150521 ΟΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είναι οι ίδιοι γονείς…

Προλαβαίνω τις ενστάσεις σας για όσα είπαμε χθες, διότι ακούω κιόλας κάποιους να διαμαρτύρονται:

Άλλα χρόνια ήταν τότε που ήμασταν εμείς παιδιά και άλλα χρόνια τώρα που είναι παιδιά τα… παιδιά μας.

Εννοείται (η λέξη της μόδας), ότι όλοι γνωρίζουμε ποια είναι η διαφορά. Οι κίνδυνοι που υποτίθεται ότι δεν υπήρχαν τότε και που σήμερα είναι τεράστιοι.

Είναι όμως έτσι;

Διότι, αν το πούμε γενικώς και αορίστως, μπορούμε να συμφωνήσουμε. Όμως έχετε σκεφτεί για ποιο λόγο οι γονείς πιστεύουν σήμερα ότι το παιδί τους κινδυνεύει περισσότερο απ’ ό,τι τότε, στην… αυλή του σχολείου; Το να μην το αφήνουν να πηγαίνει για καραβίδες στα ποτάμια το καταλαβαίνω (που λέει ο λόγος), όμως γιατί τόση υστερία μην πάθει κάτι στο σχολείο ή στο κολυμβητήριο ή στο ποδόσφαιρο;

Έχουμε επίγνωση, ως γονείς, ποιοι είναι οι αληθινοί κίνδυνοι που απειλούν τα παιδιά μας;

Πιστεύουμε ότι είναι πιο ασφαλή όταν τα «ελέγχουμε» στο σπίτι, ενώ παίζουν στον υπολογιστή, παρά όταν είναι μακριά μας, στο παρκάκι της γειτονιάς, και παίζουν με άλλα παιδιά.

Πού βρίσκεται όμως ο αληθινός κίνδυνος; Πού κινδυνεύει να υποστεί μεγαλύτερη βλάβη; Το έχουμε σκεφτεί;

Επιπλέον, προκειμένου να μη κινδυνεύει στη γειτονιά, του αγοράζουμε ένα κινητό, τελευταίας τεχνολογίας παρακαλώ, για να επικοινωνούμε μαζί του ή για να μας καλέσει μόλις αισθανθεί κάποιο κίνδυνο.

Και ο κίνδυνος είναι το ίδιο το κινητό!

Είτε γιατί το παιδί εκτίθεται συνεχώς στην ακτινοβολία του, είτε γιατί μπαίνει και επισκέπτεται σελίδες που δεν είναι για την ηλικία του, είτε, το πιο «επικίνδυνο», γιατί ασχολείται συνεχώς μ’ αυτό, όπως και οι φίλοι του, και δεν παίζουν ποδόσφαιρο ή κρυφτό ή τζαμί ή κάποιο από τα τόσα παιχνίδια που τα έχουν ανάγκη προκειμένου να αναπτυχθούν σωστά ψυχικά και σωματικά.

Δεν έχει σημασία. Εμείς είμαστε σίγουροι ότι ως γονείς κάνουμε το καθήκον μας, φροντίζοντας να μην αποκοπεί ποτέ από τον… ηλεκτρονικό λώρο που το συνδέει μ’ εμάς.

Κι ας είναι αποκομμένο απ’ όλο τον (παιδικό του) κόσμο.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι οι ίδιοι γονείς…

Οι οποίοι τρέμουν μήπως το παιδί τους χτυπήσει στο μπάσκετ και δεν θα βρίσκονται οι ίδιοι εκεί να το φροντίσουν, όμως το αφήνουν να κάθεται στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου, και μάλιστα χωρίς ζώνη.

Φροντίζουν βέβαια και οι ίδιοι να δίνουν το παράδειγμα, καπνίζοντας ενώ οδηγούν, μιλώντας στο κινητό -για να φορούν ζώνη ούτε που το συζητώ- ή κάνοντας ένα σωρό τροχαίες παραβάσεις που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές πολλών παιδιών.

Εννοείται και του δικού τους.

Αν, λοιπόν, υπάρχει ένας πραγματικός κίνδυνος για τα παιδιά, αυτός είμαστε εμείς οι ίδιοι ως οδηγοί, αφού στη χώρα μας σκοτώνονται σε τροχαία τόσα παιδιά, που μας τοποθετούν στην τρίτη χειρότερη περίπτωση της Ευρώπης.

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν στοιχεία για μετά το 2007, όμως σ’ εκείνη τη δεκαετία εξακόσια παιδιά κάτω των 14 ετών έχασαν τη ζωή τους στον δρόμο.

Ξέρετε γιατί μετράμε μόνο τα κάτω των 14 ετών; Διότι μετά ξεκινά άλλη ιστορία τρόμου, αφού αρχίζουν να οδηγούν μηχανάκια και να έχουν και τα ίδια ευθύνη για την οδική τους συμπεριφορά.

