150603 ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΝ

Είδες πώς γίνονται τα λάθη;

Θέλεις από τη συγκίνηση, θέλεις από αφηρημάδα, θέλεις από τη δύναμη της συνήθειας, δεν αναφέραμε χθες πως το πρώτο εκείνο βιβλιοπωλείο στην οδό Βενιζέλου λεγόταν ΝΑΜΑ και, φυσικά, ήταν έργο και της Ελένης -μάλιστα ήταν πρωτοβουλία δική της-, την οποία αργότερα κέρδισαν άλλες αγάπες.

Ζητούμε συγγνώμη.

3π

Το ένα πουλάκι:

Μνημονιόμετρο!

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Το άσπρο-μαύρο είναι εύκολο και βολικό, δεν είναι όμως λίγες οι φορές που μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα.

Τι γίνεται όταν θέλεις να ανοίξεις ή να κάνεις πιο σκούρη μια απόχρωση; Θα τα χρησιμοποιήσεις, και με ποιον τρόπο;

Εμείς ξέραμε… μνημονιακός, αντιμνημονιακός!

Εύκολος ο διαχωρισμός, εύκολη η επιλογή, εύκολη η τοποθέτηση του εαυτού σου και των υπολοίπων.

Από εδώ οι καλοί, από εκεί οι κακοί.

Για όσους μπερδεύονται και δεν έχουν καταλάβει ακόμη, να τους θυμίσω ότι καλοί είναι οι μνημονιακοί και κακοί οι άλλοι.

Να, είδατε; Μπερδεύτηκα κι εγώ μ’ αυτά τα πήγαινε έλα. Οι μνημονιακοί είναι οι κακοί. Μη σας επηρεάζει η ρίμα, το ίδιο κάνει και με τους αντιμνημονιακούς. Οι οποίοι όμως είναι οι καλοί.

Χωρίς εξαιρέσεις;

Χωρίς εξαιρέσεις!

Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος μνημονιακός να διαθέτει και κάποια καλά στοιχεία, εκτός κι αν… έχει ομολογήσει τη νέα του πίστη ενώπιον της κυρα-Ζωής κι έχει δηλώσει «απεταξάμην τα μνημόνια». Διαφορετικά, όσα προτερήματα κι αν διαθέτει, όσες γνώσεις ή εμπειρία κι αν κουβαλάει, απλώς δεν μας κάνει.

Εκτός (δεύτερο εκτός) και αν…

Αν δεν υπάρχουν «δικά μας παιδιά» για τη θέση, οπότε μπορούμε να κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις, με δεδομένο πάντα το «απεταξάμην» που είπαμε πριν.

Εξάλλου, αυτή είναι μια υγιής διαδικασία για να μεγαλώσει και η παράταξη. Διαφορετικά θα μέναμε τρεις κι ο Βαρουφάκης.

Πώς σας φαίνεται;

Το ρίξαμε λίγο το επίπεδο, έτσι; Να μας συγχωρείτε, όμως ήταν αναπόφευκτο, προκειμένου να σχολιάσουμε όλη αυτή την ανακατωσούρα που δημιουργήθηκε, με αφορμή την τοποθέτηση της κυρίας Παναρίτη στο ΔΝΤ.

Την οποία, τελικώς, δεν αποδέχτηκε η ίδια, λόγω «αρνητικών αντιδράσεων από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ», όπως έγραψε στην παραίτησή της.

(Δεν φαντάζομαι να ανοίξει κανείς ασκός του Αιόλου και να αρχίσουν τις παραιτήσεις, ένας μετά τον άλλο, όλοι όσοι άκουσαν αρνητικά σχόλια από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάμαι πως δεν θα μείνει κανείς!)

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει η παράδοση της διακρίσεως.

Για όσους δεν γνωρίζουν, να πω με μια κουβέντα ότι «έκαστος κατά το μέτρον αυτού κρίνεται» και φαίνεται πως η παράδοση αυτή είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στη φυλή μας που ούτε οι πιο σκληρές μανιχαϊστικές λογικές μπορούν να την ξεριζώσουν.

Αυτό κατάλαβα εγώ από τη στάση και τις αρνητικές αντιδράσεις των βουλευτών και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί να είναι μόνο οι αντιμνημονιακοί (και όλοι οι αντιμνημονιακοί) οι καλοί, μπορεί να είναι όλοι οι μνημονιακοί κακοί, όμως, τελικά, έκαστος κατά το μέτρον αυτού κρίνεται.

Άλλο πράγμα ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Πρόεδρος Πάκης, και άλλο η Έλενα Παναρίτη.

Μνημονιακός ο ένας, μνημονιακή και η άλλη, όμως, χάρη στη διάκριση που είπαμε πριν, τον ένα μπορούμε να τον καταπιούμε αμάσητο, η άλλη μας στέκεται στον λαιμό.

