150608 ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πάει κι αυτό.

Για όσους περίμεναν πώς και πώς τη συζήτηση της Παρασκευής στη Βουλή -σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων- το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να περιγραφεί με τη γνωστή φράση «μια από τα ίδια». Και το ερώτημα παραμένει: Προς τι όλα αυτά;

Λες και κάποιοι εργάζονται με όλες τους τις δυνάμεις προκειμένου να δώσουν την ευκαιρία στον Βενιζέλο, τώρα που αποχωρεί αρκετά βήματα από το πολιτικό προσκήνιο, να ξεδιπλώσει το κοινοβουλευτικό του ταλέντο και το ρητορικό του χάρισμα, δείχνοντας πόσο μεγάλη διαφορά έχει από όλους τους άλλους μέσα στο παιχνίδι.

Σημειώστε ότι αυτά σας τα λέει κάποιος που δεν έχει ψηφίσει ποτέ ούτε τον ίδιο ούτε το κόμμα του, όμως -τι να κάνουμε;- κάποιες αλήθειες πρέπει να τις παραδεχόμαστε.

Δεν σας έχει τύχει να παρακολουθείτε κάποιον παίκτη που δεν είναι στην ομάδα σας να κάνει «παπάδες» και να λέτε από μέσα σας «κοίτα, ρε, το μπάσταρδο», δηλώνοντας έτσι την κρυφή επιθυμία να τον είχατε με τη δική σας πλευρά;

Ο Βενιζέλος μπορούσε κι έπαιζε μπάλα, όταν τον είχαν με την πλάτη στον τοίχο και τον χτυπούσαν από την πλευρά της αντιπολίτευσης όλοι, μεταξύ των οποίων και πολλοί πρώην σύντροφοί του.

Τώρα; Τώρα που τους έχει αυτός στο καναβάτσο, τώρα που έχει στα πανιά του αυτός τον αέρα της αντιπολίτευσης, άντε να τον σταματήσεις.

Ξέρω, το βλέπω στα μάτια σας. Έχετε πολλές ενστάσεις τόσο για τον χαρακτήρα του Βενιζέλου, όπως τον γνωρίσαμε από την πολιτική του διαδρομή, όσο και από το γεγονός ότι υπηρέτησε ένα κόμμα το οποίο φέρει τεράστια ευθύνη για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η οικονομία, κυρίως όμως η ελληνική κοινωνία. Μιλώ για την εποχή πριν από την κρίση και, εν μέρει, μετά από αυτήν.

Όμως τώρα η κουβέντα δεν είναι γι’ αυτά. Είναι για την ικανότητα και το ταλέντο ενός πολιτικού να αγορεύει, φέρνοντας τους αντιπάλους του σε δύσκολη θέση, κυρίως όμως δείχνοντας πόσο «λίγοι» είναι σε μόρφωση αλλά και γενικότερη συγκρότηση. Τι τα θες, τι τα γυρεύεις;

Το άλλο πουλάκι:

Διάβασα ένα ωραίο.

Εμείς, λέει, η πλειονότητα των ανθρώπων, αντιλαμβανόμαστε ως ευφυή κάποιον που είναι λίγο πάνω από τον μέσο όρο. Εκείνους που βρίσκονται ακόμη ψηλότερα απλώς δεν τους αναγνωρίζουμε κάτι τέτοιο. Μπορεί να βλέπουμε άλλα πράγματα σ’ αυτούς, για παράδειγμα το ντύσιμο ή τα κιλά τους, όχι όμως το χάρισμα που διαθέτουν.

Ας αφήσουμε όμως το «λιβάνισμα» του Βενιζέλου κι ας έρθουμε σε αυτή καθαυτή τη συζήτηση.

Ερώτηση πρώτη. Δεν είναι ντροπή που άνθρωποι σαν τον Καμμένο όχι απλώς βρίσκονται στο Κοινοβούλιο, αλλά και συμμετέχουν στο κυβερνητικό σχήμα;

Πόσο πιο χαμηλά να μας οδηγήσει αυτός ο νέος διχασμός σε μνημονιακούς (κακούς) και αντιμνημονιακούς (καλούς);

Το φωνάζουμε χρόνια τώρα, ακόμα και την περίοδο που κάποιοι γοητεύονταν με τις… αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στις πλατείες των πόλεων.

Να ένα από τα πιο θλιβερά αποτελέσματα εκείνων των διαδικασιών.

Η πλήρης απαξίωση του «παλιού κομματικού κόσμου» έφερε στο προσκήνιο τον Καμμένο.

Και η πολωνική λογική του κυρίου Τσίπρα και των δικών του τον έκαναν κυβερνητικό εταίρο. Ξέρω πολλούς εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ που δυσκολεύτηκαν να το καταπιούν, τι να σκέφτονται όμως τώρα βλέποντας το ήθος και το ανάστημα του ανδρός στη Βουλή;

(Δεν συζητώ την περίπτωση να υπάρχουν κάποιοι που τον θαυμάζουν και επικροτούν «καλά τους τα λέει». Κάτι τέτοιους δεν τους θεωρώ παρά ξένα σώματα ακόμη και από αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ.)