Ας μείνουμε όμως στο άλλο. Κι ας πούμε ότι υπάρχει ένας εξίσου μεγάλος αριθμός παιδιών που θα μείνουν σε όλη τους τη ζωή ανάπηρα, εξαιτίας σοβαρών τραυματισμών σε τροχαία.

Από τα εκατό παιδιά που τραυματίζονται σε τροχαία, τα σαράντα πέντε είναι πεζά και τα είκοσι επτά επιβάτες αυτοκινήτων. Κι από αυτά, τα δέκα κάθονται στο μπροστινό κάθισμα.

Οι αριθμοί αυτοί μας λένε πόσο καλοί γονείς είμαστε και πόσο πραγματικά νοιαζόμαστε για τα παιδιά μας.

Τους αγοράζουμε πανάκριβο ποδήλατο, όχι όμως και κράνος ή φωτάκια κι αντανακλαστικά σήματα.

Τους κάνουμε το κέφι να κάθονται δίπλα μας όταν οδηγούμε ή τους δίνουμε τα χειρότερα πρότυπα συμπεριφοράς ως οδηγοί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι μπορεί να γίνει;

Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό, το έχουν κάνει άλλοι για μας.

Οι Σουηδοί κατάφεραν σχεδόν να μηδενίσουν τους θανάτους μικρών παιδιών μέσα σε αυτοκίνητα, χάρη στο «Όραμα Μηδέν», ένα πλέγμα μέτρων προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν συμπεριφερόμασταν όλοι οι Ευρωπαίοι όπως οι Σουηδοί, θα είχαμε κάθε χρόνο εξακόσιους θανάτους παιδιών λιγότερους, αφού τώρα σκοτώνονται χίλια διακόσια παιδιά σε όλη την Ε.Ε. ετησίως.

Εκείνο που πρέπει να αλλάξει είναι η οπτική με την οποία βλέπουμε το θέμα. Διότι, μέχρι τώρα, οι προσπάθειες είναι να μάθουν τα παιδιά να προσαρμόζονται στις συνθήκες κυκλοφορίας.

Ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Η κυκλοφορία των οχημάτων αλλά και η συνολική συμπεριφορά των οδηγών (ναι, και ημών των γονέων) να προσαρμοστεί στις ανάγκες των παιδιών.

Μπορούμε να βάλουμε στόχους προς μια τέτοια κατεύθυνση;

Κυρίως όμως, για να το συνδέσουμε και με τα χθεσινά, μπορούμε να πάψουμε να προστατεύουμε τα παιδιά μας με λάθος τρόπο;

Ούτε το γυάλινο κλουβί, ούτε η μόνιμη σύνδεση μαζί τους είναι λύσεις, εκτός αν δεν ψάχνουμε να προστατέψουμε τα παιδιά, αλλά να γιατρέψουμε τις δικές μας ανασφάλειες.

Που δεν γιατρεύονται έτσι!

Στο δρόμο!

150520 ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το όνειρο κάθε γονιού.

Θα έλεγα έλληνα γονιού, όμως φαίνονται ότι υπάρχουν και άλλοι που μας μοιάζουν, αν δεν είναι χειρότεροι. Και μάλιστα σκέφτονται πριν από μας για μας.

Δεν σας ρώτησα όμως, ποιο είναι το όνειρο κάθε γονιού; Πώς είπατε; Να δει αποκαταστημένα τα παιδιά του; Λάθος!

Εκτός αν αποκατάσταση εννοούμε αυτό που θα σας περιγράψω στη συνέχεια. Διότι, αγαπητοί μου, αυτό που θέλει κάθε γονιός όσο οτιδήποτε άλλο στον κόσμο είναι να ελέγχει τα παιδιά του.

Να ξέρει πού βρίσκονται, τι κάνουν, με ποιους είναι…

Ο γονιός θέλει να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τις κινήσεις του παιδιού του. Από φόβο; Από αγάπη; Από ανασφάλεια;

Ό,τι κι αν διαλέξετε, να σκεφτείτε ότι έχει να κάνει με τον ίδιο κι όχι με το παιδί.

Μάλιστα, μιλάμε για μια κατηγορία γονιών, των σημερινών γονιών, οι οποίοι μεγαλώσαμε χωρίς κανείς να ξέρει πού ήμασταν ή τι κάναμε.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που φεύγαμε πρωί από το σπίτι για να γυρίσουμε το βράδυ, χωρίς να μας ψάξει κανείς. Βέβαια, κατά την επιστροφή μας, τρώγαμε καμιά στον πισινό, όμως αυτό ήταν κάπως εθιμοτυπικό. Έπρεπε και οι γονείς μας κάπως να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Απουσιάζαμε ολημερίς, και δεν ήμασταν στη γειτονιά, αλλά οπουδήποτε στην πόλη, για μπάσκετ στο Εθνικό, για πηλό στον Νταμπλατζά, στον σταθμό ή στον Αίμο για βόλτες, στο Πάρκο για μπάλα, ακόμη και για μπάνιο στην Αγία Βαρβάρα…

Τα καλοκαίρια, μαθητές ακόμα, πηγαίναμε «στα νησιά», παρέες παρέες, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, «με ένα πλοίο της γραμμής, με ένα τζιν Αμερικής κι ένα μπουφάν στο χέρι. Κι αν δεν μας φτάναν τα λεφτά βρίσκαμε και καμιά δουλειά, να βγει το καλοκαίρι».

