150910 ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Αποκατάσταση…

Μπορεί η λανθάνουσα γλώσσα να λέει (κάποιες φορές) την αλήθεια, όμως αυτό το λάθος στο οποίο θέλουμε να αναφερθούμε είναι απλώς μια αφορμή για να σχολιάσουμε μια πολύ δυσάρεστη για εμάς κατάσταση.

«Αποκαταστήσαμε το μαύρο στις οθόνες», είπε προχθές ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, καθώς απαριθμούσε τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του. Προφανώς άλλο ήθελε να πει, διότι η αποκατάσταση του μαύρου μόνο μαύρο αποτέλεσμα μπορεί να έχει, πράγμα που δεν συμφέρει στον ομιλητή.

Ας έρθουμε όμως στην ουσία. Εσείς είδατε κανενός είδους… αποκατάσταση στην ΕΡΤ; Όλα τα κανάλια της επαναλειτουργούν, τα έξοδα –εννοείται- τρέχουν, οι λογαριασμοί έρχονται φουσκωμένοι μέσω ΔΕΗ, αλλά από αποτέλεσμα μηδέν.

Σας το λέω εγώ που είμαι ένας από τους πιο πιστούς «φίλους» της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Το ραδιόφωνο στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο είναι κολλημένο αποκλειστικά στους κρατικούς σταθμούς και η τηλεόραση παίζει επί το πλείστον στα κρατικά κανάλια. Ε, λοιπόν, σας το δηλώνω ευθύς εξ αρχής, έχω πήξει στην «κονσέρβα». Αν αυτό αποκαλούμε «αποκατάσταση του μαύρου», τότε τι να πω;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Δεν θα σχολιάσω παρά ελάχιστα τον πολιτικό προσανατολισμό που πήραν οι δημοσιογραφικές και όχι μόνο εκπομπές της ΕΡΤ. Αυτό φάνηκε κυρίως στις μέρες πριν από το δημοψήφισμα, όταν ακόμα και οι μουσικοί παραγωγοί έπαιρναν ανοιχτά θέση υπέρ του ΟΧΙ, ξεπληρώνοντας ίσως την υποχρέωση της επαναπρόσληψής τους.

Για την τηλεόραση δεν θέλω να πω τίποτα, βλέπετε καθημερινά τους δημοσιογράφους που θέλουν να κρυφτούν όμως η… χαρά δεν τους αφήνει. Συνεχής και ανυπόκριτη αβάντα στην κυβέρνηση. Δεν πειράζει. Εμείς άλλωστε ποτέ δεν πιστέψαμε σε μια ουδέτερη και αντικειμενική ΕΡΤ, ούτε περιμέναμε κάτι τέτοιο, ώστε να αισθανόμαστε τώρα απογοήτευση.

Ας συζητήσουμε για τα προβλήματα λειτουργίας της αποκαταστημένης ΕΡΤ, αρχίζοντας από το ραδιόφωνο. Πού είναι οι σταθμοί, οέο; Για να πιάσεις Δεύτερο Πρόγραμμα πρέπει να μετακινείς όχι μόνο τη βελόνα, αλλά και το ραδιοφωνάκι από γωνιά σε γωνιά του σπιτιού. Για το αυτοκίνητο δεν το συζητώ, κάθε στροφή και άλλο τραγούδι!

Το τελευταίο τεχνικό τους επίτευγμα είναι να ακούμε συγχρόνως Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα, δύο σε ένα, ή ένα πάνω στο άλλο. Όπως το προτιμάτε! Το ερώτημα ξεπηδά αβίαστα: Γι’ αυτό το ραδιόφωνο έγινε τόση φασαρία και γι’ αυτό πληρώνουμε την υποχρεωτική μας συνδρομή; Πού είναι οι χιλιάδες τεχνικοί που… αποκαταστάθηκαν; Πώς γίνεται να πιάνουμε όλους τους άλλους ιδιωτικούς σταθμούς, εκτός από το πανάκριβο κρατικό ραδιόφωνο;

Το άλλο πουλάκι:

Και όταν το πιάνουμε;

Οι παραγωγοί εργάζονται μία ή το πολύ δύο ώρες την ημέρα, όμως αυτό ας μην το σχολιάσουμε, ας πούμε ότι έτσι είναι η φύση της δουλειάς τους. Δεν είναι όμως προκλητικό να ξεκινούν την εκπομπή με καθυστέρηση, ή να φεύγουν δέκα λεπτά πριν τελειώσει, αφήνοντας ένα (και δεύτερο) τραγούδι να παίζει; Δεν είναι προκλητικό να μας λένε κάθε Παρασκευή με πόση λαχτάρα περιμένουν το Σαββατοκύριακο για να ξεκουραστούν;

Το πιο προκλητικό όμως ήταν η ομαδική τους απόδραση με άδεια μέσα στον Αύγουστο, με αποτέλεσμα να ακούμε αποκλειστικά κονσέρβες, εκπομπές από τα παλιά σε επανάληψη, συχνά χωρίς καν να δηλώνεται κάτι τέτοιο. Τόσο δύσκολο ήταν να ρυθμίσουν τις άδειές τους, να καλύπτουν τις ώρες των απόντων κάποιοι άλλοι, ώστε να εξακολουθήσει να υπάρχει ένα «ζωντανό» πρόγραμμα;

