150615 ΑΨΗΦΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είπα να μην το σχολιάσω…

Δεν είναι όμως εύκολο, ειδικά όταν τον χώρο το ζεις χρόνια και τον πονάς. Την περασμένη Τετάρτη, οι δάσκαλοι ψήφισαν για να εκλέξουν Διευθυντές στα Σχολεία τους.

Πρώτη φορά συνέβαινε αυτό και όλοι ήταν περίεργοι να δουν πώς θα αντιδρούσε το σώμα των δασκάλων στη νέα αυτή πρόκληση.

Για να σας βάλω στο κλίμα, θα σας πω λίγα πράγματα περί της διαδικασίας. Κάθε υποψήφιος Διευθυντής είχε δικαίωμα να… κατέβει σε τρία το πολύ σχολεία. Όπως αντιλαμβάνεστε, υπήρξαν πολλοί που έθεσαν υποψηφιότητα μόνο σε ένα. Ειδικά οι εν ενεργεία δύσκολα θα ξεκινούσαν να πάνε σε άλλο σχολείο, αφήνοντας το δικό τους.

Κάθε υποψήφιος Διευθυντής είχε ως βάση ορισμένα μετρήσιμα μόρια, πάνω στα οποία θα ερχόταν να προστεθούν και εκείνα από τις ψήφους των δασκάλων. Αυτό, προκειμένου να υπάρξει κάποιου είδους αντικειμενικότητα. 

Στην πράξη όμως –φάνηκε αυτό σε αρκετές περιπτώσεις- η ψήφος των δασκάλων ήταν η καθοριστική. Μπορούσε να «διαγράψει» όλα τα μετρήσιμα κριτήρια, μάλιστα, αν κάποιος δεν έπαιρνε το 20% των ψήφων δεν συνέχιζε καν στη διαδικασία.

Καλά όλα αυτά και άγια, κυρίως όμως… δημοκρατικά. Ό,τι θέλει ο λαός, ο οποίος λαός δεν έχει άλλο τρόπο να εκφραστεί παρά την ψήφο του.

Και πολύ δικαιολογημένα θα ισχυριστεί κάποιος «είναι δυνατόν να διοικήσεις ένα σχολείο, όταν δεν σε θέλει ούτε το 20% των υφισταμένων σου;»

Προφανώς όχι, ας ξεκινήσουμε όμως από αυτό ακριβώς το σημείο. Τι θα πει «να σε θέλει;» Πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας από εμάς αυτό το σχήμα, ο υφιστάμενος να θέλει, να γουστάρει τον προϊστάμενό του;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε, γιατί θέλω πιο μπροστά να σας εξηγήσω ποιο ήταν το πνεύμα (και το γράμμα) αυτού του… πρώτη φορά νόμου.

Στην πραγματικότητα δεν μιλούσε για «εκλογές». Οι δάσκαλοι δεν κλήθηκαν να ψηφίσουν εκπροσώπους τους, όπως κάνουν στις εκλογές για τα συνδικάτα.

Κλήθηκαν να λειτουργήσουν ως Συμβούλιο Επιλογής Διευθυντών.

Το άλλο πουλάκι:

Για να το καταλάβετε…

Ο νόμος μιλάει για το «κριτήριο συμβολής στο εκπαιδευτικό έργο -προσωπικότητας- γενικής συγκρότησης του υποψηφίου που αποτιμάται με τη μυστική ψηφοφορία του συλλόγου διδασκόντων της σχολικής μονάδας που ο υποψήφιος θα επιλέξει».

Δηλαδή ο υποψήφιος, στην πραγματικότητα, δεν παίρνει ψήφους, αλλά μόρια για αυτό το κριτήριο, με βάση όμως πολύ συγκεκριμένα στοιχεία που προβλέπονται από τον νόμο.

«Η προσωπικότητα, το ήθος, η εντιμότητα, το αίσθημα δικαιοσύνης, η δημοκρατική συμπεριφορά, η επαγγελματική ανάπτυξη και συνέπεια».

Εκτιμώνται ακόμη συγκεκριμένες ικανότητες του υποψηφίου, όπως εκείνη της «επικοινωνίας και συνεργασίας, ανάπτυξης πρωτοβουλιών και επίλυσης προβλημάτων ιδίως διδακτικών, διοικητικών, οργανωτικών και λειτουργικών καθώς και η ικανότητα δημιουργίας κατάλληλου παιδαγωγικού περιβάλλοντος και έμπνευσης των εκπαιδευτικών».

Έχει και άλλα. Αλλά και μόνο από τα παραπάνω μπορεί κανείς να αντιληφθεί πως δεν πρόκειται για μια απλή ψηφοφορία. Ακούστε και θα δείτε: Οι «ψηφοφόροι» θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους στοιχεία του βιογραφικού σημειώματος του υποψηφίου που δεν μοριοδοτούνται. 

Όπως «άλλες σπουδές, επιμόρφωση και μετεκπαίδευση, οργάνωση εκπαιδευτικών συνεδρίων, σεμιναρίων, και προγραμμάτων και η συμμετοχή του σε αυτά με την ιδιότητα εισηγητή, υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και εφαρμογή καινοτομιών…», όμως μη σας κουράζω άλλο, καταλάβετε το πνεύμα και το γράμμα του νόμου.

