150903 ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ας συνεχίσουμε για λίγο τη σκέψη μας!

Λέγαμε χθες ότι δεν είναι στην πραγματικότητα το εσωκομματικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ο λόγος που ο κ. Τσίπρας μας οδηγεί σε νέες εκλογές.

Αυτό, αν δεν το καταλαβαίνετε, είναι άκρως υποστηρικτικό για τον τέως πρωθυπουργό, αφού θεωρείται κατάντημα να οδηγεί κάποιος μια χώρα στις κάλπες, μόνο και μόνο για να λύσει τις διαφορές του με τους (πρώην) συντρόφους του.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως, κινδυνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ να πάθει αυτό που (του) ευχόταν ο Αντώνης Σαμαράς, να γίνει η περίοδος της διακυβέρνησης από αυτόν μια σύντομη παρένθεση.

Βλέπετε, αποφεύγω να πω «αριστερή παρένθεση», για ευνόητους (για όλους πλέον) λόγους.

Του αξίζει αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα; Είναι το πρώτο ερώτημα. Και το δεύτερο: Αξίζει στη χώρα;

Από τα δυο ερωτήματα φαίνεται για άλλη μια φορά αυτό που πολλοί αδυνατούν να καταλάβουν. Τα συμφέροντα του κόμματος –κανενός κόμματος- δεν πρέπει να ταυτίζονται με εκείνα της χώρας.

Η ταύτιση αυτή, που έχει μεγάλη ιστορία στη χώρα μας, καλλιεργήθηκε όμως πολύ έντεχνα από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, μας οδήγησε σε μεγάλες περιπέτειες. Το κυριότερο όμως πρόβλημα που δημιούργησε ήταν το φαινόμενο της «ανάθεσης». Ας είμαστε εμείς (το κόμμα μας) στα πράγματα και όλα θα είναι καλύτερα.

Όπως καταλαβαίνετε αυτό το σκεπτικό λειτούργησε όχι μόνο στο ΠαΣοΚ, αλλά και στη Νέα Δημοκρατία και οδήγησε τόσο στη δημιουργία κομματικών στρατών όσο και στη… στράτευση του συνδικαλισμού, ο οποίος μεταλλάχτηκε σε κομματικό ή κυβερνητικό τέτοιον.

Τα συνδικάτα αγωνίζονταν μόνο εναντίον της κυβέρνησης που δεν μπορούσε να τα ελέγξει, μέσω των κομματικών παρατάξεων και των δικών της συνδικαλιστών.

Το συμφέρον της παράταξης και του κόμματος υπερτερούσε εκείνου της χώρας, μέσα από το πονηρό σκεπτικό που είπαμε πριν: «Αν είμαστε εμείς στα πράγματα τόσο το καλύτερο για τη χώρα».

Το «εμείς» όμως έφτασε να σημαίνει όχι μόνο τον συλλογικό φορέα, το κόμμα, αλλά και τις παρέες μέσα σ’ αυτό, πολύ συχνά και τις ατομικότητες, τον καθένα που το επικαλούνταν ατομικά. Το προσωπικό συμφέρον ταυτίζονταν με του κόμματος και εκείνου με της χώρας. Τόσο απλά!

Ας κλείσουμε όμως την ιστορική αναδρομή και ας ξαναγυρίσουμε στα ερωτήματά μας. Άξιζε στον ΣΥΡΙΖΑ και στη χώρα να αποτελέσει η επτάμηνη «πρωθυπουργία Τσίπρα» μια σύντομη παρένθεση στην πολιτική ιστορία του τόπου;

Το άλλο πουλάκι:

Ας τα δούμε ένα ένα.

«Κάθε αρνί από το μπατζάκι του κρέμεται» έλεγε η γιαγιά μου, εννοώντας ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις παραλήψεις του και πληρώνει γι’ αυτές.

Αν το δούμε έτσι, ό,τι και να πάθουν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας τους αξίζει. Είχαν στα χέρια τους μια πρωτοφανή λαϊκή στήριξη, τόσο με τις εκλογές του Ιανουαρίου όσο, και κυρίως, με το δημοψήφισμα του Ιουνίου.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη στήριξη την απέσπασαν (για να μην πω την υπέκλεψαν) υποσχόμενοι τα πάντα στους πάντες, λαϊκίζοντας με πρωτοφανή τρόπο, θέτοντας εκβιαστικά και ανύπαρκτα διλήμματα…

Ωστόσο, την πήραν. Και, όπως φάνηκε από τη συνέχεια, είχαν και την πολυτέλεια να τη διαχειριστούν όπως ήθελαν, αφού κανείς, στην ουσία, δεν του ζήτησε το λόγο για τις υποσχέσεις που έδωσαν και δεν κράτησαν. Η κωλοτούμπα τους έγινε αποδεκτή με συγκατάβαση και πρωτοφανή ανοχή από τους πολίτες.