Είναι η ερώτηση που κάνω συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν το μαγαζί ήταν δικό τους, όπως εξάλλου ισχυρίστηκαν όταν τους απέλυσαν, θα το έκλειναν και θα έφευγαν για διακοπές; Δεν θα φρόντιζαν να αφήσουν κάποιον υπεύθυνο, ώστε να μην διακοπεί εντελώς η λειτουργία του σταθμού;

Θα μου πείτε πως έτσι κάνουν και πολλοί ιδιωτικοί σταθμοί. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Δεν τους παρακολουθώ, δεν τους πληρώνω και είμαι βέβαιος πως κανείς από αυτούς δεν έχει τους χιλιάδες (αποκαταστημένους) υπαλλήλους που διαθέτει η ΕΡΤ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε να σας πω και για την τηλεόραση;

Νομίζω πως γι’ αυτήν έχετε όλοι μια εικόνα. Την ίδια που είχατε και πριν από δέκα ή περισσότερα χρόνια, αφού ένα μεγάλο μέρος των εκπομπών είναι απλώς επαναλήψεις, που τις έχουμε δει μάλιστα περισσότερες από πέντε φορές. (Όσοι είμαστε «πιστοί» της ΕΡΤ.) 

Τα ερωτήματα που προκύπτουν πολλά. Αυτό εννοούσαμε όταν λέγαμε ότι «θα επαναλειτουργήσει η ΕΡΤ με όλες τις δομές της»; Αφού έχουμε αυτή την «εικόνα» του εθνικού μας ραδιοτηλεοπτικού φορέα, ποιος μπορεί να μας πει ποια ακριβώς δουλειά κάνουν όλοι εκείνοι οι υπάλληλοι που επαναπροσλήφθηκαν; Διότι, αν θυμάμαι καλά, με την λιγοπρόσωπη ΝΕΡΙΤ τα πράγματα δεν ήταν και πολύ χειρότερα.

Το ερώτημα όμως που με απασχολεί εμένα προσωπικά είναι άλλο. Πού βρίσκονται όλοι εκείνοι, οι χιλιάδες φίλοι της ΕΡΤ, που είχαν κατακλύσει τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, όταν έπεφτε το «μαύρο»; Πού βρίσκονται οι τόσοι καλλιτέχνες που έτρεχαν να δώσουν το παρών, προκειμένου να ξανανοίξει η ΕΡΤ, δηλαδή να επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι; Είναι τόσο ευχαριστημένοι με τη σημερινή λειτουργία, ώστε σιωπούν σαν να είναι όλα καλά;

Το θέμα της ΕΡΤ, φίλοι μου, μας δείχνει κάτι περισσότερο από την επαναλειτουργία ενός οργανισμού. Μας δείχνει πως πολλοί από εκείνους που μιλούν για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις δεν εννοούν τίποτε περισσότερο από την επιστροφή στις παλιές ξένοιαστες μέρες που όλα κυλούσαν ήρεμα με χάρη στα δανεικά λεφτά.

Να λοιπόν ακόμη ένα θέμα που θα μπορούσαν να αναπτύξουν προεκλογικά τα κόμματα, πέρα από τις γενικόλογες εξαγγελίες.

 

Ασπρίσαμε!

150909 ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω…

Πάνω που αποφασίζω να μην ασχοληθώ με τον προεκλογικό ΣΥΡΙΖΑ και να δω το θέμα κάπως γενικότερα, έρχονται με δηλώσεις και με κεντρίζουν.

Θα μου πείτε, γιατί δίνεις σημασία; Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα για να σχολιάσεις, τόσα άλλα κόμματα, αν δεν θέλεις να ξεφύγεις από το πνεύμα της προεκλογικής περιόδου.

Όπως έχετε καταλάβει, φίλοι μου, και όπως σωστά πολλοί από εσάς με κατηγορείτε, έχω ένα θέμα με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν χρειάζεται να αναζητήσετε ψυχαναλυτικές ερμηνείες, η εξήγηση είναι πολύ απλή και την έχω πει και παλαιότερα: είχα, όχι μόνο προσδοκίες, αλλά και απαιτήσεις από ένα κόμμα σαν αυτό.

Απαιτήσεις έχεις από κάποιον που θεωρείς ότι διαθέτει δυνατότητες, που πιστεύεις ότι μπορεί να σταθεί άξιος των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν στο πρόσωπό του και της ελπίδας που ενέπνευσε…

Απαιτήσεις έχεις από την εθνική ομάδα του μπάσκετ, όχι από την αντίστοιχη του ποδοσφαίρου!

