150917 ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Έκθεσης ιδεών συνέχεια!

[Πρέπει να συνεχίσω παρουσιάζοντας τι περίμενα να ακούσω –και, μέχρι στιγμής δεν άκουσα- από τον δημόσιο πολιτικό διάλογο και την καμπάνια των κομμάτων.]

Με δεδομένα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προεκλογικής περιόδου που αναπτύξαμε μέχρι στιγμής, [ωραία το συνδέω] εκείνο που θα περίμενε κανείς από τα κόμματα και τους αρχηγούς τους είναι ακριβώς το απόσταγμα της πείρας όλων των προηγούμενων χρόνων.

Είπαμε πως έχουν ήδη περάσει από την εξουσία όλα σχεδόν τα κόμματα που διεκδικούν με αξιώσεις διακυβέρνησης (ή συμμετοχής σ’ αυτήν) την ψήφο μας και πως έχουμε δεδομένη πλέον την υπογραφή του τρίτου (του μακρύτερου) μνημονίου από τον βασικό συνασπισμό των αντιμνημονιακών κομμάτων. Τι μάθημα πήραμε από όλα αυτά; Τι καταλάβαμε και τι συμπεράσματα βγάλαμε από τη στάση κομμάτων και προσώπων;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορούν να μας καθοδηγήσουν στο ποιες θα έπρεπε να είναι οι προσδοκίες μας από την προεκλογική περίοδο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Αυτό που θα περίμενα να ακουστεί πριν απ’ όλα είναι το μέγεθος των ευθυνών της κυβέρνησης Καραμανλή (του «Κωστάκη») στον τεράστιο εκτροχιασμό των δημοσιονομικών της χώρας.

Όχι τόσο για να αποδοθούν (πολιτικές) ευθύνες –αυτό, ως ένα βαθμό έχει γίνει- κυρίως όμως για να κατανοήσουμε ότι η μεγέθυνση του κράτους και η τεράστια αύξηση των δημοσίων επενδύσεων δεν αποτελούν «μοχλό ανάπτυξης», όπως εξακολουθούν πολλοί να υποστηρίζουν, αν δεν συνοδεύονται από κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά και από πολύ συγκεκριμένες και απολύτως στοχευμένες παρεμβάσεις.

Το δεύτερο πράγμα που θα περίμενα να συζητηθεί είναι η σύνδεση της επόμενης μέρας με την εμπειρία του παρελθόντος και, κυρίως, τα αποτελέσματα από ανάλογες εμπειρίες άλλων χωρών.

Εξηγούμαι. Σήμερα δεν είναι λίγες οι φωνές που δέχονται πλέον ότι πρέπει, την επομένη των εκλογών να πάμε «όλοι μαζί». Γιατί δεν συνέβη αυτό το 2010 και πώς θα ήταν σήμερα η χώρα, αν είχαμε από τότε τη… στερνή μας γνώση;

Το ζητούμενο και σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι να αποδοθούν πολιτικές ευθύνες, ούτε να δικαιωθούμε όσοι λέγαμε από τότε ότι η κρίση πρέπει να αντιμετωπιστεί με κοινή προσπάθεια και συμμετοχή όλων των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων. Είναι να καταδειχθεί, ακόμη και σήμερα η ανάγκη συμφωνίας σε κάποια αυτονόητα και η ανάληψη συλλογικής δράσης ώστε η εφαρμογή των όποιων μέτρων να είναι αποτελεσματική και η κατανομή των βαρών δίκαιη.

Αυτό, διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η συνεχιζόμενη βύθιση της χώρας στη δίνη των μνημονίων οφείλεται σε κάποια αδιευκρίνιστη «ελληνική ιδιαιτερότητα» και όχι στους λάθος χειρισμούς και τακτικές κυβερνήσεων και αντιπολιτεύσεων, όλα αυτά τα χρόνια.

Αν κάναμε το αυτονόητο, ό,τι έκαναν και οι άλλοι, τώρα θα ήμασταν μπροστά από εκείνους και όχι σε σημείο χειρότερο από εκείνο που ξεκινήσαμε.

Το άλλο πουλάκι:

Τι άλλο έπρεπε να συζητηθεί;

Αντί η αντιπαράθεση να γίνεται με όρους μεγαλύτερης ή μικρότερης «προθυμίας» και αποδοχής των μνημονίων (ποιοι υπέγραφαν «με χαρά» και ποιοι «εκβιαζόμενοι»), θα έπρεπε κατατίθενται οι απόψεις των κομμάτων για τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις του οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού συστήματος (όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά).