«Δεν πειράζει», έλεγαν ακόμα κι εκείνοι που τους ψήφισαν πιστεύοντας όλο το «πακέτο» των προεκλογικών υποσχέσεων. Και «επιχειρηματολογούσαν» με τη γνωστή επωδό: «Μήπως οι άλλοι που μας οδήγησαν εδώ ήταν καλύτεροι;»

Η κοινωνία έμοιαζε με το θύμα τού νέου και ωραίου εραστή, από τον οποίο μπορεί να δεχτεί τα πάντα και για χάρη του να υποστεί τα πάνδεινα, αγόγγυστα.

Βέβαια, ως ένα σημείο! Έτσι, αν οι ψηφοφόροι γυρίσουν τώρα την πλάτη στον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του, κανείς δεν θα μπορεί να τους καταλογίσει αγνωμοσύνη. Ξέρω πολλούς που θα το κάνουν και ο καθένας για δικούς του λόγους, έχοντα όμως ως κοινή συνισταμένη το «δεν ήταν αυτό που πιστέψαμε».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιο είναι όμως το συμφέρον της χώρας;

Ίσως φανεί περίεργο σε πολλούς από εσάς που μας παρακολουθείτε χρόνια, όμως θα πούμε πως, για το καλό του τόπου, οι εκλογές πρέπει να βγάλουν έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ.

Να το κάνουμε πιο ελαφρύ; ΚΑΙ έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ.

Θα εξηγηθώ και θα καταλάβετε αμέσως: Ασχέτως από το συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ (που απόμεινε) πρέπει να έχουν καθοριστικό ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνουν έξω από το σχήμα που θα κυβερνήσει τον τόπο. Δεν πρέπει να τους γίνει αυτή η χάρη!

Όχι! Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ (που απόμεινε) πρέπει –επιτέλους- να κυβερνήσουν, δηλαδή να αναλάβουν πραγματικά τις ευθύνες των επιλογών τους.

Δεν πρέπει να τους γίνει η χάρη να είναι για άλλη μια φορά στην εύκολη, ανεύθυνη και ανέξοδη αντιπολίτευση, τον προνομιακό γι’ αυτούς χώρο που τόσο καλά υπηρέτησαν, κυρίως στα χρόνια της κρίσης.

Τώρα, μέσα από πιο σχήμα και πιο πολιτικό μείγμα θα γίνει αυτό, ας το αποφασίσει ο (σοφός, μην το ξεχνάμε) λαός με την ψήφο του. Έχουμε όμως να πούμε και άλλα επ’ αυτού.

 

Για τη χώρα, ρε γαμώτο!

150902 ΝΩΠΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί πάμε σε εκλογές;

Το ερώτημα μοιάζει χωρίς νόημα, αφού οι εκλογές, σε μια δημοκρατική χώρα και ένα αντίστοιχο πολίτευμα μοιάζουν αυταξία. Είναι σαν να λέμε γιατί καθαρίζουμε το σπίτι μας ή γιατί βγάζουμε τα σκουπίδια στους κάδους.

Δεν είναι τυχαία τα δυο παραδείγματα που επέλεξα, προκειμένου να δείξω την αυτονόητη ανάγκη προσφυγής στις κάλπες.

Παρόλο που έχουν μια κοινή λογική, έχουν και μια ουσιαστική διαφορά.

Τα σκουπίδια μπορούμε να τα βγάζουμε στους κάδους όσο συχνά θέλουμε, μάλιστα όσο πιο τακτικά το κάνουμε τόσο το καλύτερο για όλους.

Δεν μπορώ να πω ότι ισχύει το ίδιο για το καθάρισμα του σπιτιού. Θα παρατηρούσε κανείς πως γι’ αυτό υπάρχει κάποιος κατάλληλος χρόνος κατά τον οποίο πρέπει να γίνεται, χρόνος που εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε σπιτιού.

Αν το καθάρισμα γίνεται πιο τακτικά, τότε πιθανόν να μην κερδίζουμε τίποτε απολύτως. Και, αν το παρακάνουμε, τότε ίσως να υπάρχει και πρόβλημα, καταντάει ένα είδος αρρώστιας.

Το ίδιο λοιπόν ισχύει και για τις εκλογές.

Μπορεί να θεωρούνται –και να είναι- ύψιστη διαδικασία δημοκρατίας, έχουν όμως τον κατάλληλο χρόνο κατά τον οποίο πρέπει να διεξάγονται.

Όπως κάποια νοικοκυρά που κάνει κάθε μέρα γενική καθαριότητα στο σπίτι της δεν είναι πιο «καθαρή» από άλλες, έτσι και μια χώρα που κάνει εκλογές κάθε τόσο (δυο και τρεις φορές το χρόνο) δεν είναι πιο δημοκρατική από άλλες, που κάνουν κάθε τέσσερα, ας πούμε, χρόνια.

Εμείς, για παράδειγμα, τα τελευταία οκτώ χρόνια, έχουμε πάει στις κάλπες αντίστοιχες φορές.

Ε, δεν μπορεί να ισχυριστεί και κάποιος ότι είμαστε το πρότυπο της δυτικής δημοκρατίας.