Ερχόμαστε τώρα στην πράξη, που πάντα διαφέρει από τη θεωρία και τις προσδοκίες που αυτή κομίζει.

Με ποιο κριτήριο ψήφισαν οι δάσκαλοι; 

Προφανώς είναι δύσκολο να το εντοπίσουμε ακριβώς, αφού η ψήφος, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε σε παλαιότερα συμβούλια επιλογής, δεν ήταν υποχρεωτικό να δικαιολογηθεί. Έριχνες την ψήφο σου σε όποιον ήθελες, χωρίς να δίνεις λόγο για τα κριτήριά σου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είδαμε όμως τι έγινε.

Πριν σας το περιγράψω, ας κάνω μια γενικότερη παρατήρηση. Μέχρι τώρα οι δάσκαλοι διαμαρτύρονταν για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγονταν οι Διευθυντές τους. Κατηγορούσαν  -και εν πολλοίς είχαν δίκιο- ότι τα συμβούλια επιλογής κινούνται από υποκειμενικά και ιδιοτελή κίνητρα, επέλεγαν με βάση κομματικές προτιμήσεις ή… κολλητηλίκια, προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες.

Κανόνας: είναι εύκολο να μιλάς εκ του ασφαλούς και να κατηγορείς άλλους, όταν ο ίδιος δεν έχεις μπει ποτέ στη διαδικασία (και τον πειρασμό) να βρεθείς στη θέση τους.

Τώρα, λοιπόν, δόθηκε στους δασκάλους η δυνατότητα να δείξουν πως «ένας άλλος τρόπος είναι εφικτός».

Δεν το έκαναν.

Σας είπαμε ότι η ψήφος ήταν μυστική και δεν όφειλε να είναι αιτιολογημένη. Όλα τα άλλα όμως ήταν φανερά. Το παρασκήνιο, οι ίντριγκες, οι κλίκες, τα τηλεφωνήματα και οι μυστικές συναντήσεις, οι κάθε είδους πιέσεις, οι υποσχέσεις, όλα μα όλα τα γνωστά που συμβαίνουν σε κάθε εκλογική διαδικασία, ήρθαν και τώρα στο φως και πρωταγωνίστησαν.

Εκεί, κυρίως, που παιζόταν η θέση, είδαμε να γίνονται τέρατα και σημεία. Μέχρι και «εξωδιδασκαλικοί παράγοντες έβαλαν το χεράκι τους», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Το ευτύχημα (;) ήταν ότι, αυτή τη φορά, σε πολλά σχολεία δεν υπήρχε δεύτερος υποψήφιος και έτσι δεν εκδηλώθηκε το πρόβλημα στην πραγματική του έκταση. 

Εκεί όμως που υπήρχαν δυο και τρεις το «θέαμα» ήταν τέτοιο που θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν ταίριαζε καθόλου σε μορφωμένους ανθρώπους, οι οποίοι μάλιστα διδάσκουν στα παιδιά μας Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή.

«Πρώτη φορά», τι περιμένατε;

Ψήφος… εμπιστοσύνης!

150612 ΠΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα όσια και τα ιερά!

Το είπαμε πολλές φορές η πίστη δεν έχει λογική. Αν προσπαθήσεις να την προσεγγίσεις με τον νου, θα δεις ότι θα οδηγηθείς σε λάθος μονοπάτια. Αν συμφωνήσουμε σ’ αυτό, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα τη σκέψη μας. (Όχι την πίστη μας.)

Από τη στιγμή που αφήνουμε στην άκρη τη λογική, περνάμε δηλαδή στον χώρο -μη σας τρομάζει η λέξη- του παραλόγου, έχει νόημα να καθόμαστε και να γκρινιάζουμε ή να αντιδικούμε για το ποια πίστη είναι ανώτερη από τις άλλες;

Ρωτάω, γιατί πολλές φορές μπαίνουμε (και μπαίνουν κυρίως οι άνθρωποι της πίστης) σε τέτοιου είδους… πειρασμούς.

Ρώτησαν κάποτε τον Αβραάμ Λίνκολν «πόσο μακριά πρέπει να είναι τα πόδια του ανθρώπου» κι αυτός απάντησε τόσο που να φτάνουν από το σώμα του μέχρι το έδαφος»!

Η απάντηση αυτή του σοφού άνδρα μάς δείχνει πού πρέπει να είναι το μέτρο σε ζητήματα όπως αυτό που εξετάζουμε, την ανωτερότητα κάποιας πίστης σε σχέση με άλλες.

Αν ρωτήσετε τους γλωσσολόγους θα σας πουν πως δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες γλώσσες. Η κάθε μια ικανοποιεί τις ανάγκες της κοινωνικής ομάδας που τη χρησιμοποιεί. Στο βαθμό αυτό όλες είναι και «ίσες».

