αυτό συνεπάγεται;

Η πράξη και η απόπειρα «σκληρής διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης έδειξε ότι αυτό ήταν το ερώτημα των εκλογών του Ιανουαρίου. Επειδή όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το είχε θέσει έτσι και επειδή πολλοί δεν το κατάλαβαν και έδωσαν απάντηση «εκτός θέματος», τώρα πρέπει να γίνει ένα από τα δύο. Ή να επαναληφθούν οι εξετάσεις με πιο ξεκάθαρο το θέμα, ή να ερμηνεύσουμε διαφορετικά εκείνη την απάντηση, σε συνδυασμό με τις απαντήσεις στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

Ποιος πρέπει να το κάνει αυτό; Μα, φυσικά η κυβέρνηση και συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας.

Είπαμε όμως. Όποια από τις δύο αποφάσεις κι αν πάρει, προϋποθέτει ορισμένες δυσάρεστες παραδοχές. Και μια σκληρή εσωκομματική αντιπαράθεση.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο του.

Διαβάστε προσεκτικά το θέμα, μας έλεγαν.

150505 ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ξέρουμε τι θέλουμε;

Μεγάλη συζήτηση έγινε πάλι, τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις δημοσκοπήσεις, με τις οποίες εμείς οι πολίτες εκφράζουμε –υποτίθεται- τις απόψεις μας για διάφορα θέματα.

Μάλιστα τα Μέσα έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα αυτή τη φορά, με την αφορμή της σημειολογικής συμπλήρωσης 100 ημερών διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ.

Ως συνήθως, χάος.

Το ένα εύρημα δεν συμφωνεί με το άλλο και τα δύο μαζί έρχονται σε πλήρη αντίθεση με ένα τρίτο. Θέλουμε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση η οποία να διαπραγματευτεί με τους σκληρούς εκφραστές των μνημονίων. Συγχρόνως θέλουμε να αισθανόμαστε περήφανοι για τη διαπραγματευτική στάση της κυβέρνησης, όμως ζητάμε να καταλήξει σε συμφωνία πάση θυσία.

Μη σας παραξενεύουν όλα αυτά, έτσι ήμασταν πάντοτε σαν πελάτες. Θέλαμε κάτι «καλό και φτηνό», δηλαδή το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος με μηδαμινή απώλεια. Βέβαια, ακόμη περισσότερο μας άρεσε το τζάμπα όμως, σε κάποιο βαθμό, αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι αυτό τελείωσε.

Από πού όμως πηγάζουν αυτές οι αντιφάσεις; Επιτρέψτε μου να εντοπίσω δύο εστίες. Η πρώτη είναι το γεγονός ότι ψηφίζουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που… είμαστε.

Όπως πολύ σωστά, έχει επισημανθεί ότι δεν είναι (δεν μπορεί να είναι) φασίστες όλοι αυτοί που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, έτσι ισχύει και το ότι δεν είναι αριστεροί ριζοσπάστες όλοι όσοι ψήφισαν Ριζοσπαστική Αριστερά.

Όταν όμως είσαι μικροαστός και ψηφίζεις ένα αριστερό κόμμα, τότε δημιουργείς μια παραπλανητική εικόνα, αλλά κι ένα μεγάλο πρόβλημα, ιδίως αν το κόμμα αυτό σχηματίσει κυβέρνηση.

Πώς να εφαρμόσει αυτή η κυβέρνηση το πρόγραμμά της, όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο ζωής και τις πεποιθήσεις ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων της;

Μίλησα και για μια δεύτερη εστία. Διότι εδώ, αυτή τη φορά, έχουμε μια ακόμη πιο ιδιάζουσα περίπτωση. Το Αριστερό Ριζοσπαστικό κόμμα κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και να γίνει κυβέρνηση, όχι εκθέτοντας απλώς τις θέσεις και το πολιτικό του πρόγραμμα, αλλά πείθοντάς τους πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

Το άλλο πουλάκι:

Ποιος είναι αυτός;

Μπορούμε –είπανε προεκλογικά- και να συγκρουστούμε με τους δανειστές, σταματώντας την «δουλική» αποδοχή των όρων τους, χωρίς να χάσουμε κάτι από τα κεκτημένα, να συνεχίσουμε να έχουμε αυτό το επίπεδο ζωής που οι μικροαστικές συνήθειές μας απαιτούν.