Γιατί όμως ξεκίνησα να σας τα λέω όλα αυτά; Α, ναι. Γιατί ακούω συχνά το επιχείρημα «και τι κακό έχει η προσφυγή στις κάλπες, ίσα ίσα που πρέπει να την επιδιώκουμε, είναι δείγμα δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας».

Ας έρθουμε όμως και στο προκείμενο, αφού, εκτός από το πόσο συχνά τρέχουμε στις κάλπες, ιδιαίτερη σημασία έχει και ο λόγος για τον οποίο το κάνουμε.

Το άλλο πουλάκι:

Λόγους να σου πω εγώ όσους θέλεις!

Είναι καλό όμως να βλέπουμε κάποτε τα πράγματα και από την ανάποδη, πηγαίνοντας προς τα πίσω, δηλαδή με την εμπειρία που μας δίνει ο χρόνος που κυλά.

Ξέρουμε πως για την Ιστορία δεν ισχύει –δεν έχει νόημα- το ερώτημα «τι θα γινόταν αν…»

Ωστόσο, σας καλώ να κάνουμε μια παρασπονδία και να αναρωτηθούμε μαζί για το πρόσφατο, το πολύ πρόσφατο παρελθόν.

Τι θα γινόταν δηλαδή αν ο κύριος Τσίπρας δεν εκβίαζε τη διεξαγωγή εκλογών τον Ιανουάριο, «παίζοντας» μάλιστα με τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας; Πώς θα ήταν σήμερα η χώρα, αν ακολουθούσε αυτό που του πρότειναν, τη συμφωνία στο πρόσωπο του Προέδρου και την προσφυγή στις κάλπες τον Οκτώβριο;

Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό, αφού την απάντηση την ξέρουμε όλοι και μάλιστα την έχουμε ακούσει με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο και από τα χείλη πολλών στελεχών του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ: Θα είχαμε αποφύγει ένα σωρό περιπέτειες!

Σε γενικές γραμμές μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα τα εξής:

Θα είχαμε έναν άλλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν όχι «καλύτερο», σίγουρα γενικότερης αποδοχής.

Θα είχε ολοκληρωθεί το προηγούμενο «πρόγραμμα» και η χώρα θα είχε εκταμιεύσει τα χρήματα που τώρα χάθηκαν.

Οι τράπεζες θα ήταν ανοικτές και η οικονομική ζωή θα κυλούσε πιο ομαλά, τουλάχιστον όπως τη ξέραμε πριν ισχύσουν τα capital controls».

Το κυριότερο; Θα μπαίναμε τώρα σε μια προεκλογική περίοδο τελείως διαφορετική, με τον ΣΥΡΙΖΑ να αρμενίζει πλησίστιος για την εξουσία, με τα ταμεία γεμάτα, τη συμφωνία ολοκληρωμένη και την πιθανότητα να μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμά του πολύ πιο σοβαρή.

Εντάξει, μέρος του προγράμματός του, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί!

Ακόμη, θα είχαμε αποφύγει τη «γνωριμία» με ένα σωρό προσωπικότητες, οι οποίες μπήκαν στη ζωή μας και κυριάρχησαν όλο αυτό το διάστημα κάνοντάς την πολύ πιο δύσκολη. Θα μου πείτε ναι, αλλά τώρα (τους) ξέρουμε και όλα αυτό βρίσκονται πίσω μας, ενώ πιθανότατα να τα είχαμε μπροστά μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είπαμε χθες πόσο μας στοίχισε αυτό το μάθημα!

Οι εκλογές, οι παρούσες εκλογές, γίνονται -λένε- για να λύσει ο κύριος Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ το εσωκομματικό τους πρόβλημα.

Θα ήταν έτσι, αν το πρόβλημα αυτό δεν είχε λυθεί ήδη, με την αποχώρηση των Λαφαζάνηδων. Τώρα, υποτίθεται, η διάσπαση έχει γίνει και το «κακό κομμάτι» αποχωρίστηκε από το «καλό».

Τι νόημα έχει, επομένως, η προσφυγή στις κάλπες;

Ο κύριος Τσίπρας ζητάει μια «νωπή εντολή», (και μπριζόλα να ήταν θα την άφηνε και λίγο να σιτέψει) και την επιβεβαίωση ότι, μέχρι τώρα, έπραξε το σωστό!

Δηλαδή ζητάει να του πούμε «μπράβο» που -σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση- έσωσε τη χώρα που όδευε προς την καταστροφή.

Μια καταστροφή στο χείλος της οποίας την είχαν οδηγήσει δικές του επιλογές και οι ενέργειες των άμεσων συνεργατών του.

Ζητάει ακόμη την ψήφο μας επειδή αυτός μόνο μπορεί να εφαρμόσει με τρόπο χρήσιμο για τους πολίτες το μνημόνιο που υπέγραψε –που εκβιάστηκε για να υπογράψει!

Το ξαναλέω για να το πιάσουμε:

Η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού εξαιτίας της διακυβέρνησής του, σώθηκε χάρη στη συμφωνία στην οποία οδηγήθηκε εκβιαζόμενος και τώρα ζητάει την επιβράβευσή μας.