Υπάρχουν βέβαια γλώσσες που είναι περισσότερο… δουλεμένες, εκλεπτυσμένες, επειδή ακριβώς κλήθηκαν να ανταπεξέλθουν σε τέτοιου είδους κοινωνικές ανάγκες.

Μια φυλή που δεν χρησιμοποιεί υπολογιστές, προφανώς δεν έχει στο λεξιλόγιό της ένα σωρό από τους όρους και τις φράσεις που έχουμε εμείς, οι κομπιουτεράκηδες.

Όπως και  μια κοινωνία που δεν… φιλοσόφησε είναι αδύνατον να έχει στη γλώσσα της φιλοσοφικές έννοιες όπως είχαν ήδη οι αρχαίοι παππούδες μας.

Αυτό όμως δεν κάνει τη γλώσσα, ως εργαλείο και ως μέσο επικοινωνίας, ανώτερη ή κατώτερη. Να είστε βέβαιοι ότι μόλις φτάσει το πρώτο κομπιούτερ στην εν λόγω φυλή η γλώσσα τους θα βρει τα πάντα για να συνεννοούνται. Και αν αρχίσουν να φιλοσοφούν, μπορεί να φτάσουν εκεί που φτάσαμε κι εμείς, εν με εννοείτε.

Το άλλο πουλάκι:

Ας ξαναγυρίσουμε στην πίστη.

Θα θέσω ένα ρητορικό ερώτημα, για να δείτε πού θέλω να καταλήξω. Είπαμε ότι η λογική μένει στην άκρη, επομένως δεν μπορούμε να συγκρίνουμε πράγματα.

Για παράδειγμα τι σας φαίνεται πιο λογικό; Ότι ένα ιερό βουνό μπορεί να εξοργιστεί και να προκαλέσει σεισμό, ή ότι… ένας Θεός γεννήθηκε από μια Παρθένο που συνέλαβε άμωμα από το Άγιο Πνεύμα;

Ότι ένας Μάγος μπορεί να χορέψει έναν χορό και να διώξει τα κακά πνεύματα που κρατούν κάποιον άρρωστο, ή ότι τα λείψανα ενός Αγίου μπορούν να θεραπεύσουν μια ανίατη ασθένεια;

Οπ! Σας έπιασα!

Πήγατε να απαντήσετε, όμως τα ερωτήματά ήταν «παγίδα», όπως λένε και στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Δεν υπάρχει ΠΙΟ λογικό. Κάτι ή είναι λογικό ή κινείται πέρα από λογική, όπου δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις, καθότι και αυτές είναι γνήσια παιδιά της λογικής.

Απαιτούν συγκρίσεις δεδομένων, πιθανούς πειραματισμούς, μετρήσεις με συγκεκριμένα μέτρα και σταθμά και εξαγωγή συμπερασμάτων.

Προσέξτε όμως. Πιθανότατα μια (εξωλογική) πίστη να μας φαίνεται πιο… εκλεπτυσμένη, να είναι πιο κοντά στα πολιτισμικά μας γούστα, να μοιάζει πιο καλοδουλεμένη, πιθανότατα επειδή έχει υποστεί την επεξεργασία (και τη λογική)  σοφών ανθρώπων.

Αυτό όμως δεν την κάνει… περισσότερο λογική από άλλες, γιατί το είπαμε (και σας κουράσαμαε) κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.

Γιατί να λέω όμως όλα αυτά και πιθανότατα σκανδαλίζω κάποιους; Να, γιατί διάβασα μια είδηση που σχολιάστηκε πολύ ειρωνικά στη χώρα μας και, φαντάζομαι, στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου.

Κάποιοι Ευρωπαίοι τουρίστες στην Μαλαισία, βρήκαν του μπελά τους, γιατί φωτογραφήθηκαν γυμνοί σε ένα από τα πιο ιερά βουνά της χώρας.

Βρήκαν τον μπελά τους διότι οι αρχές πιστεύουν πως, εξαιτίας της προσβολής από τους τουρίστες, το βουνό προκάλεσε σεισμό, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο περισσότεροι από 16 άτομα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Βλέπετε;

Κάποιοι πήγαν να χαμογελάσουν. Ένας «έξυπνος» ρώτησε και γιατί το προσβεβλημένο βουνό δεν έριξε έναν κεραυνό να κάψει τους τουρίστες, παρά έκανε σεισμό και σκοτώθηκαν αθώοι άνθρωποι;

Η μόνη «λογική» απάντηση που μπορούμε να του δώσουμε είναι «άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου». Ή, μπορούμε να απαντήσουμε, «για τον ίδιο λόγο που σεσημασμένα καθάρματα ζουν και βασιλεύουν, ενώ αθώα παιδάκια πεθαίνουν αβοήθητα».

Πού θέλω να καταλήξω:

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις μόνο μια λέξη ταιριάζει: σεβασμός. Σεβασμός στην ιδιαιτερότητα και τα «πιστεύω» τού άλλου, όποια κι αν είναι αυτά, ακόμη κι αν μπαίνεις στον πειρασμό να τα θεωρείς κατώτερα ή αστεία.