Αργότερα, όταν πήγαμε να σπουδάσουμε, αποχαιρετούσαμε τους γονείς μας τον Σεπτέμβριο και τους ξαναβλέπαμε, για καναδυό μέρες, τα Χριστούγεννα.

Τηλέφωνο; Αστείο πράγμα. Ποιος θα στηνόταν μισή ή μία ώρα στην ουρά, στον ΟΤΕ της Πατησίων, για να τηλεφωνήσει στη δουλειά του μπαμπά ή στη γειτόνισσα της μαμάς; (Αν τηλεφωνούσες από περίπτερο ήθελες μισό μηνιάτικο!)

Κανένα γράμμα στέλναμε που έφτανε μετά από μέρες ή εβδομάδες.

Ύστερα φεύγαμε για μέρες, για ορειβασία ή αναρρίχηση, «κάπου στον Όλυμπο» ή «στα Μετέωρα», όμως μπορεί και να βρισκόμασταν στην Αστράκα ή στα Βαρδούσια, χωρίς να έχει ειδοποιηθεί κανείς για την αλλαγή του προορισμού ή του προγράμματος.

Το άλλο πουλάκι:

Και γίναμε γονείς.

Που αισθανόμαστε τρομερά ανασφαλείς, αν δεν γνωρίζουμε -ανά πάσα στιγμή- πού βρίσκεται το παιδί μας, αν δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε αμέσως μαζί του, αν δεν λαμβάνουμε πολλές φορές την ημέρα αναφορά για κάθε του κίνηση.

Είπαμε κάτι στην αρχή για άλλους γονείς, όχι δεν είναι έτσι όλοι.

Μου περιέγραφε κάποιος φίλος που εργάστηκε σε ευρωπαϊκό σχολείο, τι γινόταν όταν πήγαιναν με τους μαθητές τους ολιγοήμερες εκδρομές σε μακρινές πόλεις.

Συμφωνούσαν οι δάσκαλοι-συνοδοί πως θα τηλεφωνήσουν στους γονείς μια φορά, όταν φτάσουν στον προορισμό τους και άλλη μια όταν θα είναι να αναχωρήσουν.

Λογάριαζαν όμως χωρίς τους έλληνες γονείς. Οι οποίοι όριζαν ρητά στον δάσκαλο κάθε πότε θα τηλεφωνεί για να δίνει αναφορά.

Οι άλλοι συνοδοί, λοιπόν, Σουηδοί, Γερμανοί κ.λπ. τηρούσαν τη συμφωνία, όμως ο Έλληνας είχε δικό του… μνημόνιο.

Γιατί όμως σας τα λέω όλα αυτά;

Να, διάβασα για μια νέα τεχνολογική εφαρμογή που προβλέπω να έχει μεγάλη απήχηση στην ελληνική αγορά. Για την ώρα όμως γνωρίζει τεράστια επιτυχία στη Νότιο Κορέα. Περί τίνος πρόκειται;

Είναι λογισμικό που τοποθετείται στο κινητό τηλέφωνο του παιδιού και δίνει τη δυνατότητα στον γονέα να παρακολουθεί όλες τις κινήσεις του.

Όχι τις κινήσεις του παιδιού, σε ποιο μέρος δηλαδή βρίσκεται -αυτό γίνεται και τώρα κι έχει εφαρμογή και στη χώρα μας. Εννοώ τις κινήσεις που γίνονται μέσω κινητού τηλεφώνου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή τα πάντα!

Πόσες φορές το χρησιμοποιεί; Για πόσην ώρα, πού τηλεφωνεί και ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεται.

Ο γονέας μάλιστα μπορεί να δεχθεί ειδική προειδοποίηση, όταν το παιδί του κάνει αναζήτηση στο διαδίκτυο, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες λέξεις.

Ποιες είναι αυτές; Βγάλτε εσείς με το νου σας. Πότε θα θέλατε να χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου για το δικό σας παιδί;

Λέξεις όπως «αυτοκτονία» ή «εγκυμοσύνη» ή «σχολικός εκφοβισμός» και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε στέλνουν μήνυμα στον γονέα κι αυτός πράττει τα δέοντα.

Αυτού του είδους τα «προγράμματα» μάλιστα, είναι πλέον υποχρεωτικά στη Νότιο Κορέα για κάθε κινητό τηλέφωνο που αγοράζεται από παιδί κάτω των 18 ετών.

Σκεφθείτε όμως μια χώρα που το 80% των μαθητών του δημοτικού σχολείου έχουν δικό τους τηλέφωνο.

Πάντως οι γνώμες διχάζονται. Από τη μια υπάρχουν οι γονείς που έχουν «το κεφάλι τους ήσυχο» (ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν) και από την άλλη όλοι εκείνοι που μιλούν για Μεγάλο Αδελφό, τον οποίο μάλιστα θα ήταν καλύτερα να αποκαλούν απλώς… Γονέα.