Το ίδιο ισχύει όχι μόνο για ανθρώπους, αλλά και για θεσμούς. Μπορεί και οι δύο να αποτελούν ιερατεία του καπιταλισμού, όμως άλλο Εθνική Τράπεζα (είναι κι αυτό το «Εθνική» στη μέση) και άλλο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ακόμη και για… διεθνιστές). Στην πρώτη μπορεί άνετα να υπηρετήσει κάποια που έχει ψηφίσει τα μνημόνια, όπως η Λούκα Κατσέλη, στο άλλο όμως δεν ταιριάζει παρά ένας γνησίως αντιμνημονιακός, όχι πάντως η Έλενα Παναρίτη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τους άδειασε ή την άδειασαν;

«Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη της κυβερνητικής επιτροπής αξιολόγησης που με επέλεξαν να εκπροσωπήσω την χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ιδίως τον Υπουργό Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη και τον Υπουργό Οικονομίας κ. Γιώργο Σταθάκη […] Ευχαριστώ επίσης τον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα για την υποστήριξή του».

Αυτά έγραψε στην παραίτησή της η Έλενα Παναρίτη και, με βάση τουλάχιστον αυτά, κουτή δεν την λες.

Αυτοί με επέλεξαν, κύριοι, μ’ αυτούς διαφωνείτε και αυτών την επιλογή πήγατε να φάτε (και τα καταφέρατε).

Εσείς τι λέτε, μετά από όλα αυτά, δεν υπάρχει θέμα στον ΣΥΡΙΖΑ;

Ξέρω τις σκέφτεστε. Καλά, την περίπτωση Παναρίτη περίμενες για να το διαπιστώσεις.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίθεση όσων βγήκαν στο κλαρί, όχι στο πρόσωπο ή στις θέσεις του.

Άνθρωποι που δεν ενοχλήθηκαν από τη συνεργασία με το Καμμένο (και τον Κουίκ!), που ενέταξαν στο δυναμολόγιο του κόμματος στελέχη όπως ο Κουρουπλής, η Τζάκρη, ο Μιχελογιαννάκης και ένα σωρό άλλοι που δεν τους έχω πρόχειρους, τώρα πειράχτηκαν…

Από τι πειράχτηκαν; Από την επιλογή της… «κυβερνητικής επιτροπής αξιολόγησης» (ποια είναι αυτή;) ή από εκείνη του Βαρουφάκη και του Σταθάκη; Και ποιος είναι ο ρόλος του Τσίπρα;

Είναι απλό: «Είμαστε εδώ», είπαν διάφοροι καθαρόαιμοι του ΣΥΡΙΖΑ, και μπορεί να καταπίνουμε τόσα και τόσα, μπορεί να ετοιμαζόμαστε για νέα συμφωνία, όμως δεν μπορεί κανείς να μας αγνοεί.

Και, ευκαιρίας δοθείσης, θυμόμαστε και θυμίζουμε την ύπαρξή μας.

Διάκρισις!

150602 ΣΥΝ-ΕΙΡΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έκλεισε ο ΕΙΡΜΟΣ!

Τίποτα το σπουδαίο. Ένα ακόμη κατάστημα που κλείνει, μάλιστα «λόγω συνταξιοδότησης», οπότε δεν μπορούμε ούτε να κατηγορήσουμε το μνημόνιο. Μόνο να το δούμε σαν… φυσιολογικό γεγονός.

Επιτρέψτε μας να πούμε πως για μας, τα πουλάκια, αλλά και για πάρα πολλούς άλλους φίλους του βιβλίου, δεν είναι καθόλου έτσι.

Υπάρχουν… φυσιολογικά γεγονότα που σημαδεύουν τις ζωές μας, που, μετά από αυτά, τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσεται το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου ΕΙΡΜΟΣ.

Κανονικά, δεν θα έπρεπε να πω τίποτε, για να αιτιολογήσω την παραπάνω σκέψη. Για κείνους που συμφωνούν και αισθάνονται το ίδιο δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Για τους υπόλοιπους, ό,τι και να πεις δεν έχει νόημα…

Ωστόσο, είναι μια ανάγκη που με σπρώχνει να σχολιάσω την ύπαρξη και τη λειτουργία αυτού του βιβλιοπωλείου στην πόλη μας. Και το πόσο τυχεροί υπήρξαμε όσοι το ζήσαμε από κοντά.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Όταν πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι του ΕΙΡΜΟΥ, εκεί, στην οδό Βενιζέλου, απέναντι από το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές κι ετοιμαζόμουν για τον στρατό. Θυμάμαι ότι αγόρασα ένα τεύχος του περιοδικού ΑΡΝΟΥΜΑΙ, που αγωνιζόταν για το δικαίωμα στην πολιτική άρνηση της στράτευσης. Όχι πως το σκεφτόμουν, πού τέτοια κότσια.

Θυμάμαι όμως πιο έντονα εκείνο το κάτι που επλανάτο στην ατμόσφαιρα, κάτι αδιόρατο, κάτι μυστικιστικό, κάτι που δεν το είχα συναντήσει στα γνωστά βιβλιοπωλεία των Αθηνών.