Με μια επιφύλαξη! Προσέξτε το αυτό γιατί είναι σοβαρό. Δεν μπορεί ο άλλος, στο όνομά της πίστης του, να παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά έχουν κατακτηθεί από το σύνολο σχεδόν του πλανήτη.

Δεν μπορεί να ακρωτηριάζει μικρά κοριτσάκια κάνοντάς τους κλειτοριδεκτομή, επειδή έτσι επιτάσσει η πίστη του. Αυτό, στο βαθμό που μπορεί κάποιος, θα πρέπει να το απαγορεύει.

Α, μη μου το χαλάτε τώρα. Μη με ρωτήσετε τι πρέπει να γίνεται με την περιτομή, γιατί είπαμε να κάνουμε μια χαλαρή κουβέντα. Μη ξεχνάτε ότι και στον κόσμο της λογικής, υπάρχουν κάποιοι γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά τους να κάνουν εμβόλια!

Απιστίες!

150611 ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Υπάρχουν κάποιες αλήθειες…

Έχουν γενικότερη ισχύ και δύσκολα μπορείς να τις αμφισβητήσεις. Μια τέτοια αλήθεια είναι πως «οι νικητές γράφουν την Ιστορία».

Αν είστε έτοιμοι να εκφράσετε αντίρρηση, περιμένετε πρώτα να σας πω ότι, όταν λέμε «νικητές» δεν εννοούμε κατ’ ανάγκη εκείνους που κυριάρχησαν στην ένοπλη αντιπαράθεση.

Υπάρχουν και οι ιδεολογικοί νικητές, που μπορεί να ηττήθηκαν στον πόλεμο, κατάφεραν όμως να ηγεμονεύσουν στον τρόπο με τον οποίο αναλύουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο.

Υπάρχουν επίσης… κατά τόπους νικητές, εκείνοι δηλαδή που μπορεί να έχασαν συνολικά, έχουν όμως περιοχές ή «χώρους» στους οποίους διατηρούν ακόμη το πάνω χέρι.

Θέλετε μια ακόμη από αυτές τις αλήθειες που είναι αδύνατο να τις αμφισβητήσουμε; Ακούστε την: «Μπορείς να διεκδικείς ό,τι θέλεις, (ό,τι γουστάρεις είναι το σωστό) το πιο απίθανο πράγμα, ιδιαίτερα όταν ξέρεις ότι μπορεί και να το αποκτήσεις».

Αυτή η αλήθεια έχει μεγάλη εφαρμογή στη χώρα μας και σας καλώ να το σκεφτείτε λίγο.

Δείτε μόνο όλα εκείνα τα απίστευτα επιδόματα που δίνονταν (και πολλά εξακολουθούν να δίνονται) σε όσους… μπορούσαν να τα αποκτήσουν. Απλώς τα ζητούσαν, γιατί ήξεραν ότι θα τα πάρουν. Αφήστε που, πολλές φορές, τα επιδόματα αυτά ήταν κυβερνητικής εμπνεύσεως και δινόταν ως αυξήσεις κάτω από το τραπέζι, επειδή δεν μπορούσαν να δοθούν κανονικά και με το νόμο.

Για ποιο πράγμα όμως ξεκίνησα να σας μιλάω;

Α, ναι! Για τις νέες διεκδικήσεις της ΠΟΣΠΕΡΤ, των εργαζομένων δηλαδή στην ΕΡΤ και του προέδρου τους Παναγιώτη Καλφαγιάννη. Οι οποίες αποτυπώνονται σε μια ανακοίνωση που εκδόθηκε προχθές.

Για να καταλάβετε (είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβετε) το ποιόν -τουλάχιστον το γλωσσικό- της ανακοίνωσης, σας πληροφορώ ότι ξεκινά ως εξής: «11 ΙΟΥΝΗ είναι μέρα ΜΝΗΜΗΣ όχι ΓΙΟΡΤΗΣ».

Έτσι ακριβώς. Όχι, ας πούμε, «Η 11^η Ιουνίου…», όπως θα λέγατε εσείς και όποιος άλλος μιλάει, στοιχειωδώς ελληνικά, αλλά χωρίς άρθρο, με απόλυτο αριθμητικό και, φυσικά, Ιούνη. Πάλι καλά που δεν γράψανε Γιούνη!

Το άλλο πουλάκι:

Ημέρα μνήμης.

Τι όμως θυμόμαστε από εκείνη την ημέρα; Φυσικά το «μαύρο», το οποίο έκανε μαύρη εντύπωση όχι μόνο σ’ εμάς εδώ αλλά και σε όλο τον κόσμο.

«Απογοήτευση και οργή», λέγαμε τότε σε μία από τις τέσσερις συνομιλίες μας για το θέμα, έχοντας συναίσθηση ότι μιλάμε εκ μέρους όλων εκείνων που ήταν πραγματικοί φίλοι της ΕΡΤ και ειδικά των κρατικών ραδιοφώνων.