Βέβαια υπάρχουν κι εκείνοι που προειδοποιούν ότι αυτές οι εφαρμογές δεν έχουν μόνο ως στόχο τα παιδιά, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για άλλους λόγους, αφού είναι δυνατόν να τοποθετηθούν στο τηλέφωνο χωρίς να το γνωρίζει ο χρήστης του.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα σας κάνουν δώρο ένα κινητό τηλέφωνο, ψάξτε το λίγο καλύτερα.

Προστασία!

150519 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το έχουμε ξαναδεί το έργο;

Δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε το γεγονός ότι οι φοιτητικές εκλογές, σε πολλούς συλλόγους, περισσότερους από σαράντα, σημαδεύτηκαν από επεισόδια που προκλήθηκαν από… κουκουλοφόρους.

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ίσως όχι τόσο εκτεταμένα.

Εκείνο που πρέπει να σχολιάσουμε, και που βλέπω ότι περνάει απαρατήρητο, είναι πως αυτά συνέβησαν με «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση.

Ξέρω, κι αυτό έχει σχολιαστεί, όμως θα μου επιτρέψετε να πάω την κουβέντα λίγο παραπέρα.

Σας έχω ξαναπεί ότι ένα από τα καλά που έχουμε με τη σημερινή κυβέρνηση είναι το γεγονός ότι αποκαλύπτονται πλέον ιδεοληψίες που μας κατείχαν επί δεκαετίες. Για όσους βέβαια θέλουν να δουν τα πράγματα κι όχι για εκείνους που εξακολουθούν να βρίσκουν δικαιολογίες.

Τι μας λέγανε, χρόνια τώρα, κάποιοι. Θα σταθώ σε δύο πράγματα, σχετικά με το θέμα που συζητάμε. Το πρώτο ήταν πως στις πορείες, τα επεισόδια δημιουργούνταν λόγω της προκλητικής στάσης της αστυνομίας. Ξαναμιλήσαμε γι’ αυτό και παρατηρήσαμε πως, τώρα, οι μπαχαλάκηδες έχουν αποθρασυνθεί και τα σπάνε, ενώ δεν υπάρχει «στολή» στον ορίζοντα.

Το δεύτερο όμως που ακούγαμε συχνά, ακόμα και από σοβαρούς «Λάκηδες», ήταν πως πίσω από τους κουκουλοφόρους βρίσκονται οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας. Πως η αστυνομία επίτηδες δεν τους συλλαμβάνει και δεν αποκαλύπτει τις ταυτότητές τους, επειδή πρόκειται για «δικά της παιδιά».

Ακούγαμε ακόμη πως οι επιθέσεις τους είναι μέρος οργανωμένου σχεδίου, προκειμένου να αγανακτήσει η κοινωνία και έτσι να μπορέσει να επιβληθεί χωρίς αντιδράσεις ένα αυταρχικό κράτος, με στόχο την καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων.

Τα θυμόσαστε; Είναι ωραίο πράγμα οι θεωρίες, μόνο που έχουν ένα κακό. Πρέπει να «ταιριάζουν» σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιπτώσεις. Και, ναι μεν, οι θεωρίες αυτές των «Λάκηδων» ταίριαζαν μια χαρά, αλλά και βόλευαν, όσο βρισκόταν στην κυβέρνηση η επάρατος ή εκείνος ο συμφυρμός από μνημονιακά τσανάκια της Μέρκελ. Τώρα όμως;

Το άλλο πουλάκι:

Τώρα χάλασε το σενάριο.

Τώρα το κράτος ανήκει στην πρώτη φορά Αριστερά και οι μυστικές υπηρεσίες διοικούνται –υποτίθεται- από φίλους του λαού και των κινημάτων. Τώρα δεν υπάρχει λόγος να προκαλέσουμε την κυβέρνηση να επιδείξει αυταρχισμό, ούτε χρειάζεται αφορμές για να προχωρήσει στην καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων, αφού δεν υπάρχει λόγος να πραγματοποιούνται τέτοιες κινητοποιήσεις.

Τώρα υπουργός αρμόδιος γι’ αυτά τα θέματα είναι ένας γνήσιος αριστερός, ο οποίος, αφού δεν βρήκε στέγη στο ΠαΣοΚ, απευθύνθηκε στη ΔΗΜΑΡ, όπου φιλοξενήθηκε ρίχνοντας συνεχώς γέφυρες προς τον ανερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ και, αφού μας «απείλησε» πως δεν πρόκειται να ασχοληθεί ξανά με την πολιτική, στρογγυλοκάθισε στην υπουργική καρέκλα, απ’ όπου δεν το κουνάει παρά τις συνεχείς διαπιστώσεις του ότι δεν συμφωνεί με την υπόλοιπη κυβέρνηση.