Δηλαδή, να συνεχίσουμε να παίρνουμε δανεικά, αφού αυτά μας εξασφαλίζουν το βιοτικό μας επίπεδο, χωρίς μέτρα ή χωρίς να χρειαστεί να τα αποπληρώσουμε.

Έτσι ήρθε και μπλέχτηκε το πράγμα.

Από τη μια έχουμε την ελληνική κοινωνία η οποία, όπως σημείωσε και ο Παύλος Τσίμας στα ΝΕΑ, πάνω από δύο δεκαετίες τώρα, μετατοπίζεται προς τα «δεξιά» του αξιακού χάρτη της κοινωνίας. Γίνεται δηλαδή πιο συντηρητική, ξενοφοβική, αναδιπλωμένη στον εαυτό της, φοβισμένη…

Από την άλλη η κοινωνία αυτή εμπιστεύεται τις τύχες της σε ένα κόμμα που (θέλει να) είναι της ριζοσπαστικής αριστεράς, όχι όμως ως τέτοιο, αλλά ως μια αντιμνημονιακή και εθνική (δηλαδή αντιευρωπαϊκή;) παράταξη, η οποία εγγυήθηκε ότι μπορεί να κρατήσει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Αποτέλεσμα; Οι δημοσκοπήσεις!

Ποιο συγκεκριμένα; Οι πολίτες επικροτούν «συντηρητικές» επιλογές της κυβέρνησης και αποδοκιμάζουν τις πολιτικές εκείνες που αποτελούν δείγμα της… αριστεροσύνης και της… ριζοσπαστικότητας της.

Εννέα στους δέκα πολίτες συμφωνούν με την εκκένωση της Πρυτανείας από τους καταληψίες, ενώ μόνο τρεις στους δέκα με την μεταναστευτική πολιτική, και μόνο δύο στους δέκα με τον νόμο για τη δυνατότητα να εκτίουν μέρος της ποινής τους στο σπίτι κάποιο κατάδικοι.

Όλα αυτά έχουν ένα κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, όμως στην πράξη δημιουργούν πολλά προβλήματα στη διακυβέρνηση της χώρας, αφού θέτουν στην κυβέρνηση το δίλημμα να εφαρμόσει την πολιτική της, δυσαρεστώντας τους συντηρητικούς της ψηφοφόρους, ή να κάνει το δικό τους κέφι, απαρνούμενη βασικές αρχές της.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Τα πράγματα θα ήταν κάπως πιο εύκολα αν και η κυβέρνηση, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια ομογενής ομάδα. Τώρα όμως το πρόβλημά της γίνεται μεγαλύτερο, αφού, αν ακολουθήσει τις επιθυμίες των συντηρητικών της ψηφοφόρων θα χάσει όχι απλώς την ταυτότητά του, αλλά και πολλούς… βουλευτές, άρα την εξουσία.

Τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Απ’ ό,τι βλέπουμε, η κυβέρνηση, δηλαδή ο κύριος Τσίπρας, κάνει το χειρότερο που μπορεί. Πετάει τη μπάλα στην κερκίδα. Δεν αναλαμβάνει ευθύνες, στην ουσία δεν κυβερνάει τον τόπο.

Λες και περιμένει κάτι να γίνει.

Τελευταίο αποκούμπι, που θα τον βγάλει (νομίζει) από την ευθύνη να πάρει κάποιες αποφάσεις, είναι το δημοψήφισμα: «Πείτε μου τι θέλετε να κάνω».

Αυτό όμως είναι το ερώτημα στο οποίο απάντησαν οι πολίτες στις εκλογές του Ιανουαρίου: Θέλουμε να κάνεις αυτά που… υποσχέθηκες ότι μπορείς να κάνεις!

Ή…

Να βγεις και να πεις «παιδιά, αυτά δεν γίνονται. Μπορεί να είπαμε κάτι παραπάνω, όταν ήμασταν στην αντιπολίτευση, και πολλά παραπάνω προεκλογικά, όμως τώρα βλέπουμε πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική».

Όσο για τους πολίτες, ας συνειδητοποιήσουν κι αυτοί πως πέρασε πια ο καιρός που ήσουν μικροαστός (ή και μεγαλοαστός) έχοντας την ψήφο στην Αριστερά ως άλλοθι για μια ήσυχη συνείδηση.