«Τι υπόσχεσαι, κύριε; Ότι θα κάνεις έναν άλλο κρατικό ραδιοτηλεπτικό φορέα, υγιή και οικονομικό; Κάντ’ τον και φέρ’ τον να τον δούμε. Σχεδίασε το οργανόγραμμα, στήσε το μαγαζί, ξεκίνα και τις πρώτες δοκιμαστικές εκπομπές και μετά κλείσε όσες ΕΡΤ γουστάρεις.

Ποιος ο λόγος να γίνει τόσο βεβιασμένα και να υπάρξει αυτή η σιωπή στα ραδιόφωνα μας και η μαυρίλα στις οθόνες μας;»

Τώρα που τα ξαναδιαβάζω σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε κι εμείς κάποιες θέσεις στο νέο Δ.Σ. της ΕΡΤ. Έχουμε ένα σωρό προσόντα.

Δεν είναι όμως αυτή όλη η αλήθεια. Διότι, μπορεί να μιλήσαμε κατά του «μαύρου», αργότερα όμως μιλήσαμε και κατά του λεγόμενου «αυτοδιαχειριστικού πειράματος της ΕΡΤ», αυτού δηλαδή που είναι σήμερα στα πράγματα και θα… θυμηθεί (ημέρα μνήμης) αλλά δεν θα γιορτάσει.

Τι θα θυμηθεί;

Πρωτίστως εκείνους που αγωνίστηκαν («για να μπορούμε εμείς σήμερα να θυμόμαστε»), αλλά και εκείνους που… έδωσαν τη ζωή τους! Τους «νεκρούς της ΕΡΤ»!

Σας έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτούς, αν όμως δεν το θυμόσαστε θα ξαναπούμε κάποια πράγματα.

Δύο χρόνια πέρασαν από το κλείσιμο της ΕΡΤ και όπως είναι φυσικό, στο διάστημα αυτό κάποιοι από τους χιλιάδες απολυμένους και τις οικογένειές τους πέθαναν.

Λέγεται πως κάποιος γονιός αυτοκτόνησε επειδή το παιδί του απολύθηκε από τα Μουσικά Σύνολα. Μια απολυμένη, μέσα στη βαθιά στενοχώρια της, πέθανε από καρδιά. Κάποιος άλλος, έχασε τη ζωή του σε τροχαίο, περνώντας το δρόμο μετά από εκδήλωση συμπαράστασης στους απολυμένους…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτοί λογίζονται «οι νεκροί της ΕΡΤ».

Και η ΠΟΣΠΕΡΤ στην ανακοίνωση της ζητά: «πρόσληψη συγγενών Α΄ βαθμού των νεκρών μας και μικρό αριθμό εργαζομένων αλληλέγγυων, ώστε να αποδοθεί συμβολικά το μερίδιο του αγώνα που αντιστοιχεί στην κοινωνία».

Καταλάβατε τώρα προς τι ο πρόλογος; Την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές (ακόμη και των εκλογών) και ο καθένας μπορεί να ζητάει ό,τι θέλει, ό,τι γουστάρει, ιδιαίτερα όταν ξέρει ότι μπορεί να το αποκτήσει.

Έχει ενδιαφέρον να αναζητήσετε και να διαβάσετε ολόκληρη την ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ. Θα καταλάβετε για ποιο λόγο, όσες κυβερνήσεις και να αλλάξουν, δεν θα έχουμε ποτέ «τη δημόσια Ραδιοφωνία Τηλεόραση που μας αξίζει και δικαιούμαστε», όπως λένε οι ίδιοι.

Εδώ όμως ταιριάζει και η πρόταση που κάναμε χθες. Γιατί δεν τους τη χαρίζει το κράτος. Ας αναλάβει διευθύνων σύμβουλος ο κύριος Καλφαγιάννης και Δ.Σ. οι συν αυτώ και ας προσπαθήσουν να στήσουν μια ΕΡΤ κερδοφόρα, στην οποία θα μπορούν να προσλαμβάνουν μέχρι και συγγενείς Δ΄ βαθμού των νεκρών και των αλληλέγγυων του αγώνα τους.

Όσο όμως πληρώνονται από τα λεφτά των φορολογουμένων, ας δείχνουν τουλάχιστον λίγο σεβασμό στους τόσους άνεργους και απολυμένους που δεν μπορούν να λογίζονται στους νικητές, ώστε να γράφουν την Ιστορία κατά το πώς τους βολεύει.

Λίγη ντροπή!

Όλοι μέσα!

150610 ΠΑΡΑΧΩΡΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βεβαίως να δοθούν!

Είναι ένα αίτημα που το βλέπουμε να επανέρχεται κάθε τόσο με διάφορες ευκαιρίες. Να παραχωρούνται από την πολιτεία, το κράτος ή την τοπική αυτοδιοίκηση, διάφοροι χώροι σε πολίτες, ή όπως αλλιώς ονομάζονται, στις… τοπικές κοινωνίες.

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ποδηλατοπορεία στη Θεσσαλονίκη με αίτημα «την απόδοση των πέντε πρώην στρατοπέδων των δυτικών συνοικιών (Ζιάκα, Παύλου Μελά, Μεγάλου Αλεξάνδρου, Καρατάσιου, Παπακυριαζή) στις τοπικές κοινωνίες, ως κοινόχρηστους χώρους πρασίνου».