Τόσο απλό!

Καθένας κάνει ό,τι γνωρίζει καλύτερα!

150901 ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Καλώς σας βρήκαμε!

Πέρασε το καλοκαίρι –ημερολογιακά- Αρχή της Ινδίκτου σήμερα, μπορούμε να ευχηθούμε και «καλή χρονιά», όχι μόνο στους εκπαιδευτικούς που ξεκινούν το νέο σχολικό έτος, αλλά σε όλους όσοι ακολουθούν ΚΑΙ το εκκλησιαστικό ημερολόγιο.

«Σας αφήνουμε την πιο κρίσιμη στιγμή, όπως κάνουν όλες οι “μεγάλες σειρές” που σέβονται τον εαυτό τους.

Ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε κατ’ ευχήν και θα συμβεί αυτό που θέλουμε οι περισσότεροι Έλληνες».

Έτσι τελείωνε η τελευταία κουβέντα μας, στις 10 Ιουλίου, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τη συμφωνία στην οποία οδηγήθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα, εκβιασμένη από τα πράγματα και τους δανειστές.

Θα σας ρίξω κατ’ ευθείαν στα βαθιά:

Όπως αποκάλυψαν αργότερα μέλη της ίδιας της κυβέρνησης, εμείς πήγαμε στη διαπραγμάτευση έχοντας ως όπλο το επιχείρημα «ή μας δανείζετε χωρίς όρους (με τους δικούς μας όρους), ή αποχωρούμε από την Ευρωζώνη και σας τινάζουμε στον αέρα».

Αυτοί μας απάντησαν «στο καλό να πάτε και πάρτε και καμιά ογδονταριά δισεκατομμύρια να έχετε για το δρόμο. Αν όμως αποφασίσετε να μείνετε, τότε η συμφωνία περιλαμβάνει συγκεκριμένους όρους που πρέπει να δεχθείτε».

Αποφασίσαμε να μείνουμε και να δεχτούμε τους όρους της συμφωνίας. Κατά έναν παράδοξο όμως τρόπο (και καθόλου κατανοητό σ’ εμένα) η δική τους στάση ονομάστηκε «εκβιασμός» ενώ η δική μας «σκληρή διαπραγμάτευση».

Κι έτσι έχουμε άλλο ένα μοναδικό και παράδοξο φαινόμενο. Η κυβέρνηση πέτυχε μια συμφωνία η οποία θεωρήθηκε (και από την ίδια) «σωτήρια» για τη χώρα. Και τώρα καλείται να την εφαρμόσει. Η εφαρμογή όμως αυτή θεωρείται «καταστροφική».

Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνετε;

Η «σωτήρια» συμφωνία είναι τόσο καταστροφική που, για να την εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κύριος Τσίπρας, θέλουν νωπή λαϊκή εντολή. Αν την λάβουν, θα προχωρήσουν και θα ολοκληρώσουν. Αν όχι, θα κάνουν μόνο τα «απολύτως απαραίτητα», που θα έλεγε και ο αείμνηστος Λογοθετίδης

Το άλλο πουλάκι:

Γι’ αυτά όμως έχουμε καιρό.

Τώρα ας μιλήσουμε λίγο ακόμη για το διάστημα που πέρασε και που από συνήθεια το ονομάζουμε «διακοπές».

Διότι φέτος δεν κάναμε διακοπές, έτσι τουλάχιστον όπως τις ξέρουμε και τις εννοούμε εμείς, τα τελευταία δεκαπέντε καλοκαίρια που σας αφήνουμε για να πετάξουμε σε άλλες γειτονιές.

Νομίζω ότι αυτό ίσχυσε για τους περισσότερους και ο λόγος δεν είναι μόνο η κατάσταση με τις τράπεζες (που, αν ψηφίζαμε ΟΧΙ, θα άνοιγαν στις 6 Ιουλίου), αλλά έχει να κάνει με τη γενικότερη ψυχολογία που… μας έπιασε φέτος.

Αυτό, να ξέρετε, θα είναι και ένα στοιχείο αντιπαράθεσης που «θα παίξει» την προεκλογική περίοδο. Το έχω ακούσει ήδη σαν επιχείρημα: «Πότε ήμασταν καλύτερα, το περσινό καλοκαίρι, ή φέτος;»

Μια έξυπνη απάντηση θα ήταν «τι εννοείτε καλύτερα;»

Διότι φέτος, κατά γενική ομολογία, μπορεί να μην έχουμε όσα είχαμε άλλες χρονιές, είμαστε πολύ πιο σοφοί. Και η γνώση, πόσω μάλλον η σοφία, πληρώνονται, ενίοτε ακριβά.

Πώς ήταν παλιά που οι απόφοιτοι του Γυμνασίου έκαναν όλο το καλοκαίρι φροντιστήρια, για να δώσουν εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο; Ε, είχε νόημα να τους ρωτήσεις αν το καλοκαίρι εκείνο ήταν καλύτερο από τα προηγούμενά τους; Ειδικά αν τα φροντιστήρια έπιαναν τόπο και περνούσαν στο Πανεπιστήμιο, τότε μόνο καλά θα είχαν να θυμούνται από «το καλοκαίρι της γνώσης».