Δυστυχώς, οι απαιτήσεις που είχαμε εγώ και πολλοί άλλοι από τον ΣΥΡΙΖΑ διαψεύστηκαν οικτρά. Και όσοι παρακολουθείτε χρόνια τη στήλη μας ξέρετε πως αυτό δεν έγινε με την μετεκλογική αλλαγή πορείας, την απογοητευτική διαπραγμάτευση, το φιάσκο του δημοψηφίσματος και την υπογραφή του τρίτου (του μακρύτερου) μνημονίου.

Για εμάς και για τους επί μακρόν συνομιλητές μας αυτή ήταν μια, λίγο έως πολύ, προδιαγεγραμμένη πορεία, ίσως όχι το τέλος της, αφού πάντοτε ενελόχευε ο κίνδυνος ενός ατυχήματος ή της επικράτησης των πιο «ριζοσπαστών», δηλαδή όσων έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο με την πραγματικότητα (και προσφάτως με το πρώην κόμμα τους).

Οι δικές μας απαιτήσεις άρχισαν να διαψεύδονται σταδιακά από την εποχή ακόμη των «αγανακτισμένων», όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μυρίστηκε πως η υπόθεση έχει πολύ προεκλογικό ψωμί κι έσπευσε να πάρει το μεγαλύτερο μερίδιο, μεταλλασσόμενος  σιγά σιγά σε ένα λαϊκιστικό κόμμα που υποστήριζε τις πιο εξωφρενικές διεκδικήσεις και υποσχόταν στους πάντες τα πάντα.

Συγχρόνως άρχισε όχι απλώς να «οραματίζεται» την επιστροφή στις παλιές καλές εποχές των αστακομακαρονάδων (με δανεικά), αλλά και να υποστηρίζει το πέραν πάσης λογικής δόγμα πως «για την κρίση φταίνε τα μνημόνια», για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως αρκεί να τα σκίσουμε για να επανέλθουν οι παλιές καλές ημέρες. Το αποκορύφωμα έφτασε πέρσι, τέτοιες μέρες, με το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Και αν κάθομαι τώρα και σας μιλάω γι’ αυτά είναι επειδή το έφερε η συγκυρία να το ξαναθυμηθούμε.

Τις ημέρες αυτές το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» ξαναήρθε στη επικαιρότητα, παραδόξως, από εκείνους ακριβώς που έπρεπε να προσπαθούν να το ξεχάσουν και να κάνουν την πάπια, ελπίζοντας πως θα το ξεχάσουν και οι υπόλοιποι. Κι όμως, αυτοί προκαλούν, και, όπως είπα στην αρχή, δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω!

Το άλλο πουλάκι:

Εφαρμόστηκε σε ένα μεγάλο του μέρος (!)

Αυτό ισχυρίστηκαν τόσο η εκπρόσωπος του κόμματος, όσο και ο ίδιος ο αρχηγός. Ο οποίος σημείωσε επιπλέον πως οι υποσχέσεις εκείνες επρόκειτο να υλοποιηθούν σε έναν ορίζοντα τετραετίας -άρα υπάρχει ακόμη χρόνος για την υλοποίηση και του υπολοίπου προγράμματος- και πως ο ΣΥΡΙΖΑ σε τίποτε δεν φάνηκε ασυνεπής, θα κριθεί μετά από τέσσερα χρόνια. Τόσο ανυπόκριτο δούλεμα!

Επειδή όμως σήμερα είναι πολύ εύκολο να θυμόμαστε και να κρίνουμε, κι επειδή θέλουμε εσείς οι συνομιλητές μας να μην παρακινείστε από συναισθηματισμούς, αλλά να συζητάμε με δεδομένα και να επιχειρηματολογούμε με λογική, βρήκα και σας παρουσιάζω το επικαιροποιημένο προεκλογικά «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» από την ΑΥΓΗ εκείνων των ημερών:

«Σημειώνεται ότι οι 4 βασικοί πυλώνες του προγράμματος που είχε παρουσιαστεί από τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη περιλαμβάνουν: 1. Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. 2. Άμεσα μέτρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας. 3. Εθνικό σχέδιο για την ανάκτηση της εργασίας. 4. Θεσμικό και δημοκρατικό μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος.

Αναλυτικότερα, ο πρώτος πυλώνας περιλαμβάνει τους παρακάτω άξονες: Δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόγραμμα επιδότησης διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες. Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους και δραστική μείωση συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη. Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης. Στήριξη χαμηλοσυνταξιούχων. Ειδική κάρτα μετακίνησης με τα μαζικής μέσα μεταφοράς. Κατάργηση της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης.

Ο δεύτερος πυλώνας περιλαμβάνει τα παρακάτω σημεία: Μέτρα για την άμεση άρση της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ. "Νέα σεισάχθεια" για τη ρύθμιση των "κόκκινων" δανείων. Ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας και τραπεζών ειδικού σκοπού. Επαναφορά κατώτατου μισθού.

Ο τρίτος πυλώνας προβλέπει τα παρακάτω: Άμεση επαναφορά της εργασιακής νομοθεσίας, της μετενέργειας, των εργασιακών δικαιωμάτων. Πρόγραμμα 300.000 νέων θέσεων εργασίας σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα και κοινωνική οικονομία. Διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας.