Να ξέρουμε τι κατάλαβε ο καθένας σχετικά με τα αίτια της κρίσης, ποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως για όλα φταίνε οι άλλοι, σε ποιο βαθμό θεωρούνται απαραίτητα συγκεκριμένα μέτρα ή με ποια άλλα θα μπορούσαν να αντικατασταθούν, τι πρέπει να αλλάξει σε νοοτροπία και καθημερινή στάση πολιτικών και απλών ανθρώπων, ώστε να πάμε στ’ αλήθεια μπροστά και να μην κάνουμε κύκλους στα ίδια.

Μια τέτοια συζήτηση θα είχε διπλό χαρακτήρα. Από τη μια «παιδαγωγικό» αφού θα βοηθούσε τους πολίτες να ξεπεράσουν ιδεοληψίες, συμπλέγματα και παραδοξολογίες που τους διακατέχουν, με ευθύνη κυρίως των κομμάτων και των πολιτικών αρχηγών. [Επιμένω λίγο σ’ αυτό, όμως θέλω να γίνει σαφές πως, στην παρούσα προεκλογική περίοδο, δεν είναι λίγα τα κόμματα που ταυτίζονται με τους επικεφαλής τους.]

Το δεύτερο κέρδος θα ήταν να δείξουν τα κόμματα το πραγματικό τους «πρόγραμμα» και να γίνει σαφές το τι πιστεύουν στ’ αλήθεια για την μελλοντική πορεία της χώρας, ώστε και οι μετεκλογικές συνεργασίες να στηθούν σε πραγματική βάση, προκειμένου να έχουν διάρκεια και αποτελέσματα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

[Καιρός να κλείνω με έναν φαντεζί επίλογο.]

Δυστυχώς, τίποτε από όλα αυτά δεν συζητήθηκε προεκλογικά. Και έτσι οι ψηφοφόροι πορευόμαστε για άλλη μια φορά προς τις κάλπες «με σημαίες και με τραγούδια», δηλαδή με συνθήματα άνευ περιεχομένου. Χωρίς τα χρήσιμα συμπεράσματα που έπρεπε να εξαχθούν από την πείρα των έξι και πλέον χρόνων, χωρίς να γίνουμε σοφότεροι, παρά μόνον περισσότερο «δικαιωμένοι» ή «απογοητευμένοι», δηλαδή πολίτες και πάλι του θυμικού και της παρόρμησης.

Το χειρότερο; Μέσα στην ασάφεια των συνθημάτων, καλλιεργείται και πάλι το «δικαίωμα» των κομμάτων και των αρχηγών τους να ερμηνεύσουν το εκλογικό αποτέλεσμα όπως αυτοί νομίζουν, ή να προχωρήσουν σε οποιεσδήποτε μετεκλογικές, αυθαίρετες κωλοτούμπες, λέγοντας «εμείς αυτό εννοούσαμε» ή «δεν ξέραμε, δεν ήταν τα πράγματα όπως τα φανταζόμασταν»…

Και τότε, για άλλη μια φορά, τα κορόιδα θα είμαστε εμείς!

Δεν «εκθέτουν» τίποτε! 

150916 ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Έκθεση ιδεών!

Θέμα: «Τι περίμενα να ακούσω κατά την προεκλογική περίοδο».

Να παρουσιάσετε σε λίγες παραγράφους τα σημαντικότερα ζητήματα που αναδείχθηκαν κατά την τρέχουσα προεκλογική περίοδο και στη συνέχεια να εκθέσετε τις δικές σας προσδοκίες από τον δημόσιο πολιτικό διάλογο και την καμπάνια των κομμάτων.

[Θα κινηθώ σε κλασικούς δρόμους. Ας ξεκινήσω με μια καθιερωμένη, σύντομη αναδρομή στο παρελθόν.]

Παραδοσιακά, σε κάθε προεκλογική περίοδο, εκείνο που κυριαρχεί στη ρητορική των κομμάτων είναι ένας κατάλογος υποσχέσεων για παροχές προς κάθε κατηγορία πολιτών. Αυτές μπορεί να είναι από πολύ γενικόλογες (μέριμνα για την τρίτη ηλικία, μείωση της ανεργίας…), μέχρι πολύ συγκεκριμένες (αύξηση του βασικού μισθού στα 1500 €, αύξηση του αφορολόγητου στις 35.000 €… -λέμε τώρα, έτσι;).