Έτσι κι εμείς. Τώρα ξέρουμε!

(Ο πληθυντικός –πρώτο πρόσωπο- χρησιμοποιείται ακριβώς επειδή… πληθήναμε εμείς που ξέραμε, μεγάλωσε η παρέα μας, χωρίς βέβαια να τους περιλαμβάνει όλους, αφού πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μάθουν.)

Τι ξέρουμε; Ξέρουμε ότι οι αγορές είναι πολύ πιο σκληρές απ’ ό,τι φανταζόμασταν και, εν πάση περιπτώσει, όχι για τα δόντια μας, ακόμη κι αν είναι αριστεροί κυνόδοντες.

Ξέρουμε επίσης ότι οι δανειστές μας διαπραγματεύονται από θέση ισχύος, πράγμα που τους δίνει μια… ισχύ, η οποία στηρίζεται στα δισεκατομμύριά τους, σε αντίθεση με τη δική μας που στηρίζεται απλώς στη βούληση και την ψήφο του περήφανου λαού μας.

Ξέρουμε ακόμη ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες, που ήταν έτοιμοι να συνταχθούν μαζί μας, να βγουν στους δρόμους και να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους προκειμένου αυτές όχι μόνο να κατανοήσουν και να υποστηρίξουν το δίκιο μας, αλλά και να αλλάξουν οι ίδιες πορεία πλεύσης, δεν ήταν τόσοι όσοι αρχικά τους υπολογίζαμε…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε!

Λίγο μετά τις εκλογές σάς αφήσαμε, λίγο πριν από εκλογές σάς βρίσκουμε, άρα δεν χάσαμε και πολλά.

Αφού, όπως πολύ σωστά σημείωσε ο Δημοσθένης Κούρτοβικ στα ΝΕΑ, «ο Αλέξης Τσίπρας χρειάζεται ξανά τη λαϊκή ετυμηγορία μετά τη συμφωνία της 13^ης Ιουλίου, με την οποία αποτράπηκε, κατά τον ίδιο, η καταστροφή της Ελλάδας. Δηλαδή ο ελληνικός λαός καλείται να αποφανθεί αν έκανε καλά ο κ. Τσίπρας που απέτρεψε μια εθνική καταστροφή…»

Στο μεταξύ μάθαμε (εμείς, οι παλιοί μαθητές, τώρα πια) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούνταν από ένα «κακό» κομμάτι (το οποίο, δόξα τω Θεώ, αποχώρησε) και ένα «καλό», σοφότερο (όπως είδαμε και όπως οι ίδιοι ομολογούν), που έμεινε να ζητάει και πάλι την ψήφο μας για να κάνει αυτή τη φορά λιγότερα λάθη.

Διότι λάθη έγιναν, κανείς όμως δεν ζήτησε συγγνώμη γι’ αυτά, παρόλο που η αυτοκριτική είναι στο DNA της Αριστεράς.

Έχουμε όμως όλο το χρόνο μπροστά μας να τα συζητήσουμε με την ησυχία μας. Καλή αρχή…

Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

150710 ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Προεκλογικά:

«Σας τα λέμε αυτά τώρα, για να τα θυμηθούμε αργότερα.

Τώρα που πάμε σε εκλογές τις οποίες δεν θέλαμε, για να ψηφίσουν αυτόν που θεωρούμε λιγότερο κατάλληλο για πρωθυπουργό, ώστε να εφαρμόσει την ατζέντα του άλλου, τον οποίο θέλουμε να τιμωρήσουμε, επειδή δεν εφάρμοσε όσα ζητούσαν οι άλλοι, που δεν τους ψηφίσαμε για να αποφύγουμε την άτακτη χρεοκοπία.

Άντε βγάλε άκρη!»

Πέρασαν κοντά έξι μήνες και τώρα που ήρθε το αβγό στον… πισινό, που ήρθε όμως και η ώρα να σας αφήσουμε να κάνετε διακοπές και να ξεκουραστείτε από τη φλυαρία μας (φέτος το παρατραβήξαμε λόγω δημοψηφίσματος), ας θυμηθούμε τι άλλο λέγαμε πριν φτάσουν τα πράγματα εδώ που έφτασαν:

«Όπως είπαμε κι άλλη φορά, όσοι προσεγγίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ το κάνουν έχοντας διαφορετικά πράγματα στο μυαλό τους.

Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι, μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να εφαρμόσει αυτά που λέει -και γι’ αυτό ακριβώς τον ψηφίζουν- και οι άλλοι που είναι βέβαιοι πως θα εφαρμόσει κατά γράμμα το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης –κι έτσι τον στηρίζουν δυναμικά.

Θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι και στις δύο προσεγγίσεις υπάρχει ένα σημαντικό σφάλμα. Το σφάλμα εντοπίζεται στο γεγονός ότι το κόμμα που θα κυβερνήσει θα έχει ένα σύνθετο έργο.

Από τη μια τη συμφωνία με τους εταίρους και τη διαχείριση του χρέους και από την άλλη την προσπάθεια αλλαγών και μεταρρυθμίσεων για την αναδιάρθρωση της οικονομίας.

Σε ποιον από τους δύο τομείς ο ΣΥΡΙΖΑ θα σταθεί συνεπής στις εξαγγελίες του και σε ποιον θα κάνει την αναμενόμενη από πολλούς κυβίστηση; Διότι το ένα συνδέεται με το άλλο. Η συμφωνία για το χρέος και τα δάνεια θα απαιτήσει αλλαγές με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ δεν (θα) συμφωνεί. Ας το πούμε χοντρικά “λιγότερο κράτος”.

Ας υποθέσουμε όμως, για τις ανάγκες της συζήτησης, ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχήν. Ότι δηλαδή ο κύριος Τσίπρας θα πείσει την γερμανίδα καγκελάριο και τους υπόλοιπους εταίρους να μας δώσουν ό,τι θέλουμε, χωρίς να ρωτούν ούτε τι θα τα κάνουμε, ούτε πότε και πώς θα τα επιστρέψουμε.

Δηλαδή, ας υποθέσουμε ότι πράγματι γυρίζουμε στην προ χρεοκοπίας εποχή, όπου η χώρα εύρισκε δανεικά χωρίς όρια και χωρίς όρους, προκειμένου να χρηματοδοτεί τη… φιλολαϊκή πολιτική (την προσπάθεια επανεκλογής δηλαδή) όσων μας κυβερνούσαν.

Αυτό θέλουμε;

Εμείς, από την αρχή αυτής της ιστορίας, προσπαθήσαμε να πούμε ξεκάθαρα τη θέση μας: Είναι ένα σύστημα στρεβλής ανάπτυξης που χρεοκόπησε, όχι η λανθασμένη διαχείριση αυτού του συστήματος.

Εδώ βρίσκεται και η διαφωνία μας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πιστεύει, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως μια χρηστή διαχείριση, από έντιμους διαχειριστές θα έχει άλλα αποτελέσματα.

Δηλαδή, εκτός από “λεφτά υπάρχουν” και από το “Τσοβόλα δωσ’ τα όλα”, έχουμε και “επανίδρυση του κράτους”, αλλά και πόλεμο με τους “νταβατζήδες”, με μια όμως πιο… αποτελεσματική εκδοχή.

Δείτε λίγο τι και ποιους υποστήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά τα χρόνια που προσπαθούσε να ρίξει την κυβέρνηση με “κινήματα”, από το “πεζοδρόμιο” και θα καταλάβετε».

Το άλλο πουλάκι:

Και αμέσως μετά τις εκλογές:

«Οι πολίτες έδειξαν με την ψήφο τους ότι επιθυμούν μια -πώς το είπε ένας φίλος;- “αριστερόστροφη” πολιτική.

Μια πολιτική που θα νοιάζεται τους πλέον αδύναμους που θα μοιράζει πιο δίκαια τα βάρη, που θα ξανακάνει κοινωνικό αγαθό την υγεία και την παιδεία, που θα αγγίξει τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες…

Όλα αυτά έτσι είναι και ποιος δεν τα θέλει.

Το θέμα όμως βρίσκεται αλλού, στο… θέμα που μας έβαζαν να αναπτύξουμε οι φιλόλογοι στα γυμνασιακά μας χρόνια: Δει δη χρημάτων…

Κακά τα ψέματα, το παιχνίδι θα κριθεί στην οικονομία, εκεί κρίνεται πάντοτε. Και εκεί βρισκόταν οι ενδοιασμοί και οι αντιρρήσεις όσων δεν εμπιστεύονταν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πού θα βρεθούν τα λεφτά; Υπάρχουν λεφτά; Από πού θα τα πάρουμε; Με τι κόστος και τι ανταλλάγματα;

Αυτά είναι τα ερωτήματα στα οποία οφείλει να απαντήσει, και μάλιστα γρήγορα, η νέα κυβέρνηση. […]

Στην οικονομία, λοιπόν. Διότι στα άλλα, τα ανώδυνα, όπως ας πούμε η κατάργηση της αξιολόγησης στο δημόσιο, τα πράγματα είναι πιο βατά.

Την κάνεις και τελειώνεις, έχοντας ικανοποιήσει ένα βασικό “λαϊκό αίτημα” και μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων.

Με την οικονομία τι γίνεται».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά λέγαμε τον Ιανουάριο.