Ο τέταρτος πυλώνας απαρτίζεται από τα εξής: Προώθηση της περιφερειακής συγκρότησης του κράτους. Ενίσχυση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και εισαγωγή νέων θεσμικών εφαρμογών άμεσης δημοκρατίας στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Επαναχάραξη του χάρτη λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της χώρας».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς, είδατε κάτι από όλα αυτά;

Μην είστε βιαστικοί! Πώς να χτίσεις κάτι που οι άλλοι γκρεμίζουν σαράντα χρόνια; Κάντε λίγη υπομονή μέχρι το τέλος της τετραετίας.

Εξάλλου, περιμένατε εσείς ότι θα βρούμε τέτοια… «σθεναρή αντίσταση»; Πώς θέλετε να το περίμεναν οι σχεδιαστές του προγράμματος;

Δούλεμα κανονικό!

150908 ΧΑΜΗΛΟΒΑΘΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Φαινομενικά άσχετο…

Υπάρχουν θέματα που φαίνεται ότι δεν συνδέονται με κανένα τρόπο μεταξύ τους, δεν έχουν κανενός είδους αλληλεξάρτηση.

Κι όμως, αν το καλοψάξεις θα δεις πως το ένα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, αν όχι αποκλειστικά, από το άλλο.

Πώς μας ήρθε τώρα, τη στιγμή που η προεκλογική περίοδος φουντώνει, να μιλήσουμε για την επιτυχία των παιδιών στα Πανεπιστήμια; Βέβαια, αυτό είναι ένα δημοφιλές θέμα, γιατί μας αφορά σχεδόν όλους και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων έγινε μόλις πριν από λίγες μέρες, όμως και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς πως τώρα είναι η ώρα των εκλογών.

Θα δείτε ότι δεν είναι έτσι. Ας ξεκινήσουμε όμως από την ειδησεογραφία. Διαβάζω από τις εφημερίδες σχετικά αποσπάσματα:

«Έγινε φοιτητής με μόλις 970 μόρια και βαθμό 1,70». (Είχε αποφοιτήσει πέρσι και ξαναέκανε δήλωση με το 10%, εκμεταλλευόμενος την πτώση των βάσεων!)

«Στο τμήμα της Ιταλικής Φιλολογίας Θεσσαλονίκης ο τελευταίος εισακτέος είχε μέσο όρο μαθημάτων 3,37 ενώ το άθροισμα σε Αρχαία και Ιστορία ήταν 4,3. Στο τμήμα Γερμανικής Φιλολογίας Θεσσαλονίκης, ο μέσος όρος των βαθμών του τελευταίου εισακτέου 3,88 ενώ το άθροισμα των βαθμών σε Αρχαία και Ιστορία ήταν 5,6».

«Από τα τμήματα που δεν απαιτούν εξέταση σε ειδικό μάθημα με μέσο όρο 6,84 στα 7 εξεταζόμενα μαθήματα εισήχθη ο τελευταίος εισακτέος με την κατηγορία του 90% στο Διοίκησης- Επιχειρήσεων και Οργανισμών – Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Καλαμάτα ενώ Βαθμό Πρόσβασης 7,13 είχε ο τελευταίος επιτυχών στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων στα Γρεβενά».

«Το ποσοστό επιτυχίας των υποψηφίων ανήλθε στο 68%, με την ψαλίδα, όμως, ανάμεσα στον πρώτο και τον τελευταίο να είναι τεράστια: Ο πρώτος των πρώτων εισήχθη στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών με 19.880 μόρια, ενώ ο τελευταίος από τους 70.988 επιτυχόντες εισήχθη στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Ηπείρου με 3.539 μόρια, δηλαδή μέσο όρο βαθμολογίας 2,17».

Κουβέντα στη κουβέντα, έπεσαν και άλλα επιχειρήματα στο τραπέζι. Κάποιος παρατήρησε ένα αντίστοιχο φαινόμενο, που όμως, όπως προειδοποίησε, θα μας φανεί πιο οικείο. «Ξέρετε πόσοι είναι εκείνοι που η μόνη τους πληροφόρηση για τον κόσμο προέρχεται από αθλητικές εφημερίδες και αντίστοιχα ηλεκτρονικά ΜΜΕ; Που ξημεροβραδιάζονται συζητώντας αποκλειστικά για μπάλα;»

Από πού να το πιάσεις το θέμα;

Από το γεγονός ότι αυτά τα παιδιά έφτασαν να τελειώσουν το Λύκειο και να δώσουν εξετάσεις, χωρίς να μπορούν να γράψουν στο χαρτί πέντε λέξεις ή να κάνουν τις τέσσερις πράξεις, διότι περί αυτού πρόκειται;

Από το ότι πέρασαν σε κάποια σχολή που όσο «εύκολη» και αν είναι, έχει απαιτήσεις που αποκλείεται να είναι αντίστοιχες των «προσόντων» που διαθέτουν αυτά τα παιδιά και όμως κάποτε θα την τελειώσουν;

Στο ότι, μετά από λίγα χρόνια, και με δεδομένη την πτώση του πήχη στις σχολές τους, θα είναι και αυτοί πτυχιούχοι και θα βγουν στην αγορά εργασίας ή θα διεκδικήσουν θέσεις στο δημόσιο, διοριζόμενοι και ως καθηγητές άλλων παιδιών;

Το άλλο πουλάκι:

Καλύτερα να σταθούμε κάπου αλλού.