Οι πολίτες καλούνται να κρίνουν τις υποσχέσεις για παροχές και, αφού υποκύψουν στην πλειοδοσία των «μέτρων», να ψηφίσουν εκείνον που θεωρούν ότι θα δώσει τα περισσότερα, γνωρίζοντας όμως (οι πολίτες) ότι μέσα σ’ αυτά υπάρχουν και πράγματα που θα ξεχαστούν την επομένη των εκλογών. Είναι ένα παιχνίδι που έχει ως βασικό κανόνα «εγώ κάνω ότι υπόσχομαι στ’ αλήθεια και εκείνοι κάνουν ότι με πιστεύουν».

Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι λόγοι που το κλίμα έχει αλλάξει και η προεκλογική περίοδος παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα είναι κυρίως δύο:

Τα τελευταία χρόνια έχουν περάσει από την εξουσία όλα σχεδόν τα κόμματα που διεκδικούν με αξιώσεις διακυβέρνησης την ψήφο μας.

Μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου (συμφωνίας) από τον βασικό συνασπισμό των αντιμνημονιακών κομμάτων, τα περιθώρια υποσχέσεων για παροχές είναι πλέον πάρα πολύ στενά, έως ανύπαρκτα.

[Έχω περάσει ήδη στο κυρίως θέμα, όμως πρέπει να σταθώ ακόμη λίγο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου.]

Ως εκ τούτου, [ωραία το συνδέω!] οι προεκλογικές υποσχέσεις και η αντίστοιχη αντιπαράθεση περιορίζονται αυτή τη φορά σε δύο τομείς:

Ποιος μπορεί να υλοποιήσει πιο αξιόπιστα και συγχρόνως φιλολαϊκά τις απαιτήσεις της νέας συμφωνίας (μνημονίου) και ποιες θα είναι οι μετεκλογικές κυβερνητικές συμμαχίες για τον σκοπό αυτόν.

Βέβαια, δεν απουσιάζουν και διάφορες μεγαλοστομίες περί «αυτοδυναμίας», όμως όλοι γνωρίζουν ότι αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο του γνωστού ανέκδοτου με τον λαγό: Λέμε και καμιά… υπερβολή να περνά η ώρα. Από την άλλη, εξακολουθούν να υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και ζητούν να τους ψηφίσουμε για να μας οδηγήσουν σ’ αυτόν, όμως φαίνεται πλέον πως αποτελούν απολιθώματα του παρελθόντος ή γραφικές περιπτώσεις.

Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, τα κόμματα, έχοντας ελάχιστα περιθώρια να κινηθούν σε… παραδοσιακούς δρόμους, προσπάθησαν να αναδείξουν -ή, καλύτερα, να εφεύρουν- νέες διαχωριστικές γραμμές, προκειμένου να δώσουν το δικό τους πολιτικό στίγμα, κυρίως όμως να «μαντρώσουν» τους ψηφοφόρους τους.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιες ήταν αυτές οι γραμμές;

Η μια προσπάθησε να διαχωρίσει το παλιό από το νέο. Εννοείται πως εκείνοι που τη χρησιμοποιούν τοποθετούν τους εαυτούς τους στο νέο, αφού το παλιό, πέραν τού ότι είναι εξ ορισμού ξεπερασμένο, ευθύνεται και για το κατάντημα της χώρας.

Μια δεύτερη διαχωρίζει τους… συνεργάσιμους από τους… μοναχοφαγάδες. Εκείνοι που τη χρησιμοποιούν προβάλλουν ως αξιοσημείωτο προσόν τους τη βούληση, αλλά και τη δυνατότητα συνεργασίας, «διαβάζοντας» και το εκλογικό αποτέλεσμα που αναμένεται να καταγράψει την επιθυμία των ψηφοφόρων για κάτι τέτοιο.

Στην κατηγορία αυτή έχουμε τόσο εκείνους που επιθυμούν να ηγηθούν των όποιων μετεκλογικών συμπράξεων, όσο και τους άλλους που θέλουν να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι αποτελούν τον καλύτερο εγγυητή για τη στροφή μιας τέτοιας σύμπραξης σε «ρεαλιστική» ή σε «προοδευτική» πορεία.