Γιατί τότε η Αριστερά εκείνη ήταν ένα μικρό αντιπολιτευτικό κόμμα. Ενώ τώρα;

Αντιφάσεις!

150504 ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αντιφάσεις;

Ή διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος;

Τι είναι κρίση, τι ευημερία και τι το ενδιάμεσό τους;

Ερωτήματα τα οποία τέθηκαν επιτακτικά, με αφορμή την Πρωτομαγιά και πιο συγκεκριμένα το τριήμερο αυτής. Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως το γεγονός ότι «άδειασε η Αθήνα», ότι «δημιουργήθηκε μποτιλιάρισμα σε όλες τις εξόδους» ή ότι «για να βρεις καρέκλα σε εξοχική ταβέρνα, έπρεπε να είχες κλείσει από μέρες».

Από τη μια είναι αυτοί που, με βάση τη συγκεκριμένη εικόνα, αναρωτήθηκαν: «Είναι αυτή μια χώρα σε κρίση;» Κάποιοι μάλιστα το προχώρησαν παραπέρα: «Αν μας έβλεπε από καμιά μεριά η Μέρκελ, θα σταματούσε κάθε συζήτηση και θα μας έλεγε να βρούμε τα λεφτά μόνοι μας».

Υπήρξε και η άλλη άποψη. (Βλέπετε, εμείς που δεν φύγαμε για τριήμερο μείναμε να διαβάζουμε απόψεις και σχόλια για εκείνους που φύγαν.) Αυτή υποστήριξε πως δεν μπορείς να κρίνει την οικονομική κατάσταση μιας χώρας, από τη συμπεριφορά ενός τμήματος των πολιτών της. Εν πάση περιπτώσει, σε μια πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων, είναι λογικό να υπάρχουν και αρκετές χιλιάδες που μπορούν να πάνε κάπου για τριήμερο.

Πού βρίσκεται το δίκιο; Όπως συνήθως, κάπου στη μέση. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι στο οποίο όλοι θα συμφωνήσουν. Άλλο μια χρεοκοπημένη χώρα κι άλλο η οικονομική πραγματικότητα των κατοίκων της. Αυτό δεν περιμέναμε την πρωτομαγιά για να μας το μάθει. Μόνο τα δισεκατομμύρια των καταθέσεων που «έφυγαν» από τις τράπεζες τους τελευταίους μήνες να σκεφτείς, καταλήγεις σε ασφαλές συμπέρασμα.

Έπειτα υπάρχει κάτι που για τους Ευρωπαίους, δανειστές και μη, αποτελεί εξωπραγματικό στοιχείο. Είναι το μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας ακινήτων, είτε ως πρώτη κατοικία, είτε ως εξοχικό, είτε ως πατρικό στο χωριό ή στο νησί.

Πολύ σωστά, λοιπόν, το έθεσε κάποιος σχολιαστής: «Δεν κατάλαβα θα νιώθουμε τύψεις, επειδή πήγαμε για τριήμερο στο εξοχικό μας;»

Το άλλο πουλάκι:

Και η «ανθρωπιστική κρίση;»

Εδώ είναι το δεύτερο σημείο στο οποίο πρέπει να συμφωνήσουμε, αν και δεν το βλέπω. Κακώς χρησιμοποιήθηκε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος. Διότι, εκτός του ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αποδυναμώνει, αντί να ενισχύει τα διαπραγματευτικά μας επιχειρήματα.

Μπορεί, βέβαια, κάποιος να ισχυριστεί πως κακώς μιλούν οι «βολεμένοι», αφού ο όρος αναφέρεται στους οικονομικά εξαθλιωμένους, ή σ’ εκείνους που δεν μπαίνει ούτε ένα ευρώ στο σπίτι τους.

Και πάλι όμως, ως… τεχνικός όρος, δεν μπορεί παρά να περιγράφει κάτι συγκεκριμένο, στο οποίο συμφωνούν όλοι. Διότι και άστεγοι και χρόνια άνεργοι και πολίτες, που έχουν ως μόνο καταφύγιο την ανθρωπιστική βοήθεια, υπάρχουν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Ναι, αλλά εδώ υπάρχουν πάρα πολλοί –μιλάνε για εκατομμύρια- που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας, αυτό μας λένε οι δείκτες και οι μετρήσεις.