Θα μπορούσαν όμως να είναι και κουβέντες του… δημοψηφίσματος ήταν όμως τόσους μήνες πριν:

«Ο αέρας μιας μεγάλης νίκης είναι ένα ισχυρό όπλο από μόνο του. Μη ξεχνάμε ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας, έχοντας μια μακρά δημοκρατική και κοινοβουλευτική παράδοση, σέβονται τη λαϊκή ετυμηγορία, ίσως περισσότερο απ’ ό,τι εμείς οι ίδιοι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουν τα χατίρια σε κάθε εντολοδόχο αυτής της ετυμηγορίας, σίγουρα όμως συζητούν μαζί του και τον ακούν προσεκτικά. Από εκεί και πέρα…

Μη ξεχνάμε πως και οι ίδιοι κάποιες εντολές λαμβάνουν από τους δικούς τους ψηφοφόρους.

Έχει λοιπόν η νέα κυβέρνηση ένα ισχυρό όπλο. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι τα όπλα πρέπει να τα χειριζόμαστε με ιδιαίτερη προσοχή. Όσο πιο ισχυρά είναι τόσο περισσότερο μπορούν να βλάψουν εμάς τους ίδιους, σε περίπτωση λάθους χειρισμού ή ατυχήματος».

Σας αφήνουμε την πιο κρίσιμη στιγμή, όπως κάνουν όλες οι «μεγάλες σειρές» που σέβονται τον εαυτό τους.

Ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε κατ’ ευχήν και θα συμβεί αυτό που θέλουμε οι περισσότεροι Έλληνες.

 

Καλό Καλοκαίρι!

150709 ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΝ-4

Το ένα πουλάκι:

Οι επόμενες μέρες!

Τα λόγια είναι εύκολα. Αυτό το ξέρουμε όλοι, ξέρουμε επίσης ότι είναι και ανέξοδα –όχι πάντα.

Ακόμη πιο εύκολα είναι τα λόγια πριν από το αποτέλεσμα, ας πούμε μιας δημοσκόπησης, όταν μπορεί κανείς να λέει ό,τι θέλει, αν γνωρίζει ότι τις επόμενες μέρες δεν θα χρειάζεται να είναι εκεί να υποστηρίξει τις θέσεις του.

Κατηγορήθηκαν αυτοί που υποστήριξαν το ΝΑΙ, ακούστηκαν πολύ σκληρές κουβέντες εις βάρος τους, ακόμη και από ανθρώπους που έχουν δημόσιο λόγο αξιοπρόσεκτο, που τους παρακολουθούν πολλοί πολίτες. Κατηγορήθηκαν, κυρίως, για προδοτική, αντεθνική στάση (είναι οι πιο ήπιες εκφράσεις που μπόρεσα να βρω), επίσης ότι τρομοκρατούν με τις θέσεις τους, σε μια προσπάθεια να αποσπάσουν εκβιαστικά την ψήφο των υπολοίπων.

Ο καιρός όμως έχει γυρίσματα και, αν έχεις την υπομονή να περιμένεις, θα δεις ποιος δικαιώνεται και ποιος όχι. Στις μέρες μας μάλιστα, που ο πολιτικός χρόνος έχει συμπιεστεί αφάνταστα και τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, δεν χρειάζεται να περιμένεις και πολύ.

Σας ρωτάω, λοιπόν. Κάνει κάποιος από εσάς τον κόπο να ξαναδιαβάσει δημοσιεύματα και να ακούσει τοποθετήσεις τής προηγούμενης εβδομάδας; Ποιοι από τους δημοσιογράφους μπορούν να ξαναδημοσιεύσουν αυτούσιο ένα κείμενο… προδημοψηφισματικό (είναι όπως το προεκλογικό) και το κείμενο αυτό να στέκεται, να φαίνεται λογικό, με τα σημερινά δεδομένα;

Κατηγορήθηκαν ότι τρομοκράτησαν τον κόσμο εκείνοι που έλεγαν ότι οι τράπεζες δεν θα ανοίξουν την Τρίτη (προχθές), ενώ επιβραβεύτηκαν όσοι υποστήριζαν, έδιναν μάλιστα το λόγο τους, ότι αυτό θα συμβεί οπωσδήποτε.

Κατηγορούνται για προσπάθεια εξαπάτησης των ψηφοφόρων όσοι υποστήριζαν πως με το ΟΧΙ πλησιάζουμε επικίνδυνα στην έξοδο από το Ευρώ, ενώ εκείνοι που διαβεβαίωναν ότι αυτό είναι «φιλοευρωπαϊκή» ψήφος απολαμβάνουν γενικής ασυλίας.

Πού βρισκόμαστε σήμερα; Ποια από τις δυο πλευρές μπορεί να υποστηρίξει ότι προέβλεψε με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτά που θα συμβούν; Ποιος «χρησμός» ήταν όχι ο πλέον αρεστός, αλλά ο χρησιμότερος;

Το άλλο πουλάκι:

Να ρωτήσουμε τον ποιητή;

Πρέσβεις από την Αλεξάνδρεια

Δεν είδαν, επί αιώνας, τέτοια ωραία δώρα στους Δελφούς

σαν τούτα που εστάλθηκαν από τους δυο τους αδελφούς,

τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς. Αφού τα πήραν

όμως, ανησυχήσαν οι ιερείς για τον χρησμό. Την πείραν

όλην των θα χρειασθούν το πώς με οξύνοιαν να συνταχθεί,

ποιος απ’ τους δυό, ποιος από τέτοιους δυο να δυσαρεστηθεί.