Τότε γνώρισα και την Μάρω. Με το χαμόγελο και την ευγένειά της, με την έντονη, ακόμη, κρητική της προφορά, με τις ευαίσθητες κεραίες της στραμμένες πάντοτε προς το διαφορετικό, το εναλλακτικό, το ποιοτικό, εκείνο που αξίζει πραγματικά. Τη Μάρω, δηλαδή, που ξέρουμε και σήμερα, μετά από τριάντα τόσα χρόνια. Γίναμε καλοί φίλοι, όμως αυτό το προσπερνάω, δεν θέλω να επηρεάσει τον σημερινό «απολογισμό».

Είμαι βέβαιος πως παρόμοια με τη δική μου ήταν η «πρώτη φορά» όλων των μετέπειτα φίλων του ΕΙΡΜΟΥ, για τους οποίους αυτός, ιδιαίτερα στην κατοπινή θέση του, στη στοά της Ζερβού, ταυτίστηκε με την έννοια (την ιδέα, θα έλεγε κάποιος πλατωνικός) του βιβλιοπωλείου.

Δεν είναι τυχαίες οι φράσεις «πέρασα από το βιβλιοπωλείο» ή «θα το αφήσω στο βιβλιοπωλείο», «τον συνάντησα στο βιβλιοπωλείο»…

Για να θυμηθώ και την περίφημη ατάκα του Χρήστου: «Ποιος φιλόλογος είναι αυτός; Τον ξέρουμε; Έρχεται στη Μάρω;»

Ελάχιστους πελάτες είχε ο ΕΙΡΜΟΣ. Είχε πάρα πολλούς φίλους και έναν σημαντικότατο κύκλο ανθρώπων που έσπευδαν εκεί όχι μόνο για να αγοράσουν βιβλία, ούτε απλώς για να ενημερωθούν για εκδόσεις ή εκδηλώσεις, αλλά για να νιώσουν αυτό το κάτι που εξέπεμπε ο χώρος και τα πρόσωπα.

Το άλλο πουλάκι:

Τριάντα τόσα χρόνια!

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ένα σημαντικότατο μέρος της προσωπικότητάς μας, όπως έχει διαμορφωθεί από τα διαβάσματά μας τρεις δεκαετίες τώρα, οφείλεται στην ύπαρξη αυτού του βιβλιοπωλείου;

Έχετε σκεφτεί ότι από εκεί πέρασαν μικρά παιδιά και πήραν τα πρώτα τους πάνινα βιβλία, για να γίνουν αργότερα άντρες και γυναίκες που αγάπησαν το διάβασμα;

Έχετε σκεφτεί πόσους από τους φίλους σας ή και τους/τις συντρόφους σας έχετε γνωρίσει μέσα στον ΕΙΡΜΟ;

Πόσες ενδιαφέρουσες συζητήσεις στο «πόδι» έχετε κάνει μέσα εκεί, με αφορμή ένα βιβλίο που ζητήσατε, μια κουβέντα που είπε κάποιος ή μια εκδήλωση για την οποία ενημερωθήκατε;

Πόσους συγγραφείς και ποιητές έχετε γνωρίσει στις τόσες εκδηλώσεις που διοργάνωσε το ίδιο βιβλιοπωλείο και είχατε την τύχη να τους ακούσετε να μιλούν για το έργο τους και να παρουσιάζουν τα βιβλία τους;

Πόσα δώρα δεν έχετε δεχτεί και πόσα, αντίστοιχα, δεν έχετε προσφέρει, σ’ εκείνα τα καλόγουστα περιτυλίγματα που πάντοτε έκρυβαν εκπλήξεις, έστω και επιλεγμένες από… λίστα δώρων;

Θα μας λείψουν όλα αυτά. Βιβλία θα αγοράζουμε και από αλλού, θα ενημερωνόμαστε με άλλους τρόπους, ίσως να δημιουργήσουμε νέα στέκια –τίποτε δεν αποκλείεται- όμως αυτά που ζήσαμε στον ΕΙΡΜΟ έφυγαν για πάντα το περασμένο Σάββατο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κόσμημα για την πόλη!

Ελάχιστες πόλεις, μετρημένες στα δάχτυλα, διαθέτουν τέτοια βιβλιοπωλεία, όπως μας διαβεβαίωναν οι καλεσμένοι συγγραφείς που ταξίδευαν σ’ όλη την Ελλάδα.

Γι’ αυτό και ήμασταν περήφανοι για τον ΕΙΡΜΟ. Τον θεωρούσαμε έναν εξαίρετο πρεσβευτή της Δράμας, αλλά και των ανθρώπων της, αφού η Μάρω και τα κορίτσια που εργάστηκαν εκεί -με τελευταία την Ντίνα- αποτελούσαν την εικόνα μας σε κάθε επισκέπτη της πόλης που αγαπούσε το βιβλίο.

Πέρασα πάλι την τελευταία μέρα λειτουργίας του ΕΙΡΜΟΥ, προκειμένου να αγοράσω κάτι, με σκοπό να φυλάξω την απόδειξη ως ενθύμιο. Έτσι έκανα και στην τελευταία προβολή, όταν έκλεισαν τα ΑΣΤΕΡΙΑ.

«Τι θα κάνουμε τώρα εμείς χωρίς εσάς;» έλεγαν στη Μάρω διάφοροι πελάτες.