Γίνομαι κακός, όμως δεν πειράζει, τα λόγια δεν ανοίγουν κεφάλαια (δυστυχώς ούτε μεταφορικά), δεν σπάζουν δόντια, ούτε στέλνουν κανέναν στο νοσοκομείο με πολλαπλά κατάγματα και κακώσεις.

Γι’ αυτό και στο πανεπιστήμιο έχουμε άσυλο για τις ιδέες, όσο ανατρεπτικές κι αν είναι, όχι όμως για τις πράξεις, όταν αυτές είναι παράνομες.

Γελάσατε; Για αστείο το είπα.

Για να το συνδέσω με μια ακόμη ιδεοληψία δεκαετιών, πως το άσυλο μπορούν να το προστατέψουν οι φοιτητές μόνοι τους!

Μόνο που αυτό αποδείχθηκε άλλη μια ευχή, η οποία δεν εισακούεται ούτε από εκείνους που τη διατυπώνουν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έτσι είναι.

Διότι, το να λέω εγώ πως οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν την ευθύνη της προστασίας του ασύλου και της διασφάλισης των δημοκρατικών διαδικασιών στις σχολές είναι, ας πούμε, μια ανέξοδη κουβέντα.

Το να το λένε όμως οι ίδιοι οι εκπρόσωποι ή τα μέλη των συλλόγων αυτών, τότε είναι αστείο. Εμπρός, παιδιά, κάντε το. Τι περιμένετε; Σε ποιον το λέτε;

Δυο τινά συμβαίνουν. Ή δεν μπορείτε να προστατέψετε μόνοι σας τον δικό σας τρόπο λειτουργίας ή δεν θέλετε να το κάνετε, διότι θα υποχρεωθείτε να χρησιμοποιήσετε… αστυνομικά μέτρα.

Το ίδιο λέει και ο υπουργός για τον οποίο μιλήσαμε πριν. Ας πάνε, είπε, οι φοιτητές και οι καθηγητές να προστατέψουν το χώρο τους.

Ξέρετε όμως τι είπε κι ένας αφελής γονιός; «Εγώ το παιδί μου το στέλνω να σπουδάσει, όχι να προστατεύει κτήρια και ιδέες. Γι’ αυτά πληρώνω φόρους και απαιτώ να το κάνουν οι αρμόδιες αρχές, μέσα στο πλαίσιο των εξουσιών που τους δίνει η δημοκρατία».

«Άσε», του είπαμε, «το σκότωσες. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το δύσκολο του πράγματος. Να εφαρμοστούν οι εξουσίες που πηγάζουν από τη δημοκρατία».

Την οποία, φαίνεται, είναι πολλοί αυτοί που δεν τη γουστάρουν, γιατί μπερδεύεται στα πόδια τους και δεν τους αφήνει να κάνουν ανενόχλητοι τις δουλειές τους. Οι οποίες, ειδικά στα πανεπιστήμια, δεν έχουν να κάνουν μόνο με ιδεολογίες, αλλά και με ένα σωρό άλλες παράνομες δραστηριότητες, του κοινού ποινικού δικαίου.

Πόση φαντασία όμως διαθέτετε; Φανταστείτε μόνο, λέει, να μην ήταν αντιεξουσιαστές αυτοί που έδρασαν στις φοιτητικές εκλογές και να ήταν τίποτε άλλοι -ούτε που τολμώ να αναφέρω το όνομά τους- εχθροί του κοινοβουλευτισμού, της δημοκρατίας και των λαϊκών αγώνων.

Πώς είπατε; Και οι αντιεξουσιαστές τι είναι;

Μου στέλνουνε μηνύματα
για μιαν αγάπη που ‘χα.

150518 ΙΕΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γίνονται θαύματα στις μέρες μας;

Αν ναι, μπορεί η παρουσία και η προσκύνηση ιερών λειψάνων να συμβάλει σ’ αυτά.

Να κάποια ερωτήματα που τέθηκαν και πάλι επιτακτικά, με αφορμή την άφιξη στη χώρα μας λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας.

Όπως είναι «φυσικό» για μας τους Έλληνες, σκοτωθήκαμε και πάλι παίρνοντας θέση άλλοι υπέρ και άλλοι κατά, για ένα θέμα για το οποίο κατ’ εξοχήν δεν μπορείς να τοποθετηθείς ούτε υπέρ, ούτε κατά.

Δεν έχει νόημα να το κάνεις.

Γιατί όμως; Ποιο είναι το λάθος που κάνουμε όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να μαλώσουμε για τέτοια θέματα;

Είναι πολύ απλό. Το μάλωμα απαιτεί επιχειρήματα εκατέρωθεν. Και τα επιχειρήματα προϋποθέτουν λογική ανάλυση.

Όμως εδώ δεν μιλάμε για πράγματα που επιδέχονται λογική ανάλυση, αλλά για ζητήματα πίστης. Ποια η διαφορά; Τεράστια.