Η δική μας θέση είναι ότι τέτοια αιτήματα πρέπει να ικανοποιούνται.

(Κανονικά, όλα τα αιτήματα των απανταχού αιτουμένων θα πρέπει να ικανοποιούνται και μάλιστα αυτοστιγμεί, όμως δεν είναι τώρα αυτό το θέμα μας. Μιλάμε ειδικά για την απόδοση στην κοινωνία όσων της ανήκουν.)

Προσοχή όμως!

Όχι εν λευκώ. Έχουμε πολύ άσχημα πείρα στη χώρα μας σχετικά με το τι εννοούμε αυτοδιαχείριση από… τοπικές κοινωνίες ή φορείς που αναλαμβάνουν -υποτίθεται- υπ’ ευθύνη τους κάτι, χωρίς όμως να δείχνουν την παραμικρή… υπευθυνότητα.

Αν διασφαλιστεί αυτό, τότε δεν υπάρχει καμιά αντίρρηση.

Για να υπάρξει όμως μια τέτοια εγγύηση, πρέπει πρώτα να ξεκαθαριστούν ζητήματα όπως: τι σημαίνει «τοπικές κοινωνίες»; Ο όρος από μόνος του δεν περιγράφει παρά κάτι το τελείως αφηρημένο. Προφανώς κάποιοι θεσμοθετημένοι φορείς είναι αυτοί οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τις τοπικές κοινωνίες. Ο δήμος, κυρίως, χωρίς όμως να αποκλείονται και διάφοροι «μαζικοί φορείς» όπως τους αποκαλούμε, σύλλογοι, επιμελητήρια, συνδικάτα, ακόμη και διάφορες ΜΚΟ, γιατί όχι και η Εκκλησία.

Όποιος και να είναι αυτός που θα αναλάβει τη διαχείριση του χώρου -μιλάμε για τεράστιες εκτάσεις με πολλά κτήρια- θα πρέπει να ελέγχεται αυστηρότατα για την τήρηση της νομοθεσίας, όσον αφορά όρους δόμησης, χρήσης, καθαριότητας, υγιεινής κ.λπ. και να δίνει λόγο. Έχουνε δει τόσα πολλά τα μάτια μας…

Θα σας διαβάσω μια αναφορά, είναι λίγο παλαιότερη, για το τι επικρατεί σε τέτοιους χώρους. Αναφέρεται σε ένα από τα στρατόπεδα, όμως η εικόνα είναι παρόμοια και στα υπόλοιπα.

«Μέχρι σήμερα (2013) ο χώρος -και κυρίως τα ιστορικά κτίρια- έχουν υποστεί ακραίες λεηλασίες των υποδομών και του οικοδομικού τους υλικού (έχουν αφαιρεθεί καλώδια, κουφώματα, μεταλλικά μέρη, κεραμίδια), ενώ διαδοχικές πυρκαγιές έχουν καταστρέψει μεγάλο τμήμα των επικαλύψεων των κτιρίων».

Το άλλο πουλάκι:

Και μια εικόνα:

«Σε καθημερινή βάση, μπορεί να συναντήσει κανείς το χώρο σκύλους με τα αφεντικά τους, γονείς με τα παιδιά τους, ηλικιωμένους που κάνουν περίπατο, ταξιτζήδες ή φορτηγατζήδες την ώρα του διαλείμματος, νέους που εκμεταλλεύονται τις ράμπες για να αλλάξουν λάδια στα αυτοκίνητά τους, έφηβους σε σκασιαρχείο από το σχολείο, μετανάστες που χρησιμοποιούν μέρη των κτιρίων ως υπνωτήρια, Ρομά που μαζεύουν σίδερα και καλώδια, υλοτόμους που μαζεύουν ξύλα. Το βράδυ τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σκληρά, καθώς υπάρχουν κατά καιρούς καταγγελίες για κάθε είδους παράνομη συμπεριφορά».

Πώς θα αλλάξει αυτή η κατάσταση; Μπορούν οι «τοπικές κοινωνίες» και με τι χρήματα, να αναβαθμίσουν αυτή την εικόνα και να διαχειριστούν αυτές τις περιοχές, ώστε να έχουν την εικόνα που τους αξίζει; Δεν θα έπρεπε να προηγηθούν μελέτες για το τι ακριβώς προτίθεται να επιχειρήσει εκεί ο καθένας που εκπροσωπεί την «τοπική κοινωνία»; Ή ζητούν να τους δοθεί εν λευκώ η διαχείριση μιας τεράστιας «περιουσίας», έτσι, γενικά και αόριστα ως χώρος πρασίνου;

Η απάντηση βρίσκεται στα χέρια των «τοπικών κοινωνιών» και είναι αυτό που πρέπει να μας προβληματίζει.