Εκείνη τους μιλούσε για άλλα βιβλιοπωλεία, όμως όλοι καταλαβαίναμε πολύ καλά τι ακριβώς εννοούσαν με την ερώτησή τους.

Λένε πως τίποτε και κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Μπορεί να ισχύει. Εγώ λέω πως, στην πραγματικότητα, κανείς και τίποτε δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κάτι ολόιδιο.

Πόσω μάλλον όταν έχει αφήσει πίσω του μια ιστορία, όταν έχει συνδεθεί με προσωπικές αναμνήσεις αλλά και μια συλλογική μνήμη, όταν έχει αποτελέσει σημείο αναφοράς…

Το βιβλιοπωλείο μας αποτελεί παρελθόν.

Είμαστε τυχεροί όσοι περάσαμε έστω και για μια φορά το κατώφλι του, όσοι μυηθήκαμε «ανεπαισθήτως» στο κλίμα του, όσοι βιώσαμε, ακόμη και για λίγο, τη μοναδική του ατμόσφαιρα…

Αυτά θα κρατήσουμε στη μνήμη μας.

Γιατί, βιβλία βρίσκεις παντού.

«Εδώ τελειώνει μια ιστορία»!

150529 ΜΕΣΑ-ΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Κάθε φορά που ένα κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση, ανακαλύπτει εχθρούς μεταξύ των ΜΜΕ, τα οποία -θεωρεί- οφείλουν να του φέρονται με περισσή ευγένεια.

Να μην ασκούν αντιπολίτευση, να μη θέτουν δύσκολες ερωτήσεις στους εκπροσώπους του, να βλέπουν τα πάντα με τη δική του οπτική.

Δηλαδή να μην ασκούν τον θεσμικό τους ρόλο!

Πολλές φορές συμβαίνει το ίδιο και όταν το κόμμα αυτό βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Εξαρτάται από την… ιδιοσυγκρασία του.

Αν ανήκει σ’ εκείνους που βλέπουν παντού εχθρούς, τότε τι πιο βολικό οι εχθροί αυτοί να έχουν με το μέρος τους και τα ΜΜΕ. Ή να είναι τα ίδια τα ΜΜΕ!

Πώς εξηγούν την εχθρική αυτή στάση των ΜΜΕ;

Είναι πολύ απλό. Τα ταυτίζουν με τα «συμφέροντα» -γενικώς και αορίστως- τα οποία έχουν ειδικό λόγο να είναι εναντίον τους, αφού αυτοί είναι και οι καλοί που τα βάζουν μαζί τους και εκείνα αντιδρούν.

Πώς γίνεται όμως όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές κι αριστερές, να τα βάζουν με τα ίδια συμφέροντα; Τι συμφέροντα είναι αυτά που δεν μπορούν να τα βρούμε κάποιον, να τον πάρουν με το μέρος τους, να τον κάνουν του χεριού τους, και έχουν όλες τις κυβερνήσεις και όλες τις αντιπολιτεύσεις απέναντί τους;

Ας τα δούμε τα πράγματα ψύχραιμα κι ας ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας, γιατί βλέπω να μας παρεξηγούν και να μας θέτουν για άλλη μια φορά στο πλευρό των συμφερόντων.

Πρώτον και κύριον. Συμφέροντα υπάρχουν κι αυτό δεν είναι τίποτε καινούργιο.

Δεν θέλω να γενικεύσω και να πω ότι ο καθένας από εμάς έχει το δικό του μικροσυμφέρον και πως αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν ιδιαίτερα εκείνοι που έχουν ως εργαλείο ανάλυσης τον μαρξισμό. Συμφέροντα υπάρχουν και, όσο πιο πολλά είναι τα χρήματα που «παίζονται», τόσο μεγαλύτερα είναι και τα συμφέροντα, τόσο πιο σκληρός και ο ανταγωνισμός γύρω από αυτά.

Αν το αντιληφθούμε αυτό, αν το συνειδητοποιήσουμε σε όλη την έκτασή του, θα δούμε ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να βγαίνει ο οποιοσδήποτε και να κατηγορεί τα συμφέροντα.

Ειδικά αν αυτός ο οποιοσδήποτε έχει στα χέρια του τη διακυβέρνηση της χώρας.

Το άλλο πουλάκι:

Μεταξύ μας, τώρα.

Είδατε εσείς καποιες από τις κυβερνήσεις να τα βάζουν πραγματικά με αυτά τα συμφέροντα τα οποία κατηγορούν ότι βρίσκονται απέναντί τους και τους πολεμούν;

Διότι εγώ βλέπω δύο περιπτώσεις.

Η πρώτη είναι τα συμφέροντα να αφήνονται εντελώς ανενόχλητα να κάνουν τη δουλειά τους και η όποια αντιπαράθεση μαζί τους να βρίσκεται σε… φραστικό επίπεδο, για εσωτερική κατανάλωση.

Εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιου είδους διαπλοκή.