Η πίστη δεν προκύπτει μετά από σκέψη, δεν καταλήγεις σ’ αυτήν ως συμπεράσματα νοητικών διεργασιών, δεν αποφασίζει ώριμα αν θα πιστέψεις ή όχι. Επομένως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί καμιά συζήτηση επ’ αυτού. Ούτε εκείνος που πιστεύει μπορεί να πείσει τον άπιστο ότι είναι ο σωστός, ούτε όμως και ο άπιστος μπορεί να κλονίσει την πίστη κάποιου προβάλλοντας λογικά επιχειρήματα.

Για να το καταλάβετε, θα σας πω κάτι απλό, το πώς απαντούσε ένας παλιός δάσκαλος στους μαθητές του, όταν τον ρωτούσαν αν υπάρχει Θεός.

Ξεκινούσε, λοιπόν, ρωτώντας τα παιδιά αν γνωρίζουν την ύπαρξη «πραγμάτων» τα οποία δεν μπορούμε να τα δούμε, να τα ακούσουμε, να τα πιάσουμε, δηλαδή να τα αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας.

Τα παιδιά, αφού στην αρχή έκαναν κάποια βήματα προς λάθος κατεύθυνση, μετά άρχιζαν να δίνουν πιο σωστές απαντήσεις. Έτσι κατέληγαν πως τα «πράγματα» τα οποία είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν, χωρίς να τα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, είναι κυρίως συναισθήματα.

Ο φόβος, η χαρά, η λαχτάρα, η αγάπη…

Το άλλο πουλάκι:

Τα οποία δεν τα αισθανόμαστε όλοι.

Ή, τουλάχιστον, δεν τα αισθανόμαστε στον ίδιο βαθμό.

Τους έλεγε, για παράδειγμα, ο δάσκαλος για τη μητρική αγάπη. Την οποία μπορεί να την αισθανθεί μόνο μια μητέρα, η οποία κυοφόρησε το παιδί της, το γέννησε, το θήλασε, το ανάθρεψε…

Ε, αυτή η μητέρα δεν μπορεί να περιγράψει σε κάποιον άλλο και να του δώσει να καταλάβει τι ακριβώς είναι η μητρική αγάπη.

Το παράδειγμα γινόταν ακόμη πιο κατανοητό με τον φόβο και συγκεκριμένα τον φόβο του ύψους.

Τους θύμιζε ο δάσκαλος πως υπάρχουν άνθρωποι που ξεκινούν και σκαρφαλώνουν σε έναν ουρανοξύστη, χωρίς την παραμικρή ασφάλεια, μόνο με τα χέρια και τα πόδια τους.

Υπάρχουν και άλλοι που, όταν σταθούν στην άκρη ενός μπαλκονιού στον πρώτο όροφο, τους πιάνει φόβος.

Πώς είναι δυνατόν να εξηγήσει αυτός που έχει υψοφοβία στον «τρελό» αναρριχητή τι ακριβώς αισθάνεται;

Και πώς είναι δυνατόν ο δεύτερος να πείσει τον πρώτο ότι κακώς φοβάται; Δεν είναι θέμα λογικής ανάλυσης, ούτε μπορεί να επικαλεστεί επιχειρήματα, όπως την μηδενική πιθανότητα να πέσει κάποιος από ένα μπαλκόνι με κάγκελα (χωρίς να το επιδιώξει).

Μετά, λοιπόν, από μια τέτοιου είδους συζήτηση, και αφού τα παιδιά έφερναν και δικά τους παραδείγματα, ο δάσκαλος ξαναγύριζε στην αρχή της κουβέντας.

Κάπως έτσι, τους έλεγε, συμβαίνει και με την ύπαρξη του Θεού. Αν ένας πιστός αισθάνεται -αυτή είναι η λέξη κλειδί- πως υπάρχει κάποιος που τον αγαπά, τον φροντίζει, ακούει τις προσευχές του κ.λπ., τότε αυτός ο κάποιος, ο Θεός, είναι γι’ αυτόν απολύτως υπαρκτός. Κανείς δεν μπορεί να του το βγάλει από το μυαλό ή να τον πείσει πως η πίστη του αυτή είναι λάθος ή πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει μια τέτοια ανώτερη δύναμη, αφού η παρουσία της δεν προκύπτει από πουθενά.

Φυσικά ισχύει και το αντίστροφο, τους έλεγε ο δάσκαλος. Όταν κάποιος δεν έχει αισθανθεί ποτέ την παρουσία του Θεού στη ζωή του, είναι αδύνατον να προσπαθήσεις να τον πείσεις ότι αυτός υπάρχει, μόνο και μόνο επειδή το πιστεύεις εσύ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να γιατί κακώς μαλώνουμε.

Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας, όπως και η ύπαρξη θαυμάτων, είναι θέμα πίστης, δηλαδή δεν τα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, αλλά τα νιώθουμε βαθιά μέσα μας.

Αν ο άλλος πιστεύει ότι η προσκύνηση των ιερών λειψάνων τον θεράπευσε από μια ασθένεια, δεν πα’ να του λες εσύ ό,τι θέλεις. Γι’ αυτόν αυτή είναι η αλήθεια και τζάμπα χάνεις τα λόγια σου ή προσπαθείς να βρεις λογικά επιχειρήματα.