Ας προσπαθήσουμε να το συνδέσουμε με το φαινομενικά άσχετο θέμα της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε. Έχουν σχέση; Τα πάντα είναι πολιτική, θα μου πείτε. Και το θέμα των επιτυχιών στις σχολές έχει να κάνει με τις προεκλογικές υποσχέσεις (και την υλοποίησή τους) άλλων εποχών, που (υποτίθεται πως) προσπαθούμε να αφήσουμε πίσω.

«Κάθε πόλη και Πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ», ήταν μια από τις εξαγγελίες των κυβερνήσεων (και ένα από τα αιτήματα των αντιπολιτεύσεων) παλαιότερα. Όλα αυτά τα ιδρύματα έπρεπε να γεμίζουν με «φοιτητές», οι οποίοι, άσχετα με το επίπεδο των γνώσεων τους, είχαν ως κύρια αποστολή να τονώνουν την τοπική οικονομία.

Έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Σχολές χωρίς τις απαιτούμενες υποδοχές, με ιπτάμενους καθηγητές «φαντάσματα» και φοιτητές που έγραψαν στις εξετάσεις κάτω από πέντε σε όλα τα μαθήματα.

(Δεν συζητώ καθόλου το θέμα του τρόπου των εξετάσεων και του τσουβάλιασμα όλων των υποψηφίων, αριστούχων και εντελώς ανίδεων στα ίδια θέματα. Δεν είναι του παρόντος.)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι λένε γι’ αυτό τα κόμματα;

Έχετε ακούσει κάποιον υποψήφιο να υπόσχεται ένα νοικοκύρεμα στο θέμα των διάσπαρτων σχολών ανά την επικράτεια;

Είδατε σε κάποιο προεκλογικό πρόγραμμα να λέει πως θα καταργηθούν οι ανύπαρκτες σχολές και πως έτσι θα εξοικονομηθούν πόροι, προκειμένου να χρηματοδοτούνται επαρκώς εκείνες που προσφέρουν πραγματικό πανεπιστημιακό, διδακτικό και ερευνητικό έργο;

Και τι σκοπεύουν να κάνουν όσοι ζητούν την ψήφο μας με το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων; Θα εξακολουθήσουν να επιτρέπουν τη μετανάστευση φοιτητών σε αμφιβόλου ποιότητας -βαλκανικά κυρίως- πανεπιστήμια, προκειμένου να διατηρείται μεταχουντικός μύθος της δωρεάν κρατικής ανώτατης εκπαίδευσης;

Συζητάει κανείς την ίδρυση και τη λειτουργία πανεπιστημίων που θα λειτουργούν κάτω από αυστηρές ακαδημαϊκές προδιαγραφές και όχι μόνο θα συγκρατούν το συνάλλαγμα που φεύγει έξω, αλλά θα αποτελούν πόλο έλξης και για υποψήφιους επιστήμονες άλλων χωρών;

Να μία παράμετρος που θα έπειθε, εμάς τουλάχιστον, ότι, όταν τα κόμματα υποστηρίζουν πως «τώρα έμαθαν» και πως θέλουν να πάνε τη χώρα «εμπρός», το εννοούν;

Διαφορετικά, θα μας αφήσουν να υποπτευόμαστε ότι μοιάζουν με μαθητές που πέρασαν την κρίση με 970 μόρια και ότι τίποτα δεν έχουν διδαχθεί, απλώς μένουν πιστοί στον παλιό καλό εαυτό τους.

 

Συγκεκριμένα πράγματα!

150907 ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το αίτιο και το αποτέλεσμα…

Την κουβέντα την ξεκίνησε φίλος στο καφενείο, όταν άρχισε να μας περιγράφει ένα συνηθισμένο πρωινό σε παραλία της Χαλκιδικής. Όχι, δεν μας μίλησε για την τεράστια πλειονότητα των βαλκάνιων γειτόνων μας, που σε κάνει να αισθάνεσαι «ξένος στο σπίτι σου». Αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που θα την κάνουμε με την ησυχία μας κάποια άλλη στιγμή.

Μας μίλησε για την εντύπωση που του έκανε μια συντροφιά νέων ανθρώπων, όχι από εύπορες οικογένειες, γεγονός που διαπιστωνόταν τόσο από το ντύσιμό τους, κυρίως όμως από το γεγονός ότι δεν είχαν νοικιάσει και ξαπλώστρες. Έστρωσαν κάτω τις ψάθες τους και είχαν δικές τους ομπρέλες.