Και συνεδριάζουνε την νύχτα μυστικά

και συζητούν των Λαγιδών τα οικογενειακά.

Αλλά ιδού οι πρέσβεις επανήλθαν. Χαιρετούν.

Στην Αλεξάνδρεια επιστρέφουν, λεν. Και δεν ζητούν

χρησμό κανένα. Κ’ οι ιερείς τ’ ακούνε με χαρά

(εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά),

αλλ’ είναι και στο έπακρον απορημένοι,

μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει.

Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά.

Στην Ρώμη δόθηκε ο χρησμός· έγιν’ εκεί η μοιρασιά.

Τι να συμπληρώσουμε εμείς; Μαλώνουμε για το ποια από τις δυο απόψεις έχει δίκιο, πιστεύουμε ότι, ψηφίζοντας το ένα ή το άλλο, θα αλλάξουμε το πεπρωμένο της χώρας μας, όμως ο χρησμός έχει ήδη δοθεί στις Βρυξέλες: «Φέρτε μια πρόταση για συμφωνία και ελάτε να συζητήσουμε την παραμονή σας στο ευρώ».

Το δημοψήφισμα -δεν θα κουραστούμε να το λέμε- δεν είχε κανένα απολύτως νόημα, εκτός από το να ενισχύσει τη θέση του Αλέξη Τσίπρα στις εσωκομματικές ισορροπίες. Φαίνεται όμως, τελικά, πως ούτε αυτό έγινε, αν κρίνουμε από τη φόρα που πήραν οι… «λαφαζάνηδες», οι οποίοι δεν σταματούν να επαναλαμβάνουν αριστερά και δεξιά ότι το ΟΧΙ σήμαινε ρήξη και επιστροφή στη δραχμή, γεγονός που πρέπει να σεβαστεί ο πρωθυπουργός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπαγιδεύτηκε.

Δυστυχώς, τον ακολούθησε μια μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πιστεύοντας οι περισσότεροι πως με το ΟΧΙ ψηφίζουν «ναι στην Ευρώπη», και πως δίνουν στον πρωθυπουργό τη δύναμη να διαπραγματευτεί με καλύτερους όρους και από καλύτερη θέση.

Πώς όμως θα ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Φανταστείτε την εξής εικόνα: Βρίσκεσαι σε ένα διαπραγματευτικό τραπέζι και έχεις, ας πούμε, πέντε αιτήματα, τα οποία οι… «απέναντι» δεν δέχονται να ικανοποιήσουν στο έπακρο. Σηκώνεσαι, φεύγεις, και, όταν επιστρέφεις η κατάσταση έχει  επιδεινωθεί τόσο που τώρα πρέπει να ζητήσεις επτά πράγματα.

Τι έχει συμβεί στο μεταξύ; Έχεις δώσει έναν προεκλογικό αγώνα, στον οποίο έχεις πει πολύ βαριές κουβέντες για τους «απέναντι», και έχεις (απο)κομίσει ένα αποτέλεσμα το οποίο (σου το είχαν πει προεκλογικά) το θεωρούν εχθρική στάση εναντίον τους.

Κατάφερες όμως να κλείσεις τις τράπεζές σου (κι ας λες πως γι’ αυτό φταίνε οι «απέναντι»), να βυθίσεις αφάνταστα την οικονομία (αφήνω την απίστευτη ταλαιπωρία των πολιτών και τον φόβο που έχει καλλιεργηθεί), και τώρα θα πρέπει να βάλεις στο τραπέζι επιπλέον αιτήματα για να αποκατασταθεί το σκηνικό.

Πώς γίνεται, λοιπόν, να θεωρείς κι εσύ και όσοι σε ακολούθησαν επιτυχημένη τακτική την κίνηση που έκανες;

Ξέρω, είναι και το ψυχολογικό μέρος. Είναι ότι έδωσες την ευκαιρία στους πολίτες να δείξουν πως δεν σηκώνουν εκβιασμούς (που θα τους σηκώσουν μια χαρά, αν δεν θέλουν να πάνε στη δραχμή) και πως προτιμούν την υπερηφάνεια από το χρήμα (γι’ αυτό έτρεξαν στις τράπεζες να πάρουν όλα τα λεφτά τους).

Ξαναδιαβάστε, φίλοι μου, αυτά που έλεγαν οι υπέρμαχοι του ΟΧΙ και εκείνοι του ΝΑΙ την προηγούμενη εβδομάδα και δείτε την τροπή που πήρε αυτές τις μέρες η διαπραγμάτευση. Θα διαπιστώσετε -όχι ποιοι έλεγαν την αλήθεια, αυτό είναι διχαστικό- ποιοι εκτιμούσαν πιο ρεαλιστικά την κατάσταση.

Διότι ο χρησμός έχει δοθεί κι εμείς μαλώνουμε μεταξύ μας.

Ματιά προς τα πίσω!