Άσε που, σε επίπεδο θέσεων, βρίσκεται στο άλλο άκρο από τον πρωθυπουργό, γεγονός που δικαιολογημένα έκανε τον Βενιζέλο να αναρωτηθεί πολλές φορές αν υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία που να μπορεί να ψηφίσει και να στηρίξει οποιαδήποτε συμφωνία έρθει στη Βουλή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιο είναι το σχέδιο;

Για μένα αυτό ήταν το κύριο ερώτημα που απηύθυνε ο Βενιζέλος στον πρωθυπουργό.

Πράγματι, αν βάλουμε κάτω τα πράγματα, αυτό ακριβώς είναι που λείπει από την πρόταση της κυβέρνησης.

Όχι προς τον δανειστές, προς την ελληνική κοινωνία.

Αφού όλοι, πλέον κατάλαβαν πως οι γελοιότητες (συγνώμη) τα «σχήματα λόγου» με τα σκισμένα μνημόνια και τα νταούλια έλαβαν τέλος, εκείνο που όφειλε να κάνει πρωτίστως ο πρωθυπουργός ήταν να δώσει στην ελληνική κοινωνία ένα νέο αφήγημα, ένα σχέδιο.

Να τους (μας) πει «κοιτάξτε, αυτή είναι η κατάσταση τώρα και ορίστε η πρότασή μας, η οποία προβλέπει συγκεκριμένα βήματα για να ορθοποδήσει η χώρα».

Αντ’ αυτού, ο κύριος Τσίπρας επιμένει στο παραμύθι πως «υπάρχουν οι κακοί ξένοι και οι ντόπιοι εκπρόσωποί τους που δεν μας αφήνουν να… σκίσουμε τα μνημόνια και δεν χορεύουν όταν βαράμε τα νταούλια. Μας βάζουν τρικλοποδιές και θέλουν να μας παγιδεύσουν, ώστε να δεχτούμε μέτρα τύπου… Χαρδούβελη. Όμως εμείς δεν ενδίδουμε τόσους μήνες τώρα και έτσι φτάσαμε στο σημείο να προτείνουμε μόνοι μας ένα πιο… σκληρό πακέτο».

Έστω! Με ποια όμως προοπτική; Με ποιο χρονοδιάγραμμα; Τι στόχο; Να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις και των επόμενων μηνών; Και ύστερα; Τι περιμένουμε ότι θα γίνει;

Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση από εκείνη που οι παίκτες και οι φίλαθλοι δεν έχουν τίποτε να περιμένουν παρά κοιτάνε το ρολόι για τη λήξη και φωνάζουν «σφύρα το, ρε».

Ενώ έχει πολύ παιχνίδι ακόμη!

Εκείνος κι εκείνοι!

150606 ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ…

Κάποτε ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός. Από κάθε μέρος της χώρας, αλλά και από δεκάδες χώρες του εξωτερικού, κατέφθαναν οι σύνεδροι προκειμένου να λάβουν μέρος στις εργασίες του.

Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον να φάνε να πιούνε και να περάσουν καλά.

Χιλιάδες σύνεδροι -έπρεπε να επιστρατευτούν ειδικοί τεράστιοι χώροι για να τους φιλοξενήσουν- αντάλλασσαν γνωριμίες, δημιουργούσαν κλίκες και προωθούσαν συγκεκριμένες λίστες με σταυρούς σε εκλεκτούς του ενός ή του άλλου μεγαλοστελέχους. Η ιστορία μας ξεκινάει με το 1^ο και γι’ αυτό ιστορικό Συνέδριο, τον Μάιο του 1984, όπου «επικυρώνεται η πορεία της Αλλαγής».

Τι να θυμηθούμε και τι να ξεχάσουμε. Στο «ιστορικό» (όλα ήταν «ιστορικά», γι’ αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερα ισχυρή μνήμη) 2^ο Συνέδριο, τον Σεπτέμβριο του 1990 θεσμοθετήθηκε η θέση Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, θέση που κατέλαβε ο εκλεκτός, τότε, Άκης.

Στο επόμενο Συνέδριο το «ιστορικό» 3^ο, τον Απρίλιο του 1994 αποφασίστηκε το ασυμβίβαστο του Γραμματέα της Κ.Ε. με κυβερνητική θέση. Ή παπάς παπάς, η ζευγάς ζευγάς δηλαδή.

Ήταν και το τελευταίο Συνέδριο που επανεξέλεξε ομόφωνα τον Ανδρέα Παπανδρέου ως Πρόεδρο του Κινήματος.

Γιατί μετά άρχισε ο χαμός!

Τον Ιούνιο του 1996 το ΠαΣοΚ χάνει τον ιδρυτή και ηγέτη του…

«Ολόκληρη η χώρα αλλά κι η παγκόσμια κοινότητα αποχαιρετά τον μεγάλο ηγέτη τον οραματιστή, το δημιουργό, το δάσκαλο. Η προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου και η δράση που μένει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ».

Αντιγραφή από το blog: «ΚΙΝΗΜΑ ΛΑΟΥ»

«Ο ΛΑΟΣ στην ΕΞΟΥΣΙΑ: Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα-Διακήρυξη 3^ης Σεπτέμβρη-Εθνική Λαϊκή Ενότητα-Συμβόλαιο με το Λαό 1981».