Η δεύτερη είναι να υπάρχει η βούληση και να γίνονται προσπάθειες να τους κοπεί ο βήχας, χωρίς όμως αυτό να κατορθώνεται, ακριβώς γιατί τα συμφέροντα μπορούν και πιέζουν με τα ΜΜΕ που διαθέτουν.

Εδώ μιλάμε για ανικανότητα.

Διαλέγετε και παίρνετε.

Ό,τι όμως και να προτιμήσετε, θα δείτε πως στο τέλος το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το συμπέρασμα είναι ένα.

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να βγαίνεις και να κατηγορείς τους δημοσιογράφους που δουλεύουν σ’ αυτά τα ΜΜΕ για «πουλημένους», πράγμα που βλέπουμε καθημερινά πλέον από στελέχη της κυβέρνησης.

Η όλη παρεξήγηση όμως έχει και μια δεύτερη αφετηρία. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν αφελέστατα πως υπάρχει αυτό που λέμε «αντικειμενική ενημέρωση».

Λάθος! Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Κάθε Μέσο και κάθε δημοσιογράφος έχουν τη δική τους οπτική γωνία, η οποία μπορεί να εξαρτάται από εντελώς ιδιοτελή ή από πιο… υψηλά κίνητρα.

Αυτό, να ξέρετε, είναι πολύ πιο υγιές απ’ ό,τι ακούγεται.

Το ζητούμενο δεν είναι η… αντικειμενικότητα, τέτοιο πράγμα -το είπαμε- δεν υπάρχει.

Το ζητούμενο είναι η συνέπεια σε κάποιες αρχές, η σοβαρότητα, η αποφυγή ύβρεων και προσωπικών επιθέσεων, η αντιπαράθεση πάνω σε απόψεις…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όσο για την αντικειμενικότητα…

Αυτή προκύπτει από την πολυφωνία. Σήμερα λειτουργούν στη χώρα τόσοι τηλεοπτικοί σταθμοί, τόσοι ραδιοφωνικοί, εκδίδονται τόσες εφημερίδες και περιοδικά, που ο καθένας μπορεί να ενημερωθεί από δεκάδες πλευρές.

Αφήνω το απέραντο «λιβάδι» του διαδικτύου, απ’ όπου μπορεί να αναζητήσει το νέκταρ ανάμεσα σε χιλιάδες διαφορετικά «λουλούδια».

Αυτή η πολυφωνία, στοιχείο των δημοκρατικών κοινωνιών, είναι που μπορεί να εξασφαλίσει και να εγγυηθεί την αντικειμενικότητα. Όταν λοιπόν θέλεις να είσαι «σωστά» ενημερωμένος, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην παραμένεις παθητικός δέκτης. Ψάξε, βρες τι σου ταιριάζει, κοίτα και τις αντίθετες απόψεις, κρίνε και προσπάθησε να συνθέσεις τη δική σου εικόνα.

Αν περιμένεις να βρεις ένα «αντικειμενικό» Μέσο ή κάποιον δημοσιογράφο που να «λέει την αλήθεια», τότε μάλλον είσαι εκτός πραγματικότητας.

Αν μάλιστα κάνεις και το λάθος να επιτεθείς σ’ εκείνους με τους οποίους διαφωνείς, αν τους κατηγορήσεις ότι δεν είναι αντικειμενικοί, ότι κινούνται από συμφέροντα, τότε γίνεσαι και γραφικός.

Δεν το πάω παραπέρα σταματώ εδώ.

Γιατί, αν αρχίσουμε να ψάχνουμε τι είσαι όταν δεν αρκείσαι στις καταγγελίες, αλλά προχωράς σε μηνύσεις εκφοβισμού, σε απειλές με δήθεν ελέγχους, ή σε παρότρυνση των δικών σου να «κάψουν» όσους δεν σε χαϊδεύουν, τότε θα πούμε πολύ σκληρές εκφράσεις.

Και δεν είναι του χαρακτήρα μας.

Έξω τα Μέσα!

150528 ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κρίνουμε εξ ιδίων.

«Ανακρισούλα, ανακρισούλα;» ρωτάει ο Τιμολέων, Ντίνος Ηλιόπουλος, τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος Νικήτα Πλατή.

«Έλα, βρε αδελφή, παρεξήγησες, μια κουβεντούλα θα κάνουμε», του απαντά εκείνος.

Και ξεκινάει την ανάκριση.

Φρόντισε βεβαίως προηγουμένως να του προσφέρει καφεδάκι κι έναν σκασμό νερά, αφού τον είχαν φλομώσει στη λακέρδα το προηγούμενο βράδυ.

Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά; Να από μια φράση της κυρα-Ζωής προς τον κύριο Μητρόπουλο:

«Μην επαναλάβετε τα περί βασανισμού. Επειδή η συζήτηση κράτησε πολλή ώρα, φροντίσαμε να έχουν και τον καφέ τους».

Όπως καταλάβατε μιλώ για την… ανάκριση του Λάμπη Ταγματάρχη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, την οποία παρακολουθήσαμε ζωντανά, όπως συμβαίνει κάθε φορά που συμμετέχει η κυρα-Ζωή.