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι κι αυτό είναι σχετικό. Διότι το όριο της φτώχιας τοποθετείται στο «60% του μέσου εισοδήματος της χώρας». Που σημαίνει ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες όπου οι κάτοικοί τους που ζουν στο όριο της φτώχιας επιβιώνουν με λιγότερα από 250 ευρώ το μήνα, ενώ άλλες όπου οι φτωχοί ζουν με περισσότερα από 900 ευρώ.

Αφήστε που το «μέσο εισόδημα» βγαίνει με βάση τις φορολογικές δηλώσεις, οπότε καλύτερα να μη συζητάμε για το πού ακριβώς βρίσκεται αυτό στη χώρα μας.

Τώρα όμως θα την πω και την κακία μου. Με τόσους άνεργους και κατατρεγμένους, δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς κάπως περισσότεροι από τους λίγους μετρημένους που πήγαν;

Υπάρχουν, λοιπόν, πάρα πολλοί φτωχοί και στη χώρα μας, όπως και πάρα πολλοί σε μεγάλη ανάγκη, ούτε ανθρωπιστική κρίση όμως έχουμε, ούτε έχουμε επιστρέψει, λόγω των μνημονίων, στην κατοχή, όπως ισχυρίζονται πολλοί.

Ή, όπως, απολογητικά, σχολίασαν κάποιοι, «και στις πιο φτωχές περιόδους, οι άνθρωποι γλεντούσαν και έβγαιναν στις εξοχές με την πρώτη ευκαιρία».

Είναι όμως άλλο πράγμα να πηγαίνουν για Πρωτομαγιά καβάλα όλοι μαζί στην καρότσα ενός φορτηγού, όπως βλέπουμε στις παλιές ταινίες, κι άλλο να μπλοκάρουν οι δρόμοι από τα ΙΧ ή να μην βρίσκεις τραπέζι σε κάποιοι από τα χιλιάδες μαγαζιά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά;

Προφανώς όχι για να διαφωνήσουμε μεταξύ μας για το βάθος της κρίσης και τις επιπτώσεις των μνημονίων στο βιοτικό μας επίπεδο. Αυτό το ξέρει ο καθένας μόνος του.

Θα μπορούσε όμως μια κοινή συμφωνία να μας κάνει πιο ρεαλιστές, ας πούμε, με τις περίφημες «κόκκινες γραμμές».

Τι εννοώ. Διάβασα επίσης το τριήμερο (αργία μήτηρ…) ότι όλη η φασαρία στη διαπραγμάτευση γίνεται για καμιά εικοσαριά ευρώ στις επικουρικές συντάξεις, μαζί με την αύξηση του ΦΠΑ σε κάποια νησιά και την οριστική παύση της κοροϊδίας να συνταξιοδοτούμαστε σε προκλητικές ηλικίες.

Αν, λοιπόν, περί αυτό πρόκειται και δεν υπογράφουμε, ώστε να πέσουν στην «αγορά» τα 20-30 δισ. ευρώ του τελευταίου πακέτου, τότε με συγχωρείτε – αλλά η εικόνα του τριημέρου δείχνει ότι πολύ κακώς πράττουμε.

Διότι, αφού φάγαμε το γάιδαρο, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά να μην τα στυλώσουμε στην ουρά, με δεδομένο ότι υπάρχει τρόπος να αντέξουμε κι αυτές τις επιπλέον θυσίες, αν τις επωμισθούν εκείνοι που είχαν για το τριήμερο.

(Εμείς, όπως σας είπαμε, δεν πήγαμε πουθενά).

Στο κάτω κάτω, ένα τριήμερο μπορούν να στο στερηθούν όλοι, αν είναι να πάρουμε συνολικά μια μεγάλη οικονομική ανάσα, η οποία θα βοηθήσει κυρίως εκείνους που έχουν μεγάλη ανάγκη.

Διότι, άμα έχεις λεφτά, τριήμερα βρίσκεις όσα θέλεις!

Τριήμερα υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν!

150501 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν αντέχω, θα μιλήσω.

Θα έχετε παρακολουθήσει, φίλοι μου, πόσο διακριτικά στεκόμαστε σε κάποια θέματα, τα οποία μπορεί να έχουν πολύ «ψωμί», δεν αποτελούν όμως την ουσία της πολιτικής.