Ίσως να διαπιστώσετε στη συνέχεια ότι δεν έχει καμιά σημασία η οικονομική κατάσταση των υπό παρατήρηση νέων, ο φίλος μας όμως την τόνισε για συγκεκριμένο λόγο. Είπαμε, ο καθένας μας κουβαλάει τις ιδεοληψίες του. Ας συνεχίσουμε όμως.

Εκείνο που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι κάποια στιγμή έβγαλαν από τις τσάντες τους σχεδόν όλες τις εφημερίδες (πώς να τις πούμε;) «κοινωνικού σχολιασμού» και άρχισαν να τις μελετούν μανιωδώς, συζητώντας για το πού κάνουν διακοπές διάφοροι «επώνυμοι», τι μαγιό φορούν, με ποια συντροφιά απολαμβάνουν τις ελληνικές (μυκονιάτικες) παραλίες κ.λπ.

Ο φίλος –εδώ τώρα έρχεται να παίξει ρόλο η ιδεοληψία του καθενός- το θεώρησε αυτό όχι απλώς κατάντημα (άνθρωποι «φτωχοί» να ασχολούνται με τέτοιο ζήλο με τις «ζωές των άλλων»), αλλά και… αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης(!)

Όπως ήταν φυσικό, η κουβέντα άναψε όταν ένας άλλος παρατήρησε ότι «το φαινόμενο αυτό είναι ένα από τα αίτια και όχι αποτέλεσμα της κρίσης που περνάμε».

Κουβέντα στη κουβέντα, έπεσαν και άλλα επιχειρήματα στο τραπέζι. Κάποιος παρατήρησε ένα αντίστοιχο φαινόμενο, που όμως, όπως προειδοποίησε, θα μας φανεί πιο οικείο. «Ξέρετε πόσοι είναι εκείνοι που η μόνη τους πληροφόρηση για τον κόσμο προέρχεται από αθλητικές εφημερίδες και αντίστοιχα ηλεκτρονικά ΜΜΕ; Που ξημεροβραδιάζονται συζητώντας αποκλειστικά για μπάλα;»

Ο «σύντροφος» (γιατί να συνεχίζουμε να το κρύβουμε) επέμενε ότι αυτά είναι αποτελέσματα της κρίσης και ότι «εκεί οδηγούν τον κόσμο, προκειμένου να τον κοιμίζουν και να μην ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα». Κάποιος τον ρώτησε αν μπορεί να θυμηθεί «πότε το φαινόμενο αυτό βρέθηκε στη ακμή του, πότε είχαν τα κανάλια τα περισσότερα ριάλιτι και πότε το λάιφ στάιλ κυριάρχησε ως τρόπος ζωής», απαντώντας μόνος του ότι «ήταν στα χρόνια πριν από την κρίση» –άρα αίτιο και όχι αποτέλεσμα.

Τελικά, προκειμένου να βρεθεί λύση και να μην φύγουμε διαφωνώντας, προτάθηκε το συμβιβαστικό συμπέρασμα (στο οποίο καταλήγουμε για χίλιες δυο διαφορετικές περιπτώσεις) ότι «όλα είναι θέμα παιδείας».

Το άλλο πουλάκι:

Καταλήγουμε χωρίς να συμφωνούμε!

Διότι υπάρχουν πάντοτε εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τέτοιου είδους συμπεράσματα μπορεί να έχουν μια γενική ισχύ, λειτουργούν όμως παραπλανητικά αφού αποκρύπτουν το σοβαρό ζήτημα της προσωπικής ευθύνης. Αν για όλα φταίει η παιδεία που παίρνουμε (ή μας δίνουν), τότε πάντοτε θα φταίνε οι άλλοι.

Εξάλλου, όπως παρατήρησε, λίγο πολύ όλοι από τα ίδια σχολεία βγαίνουμε και όλοι πάνω κάτω τους ίδιους δασκάλους έχουμε. Πώς γίνεται και καταλήγουμε τόσο διαφορετικοί; Αυτό άρεσε σε όλους διότι, αν δεν το αντιληφθήκατε, υπονοούσε πως εμείς, η συντροφιά του καφενείου, παρ’ όλη τη συμμετοχή μας στην κοινή παιδεία, είμαστε καλύτεροι από τους «άλλους».

Ο «σύντροφος» όμως το συνέχισε, αρνούμενος να παραδεχτεί την ατομική ευθύνη (πάντα κάποιο σύστημα πρέπει να φταίει, που ο «λαός» δεν μπορεί να δει την αλήθεια), προσπαθώντας μάλιστα να συγκρίνει την εγχώρια παιδεία με εκείνη άλλων χωρών, κρίνοντας τη δεύτερη ως ανώτερη.

Για να λάβει μια πληρωμένη απάντηση: «Αφού είναι έτσι, τότε πώς εξηγείς το γεγονός ότι εμείς, με την χειρότερη παιδεία, είμαστε η μόνο χώρα στον κόσμο όπου εξακολουθούν να υπάρχουν και να έχουν πολιτική δύναμη όχι ένα αλλά πολλά κομμουνιστικά κόμματα;»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η απάντηση ήρθε από αλλού!