Πάντοτε λέγαμε ότι όποιος θέλει να διεκδικήσει ένα διαφορετικό τρόπο διαχείρισης της πραγματικότητας πρέπει να το δείχνει έστω στη μικρή… πραγματικότητα που διαχειρίζεται ο ίδιος. Οι διάφορες οργανώσεις, οι φοιτητές, οι καταληψίες, όποιος ονειρεύεται ή διακηρύσσει έναν καλύτερο κόσμο, πρέπει να παρουσιάζει μια μικρογραφία αυτού του κόσμου στη σχολή του, στο υπό κατάληψη κτήριο, στον χώρο που τον στεγάζει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα λόγια είναι εύκολα.

Και, κυρίως, ανέξοδα.

Κάποτε όμως θα πρέπει να αναλαμβάνουμε και ευθύνες. Ευθύνες με κόστος, όχι έτσι, πάλι στο μιλητό.

Το έχω ξαναπεί, μια «πονηρή» πολιτεία θα έπρεπε να αναθέτει αρμοδιότητες -και τις ευθύνες που αυτές συνεπάγονται- στους πολίτες, ιδιαίτερα σ’ εκείνους που μονίμως διαμαρτύρονται.

Ποιοι είναι, ας πούμε, αυτοί που φωνάζουν κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ, έχουν μάλιστα ένα σωρό επιχειρήματα ότι αυτός μπορεί να είναι κερδοφόρος; Οι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι; Ε, ας τους τον χαρίσουν!

Να τους πει το κράτος «αναλαμβάνω μέχρι σήμερα όλα τα χρέη και τις ζημίες και από αύριο σας τον παραχωρώ. Να τον δουλέψετε και να κερδίσετε, χάρισμά σας και τα κέρδη και όλα. Όμως, αν μπει μέσα, θα πληρώσετε με τις περιουσίες σας. Να δούμε τότε τι σημαίνει χρηστή διαχείριση, τι μισθούς και επιδόματα θα δίνετε στους εαυτούς σας, πόσες προσλήψεις θα κάνετε, τι εφάπαξ και συντάξεις θα παίρνετε».

Να μια πρόκληση.

Τέτοιες προκλήσεις, σε άλλα μεγέθη, έχουμε δει, κατά καιρούς. Σκεφθείτε, ας πούμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν τα χιονοδρομικά κέντρα διάφορες «τοπικές κοινωνίες».

Το κακό είναι ότι πάντα την ζημιά την πληρώνουν άλλοι, που δεν φταίνε σε τίποτε.

Νομίζω όμως ότι ο καιρός των μεγάλων λόγων έχει παρέλθει μαζί με τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος.

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Το χέρι στην τσέπη!

150609 ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα παιδιά είναι αλλιώς!

Μια ενδιαφέρουσα έρευνα είδε το φως της δημοσιότητας, τα αποτελέσματα της οποίας (όχι της δημοσιότητας, της έρευνας) έχουν εξαιρετικό… ενδιαφέρον. Γι’ αυτό άλλωστε και η έρευνα χαρακτηρίστηκε ενδιαφέρουσα.

Πράγμα που δεν ισχύει πάντοτε. Διότι μια έρευνα κρίνεται ενδιαφέρουσα όχι (μόνο) από τα αποτελέσματα της, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη, για τα ερωτήματα που έθεσε, για το ποιους αφορά και σε ποιους απευθύνεται…

Ας αφήσουμε όμως τη φλυαρία κι ας πιάσουμε την κουβέντα.

Έχετε ακούσει για τις περίφημες «υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας». Τα τελευταία χρόνια γίνεται συνεχώς λόγος γι’ αυτές, είτε όποτε αναφερόμαστε στο «μεταναστευτικό» είτε όποτε σχολιάζουμε την εκλογική επιτυχία, αλλά και τη «δράση» της Χρυσής Αυγής. Να είστε βέβαιοι ότι τώρα, με τη δίκη της οργάνωσης, οι περιοχές αυτές θα… αναβαθμιστούν!

Μεταξουργείο, Σταθμός Λαρίσης, πλατεία Αττικής, Άγιος Παντελεήμονας, πλατεία Βικτωρίας, Κυψέλη…

Με εξαίρεση ίσως τις δύο πρώτες, που από παλιά θεωρούνταν κάπως υποβαθμισμένες, οι άλλες γειτονιές ήταν από τις πιο όμορφες της Αθήνας. Προλάβαμε κι εμείς, στα φοιτητικά μας χρόνια, να απολαύσουμε το ιδιαίτερο χρώμα που είχαν ο Άγιος Παντελεήμονας  και η Βικτώρια. Για να μη μιλήσουμε για την Κυψέλη, που γνώρισε πραγματικά χρόνια δοξασμένα, με τη θρυλική Φωκίωνος Νέγρη.

Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν και η έρευνα για την οποία σας μιλάμε προσπαθεί να καταγράψει ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες ζωής για τους κατοίκους αυτών των περιοχών, εστιάζοντας μάλιστα ιδιαίτερα στην ευάλωτη πληθυσμιακά ομάδα των παιδιών.

Εξάλλου η έρευνα διεξήχθη για λογαριασμό του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Η ερευνητική ομάδα απευθύνθηκε με ερωτηματολόγιο και συνεντεύξεις σε δείγμα 200 γονέων και 200 παιδιών των περιοχών αυτών, το οποίο δείγμα αποτελούνταν κατά 1/3 από Έλληνες υπηκόους, κατά 1/3 από πολίτες αλβανικής καταγωγής και κατά 1/3 από μετανάστες άλλων εθνοτήτων.