Αφήνουμε (με μια δόση γενναιοδωρίας) να τα χειριστούν το φέισμπουκ, το τουίτερ και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό που συμβαίνει όμως στον -με τη γενική έννοια- δημοσιογραφικό κόσμο είναι έξω από κάθε λογική.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, προσπαθούν να μας πείσουν πως για την αναποτελεσματικότητα  (τι πιο ευγενικό να βρω;) της κυβέρνησης φταίνε οι… κακοί δημοσιογράφοι που τη χτυπούν.

Το ακούσαμε μέχρι και από τον Λαζόπουλο, αυτό το τέρας αντικειμενικότητας και ευθυκρισίας, ότι κάποια Μέσα κάνουν ανοιχτό πόλεμο στην κυβέρνηση, επειδή…

Αλήθεια, γιατί επιτίθενται όλοι με τέτοια μανία στην κυβέρνηση, σε βαθμό μάλιστα που κατάφεραν… να «φάνε» και τον Γιάννη Βαρουφάκη;

Μήπως επειδή η κυβέρνηση τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα και αυτά αντιδρούν χρησιμοποιώντας τα Μέσα που ελέγχουν;

Μήπως επειδή η κυβέρνηση προχωρά σε συμφωνία με τους δανειστές, χωρίς άλλα μνημόνια, και κάποιοι εδώ έχουν αντιρρήσεις;

Μήπως, για να το εξειδικεύσουμε, υπάρχουν κάποιοι που θέλουν λεφτά κι όχι αξιοπρέπεια και μάλιστα τη συγκεκριμένη του Βαρουφάκη;

Επειδή ο ίδιος δεν μπόρεσα να δώσω απαντήσεις, κατάφυγα στα επιχειρήματα επίσημων «αριστερών» Μέσων. Διαβάζω από το άρθρο «πώς η διαπλοκή κατασκευάζει “ειδήσεις” εναντίον της κυβέρνησης, μέσω facebook», του Χριστόφορου Βερναδάκη, που δημοσιεύτηκε σε διάφορα σάιτ:

«Το επικοινωνιακό επιτελείο των κομμάτων της διαπλοκής (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ) γνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί αναλλοίωτο το ηθικό του πλεονέκτημα έναντι του παλιού συστήματος εξουσίας. Αυτό προκύπτει από τις ειδικές ποιοτικές έρευνες που διενεργούν τον τελευταίο μήνα διάφορα πολιτικά και οικονομικά κέντρα».

Και τις οποίες, σημειώνω εγώ, κοινοποιούν τα κέντρα αυτά όχι στον καθένα, παρά στους δημοσιογράφους και τα Μέσα της «αριστεράς» κι έτσι τις μαθαίνει και ο Χρ. Βερναρδάκης.

Το άλλο πουλάκι:

Το ωραίο είναι παρακάτω:

«Ο μηχανισμός παραγωγής και κυκλοφορίας της “είδησης” είναι συγκεκριμένος και πολύ απλός. Υπάρχει ένα κέντρο που “συγγράφει την είδηση” και κατόπιν την προωθεί σε μια πλειάδα sites στο διαδίκτυο, τα οποία την αναπαράγουν αυτολεξεί».

Ξέρετε τι είδους παραδείγματα τέτοιων κατασκευασμένων ειδήσεων μας δίνει ο αρθρογράφος; Πριν σας τα αναφέρω σκεφθείτε και πάλι τον μηχανισμό. Κάποιο κέντρο (που «υπάρχει» αλλά δεν μας το λέει ποιο είναι) τα συγγράφει και μετά τα προωθεί, έτσι απλά, σε μια πλειάδα sites στο διαδίκτυο.

Ακούστε μερικές τέτοιες ειδήσεις.

«Η προσπάθεια αυτή (σ.σ.: αποδόμησης του ηθικού πλεονεκτήματος του ΣΥΡΙΖΑ) είναι μελετημένη και πολύ καλά σχεδιασμένη. Χρησιμοποιεί κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα ή απολύτως γελοία στοιχεία, αλλά και υπαρκτά ενδεχομένως “θέματα” τριτεύουσας σημασίας».

Προσέξατε το δημοσιογραφικό (ας βάλω κι εγώ εισαγωγικά) προσέξτε, λοιπόν, το… «δημοσιογραφικό» τσουβάλιασμα; Από τα ανύπαρκτα θέματα, φτάσαμε στα υπαρκτά, τα οποία όμως είναι «τριτεύουσας σημασίας».