(Για να δείτε ότι δεν ενημερωνόμαστε μονόπλευρα. Τώρα αν οι διαχειριστές του συγκεκριμένου blog, θα βρίσκονται στο 10^ο Συνέδριο του ΠαΣοΚ, δεν μπορώ να σας απαντήσω με ακρίβεια.

Βλέπετε, δεν παρακολούθησα από κοντά όλες τις διαδικασίες και τον προσυνεδριακό διάλογο.)

Το άλλο πουλάκι:

Πίσω στην ιστορία!

Το 4^ο (αυτό κι αν ήταν «ιστορικό») Συνέδριο κάνει την έκπληξη και εκλέγει έναν… «λογιστάκο», αντί για το πνευματικό παιδί του Ανδρέα, τον πολύ (για την ακρίβεια πολλά βαρύ και όχι) Άκη.

Οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές πανηγυρίζουν και παίρνουν τα πάνω τους. Οι προεδρικοί τα βάφουν μαύρα.

Για το 5^ο Συνέδριο του 1999, που ήταν κάπως λιγότερο «ιστορικό» από τα προηγούμενα, δεν έχουμε να πούμε και πολλά πράγματα. Ο Κώστας Σημίτης επανεκλέγεται Πρόεδρος του Κινήματος και η πρώτη σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής επανεκλέγει Γραμματέα τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Μ’ αυτή τη σύνθεση το Κίνημα κερδίζει, ένα χρόνο μετά, τις εθνικές εκλογές, αυξάνοντας μάλιστα το ποσοστό του κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες από τις Ευρωεκλογές του 1999 και 2 μονάδες από τις εθνικές εκλογές του 2000!

Σας κούρασα με τα Συνέδρια; Έτσι είναι η Ιστορία, όπως και κάθε τι άλλο που διδάσκει, ας πούμε οι δάσκαλοι. Κουράζουν. Άσε που λένε τις πιο πολλές φορές τα ίδια και τα ίδια.

Να, ας πούμε, στο 6^ο Συνέδριο του ΠαΣοΚ, τον Οκτώβριο του 2001 ήταν «ιστορικότατο», μόνο και μόνο επειδή διεξήχθη είκοσι χρόνια ακριβώς μετά την ιστορική εκλογική νίκη στις 10 Οκτωβρίου του 1981.

Κατά τα άλλα, ο Κώστας Σημίτης λαμβάνει την εντολή να διαμορφώσει μια στρατηγική για ένα ισχυρό ΠαΣοΚ και μια ακόμη πιο ισχυρή Ελλάδα. Αυτό ενισχύεται και από την εκπεφρασμένη απόφαση των συνέδρων να προχωρήσουν σε μια… κοινή πορεία.

Όσο την είδατε εσείς, άλλο τόσο την είδα κι εγώ.

Και φτάνουμε στο –αυτό κι αν ήταν- «ιστορικότατο» 7^ο Συνέδριο του ΠαΣοΚ, τον Μάρτιο του 2007, δεκατρείς μόλις μήνες μετά την «εκλογή από τη βάση» του Γιώργου Παπανδρέου, γνωστού στο εξής και ως ΓΑΠ, στην προεδρεία του Κινήματος.

Θυμίζω ότι τότε ψήφισαν για Πρόεδρο, περίπου ένα εκατομμύριο «μέλη και φίλοι» του ΠαΣοΚ. Ωραία χρόνια!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και ωραία συνθήματα!

«Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» το οποίο όμως τότε ήταν ακόμη «Αλλάζουμε το ΠαΣοΚ για να αλλάξουμε την Ελλάδα».

Είδατε τι έγινε. Όπως είδαμε όλοι μας τι συνέβη με τη «Στροφή στην Κοινωνία», που αποτελούσε δέσμευση του Προέδρου, καθώς και με την περίφημη «Συμμετοχική Δημοκρατία». Σας θυμίζω τίποτε που θέλετε να ξεχάσετε;

Αυτά πήγαν να πάρουν σάρκα και οστά με το περίφημο (και «ιστορικό») Προγραμματικό Συνέδριο, τον Μάιο του 2007, αποτέλεσμα του οποίου ήταν ο ιστότοπος dialogos.pasok.gr, που, αν επιχειρήσετε να τον επισκεφθείτε θα λάβετε την απάντηση «η ιστοσελίδα δεν είναι διαθέσιμη».

Επίσης το Προραμματικό Συνέδριο προετοίμασε το Κίνημα για την μεγάλη μάχη (και  οδυνηρή ήττα) των εκλογών του Σεπτεμβρίου.

Η οποία ήττα κίνησε τις διαδικασίες για αλλαγές στην ηγεσία του Κινήματος, αλλαγές όμως που δεν ήρθαν, αφού στις 11 Νοεμβρίου του 2007, πήγαν στις κομματικές κάλπες 769.156 «μέλη και φίλοι» του ΠαΣοΚ, για να εκλέξουν και πάλι, με ποσοστό 55,9% τον ΓΑΠ.

Που τους  οδήγησε στο «ιστορικό» 8^ο Συνέδριο, τον Μάρτιο του 2008 όπου έχουμε στελέχη στα όργανα του κόμματος, χωρίς προηγούμενη υπουργική θητεία.