Η κουβέντα θα μπορούσε να σταματήσει εδώ, όμως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να διαφοροποιήσει κάπως τα πράγματα. Πάντα υπάρχει αυτό, όπως όταν τα παιδιά ρωτούσαν τον δάσκαλο της ιστορίας μας «εσείς πιστεύετε, κύριε;». Τότε εκείνος πετούσε τη μπάλα στην κερκίδα, λέγοντας πως η πίστη είναι πολύ προσωπική υπόθεση, δεν τη συζητάμε με άλλους και πως ακόμη και οι πιο πιστοί, πατέρες της εκκλησίας μας ή μοναχοί, υποστηρίζουν πως πάντοτε βρίσκει τρόπο να εμφιλοχωρήσει η αμφιβολία.

Η κουβέντα μας όμως, για να έχει πιο σφαιρική προσέγγιση θα πρέπει να πούμε και κάτι ακόμη. Μπορεί το θέμα της πίστης να μην επιδέχεται λογική προσέγγιση, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι πέρα από λογικά επιχειρήματα και κάτι άλλο που σχετίζεται με την πίστη. Εννοώ την προσπάθεια εκμετάλλευσής της (οικονομικής, πολιτικής ή κάθε είδους) από διάφορους επιτήδειους.

Για τους οποίους η παρουσία του Θεού ή των θαυμάτων στη ζωή (των άλλων) είναι μόνο μια χρυσή ευκαιρία.

Λογικά, πρέπει να πιστεύουμε όλοι!

150515 ΑΣΤΟΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα μέτρα και οι συνέπειές τους.

Είναι, τελικά πολύ δύσκολο να υπολογίσει κανείς ποιες θα είναι οι συνέπειες από την επιβολή ενός μέτρου.

Εννοώ οι πραγματικές συνέπειες. Γι’ αυτό μάλιστα το ρήμα που ίσως ταιριάζει περισσότερο δεν είναι το «υπολογίσει», αλλά το «φανταστεί».

Άλλο θέλεις να πετύχεις, άλλο σου προκύπτει.

Στο μεταξύ, βλέποντας την αστοχία, πας να κάνεις διορθωτικές κινήσεις και σου βγαίνουν άλλα απρόβλεπτα στη μέση.

Τώρα, αν όλα αυτά ισχύουν γενικώς, φανταστείτε τι γίνεται στη χώρα μας, όπου η λέξη σχεδιασμός είναι άγνωστη ή τη χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε αποφάσεις που λαμβάνονται στο πόδι.

Για να αντιληφθείτε τι ακριβώς σημαίνει προετοιμασία και σχεδιασμός σ’ αυτό τον τόπο θα σας θυμίσω ένα μικρό απόσπασμα από συνέντευξη παλαιού ποδοσφαιριστή. Οι μεγαλύτεροι θα καταλάβουν πολύ καλά τι εννοώ:

«Έρχεται ο Καψής και μου λέει “βάρα το εσύ, ρε Κούη, και μπορεί να μπει και γκολ”. Πράγματι, το βάρεσα και μπήκε».

Ήταν 15 Οκτωβρίου του 1980 και η Εθνική Ελλάδος αντιμετώπιζε την Εθνική Δανίας μέσα στην Κοπεγχάγη.

Στο 6΄ του δευτέρου ημιχρόνου κερδίζουμε φάουλ έξω από την περιοχή. Όλοι, και ο Γιάννης Διακογιάννης, περιμένουμε πως θα το εκτελέσει ο σπεσιαλίστας Δεληκάρης.

Όμως, χάρη στον «ελληνικό σχεδιασμό», έγινε αυτό που σας περιέγραψα προηγουμένως.

(Μη φανταστείτε ότι έχω τη μνήμη του… Εγκυκλοπαιδειάκια! Ας είναι καλά το διαδίκτυο. Εγώ απλώς θυμόμουν την ιστορική ατάκα του Κούη, η οποία είχε αφήσει εποχή στις συζητήσεις μας τον καιρό εκείνο. Και φυσικά είχε προκαλέσει απερίγραπτα γέλια για τον τρόπο λειτουργίας μιας ομάδας που διεκδικούσε προκρίσεις.)

Το πρόβλημα με τους ελληνικούς σχεδιασμούς όμως δεν είναι ούτε τόσο απλό όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Διότι, στο παράδειγμα μας ας πούμε, υπήρχε ένας ξεκάθαρος στόχος. Να βάλουμε γκολ. Σε άλλες περιπτώσεις, ο στόχος δεν είναι καθόλου ξεκάθαρος κι έτσι το πράγμα μπερδεύεται ακόμη περισσότερο.