Τη στιγμή εκείνη από το διπλανό τραπέζι ακούστηκε ένας σύντομος διάλογος που έθεσε το ζήτημα σε άλλη βάση. «Ναι, ρε, Χρυσή Αυγή, ή, το πολύ πολύ τον άλλο, τον πώς το λένε, μωρέ, τον… Λεβέντη. Σιγά μη ψηφίσουμε εκείνους που τους προωθούν μέρα νύχτα τα κανάλια, προκειμένου να κάνουν τα παιχνίδια τους». 

Παραλίγο να γυρίσω να ρωτήσω: Εσείς το Λεβέντη από πού ακριβώς τον μάθατε, όσο τον μάθατε; Διαβάσατε κάπου τις θέσεις του; Τον παρακολουθήσατε σε κάποια ομιλία; Πώς έγινε και τον θυμηθήκατε, μαζί με ένα σωρό άλλο κόσμο,  έτσι ξαφνικά, έναν πολιτικό που κινείται στον τρας τηλεοπτικό χώρο δεκαετίες τώρα; Μήπως τα καταραμένα «κανάλια» έπαιξαν κάποιο ρόλο ώστε να γίνει «ιν» ξαφνικά και από το πουθενά ο Λεβέντης;

Τελικά μήπως έχουν και οι δυο πλευρές δίκιο; Μήπως τον «ένοχο» πρέπει να τον αναζητήσουμε στον συνδυασμό παιδείας (με την ευρεία έννοια, όχι απλώς της σχολικής εκπαίδευσης) και προσωπικής ευθύνης; Μήπως το μυστικό της ευκολίας με την οποία πολλοί καταφεύγουν στη πιο αβασάνιστη «λύση» που βρίσκεται μπροστά τους να κρύβεται στην προσωπική τους συγκρότηση, η οποία όμως είναι και αποτέλεσμα των επιρροών που δέχονται;

Τι περιμένετε; Να δοθεί απάντηση σε επίπεδο… κουβέντας καφενείου;

 

Πίνοντας φραπέδες!

150904 ΕΠΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Η επόμενη μέρα…

Όχι, δεν αναφέρομαι στη γνωστή ταινία, μιλώ για την επομένη των εκλογών, στην οποία είναι στραμμένα τα βλέμματα υποψηφίων και ψηφοφόρων.

Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους, όχι μόνο για τον συνηθισμένο που ισχύει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, δηλαδή το ποιος θα είναι κυβέρνηση.

Αυτή τη φορά μιλάμε περισσότερο για το πώς θα είναι η κυβέρνηση, από ποια κόμματα δηλαδή θα αποτελείται το «κυβερνητικό μείγμα». Το πράγμα δεν εξαρτάται μόνο από το ποιοι θα μπουν στη βουλή και με τι δύναμη ο καθένας. Εξαρτάται, κυρίως, από τη βούληση για συνεργασία.

Και όχι μόνον!

Διότι, η επόμενη μέρα είναι συνήθως απότοκος της… προηγούμενης μέρας και «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Φαίνεται όμως πως στην «μαγειρική» της πολιτικής ισχύει ό,τι και στην καθημερινότητα αυτού του τόπου. Όλοι η χώρα παρακολουθεί από το πρωί μέχρι το βράδυ εκπομπές και παιχνίδια μαγειρικής και ύστερα σηκώνουμε το τηλέφωνο και παραγγέλνουμε από τα τηλεμενού!

Έτσι, λοιπόν, ο κύριος Τσίπρας φρόντισε για άλλη μια φορά να δείξει την πολιτική του διορατικότητα και έσπευσε να δηλώσει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με κανένα από τα παλιά κόμματα (τα… παλιοκόμματα) παρά μόνον με τους Ψεκασμένους Έλληνες!

Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός της αρμονικής συνύπαρξης ενός (γιαλαντζί) αριστερού κόμματος με ένα (γιαλαντζί) ακροδεξιό. Αυτό το πάντρεμα θα έπρεπε να ήταν αρκετό από μόνο του να προβληματίσει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. (Και των ΑΝΕΛ, όμως αυτοί μας ενδιαφέρουν από λίγο έως καθόλου.)

Πώς είναι δυνατόν να σπεύδεις να δηλώσεις πως το μόνο κόμμα με το οποίο μπορείς (και θέλεις) να συνεργαστείς είναι εκείνο που δεν ψήφισε το μοναδικό (μοναχικό που θα έλεγε και ο Ζίκος) αξιόλογο νομοσχέδιο που έφερες, επτά μήνες, εκείνο της ιθαγένειας;

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Δεν βλέπεις ότι υπάρχει σοβαρή, σοβαρότατη πιθανότητα να συνεργαστείς και με άλλα κόμματα;

Να στο θέσω με δικούς όρους; Δεν καταλαβαίνεις ότι μπορεί να… αναγκαστείς (να «εκβιαστείς» ώστε) να μπεις σε ένα κυβερνητικό σχήμα ακόμη και με τη Νέα Δημοκρατία;

Και δεν καταλαβαίνεις τον κίνδυνο που ενέχει η απόλυτα αρνητική σου στάση σε κάτι τέτοιο, τώρα, προεκλογικά; Ότι μπορεί, μετεκλογικά, να σε κατηγορήσουν πάλι για κωλοτούμπα και να σου φύγουν όσοι πίστεψαν στις προεκλογικές σου «δεσμεύσεις», όπως έγινε με την Αριστερή Πλατφόρμα;

Το άλλο πουλάκι:

Ευτυχώς κάποιοι το κατάλαβαν.