Για το 9^ο Συνέδριο τον Μάρτιο του 2013, τι να πούμε; Να τονίσουμε ότι ήταν «ιστορικό» αφού οι νεοεκλεγμένοι στην Κ.Ε. φτάνουν το 45% και είναι οι περισσότεροι «35άρηδες»;

Αποφασίστηκε η πιο ενεργή συμμετοχή του Κινήματος στην κυβέρνηση πράγμα που όπως αποδείχθηκε εκτίμησαν ιδιαιτέρως οι ψηφοφόροι.

ΤΕΛΟΣ

Πάμε για το 10 το καλό!

150604 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τελικά, υπάρχουν λεφτά;

Δεν ξέρει, πλέον, τι να πιστέψει κανείς. Νομίζω ότι η κυβέρνηση έχει σπάσει κάθε ρεκόρ κωλοτούμπας, κι έτσι και υπήρχε ολυμπιακό άθλημα «είπα-ξείπα» είμαι βέβαιος πως το χρυσό το είχαμε στο τσεπάκι μας. Είναι το δεύτερο άθλημα στο οποίο είμαστε αχτύπητοι, μετά εκείνο της «μετακύλισης ευθυνών». Με τη διαφορά ότι αυτό είναι εθνικό άθλημα, ενώ στο «είπα–ξείπα» διακρίνεται κυρίως η κυβέρνηση.

Άλλα λένε το πρωί κι άλλα το… μεσημέρι. Το βράδυ μπορεί να επιστρέψουν στα πρωινά άλλα, μέχρι να έρθει η επόμενη μέρα όπου το τοπίο θα αλλάξει τελείως, αφού, κατά τη διάρκεια της νύχτας, νέα… άλλα θα έχουν προστεθεί στα σενάρια τους.

Εν τω μεταξύ, ανάμεσα στα άλλα της μιας μέρας και στα άλλα της επόμενης έχει προξενηθεί ένας μικρός πανικός, κάποια εκατομμύρια έχουν μετακομίσει από τα ΑΤΜ στις μαξιλαροθήκες, το χρηματιστήριο έχει βουλιάξει και πολλές χιλιάδες πολιτών έχουν χάσει τον ύπνο τους.

Αφού προηγουμένως έχασαν ή κινδύνεψαν να χάσουν τις δουλειές τους.

Μ’ αυτό τον τρόπο πορευόμαστε τέσσερις μήνες τώρα και αυτό λέγεται διακυβέρνηση μιας χώρας από την «πρώτη φορά Αριστερά», η οποία μας διαβεβαίωνε ότι ήταν απολύτως έτοιμη να αναλάβει τα ηνία, γι’ αυτό άλλωστε και βιαζόταν τόσο πολύ να διεξαχθούν εκλογές στο καταχείμωνο.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, είχαμε την περασμένη εβδομάδα ένα ακόμη ενδιαφέρον πίσω-μπρος, από το υπουργείο Παιδείας.

Το οποίο βγήκε και ανακοίνωσε πως αδυνατεί πλέον να χρηματοδοτεί τη συμμετοχή των μαθητικών ομάδων μας στις Διεθνείς ή τις Βαλκανικές Ολυμπιάδες.

Μιλάμε για ένα συνολικό κόστος γύρω στις πενήντα χιλιάδες ευρώ.

Αμέσως ξεκίνησαν οι αντιδράσεις, με πρώτη τη Μαθηματική Εταιρία, η οποία προγραμμάτιζε να λάβει μέρος στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα, στην Ταϊλάνδη, με κόστος αποστολής λιγότερο από 10.000 ευρώ.

Στην ανακοίνωσή τους μάλιστα αναφέρουν πως στις 111 χώρες που δήλωσαν συμμετοχή υπάρχουν πολλές πολύ φτωχότερες από τη δική μας, που όμως βρίσκουν τρόπο να χρηματοδοτήσουν τις αποστολές τους, ίσως επειδή θεωρούν αυτή τη συμμετοχή κάπως σημαντική. Είπαν δηλαδή και αυτοί «λεφτά υπάρχουν, βρείτε τα και αναλάβετε τις υποχρεώσεις σας».

Το άλλο πουλάκι:

Πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή μας;

Θεωρώ πως δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότεροι πολίτες, ανάμεσά τους πολλοί εκπαιδευτικοί και πάρα πολλοί μαθητές, δεν γνωρίζουν καθόλου την ύπαρξη τέτοιων αγώνων.

Συνεπώς δεν ξέρουν πως τη χώρα μας έχει κάθε φορά σημαντικές διακρίσεις και πολλά μετάλλια.

Φαντάζεστε; Έχουμε ολυμπιονίκες, όχι έναν, πολλούς και δεν το γνωρίζουν παρά ελάχιστοι. Σκεφθείτε να είχαμε ανάλογες επιτυχίες σε κάποιο άλλο άθλημα.

Για να καταλάβετε το μέγεθος της άγνοιάς μας, αρκεί να αναφέρω ότι τα τελευταία χρόνια, μαθητές του νομού μας –ναι, του νομού Δράμας- συμμετείχαν και διακρίθηκαν σε ολυμπιάδες Μαθηματικών (τρία παιδιά) και Αστρονομίας (άλλα τρία).