Ανάκριση για την οποία αναγκάστηκε να παρέμβει μέχρι και ο κύριος Μητρόπουλος -τον οποίο καθόλου δεν εκτιμώ, όμως αυτό είναι άλλο θέμα- και να πει «ακούστηκαν αιτιάσεις, ακούστηκαν πράγματα, δεχθήκατε αναξιοπρεπείς ερωτήσεις…»

Αναξιοπρεπείς ερωτήσεις.

Προφανώς εννοούσε αυτά που η κυρα-Ζωή έσουρε στον Λάμπη Ταγματάρχη, ο οποίος «δεν την έπεισε» με τις απαντήσεις του ότι είναι κατάλληλος για τη θέση, γι’ αυτό και ψήφισε «παρών», δηλαδή «παρούσα».

Ο λόγος; Τον εξήγησε η ίδια: «Σας αναλογούσαν περισσότερα από αυτά που πράξατε για το “μαύρο” της ΕΡΤ», του είπε.

Ακατάλληλοw, λοιπόν, για τη θέση, κατά την κυρα-Ζωή, επειδή δεν ανέβηκε στα κάγκελα να κάνει παρέα στην ίδια και τη Ραχήλ Μακρή. Άποψή της και δεν θα άξιζε να τη σχολιάσουμε, αν δεν μας έδειχνε το γενικότερο σκεπτικό ανθρώπων σαν την Πρόεδρο της Βουλής.

Οι άνθρωποι χωρίζονται στους καλούς και άξιους από τη μια, όσους δηλαδή έχουν την ίδια γνώμη μ’ εκείνη και αγωνίζονται πλάι πλάι, και στους κακούς και ανάξιους από την άλλη, όσους έχουν διαφορετική άποψη ή δεν αγωνίζονται αρκούντως σθεναρά.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είδαμε μόνο αυτό.

Καταλάβαμε πολύ καλά γιατί πολλοί εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εναντίον των συνεντεύξεων, όταν πρόκειται να επιλεγούν κάποια στελέχη στον δημόσιο τομέα.

Δίκιο έχουν, αν έτσι εννοούν αυτοί τις συνεντεύξεις, ως «ανακρίσεις» δηλαδή, που δεν σέβονται την προσωπικότητα του «ανακρινόμενου», αφού του θέτουν… «αναξιοπρεπείς ερωτήσεις».

Συνεντεύξεις που δεν εξετάζουν αν τα προσόντα που διαθέτει ο υποψήφιος συνοδεύονται από μια προσωπικότητα ικανή να τα υποστηρίξει, αλλά προσπαθούν να διερευνήσουν από ποια μεριά βρίσκεται αυτός –αν δεν είναι από εκείνη των ανακριτών, μαύρο φίδι που τον έφαγε.

Συνέντευξη δηλαδή, που εξετάζει το φρόνημα του υποψηφίου, την ένταξή του σε κάποια πολιτική παράταξη ή τη στράτευσή του σε μια ιδέα, στράτευση που η επιτροπή θεωρεί προϋπόθεση για την κατάληψη της θέσης.

Τα ουσιαστικά προσόντα περιττεύουν, το είδαμε στην περίπτωση του Διονύση Τσακνή.

Σκεφθείτε ότι εδώ μιλάμε για τη «συνέντευξη» ενός ανθρώπου που τον επέλεξε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, φανταστείτε τι θα γινόταν αν ο υποψήφιος ήταν οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.

Σκέφτομαι όμως ότι ίσως αυτός ακριβώς να ήταν και ο λόγος που η «ανακρίτρια» κυρα-Ζωή φάνηκε τόσο σκληρή απέναντί του.

«Είναι γνωστή η διαφωνία μου για το πρόσωπό σας στον πρωθυπουργό και τον υπουργό», είπε. Δεν τον ήθελε, δεν μπορούσε όμως να κάνει και κάτι. Ή μήπως μπορούσε.

Σου λέει θα τον εξευτελίσω δημοσίως και, αν έχει λίγη τσίπα, θα αγανακτήσει, θα με βρίσει και θα σηκωθεί να φύγει. Και τότε θα έχει γίνει η δουλειά μου.

Φαίνεται όμως πως ο Λάμπης Ταγματάρχης ήθελε πάρα πολύ τη θέση, γι’ αυτό ήταν πρόθυμος να υποστεί κάθε είδους εξευτελισμό και να απαντήσει σε όλες τις «αναξιοπρεπείς ερωτήσεις». Μην εκθέσει και τον πρωθυπουργό που τον επέλεξε!

Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να ερμηνεύσει την επίθεση της κυρα-Ζωής στον Λάμπη Ταγματάρχη ως επίθεση στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Μια επίθεση που, στη χειρότερη περίπτωση -αν δηλαδή δεν σηκωνόταν να φύγει ο «ανακρινόμενος»- θα καταδείκνυε στον κόσμο την άστοχη επιλογή του πρωθυπουργού.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι έτσι οι συνεντεύξεις.

Επειδή σας έλεγα χθες για τις επιλογές των στελεχών στην εκπαίδευση, όπου καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την ψηφοφορία των υφισταμένων, θα σας δώσω μια εικόνα του τι ίσχυε.