Ποιος θα το πει και θα το κρίνει αυτό; Δείτε στη συνέχεια κάποια τέτοια θέματα και το συζητάμε.

«Στο πλαίσιο αυτό εμφανίστηκαν το προηγούμενο διάστημα “θέματα” όπως η “συμβία του Παρασκευόπουλου”, τα “συμφωνητικά και οι συνεργάτες του κ. Κατρούγκαλου”, το “υπενοικιαζόμενο σπίτι” της γυναίκας του Βαρουφάκη, η νοσηλεία της Βαλαβάνη σε ιδιωτικό νοσοκομείο, το “λάστιχο στην Αιδηψό”, οι “συγγενείς που διορίστηκαν” και πάει λέγοντας.

Πάλι τσουβάλιασμα. Τι από τα παραπάνω είναι, κατά τον αρθρογράφο, κατασκευασμένο, ανύπαρκτο, γελοίο, ή υπαρκτό αλλά τριτεύουσας σημασίας;

Σημείωση: Εδώ πάει αυτό που σας είπαμε στην αρχή. Όπως θα έχετε προσέξει, εμείς ελάχιστα έως καθόλου ασχοληθήκαμε με αυτά τα ζητήματα, όμως αυτό δεν έχει και τόση σημασία για τη συζήτησή μας.

Σημασία έχει ότι ένα μεγάλο τμήμα της «αριστεράς», μαζί με τον αρθρογράφο υποστηρίζουν πως υπάρχει κάποιο κέντρο, το οποίο συνέγραψε και μετά διοχέτευσε σε μια πλειάδα sites το «λάστιχο στην Αιδηψό», προκειμένου να μειώσει το ηθικό πλεονέκτημα που διατηρεί αναλλοίωτο ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχουν δείξει ειδικές ποιοτικές έρευνες, διάφορων πολιτικών και οικονομικών κέντρων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πιάσε τ’ αβγό και κούρευ’ το!

Θα ολοκληρώσω, που λένε και στα κανάλια, με την αποκάλυψη του στόχου. Το σχέδιο είναι (διαβάζω) «να παρεισφρύσει και να νομιμοποιηθεί από εκατοντάδες δρόμους και δρομάκια η ιδέα ότι “και ο ΣΥΡΙΖΑ ίδιος είναι” […]. Η επιχείρηση αυτή είναι μακράς πνοής και στόχευσης. Δεν σκοπεύει δηλαδή να πλήξει απλώς έναν υπουργό ή ένα στέλεχος, αλλά να εργαλειοποιήσει τον υπουργό αυτόν ή το στέλεχος στον πόλεμο φθοράς που κάνει».

Συμπέρασμα: Μην χτυπάτε τους υπουργούς και τα στελέχη, γιατί έτσι χτυπάτε τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα (διπλό τόλουπ)  υπονομεύετε τη διαπραγμάτευση, επομένως (τριπλό άξελ) είστε… γερμανοτσολιάδες!

Αφήστε ασχολίαστο το «είδες πώς χτυπάω εγώ, ρε μαλάκα!» που είπε ο Βούτσης σε άλλον υπουργό μέσα στη Βουλή.

Αυτό άλλωστε κάνουμε κι εμείς, μένουμε άφωνοι.

Θα κλείσουμε όμως με ένα άλλο δείγμα αντικειμενικής και, κυρίως, «αριστερής» δημοσιογραφίας, από το προπύργιο της κυβέρνησης, την ΑΥΓΗ, που τόσο μας θλίβει με το κατάντημά της.

Διαβάζουμε τον τίτλο του άρθρου της Δάφνης Σφέτσα: «Λαϊκή απαίτηση η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου».

Όχι, δεν στεκόμαστε στην κωλοτούμπα της κυβέρνησης (και της ΑΥΓΗΣ) ΚΑΙ σ’ αυτό το ζήτημα. Είναι, εν μέρει, κατανοητή. Μας τρομάζει το γεγονός ότι αυτό που έχει η αρθρογράφος στο κεφάλι της (πιθανότατα και μερικοί ακόμη σύντροφοί της) αποτελεί… «λαϊκή απαίτηση».

Ο λαός είμαι εγώ!

Παραδίδουν και μαθήματα!