Πόσοι τους ξέρουμε; Πόσο τους τμήσαμε; Πόση σημασία δώσαμε και με ποιους τρόπους προσπαθήσαμε να προβάλουμε αυτές τις διακρίσεις στα υπόλοιπα παιδιά του νομού, ώστε να λειτουργήσουν ως θετικά πρότυπα;

Ήρθε, λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το κλίμα το υπουργείο Παιδείας και δήλωσε πως δεν υπάρχουν λεφτά για τη χρηματοδότηση των αποστολών μας σε τέτοιες διοργανώσεις.

Τα αποτελέσματα των οποίων, αξίζει να το σημειώσουμε αυτό, λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη από σπουδαία πανεπιστήμια του εξωτερικού, όταν προκηρύσσονται θέσεις μεταπτυχιακών σπουδών ή δίνονται υποτροφίες.

Τελικά τα χρήματα βρέθηκαν (θα βρεθούν) δήλωσε ο υπουργός, όμως, χάρη στο περιστατικό και στο «είπα-ξείπα», μας δόθηκε η ευκαιρία να σκεφτούμε σοβαρά τι αξίζει και τι όχι σ’ αυτή τη χώρα. Ποιες είναι οι προτεραιότητές μας και πως ιεραρχούμε τα σημαντικά και τα ασήμαντα.

(Προηγουμένως βρέθηκε χορηγός, ο οποίος δήλωσε ότι θα χρηματοδοτήσει όλες τις αποστολές μας. Είπαμε, πρόκειται για πενήντα χιλιάδες ευρώ, ποσό αστείο για κάποιους συμπατριώτες μας, παρά την κρίση και τον γενικό χαμό.)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι έπρεπε να… τρέξουν;

Παρακολουθώντας εδώ και δεκαετίες τα συνδικαλιστικά πράγματα στον χώρο της εκπαίδευσης, ξέρω ότι οι ομοσπονδίες των δασκάλων και των καθηγητών βγάζουν σπυράκια, όταν ακούν για χορηγούς στην εκπαίδευση.

Ξεχνάνε, προφανώς, ότι η παιδεία, σ’ αυτόν τον τόπο, ιδιαίτερα σε καιρούς δύσκολους, στηρίχτηκε πάντοτε σε… να τους πούμε ευεργέτες, αν το «χορηγούς» ακούγεται άσχημα.

Περίμενα, λοιπόν, πως οι ευαίσθητες ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών θα έβαζαν το χέρι στη δική τους τσέπη και θα έλεγαν «ας μην ανησυχούν οι μαθητές μας, αν δεν έχει το υπουργείο Παιδείας, εμείς είμαστε εδώ». Νομίζετε πως είναι μεγάλο έξοδο γι’ αυτούς; Οι προϋπολογισμοί τους είναι τεράστιοι -μόνο για τους δασκάλους που γνωρίζω καλά, ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια ευρώ. Τριακόσιες χιλιάδες ευρώ θα πάρουν οι αντιπρόσωποι που εκλέχτηκαν για να κατέβουν στη γενική συνέλευση της Αθήνας!

Δεν είδα όμως καμιά κίνηση προς την υποστήριξη των πρωταθλητών μας. Μπορεί να μου διέφυγε και να τους αδικώ. Μακάρι. Όμως η λογική «να κόψει το υπουργείο τον λαιμό του και να βρει λεφτά» δεν είναι λύση.

Ας αναλογιστούν ότι υπάρχουν συνάδελφοί τους που αφιερώνουν χρόνο και κοπιάζουν, αφιλοκερδώς παρακαλώ, προκειμένου να προετοιμάσουν τους μαθητές και τις ομάδες μας για τη συμμετοχή τους στους αγώνες.

Ας είναι. Είπαμε ότι η κρίση, με όλα τα στραβά της και όλα τα προβλήματα που μας έφερε, μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε, και τι είναι αυτό που πραγματικά αξίζει για τον καθένα μας, ποιες προτεραιότητες -βλέπε αξίες- έχουμε.

Και είδαμε…

Ρεκόρ στην αφραγκία!

150603 ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΝ

Είδες πώς γίνονται τα λάθη;

Θέλεις από τη συγκίνηση, θέλεις από αφηρημάδα, θέλεις από τη δύναμη της συνήθειας, δεν αναφέραμε χθες πως το πρώτο εκείνο βιβλιοπωλείο στην οδό Βενιζέλου λεγόταν ΝΑΜΑ και, φυσικά, ήταν έργο και της Ελένης -μάλιστα ήταν πρωτοβουλία δική της-, την οποία αργότερα κέρδισαν άλλες αγάπες.

Ζητούμε συγγνώμη.

3π

Το ένα πουλάκι:

Μνημονιόμετρο!

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Το άσπρο-μαύρο είναι εύκολο και βολικό, δεν είναι όμως λίγες οι φορές που μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα.

Τι γίνεται όταν θέλεις να ανοίξεις ή να κάνεις πιο σκούρη μια απόχρωση; Θα τα χρησιμοποιήσεις, και με ποιον τρόπο;

Εμείς ξέραμε… μνημονιακός, αντιμνημονιακός!