Ο υποψήφιος παρουσιαζόταν στο Συμβούλιο Επιλογής, όπου δεχόταν ερωτήσεις σχετικές με το βιογραφικό και τον φάκελο που είχε υποβάλλει.

Οι ερωτήσεις είχαν ως στόχο να αναδειχθεί (νομίζω το σωστό είναι να καταδειχθεί) η προσωπικότητα του υποψηφίου και η ικανότητά του να ανταποκριθεί στη θέση την οποία διεκδικεί.

Η όλη διαδικασία μαγνητοσκοπούνταν σε περίπτωση που υπάρξουν ενστάσεις.

Στη συνέχεια, ο υποψήφιος επέλεγε στην τύχη έναν φάκελο, ο οποίος περιείχε μια μελέτη περίπτωσης, σαν αυτές που θα καλούνταν να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της θητείας του. Αφού μελετούσε το «πρόβλημα» για λίγα λεπτά, μετά εξέθετε στο συμβούλιο τις απόψεις του και τον τρόπο χειρισμού της κατάστασης.

Ήταν τέλειο αυτό το σύστημα; Προφανέστατα όχι. Ήταν όμως πολύ βελτιωμένο σε σχέση με προηγούμενα και επιδέχονταν παραπέρα βελτιώσεις.

Σε καμιά όμως περίπτωση δεν ήταν αυτό που είδαμε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Κανένα μέλος του Συμβουλίου δεν θα τολμούσε να φερθεί σε υποψήφιο όπως η κυρα-Ζωή στον Λάμπη Ταγματάρχη.

Εμείς προτείνουμε τον επόμενο Πρόεδρο της ΕΡΤ να τον ψηφίσουν οι εργαζόμενοι, για να βελτιωθεί το σύστημα!

Μίλα, σκουλήκι!

150527 ΑΝΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Το ένα πουλάκι:

Τι σημαίνει αξιολογώ;

Δύσκολο να το πει κανείς, παρόλο που συνηθίζουμε να λέμε ότι η αξιολόγηση είναι μια καθημερινή διαδικασία στη ζωή μας και αναπόσπαστο τμήμα της συναλλαγής μας με τον κόσμο.

Από τις συναναστροφές μας, μέχρι τις αγορές μας είμαστε υποχρεωμένοι να αξιολογήσουμε πριν προχωρήσουμε σε επιλογή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως πάντοτε επιλέγουμε το καλύτερο.

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα, τα ρούχα που αγοράζουμε. Πόσες φορές δεν έχουμε την αίσθηση πως κάνουμε μια αποτυχημένη αγορά, αφού αυτό που παίρνουμε δεν είναι αυτό που ταιριάζει σ’ εμάς;

Δεν ταιριάζει ούτε στο σώμα μας, ούτε στην ηλικία μας, ούτε στην οικονομική μας κατάσταση…

Κι όμως το αγοράζουμε. Μετά από σοβαρή… αξιολόγηση.

Γιατί το κάνουμε; Διότι η αξιολόγησή μας επηρεάζεται από πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, από τη μόδα (που μπορεί καθόλου να μη ταιριάζει στο σώμα ή την ηλικία μας), από τη γνώμη ενός φίλου ή τις πωλήτριας (που μπορεί να έχουν διαφορετικούς από εμάς στόχους,) από την ψυχολογία της στιγμής (σόπινγκ θέραπι ή καταναλωτική μανία) και πολλά άλλα.

Μέσα απ’ αυτό το πρίσμα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον η άποψη των πολιτικών που λέει «εμείς αξιολογούμαστε καθημερινά από τους πολίτες», αφού η αξιολόγηση που τεκμαίρεται μέσω της ψήφου είναι αποτέλεσμα χιλίων δυο αστάθμητων παραγόντων.

Δείτε, ας πούμε τις ψήφους που έπαιρνε το ΠαΣοΚ, όταν ήταν ένα λαϊκιστικό κόμμα, με πολιτικές που κατά τεκμήριο κατέστρεψαν τη χώρα, και τις ψήφους που πήρε όταν άρχισε να συνειδητοποιεί την πραγματικότητα και, αν μου επιτρέπεται ο όρος, να σοβαρεύεται.

Οι πολίτες δηλαδή αξιολογούσαν πολύ θετικά το ΠαΣοΚ και τη Νέα Δημοκρατία τις δεκαετίες του ‘90 και του ‘00, ενώ τους γύρισαν την πλάτη όταν (υποχρεώθηκαν και) σταμάτησαν τους διορισμούς, τις αυξήσεις και τη διασπάθιση του (δανεικού) χρήματος.

Να σας δώσω ακόμη ένα παράδειγμα που θα αρέσει ιδιαιτέρως στον φίλο μου τον Παναγιώτη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πολίτες, απηυδισμένοι από τις πολιτικές των κομμάτων που οδήγησαν στην κρίση, δεν οδηγήθηκαν στην πιο σοβαρή και υπεύθυνη ΔΗΜΑΡ, αλλά έτρεξαν στον λαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ.