Είπαμε. [Συνοψίζω και πάω παρακάτω.] Πιστή αλλά και φιλολαϊκή εφαρμογή του μνημονίου και μετεκλογικές συνεργασίες είναι τα δύο κύρια χαρακτηριστικά -οι υποσχέσεις των κομμάτων- κατά την προεκλογική περίοδο που διανύουμε.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι μια ιδιαίτερη νότα στο παρόν κλίμα δίνουν και τα τηλεοπτικά διαφημιστικά μηνύματα κάποιων κομμάτων που έχουν (τα μηνύματα, συνεπώς και τα κόμματα;) έντονο το στοιχείο του αυτοσαρκασμού.

Θυμίζω ότι ο αυτοσαρκασμός είναι κύριο γνώρισμα εκείνων που διαθέτουν μεγάλη αυτοπεποίθηση, αλλά και το έσχατο καταφύγιο όσων δεν διαθέτουν άλλα περιθώρια αξιοπρέπειας για χάσιμο. Σατιρίζεις κάποιο «κουσούρι» σου, όταν δεν φοβάσαι να το κρύψεις, ξέροντας ότι αντισταθμίζεται από πολλά άλλα πλεονεκτήματα, ή όταν ξέρεις ότι θα το ανακαλύψουν –το έχουν κάνει ήδη, σε έχουν πάρει είδηση- οπότε μετατρέπεις την ανάγκη σε φιλοτιμία και το ρίχνεις στο καλαμπουράκι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

[Κοντεύουμε να ολοκληρώσουμε το πρώτο μέρος.]

Ένα τελευταίο χαρακτηριστικό της ιδιαίτερης αυτής προεκλογικής περιόδου είναι η επανεμφάνιση των ντιμπέιτ. Το μόνο όμως που έχουν να προσθέσουν στον δημόσιο βίο είναι η επιβεβαίωση της κυριαρχίας των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων, από τους οποίους δέχονται να «ανακριθούν» κοτζάμ πολιτικοί αρχηγοί.

Και εδώ βρίσκεται μια μεγάλη αντίφαση. Ακόμη και εκείνοι που κατηγορούν όχι μόνο τα κανάλια αλλά και τους συγκεκριμένους δημοσιογράφους για προκατειλημμένη στάση εναντίον τους, ακόμη και εκείνοι που δεν σταματούν να ισχυρίζονται ότι αυτοί δεν εξυπηρετούν την ενημέρωση αλλά τα συμφέροντα των εργοδοτών τους και (κρυφών ή φανερών) οικονομικών κύκλων, δέχονται να στηθούν απέναντί τους και να δεχθούν τις ερωτήσεις τους.

Τι άλλο από την πλήρη παράδοση σημαίνει αυτό;

[Αμάν! Θα χρειαστώ και άλλη κόλλα. Δεν πειράζει ευτυχώς έχουμε χρόνο.]

Βγάλτε μια κόλλα χαρτί! 

150915 ΕΞΑΙΡΕΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Με αφορμή ένα επεισόδιο…

Το περιστατικό θεωρείται ασήμαντο, για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι αφορά πολύ λίγους και, αν δεν το «σήκωναν» κάποια σάιτ, θα περνούσε εντελώς απαρατήρητο.

Ο δεύτερος είναι πως τέτοια περιστατικά θεωρούνται τόσο συνηθισμένα στην ελληνική πραγματικότητα, που, αληθινά, καταντούν ασήμαντα.

Τότε, γιατί ασχολούμαστε μαζί του;

Ασχολούμαστε επειδή εμείς το κρίνουμε ως πάρα πολύ σοβαρό, όχι αυτό καθαυτό, αλλά ως παράδειγμα συμπεριφοράς που έχει γίνει κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία και, επιτρέψτε μου να πω, στο τμήμα της εκείνο που αυτοχαρακτηρίζεται Αριστερά.

Η συμπεριφορά αυτή έχει δυο όψεις.

Η πρώτη, η πιο «λαϊκή», μπορεί να περιγραφεί με τη γνωστή φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» Η δεύτερη, η πιο «πολιτική», περιγράφεται με μια παράφραση: «νόμος είναι το δίκιο εκείνων που φωνάζουν»!

Και στις δυο περιπτώσεις συναντάμε την ίδια ακριβώς επιδίωξη. Την εξαίρεση από το νόμο.

Γιατί;

Γιατί, έτσι! Δεν το είπαμε προηγουμένως; Είτε γιατί εμείς είμαστε ξεχωριστή περίπτωση και πρέπει να εξαιρεθούμε, είτε γιατί πιστεύουμε ότι ο νόμος, όταν στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά μας, είναι απλώς… παράνομος και δεν πρέπει να ισχύει.