Εύκολος ο διαχωρισμός, εύκολη η επιλογή, εύκολη η τοποθέτηση του εαυτού σου και των υπολοίπων.

Από εδώ οι καλοί, από εκεί οι κακοί.

Για όσους μπερδεύονται και δεν έχουν καταλάβει ακόμη, να τους θυμίσω ότι καλοί είναι οι μνημονιακοί και κακοί οι άλλοι.

Να, είδατε; Μπερδεύτηκα κι εγώ μ’ αυτά τα πήγαινε έλα. Οι μνημονιακοί είναι οι κακοί. Μη σας επηρεάζει η ρίμα, το ίδιο κάνει και με τους αντιμνημονιακούς. Οι οποίοι όμως είναι οι καλοί.

Χωρίς εξαιρέσεις;

Χωρίς εξαιρέσεις!

Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος μνημονιακός να διαθέτει και κάποια καλά στοιχεία, εκτός κι αν… έχει ομολογήσει τη νέα του πίστη ενώπιον της κυρα-Ζωής κι έχει δηλώσει «απεταξάμην τα μνημόνια». Διαφορετικά, όσα προτερήματα κι αν διαθέτει, όσες γνώσεις ή εμπειρία κι αν κουβαλάει, απλώς δεν μας κάνει.

Εκτός (δεύτερο εκτός) και αν…

Αν δεν υπάρχουν «δικά μας παιδιά» για τη θέση, οπότε μπορούμε να κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις, με δεδομένο πάντα το «απεταξάμην» που είπαμε πριν.

Εξάλλου, αυτή είναι μια υγιής διαδικασία για να μεγαλώσει και η παράταξη. Διαφορετικά θα μέναμε τρεις κι ο Βαρουφάκης.

Πώς σας φαίνεται;

Το ρίξαμε λίγο το επίπεδο, έτσι; Να μας συγχωρείτε, όμως ήταν αναπόφευκτο, προκειμένου να σχολιάσουμε όλη αυτή την ανακατωσούρα που δημιουργήθηκε, με αφορμή την τοποθέτηση της κυρίας Παναρίτη στο ΔΝΤ.

Την οποία, τελικώς, δεν αποδέχτηκε η ίδια, λόγω «αρνητικών αντιδράσεων από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ», όπως έγραψε στην παραίτησή της.

(Δεν φαντάζομαι να ανοίξει κανείς ασκός του Αιόλου και να αρχίσουν τις παραιτήσεις, ένας μετά τον άλλο, όλοι όσοι άκουσαν αρνητικά σχόλια από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάμαι πως δεν θα μείνει κανείς!)

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει η παράδοση της διακρίσεως.

Για όσους δεν γνωρίζουν, να πω με μια κουβέντα ότι «έκαστος κατά το μέτρον αυτού κρίνεται» και φαίνεται πως η παράδοση αυτή είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στη φυλή μας που ούτε οι πιο σκληρές μανιχαϊστικές λογικές μπορούν να την ξεριζώσουν.

Αυτό κατάλαβα εγώ από τη στάση και τις αρνητικές αντιδράσεις των βουλευτών και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί να είναι μόνο οι αντιμνημονιακοί (και όλοι οι αντιμνημονιακοί) οι καλοί, μπορεί να είναι όλοι οι μνημονιακοί κακοί, όμως, τελικά, έκαστος κατά το μέτρον αυτού κρίνεται.

Άλλο πράγμα ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Πρόεδρος Πάκης, και άλλο η Έλενα Παναρίτη.

Μνημονιακός ο ένας, μνημονιακή και η άλλη, όμως, χάρη στη διάκριση που είπαμε πριν, τον ένα μπορούμε να τον καταπιούμε αμάσητο, η άλλη μας στέκεται στον λαιμό.

Το ίδιο ισχύει όχι μόνο για ανθρώπους, αλλά και για θεσμούς. Μπορεί και οι δύο να αποτελούν ιερατεία του καπιταλισμού, όμως άλλο Εθνική Τράπεζα (είναι κι αυτό το «Εθνική» στη μέση) και άλλο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ακόμη και για… διεθνιστές). Στην πρώτη μπορεί άνετα να υπηρετήσει κάποια που έχει ψηφίσει τα μνημόνια, όπως η Λούκα Κατσέλη, στο άλλο όμως δεν ταιριάζει παρά ένας γνησίως αντιμνημονιακός, όχι πάντως η Έλενα Παναρίτη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τους άδειασε ή την άδειασαν;

«Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη της κυβερνητικής επιτροπής αξιολόγησης που με επέλεξαν να εκπροσωπήσω την χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ιδίως τον Υπουργό Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη και τον Υπουργό Οικονομίας κ. Γιώργο Σταθάκη […] Ευχαριστώ επίσης τον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα για την υποστήριξή του».

Αυτά έγραψε στην παραίτησή της η Έλενα Παναρίτη και, με βάση τουλάχιστον αυτά, κουτή δεν την λες.

Αυτοί με επέλεξαν, κύριοι, μ’ αυτούς διαφωνείτε και αυτών την επιλογή πήγατε να φάτε (και τα καταφέρατε).