Το άλλο πουλάκι:

Τι συμπέρασμα βγάζουμε;

Προς Θεού, μην πάει ο νους σας σε ολιγαρχικά ή αριστοκρατικά συστήματα. Η δημοκρατία με τις εκλογές της είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε -ΠΡΟΣΟΧΗ- όχι γιατί έτσι έχουμε τις καλύτερες δυνατές επιλογές, αλλά γιατί μοιραζόμαστε τις ευθύνες και γινόμαστε κύριοι της ιστορίας μας και υπόλογοι των επιλογών μας.

Αλλού ήθελα να καταλήξω. Στο ότι αξιολόγηση με «δημοκρατικές διαδικασίες» είναι ένας δύσκολος συνδυασμός.

Όταν μάλιστα αυτός που αξιολογείται δεν θα εκπροσωπεί εκείνους που τον ψηφίζουν, αλλά θα είναι προϊστάμενός τους. Θα τους διοικεί.

Το λέω γιατί ένα τέτοιο σύστημα αξιολόγησης βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή στα σχολεία και ακούγεται ότι θα ισχύσει για όλο το δημόσιο. Επίτηδες χρησιμοποιώ τη λέξη αξιολόγηση -πρόκειται για επιλογή στελεχών- επειδή θέλω να προκαλέσω λίγο όλους εκείνους που δηλώνουν κατά της αξιολόγησης, εννοείται (μόνο) της δικής τους.

Τώρα όμως καλούνται να αξιολογήσουν και να επιλέξουν τους προϊσταμένους τους, όντας μάλιστα οι απόλυτοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Αφού ο νόμος περιφρονεί, στην ουσία, όλα τα άλλα προσόντα και δίνει το δικαίωμα στον Σύλλογο Διδασκόντων ενός σχολείου να επιλέξει τον Διευθυντή του, με μόνη τη δύναμη της ψήφου του. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν τη δυνατότητα να αγνοήσουν και πτυχία και προϋπηρεσίες και εμπειρία, ψηφίζοντας κάποιον που δεν διαθέτει τίποτε από τα παραπάνω, έχει όμως την προτίμησή τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γι’ αυτό μιλήσαμε για αξιολόγηση.

Και είπαμε πως αυτή δεν οδηγεί πάντοτε στις καλύτερες επιλογές. Μα, θα μου πείτε, δεν θα έπρεπε να έχουν γνώμη οι εκπαιδευτικοί ενός σχολείου στην επιλογή του Διευθυντή;

Βεβαίως! Ειδικά όσοι έχουν ασκήσει ήδη διοίκηση θα έπρεπε να υπόκεινται και στην κρίση εκείνων που διοίκησαν. Όχι όμως αυτό να είναι, ουσιαστικά, το μοναδικό κριτήριο.

Για τον απλούστατο λόγο ότι τότε εμπλέκεται η έννοια της διοίκησης  με εκείνη του συνδικαλισμού. Όλοι γνωρίζουμε κι έχουμε και παραδείγματα από τη λογοτεχνία ή τον κινηματογράφο, ότι ο ικανός ηγέτης, (όπως και ο καλός ποιμένας, ο οποίος «και την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων») δεν είναι πάντοτε αρεστός, είναι υποχρεωμένος να γίνεται συχνά και δυσάρεστος.

Βέβαια, αυτό δεν θα έπρεπε να επηρεάζει τους… ψηφοφόρους που θα τον επιλέξουν, μάλιστα, ο ίδιος ο νόμος αναφέρει ότι οι εκπαιδευτικοί θα ψηφίσουν με βάση πολύ συγκεκριμένα κριτήρια:

Την προσωπικότητα, το ήθος, την υπευθυνότητα, το αίσθημα του καθήκοντος και της δικαιοσύνης, η επαγγελματική συνέπεια...

Αλλά και συγκεκριμένα προσόντα: Άλλα πτυχία που δεν μοριοδοτούνται, συγγραφικό έργο, εισηγήσεις σε συνέδρια και σεμινάρια, συμμετοχή σε εκπαιδευτικά προγράμματα,  ερευνητική δουλειά κ.λπ., κ.λπ.

Φανταστείτε όμως, όταν αυτά τα κριτήρια δεν «καθοδηγούσαν» τα μέλη των Υπηρεσιακών Συμβουλίων, τα οποία ήταν και υποχρεωμένα να δικαιολογήσουν και να υπογράψουν τη βαθμολογία τους, πόσο θα τα λάβουν υπόψη τους εκείνοι που θα ρίξουν μια ψήφο σε μυστική ψηφοφορία.

Δύσκολο πράγμα η αξιολόγηση. Ακόμα πιο δύσκολο, όταν την αφήνεις -αποκλειστικά- στο αλάθητο ένστικτο του Λαού.

Τα αποτελέσματα τα ζούμε ήδη και, γεροί να είμαστε, θα τα δούμε σύντομα πιο καθαρά μπροστά μας.

Όλοι γνωρίζουμε το καλό,
όμως δεν το επιλέγουμε πάντα.