Το άλλο πουλάκι:

Τι ακριβώς θέλουμε;

Να πάψουν οι οδηγοί να οδηγούν με υπερβολική ταχύτητα και να σώσουμε ζωές, ή να μαζέψουμε κάποια πρόστιμα;

Δεν είναι ξεκάθαρο. Κι έτσι ο κάθε τροχονόμος αυτοσχεδιάζει ανάλογα με την περίπτωση. Για την ίδια ακριβώς παράβαση άλλος πληρώνει τεράστιο πρόστιμο και χάνει για μέρες το δίπλωμά του και άλλος τη βγάζει με 20 ευρώ!

Το πράγμα γίνεται ακόμη πιο εμφανές, όταν δούμε την γνωστή περίπτωση «σχεδιασμού» με τις τιμές στο πετρέλαιο θέρμανσης.

Πήγαν να μαζέψουν περισσότερα λεφτά από τους φόρους και την πάτησαν γιατί ο κόσμος άρχισε να καίει παντζούρια, σαγιονάρες, εφημερίδες και οτιδήποτε άλλο εκτός από πετρέλαιο.

(Τις σαγιονάρες τις θυμήθηκα, γιατί ήταν το αγαπημένο καύσιμο κάποιων θαλαμοφυλάκων στο στρατό, όταν βαριόταν να βγουν νυχτιάτικα στο κρύο και να φέρουν ξύλα. Διατηρούσαν λοιπόν τη φωτιά στη σόμπα καίγοντας τις σαγιονάρες συγκεκριμένων στρατιωτών. Τότε δεν ξέραμε ακόμη τι είναι το μπούλινγκ, άρα δεν μπορούσαμε να το κάνουμε ούτε να το… πάθουμε.)

Κάτι αντίστοιχο με το πετρέλαιο μαθαίνω πως έγινε και με τον «σχεδιασμό» σχετικά με τα περίφημα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού.

Κι εκεί ο στόχος ήταν πολύ θολός. Τι θέλαμε; Να φορολογηθούν οι ιδιοκτήτες τους, ώστε να υπάρξει πιο «δίκαιο» σύστημα, ή να πάψουν να κυκλοφορούν μ’ αυτά τα θηριώδη οχήματα, «προκαλώντας» τους υπόλοιπους πολίτες;

Θυμάμαι, τη διαμαρτυρία φίλου ο οποίος μου έλεγε χαρακτηριστικά:

«Τι, δηλαδή, επειδή έχουμε δύο αυτοκίνητα των 2500 κυβικών πρέπει να μας πάρει το κεφάλι; Τι θέλει, να βγάλουμε στο δρόμο τις οικογένειές μας με αυτοκινητάκια και να τις σκοτώσουμε;»

Δεν του απάντησα. Τι να του πω, ότι κι εμείς έχουμε οικογένειες, αλλά ούτε τα δυο αυτοκίνητα μαζί φτάνουν τα 2500 κυβικά; Τι είμαστε; Υποψήφιοι δολοφόνοι των παιδιών μας;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ο ένας στόχος επιτεύχθηκε!

Τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού εξαφανίστηκαν από τους δρόμους, αφού, μετά από συνεχείς αποσύρσεις, φτάσαμε να κυκλοφορούν μόνο 83.000 περίπου τέτοια οχήματα.

Φανταστείτε ότι μόνο πέρσι κατατέθηκαν 38.000 πινακίδες αυτής της κατηγορίας.

Όσο για τις αγορές; Ενώ το 2009 είχαν πουληθεί 12.238 αυτοκίνητα άνω των 2000 κυβικών, οι περσινές πωλήσεις έπεσαν στα 656 αυτοκίνητα, ποσοστιαία μείωση της τάξης του 95%!

Τι κάναμε δηλαδή; Πήγαμε να φορολογήσουμε τους «έχοντες» και απλώς τους μετατρέψαμε σε «μη έχοντες».

Αυτός όμως ήταν ο ένας στόχος. Τι γίνεται με τα έσοδα;

Εδώ, προκειμένου να μην την πατήσουν με τις επιπλέον αποσύρσεις, σκέφτονται να κάνουν μια «πονηριά». Η αύξηση του συντελεστή τεκμηρίου για οχήματα άνω των 2500 κυβικών από το 10% στο 13% θα έχει μάλλον… αναδρομική ισχύ. Θα ισχύσει και για εκείνους που είχαν τέτοια αυτοκίνητα μέσα στο 2014, αφού για το μέλλον προβλέπεται πως θα αποσυρθούν και αυτά τα λίγα που απέμειναν.

Πάνε να αυξήσουν τον συντελεστή και χάνουν έσοδα από τα τέλη κυκλοφορίας και ταξινόμησης, από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα και τον ΦΠΑ, με αποτέλεσμα να έχουμε χασούρα αντί για κέρδος.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Καλά, εσύ ενδιαφέρεσαι για τους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων με κινητήρες πάνω από 2000 ή 25000 κυβικά;

Καθόλου! Βλέπω όμως πως και το σύνθημα «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» δεν γίνεται εύκολα πράξη, αφού η πλουτοκρατία σήμερα είναι, αύριο δεν είναι.

Μήπως, άμα τους παίρναμε λίγο με το μαλακό…

Φόρο στα ακίνητα, που δεν αποσύρονται εύκολα!