Εσείς τι λέτε, μετά από όλα αυτά, δεν υπάρχει θέμα στον ΣΥΡΙΖΑ;

Ξέρω τις σκέφτεστε. Καλά, την περίπτωση Παναρίτη περίμενες για να το διαπιστώσεις.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίθεση όσων βγήκαν στο κλαρί, όχι στο πρόσωπο ή στις θέσεις του.

Άνθρωποι που δεν ενοχλήθηκαν από τη συνεργασία με το Καμμένο (και τον Κουίκ!), που ενέταξαν στο δυναμολόγιο του κόμματος στελέχη όπως ο Κουρουπλής, η Τζάκρη, ο Μιχελογιαννάκης και ένα σωρό άλλοι που δεν τους έχω πρόχειρους, τώρα πειράχτηκαν…

Από τι πειράχτηκαν; Από την επιλογή της… «κυβερνητικής επιτροπής αξιολόγησης» (ποια είναι αυτή;) ή από εκείνη του Βαρουφάκη και του Σταθάκη; Και ποιος είναι ο ρόλος του Τσίπρα;

Είναι απλό: «Είμαστε εδώ», είπαν διάφοροι καθαρόαιμοι του ΣΥΡΙΖΑ, και μπορεί να καταπίνουμε τόσα και τόσα, μπορεί να ετοιμαζόμαστε για νέα συμφωνία, όμως δεν μπορεί κανείς να μας αγνοεί.

Και, ευκαιρίας δοθείσης, θυμόμαστε και θυμίζουμε την ύπαρξή μας.

Διάκρισις!

150602 ΣΥΝ-ΕΙΡΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έκλεισε ο ΕΙΡΜΟΣ!

Τίποτα το σπουδαίο. Ένα ακόμη κατάστημα που κλείνει, μάλιστα «λόγω συνταξιοδότησης», οπότε δεν μπορούμε ούτε να κατηγορήσουμε το μνημόνιο. Μόνο να το δούμε σαν… φυσιολογικό γεγονός.

Επιτρέψτε μας να πούμε πως για μας, τα πουλάκια, αλλά και για πάρα πολλούς άλλους φίλους του βιβλίου, δεν είναι καθόλου έτσι.

Υπάρχουν… φυσιολογικά γεγονότα που σημαδεύουν τις ζωές μας, που, μετά από αυτά, τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσεται το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου ΕΙΡΜΟΣ.

Κανονικά, δεν θα έπρεπε να πω τίποτε, για να αιτιολογήσω την παραπάνω σκέψη. Για κείνους που συμφωνούν και αισθάνονται το ίδιο δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Για τους υπόλοιπους, ό,τι και να πεις δεν έχει νόημα…

Ωστόσο, είναι μια ανάγκη που με σπρώχνει να σχολιάσω την ύπαρξη και τη λειτουργία αυτού του βιβλιοπωλείου στην πόλη μας. Και το πόσο τυχεροί υπήρξαμε όσοι το ζήσαμε από κοντά.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Όταν πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι του ΕΙΡΜΟΥ, εκεί, στην οδό Βενιζέλου, απέναντι από το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές κι ετοιμαζόμουν για τον στρατό. Θυμάμαι ότι αγόρασα ένα τεύχος του περιοδικού ΑΡΝΟΥΜΑΙ, που αγωνιζόταν για το δικαίωμα στην πολιτική άρνηση της στράτευσης. Όχι πως το σκεφτόμουν, πού τέτοια κότσια.

Θυμάμαι όμως πιο έντονα εκείνο το κάτι που επλανάτο στην ατμόσφαιρα, κάτι αδιόρατο, κάτι μυστικιστικό, κάτι που δεν το είχα συναντήσει στα γνωστά βιβλιοπωλεία των Αθηνών.

Τότε γνώρισα και την Μάρω. Με το χαμόγελο και την ευγένειά της, με την έντονη, ακόμη, κρητική της προφορά, με τις ευαίσθητες κεραίες της στραμμένες πάντοτε προς το διαφορετικό, το εναλλακτικό, το ποιοτικό, εκείνο που αξίζει πραγματικά. Τη Μάρω, δηλαδή, που ξέρουμε και σήμερα, μετά από τριάντα τόσα χρόνια. Γίναμε καλοί φίλοι, όμως αυτό το προσπερνάω, δεν θέλω να επηρεάσει τον σημερινό «απολογισμό».

Είμαι βέβαιος πως παρόμοια με τη δική μου ήταν η «πρώτη φορά» όλων των μετέπειτα φίλων του ΕΙΡΜΟΥ, για τους οποίους αυτός, ιδιαίτερα στην κατοπινή θέση του, στη στοά της Ζερβού, ταυτίστηκε με την έννοια (την ιδέα, θα έλεγε κάποιος πλατωνικός) του βιβλιοπωλείου.