Το άλλο πουλάκι:

Μια άλλη κοινωνία.

Φαίνεται πως ο κόσμος του σχολείου διαφέρει από αυτόν της υπόλοιπης ζωής. Γιατί, ενώ οι ενήλικες των περιοχών αυτών έκαναν λόγο για ρατσιστικές συμπεριφορές και διακρίσεις που υφίστανται, τα παιδιά δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν κάτι τέτοιο.

Όποια καταγωγή κι αν έχουν, όποιο χρώμα, θρήσκευμα ή άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, αυτό δεν φαίνεται να αποτελεί πρόβλημα στις μεταξύ τους σχέσεις.

Η ερευνητική ομάδα κατέληξε σε δύο πιθανά συμπεράσματα (ή και στον συνδυασμό τους).

«Είτε το σχολείο και οι δάσκαλοι κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, είτε, όπως συμβαίνει και σε πολυπολιτισμικές περιοχές και άλλων χωρών, οι διάφορες ομάδες δεν αναμειγνύονται μεν, όμως και δεν συγκρούονται».

Ας ελπίσουμε ότι ισχύει (κυρίως) το πρώτο. Κι ας μη ξεχνάμε πως τα παιδιά, αν δεν δεχτούν εξωτερικές επιδράσεις, το πρώτο χαρακτηριστικό που αναγνωρίζουν σε έναν συνομήλικό τους είναι η… παιδικότητα.

Αυτό υπερισχύει κάθε άλλου γνωρίσματος και εξαιτίας αυτούς του γεγονότος, τα παιδιά μπορούν όχι απλώς να συνυπάρξουν αλλά και να επικοινωνήσουν, να παίξουν, με άλλα παιδιά, από εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα και με… ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Πράγμα που δεν ισχύει για εμάς τους μεγάλους, που χαρακτηρίζουμε τους άλλους πολύ συχνά μόνο από την εξωτερική τους εμφάνιση.

Η έρευνα όμως αυτή εστιάζει και σε κάτι άλλο ενδιαφέρον. Στο τρόπο με τον οποίο οι διαφορετικές αυτές ομάδες ανατρέφουν τα παιδιά τους. Στα πρότυπα και τις αξίες που τους δίνουν, οι οποίες είναι παραπλήσιες για όλους τους κατοίκους.

Το μείζον θεωρείται η εκπαίδευση.

Φαίνεται πως οι γονείς θεωρούν την εκπαίδευση και έναν τρόπο κοινωνικής ανέλιξης, γι’ αυτό και δίνουν ιδιαίτερη έμφαση σ’ αυτήν. Πιστεύουν πως τα «γράμματα» θα βοηθήσουν τα παιδιά τους να ξεφύγουν από τη μοίρα που είχαν οι ίδιοι, όπως γινόταν παλαιότερα σε ολόκληρη τη χώρα.

Οι άλλες σημαντικές αξίες είναι η κοινωνικότητα, η φιλία και η αλληλεγγύη. Που κι αυτές, αν το καλοσκεφτούμε, ζούσαν και βασίλευαν τα παλαιότερα χρόνια, σε όλη την Ελλάδα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει και η θρησκεία.

Η οποία φαίνεται πως έχει αξία, ως θρησκευτική πίστη, περισσότερο στους μετανάστες -πλην των Αλβανών- και πάλι όχι όμως σε τόσο μεγάλο ποσοστό όσο ίσως θα φανταζόμασταν.

Εκεί που μοιάζουν περισσότερο οι τρεις ομάδες είναι στο ότι δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών τους.

Οι γονείς των περιοχών αυτών, σε όποια ομάδα κι αν ανήκουν, δεν ενθαρρύνουν την αυτονομία των παιδιών τους, ούτε την έκφραση της προσωπικής τους άποψης με αποτέλεσμα τα παιδιά να έχουν και χαμηλή αυτοπεποίθηση.

Κρίμα.

Να όμως ένας τομέας στον οποίο το σχολείο θα έπρεπε να παίξει σημαντικό ρόλο, ώστε να καλύψει αυτό το κενό.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο βλέπουμε και τη χρησιμότητα που έχουν αυτές οι έρευνες, οι οποίες μπορούν να δώσουν χρήσιμα στοιχεία, ώστε να υπάρχει μια πιο στοχευμένη παρέμβαση από την πλευρά της πολιτείας και των θεσμών της.

Να, ας πούμε, η ίδια η έρευνα έδειξε πως παρ’ όλο που οι κάτοικοι αυτών των περιοχών αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα φτώχιας ή ανεργίας, η βοήθεια που λαμβάνουν από την πολιτεία οι Έλληνες και οι Αλβανοί είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη των άλλων ομάδων.

Δεν πρέπει να γίνει κάτι ΚΑΙ γι’ αυτό;

Τόσο κοντά, τόσο μακριά!