Έτσι άρχισαν να ρίχνουν γέφυρες, ανασκευάζοντας την αρχική δήλωση του Τσίπρα και λέγοντας πως μόνο με τη Νέα Δημοκρατία δεν συνεργάζονται, ενώ δεν αποκλείουν να γίνει κάτι τέτοιο με τα άλλα «παλιοκόμματα».

Στο σημείο αυτό μπορούμε να διακρίνουμε το νέο πεδίο διχασμού στο οποίο μας εισήγαγε ο Τσίπρας: από το μνημονιακοί αντιμνημονιακοί, πήγαμε στο νέοι παλιοί. Φαίνεται πως κάθε φορά πρέπει να υπάρχει μια ορατή διαχωριστική γραμμή, κάτι σαν φράχτης που να μαντρώνει τους ψηφοφόρους και τα μέλη, θυμίζοντάς τους πως έξω από εκεί καραδοκούν οι «λύκοι».

Φυσικά, ο κίνδυνος των «αντιμνημονιακών λύκων» δεν φοβίζει κανέναν πια, αφού αυτοί μπήκαν ήδη μέσα στο μαντρί και όλοι (;) είδαν ότι πρόκειται αν όχι για άκακα ζώα, τουλάχιστον τόσο τρομερά όσο και τα μέσα. Ο φράχτης, που με τόση επιμέλεια χτίστηκε και συντηρούνταν όλα αυτά τα χρόνια, έπεσε μέσα σε μια νύχτα, τότε που ψηφίστηκε το τρίτο (το μακρύτερο) μνημόνιο.

Έτσι, η ανάγκη ύπαρξης διαχωριστικών γραμμών, αυτών που θα έπρεπε να ξεπηδούν μέσα από προγράμματα, ιδέες, στάση ζωής και καθημερινές πρακτικές, οδήγησε στο καινούριο σχήμα «νέο-παλιό», σχήμα που κατά τη γνώμη μου δεν βοηθά τον εμπνευστή του περισσότερο από το προηγούμενο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιο είναι το νέο και πιο το παλιό;

Να ένα από τα ερωτήματα στα οποία θα κληθούμε –αφού έχουμε προκληθεί ήδη- να απαντήσουμε στις προσεχείς εκλογές.

Θα τολμήσω μια πρώτη προσέγγιση: νέο δεν είναι σίγουρα εκείνο που καταδικάζει φραστικά το παλιό, στην πράξη όμως έχει υιοθετήσει τη νοοτροπία και τις πρακτικές του. Νέο δεν είναι το… παλιό, ντυμένο με καλύτερες προθέσεις, που, αν δεν το «εκβίαζαν», σκόπευε να ακολουθήσει από την αρχή όλα τα βήματα που μας οδήγησαν στην κρίση.

Το νέο κοιτάζει πίσω μόνο και μόνο για να διδαχθεί από τα λάθη των άλλων και τα δικά του, προκειμένου να χαράξει καινούρια πορεία μέσα στο προκλητικό πέλαγος της σύγχρονης πραγματικότητας. Δεν τσαλαβουτάει κάνοντας συνεχώς κύκλους στον βάλτο των ιδεολογημάτων του.

Το νέο δεν χρησιμοποιεί παλιά, φθαρμένα υλικά, ούτε ξαναβαπτίζει  πρακτικές και νοοτροπίες του παρελθόντος με νέα ονόματα, προκειμένου να τις παρουσιάσει φρέσκιες. Και, για να ξανάρθουμε στο θέμα μας, ξέρετε κάτι; Το νέο δεν φοβάται να συνεργαστεί με το παλιό, προκειμένου να το τραβήξει κι εκείνο μπροστά;

Ξέρετε πότε φοβάται τις συνεργασίες; Όταν δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, όταν δεν διαθέτει ισχυρή προσωπικότητα και ξεκάθαρη ταυτότητα και τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί να αλλοιωθεί από τον συγχρωτισμό με άλλους, όταν ξέρει πως οι οπαδοί που με τόσο κόπο συγκέντρωσε μπορούν εύκολα να αφήσουν την απομίμηση και να επιστρέψουν στο αυθεντικό.

Ακόμη, λοιπόν, και αν δεχτούμε τον διαχωρισμό που εισάγει ο Αλέξης Τσίπρας μένει σ’ εμάς να διακρίνουμε πώς αυτός οριοθετείται.

Μπορούμε να το κάνουμε;

Παλιά νέα!