Δεν είναι τυχαίες οι φράσεις «πέρασα από το βιβλιοπωλείο» ή «θα το αφήσω στο βιβλιοπωλείο», «τον συνάντησα στο βιβλιοπωλείο»…

Για να θυμηθώ και την περίφημη ατάκα του Χρήστου: «Ποιος φιλόλογος είναι αυτός; Τον ξέρουμε; Έρχεται στη Μάρω;»

Ελάχιστους πελάτες είχε ο ΕΙΡΜΟΣ. Είχε πάρα πολλούς φίλους και έναν σημαντικότατο κύκλο ανθρώπων που έσπευδαν εκεί όχι μόνο για να αγοράσουν βιβλία, ούτε απλώς για να ενημερωθούν για εκδόσεις ή εκδηλώσεις, αλλά για να νιώσουν αυτό το κάτι που εξέπεμπε ο χώρος και τα πρόσωπα.

Το άλλο πουλάκι:

Τριάντα τόσα χρόνια!

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ένα σημαντικότατο μέρος της προσωπικότητάς μας, όπως έχει διαμορφωθεί από τα διαβάσματά μας τρεις δεκαετίες τώρα, οφείλεται στην ύπαρξη αυτού του βιβλιοπωλείου;

Έχετε σκεφτεί ότι από εκεί πέρασαν μικρά παιδιά και πήραν τα πρώτα τους πάνινα βιβλία, για να γίνουν αργότερα άντρες και γυναίκες που αγάπησαν το διάβασμα;

Έχετε σκεφτεί πόσους από τους φίλους σας ή και τους/τις συντρόφους σας έχετε γνωρίσει μέσα στον ΕΙΡΜΟ;

Πόσες ενδιαφέρουσες συζητήσεις στο «πόδι» έχετε κάνει μέσα εκεί, με αφορμή ένα βιβλίο που ζητήσατε, μια κουβέντα που είπε κάποιος ή μια εκδήλωση για την οποία ενημερωθήκατε;

Πόσους συγγραφείς και ποιητές έχετε γνωρίσει στις τόσες εκδηλώσεις που διοργάνωσε το ίδιο βιβλιοπωλείο και είχατε την τύχη να τους ακούσετε να μιλούν για το έργο τους και να παρουσιάζουν τα βιβλία τους;

Πόσα δώρα δεν έχετε δεχτεί και πόσα, αντίστοιχα, δεν έχετε προσφέρει, σ’ εκείνα τα καλόγουστα περιτυλίγματα που πάντοτε έκρυβαν εκπλήξεις, έστω και επιλεγμένες από… λίστα δώρων;

Θα μας λείψουν όλα αυτά. Βιβλία θα αγοράζουμε και από αλλού, θα ενημερωνόμαστε με άλλους τρόπους, ίσως να δημιουργήσουμε νέα στέκια –τίποτε δεν αποκλείεται- όμως αυτά που ζήσαμε στον ΕΙΡΜΟ έφυγαν για πάντα το περασμένο Σάββατο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κόσμημα για την πόλη!

Ελάχιστες πόλεις, μετρημένες στα δάχτυλα, διαθέτουν τέτοια βιβλιοπωλεία, όπως μας διαβεβαίωναν οι καλεσμένοι συγγραφείς που ταξίδευαν σ’ όλη την Ελλάδα.

Γι’ αυτό και ήμασταν περήφανοι για τον ΕΙΡΜΟ. Τον θεωρούσαμε έναν εξαίρετο πρεσβευτή της Δράμας, αλλά και των ανθρώπων της, αφού η Μάρω και τα κορίτσια που εργάστηκαν εκεί -με τελευταία την Ντίνα- αποτελούσαν την εικόνα μας σε κάθε επισκέπτη της πόλης που αγαπούσε το βιβλίο.

Πέρασα πάλι την τελευταία μέρα λειτουργίας του ΕΙΡΜΟΥ, προκειμένου να αγοράσω κάτι, με σκοπό να φυλάξω την απόδειξη ως ενθύμιο. Έτσι έκανα και στην τελευταία προβολή, όταν έκλεισαν τα ΑΣΤΕΡΙΑ.

«Τι θα κάνουμε τώρα εμείς χωρίς εσάς;» έλεγαν στη Μάρω διάφοροι πελάτες.

Εκείνη τους μιλούσε για άλλα βιβλιοπωλεία, όμως όλοι καταλαβαίναμε πολύ καλά τι ακριβώς εννοούσαν με την ερώτησή τους.

Λένε πως τίποτε και κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Μπορεί να ισχύει. Εγώ λέω πως, στην πραγματικότητα, κανείς και τίποτε δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κάτι ολόιδιο.

Πόσω μάλλον όταν έχει αφήσει πίσω του μια ιστορία, όταν έχει συνδεθεί με προσωπικές αναμνήσεις αλλά και μια συλλογική μνήμη, όταν έχει αποτελέσει σημείο αναφοράς…

Το βιβλιοπωλείο μας αποτελεί παρελθόν.

Είμαστε τυχεροί όσοι περάσαμε έστω και για μια φορά το κατώφλι του, όσοι μυηθήκαμε «ανεπαισθήτως» στο κλίμα του, όσοι βιώσαμε, ακόμη και για λίγο, τη μοναδική του ατμόσφαιρα…

Αυτά θα κρατήσουμε στη μνήμη μας.

Γιατί, βιβλία βρίσκεις παντού.

«Εδώ τελειώνει μια ιστορία»!