Ας έρθουμε όμως στο περιστατικό που έγινε αφορμή για τη σημερινή μας κουβέντα και μετά συνεχίζουμε τις γενικόλογες παρατηρήσεις.

Στη Θεσσαλονίκη, η διακομματική επιτροπή του Δήμου, πήρε απόφαση (νομίζω ομόφωνη, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα) να μην δίνονται για συγκεντρώσεις κάποιοι συγκεκριμένοι χώροι. Ο πεζόδρομος της Αγίας Σοφίας, η πλατεία Αριστοτέλους και ο χώρος μπροστά από τον Λευκό Πύργο.

Η λαϊκή Ενότητα, γνωρίζοντας την απόφαση, ζήτησε να πραγματοποιήσει τη συγκέντρωσή της… «στον Πύργο τον Λευκό» και φυσικά εισέπραξαν άρνηση. Τους ζητήθηκε να σεβαστούν την απόφαση και να πάνε λίγα μέτρα παρακάτω, στο Βασιλικό Θέατρο ή στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όμως αυτοί δεν ήθελαν να ακούσουν κουβέντα για αλλαγή της θέσης και ζήτησαν και τα ρέστα.

Αποτέλεσμα; Ο δήμαρχος, αφού τους εξήγησε πως δεν μπορεί να παρανομήσει και να δώσει τη συγκεκριμένη άδεια, αφού τους υπέδειξε διπλανούς χώρους για τη συγκέντρωσή τους, αφού τους τόνισε πως η παραπέρα συζήτηση δεν έχει νόημα και πως άδικα σπαταλούν το χρόνο του, αφού τους ζήτησε πολλές φορές να αποχωρήσουν, στο τέλος τους είπε «πάρτε δρόμο».

Το άλλο πουλάκι:

Δεύτερο αποτέλεσμα;

«Σε καταγγελία εναντίον του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη προέβη η υποψήφια βουλευτής της Λαϊκής Ενότητας Δέσποινα Χαραλαμπίδου, επειδή ο δήμαρχος αρνείται να παραχωρήσει την πλατεία του Λευκού Πύργου για την πραγματοποίηση της κεντρικής προεκλογικής συγκέντρωσης του κόμματος με ομιλητή τον Παναγιώτη Λαφαζάνη».

«Ήρθαμε να κάνουμε διάβημα διαμαρτυρίας στον δήμαρχο κ. Μπουτάρη. Πέρα από την απαγόρευση, θέλουμε να καταγγείλουμε την πολύ άσχημη συμπεριφορά του κυρίου δημάρχου απέναντι στα μέλη και τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας, μια συμπεριφορά που φεύγει από τα όρια της προσβολής και πάει πολύ παραπέρα. Θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός», δήλωσε στους δημοσιογράφους η κ. Χαραλαμπίδου.

Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι!

Είναι η περίπτωση που σας είπαμε πριν. Ο νόμος, οι διατάξεις, οι αποφάσεις πρέπει να ισχύουν για όλους τους άλλους, εκτός από εμάς. Εμείς έχουμε δικό μας νόμο, εκείνο που νομίζουμε εμείς σωστό και μάλιστα έχουμε έναν εντελώς ιδιαίτερο τρόπο να το διεκδικούμε: Τον τσαμπουκά και τις καταγγελίες. Αν δεν περάσει ο πρώτος, συνεχίζουμε με τις δεύτερες.

Για να καταλάβετε πόσο δίκιο έχουν οι καταγγέλλοντες, σκεφθείτε λίγο το εξής σενάριο: Υποθέστε ότι πήγε η Χρυσή Αυγή και ζήτησε τον ίδιο χώρο για συγκέντρωση και ο δήμαρχος τον παραχώρησε. Φαντάζεστε τι θα άκουγε για την «αυθαίρετη και παράνομη» απόφασή του, τι θα του έσουρναν για τα «κρυφοφασιστικά» του αισθήματα και πόσες καταγγελίες θα έπεφταν για την «μοναρχική συμπεριφορά» του να αγνοεί τα συλλογικά όργανα;

Βλέπετε; Το πρώτο που ρωτάτε κι εσείς είναι «καλά, βάζεις Χρυσή Αυγή και Λαϊκή Ενότητα στο ίδιο τσουβάλι;»

Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι αν οι νόμοι πρέπει να ισχύουν για όλους και χωρίς διακρίσεις, ή αν ο καθένας που θεωρεί ότι αδικείται μπορεί να ζητά να εφαρμόζονται κατά περίπτωση, με τη δική του περίπτωση πάντοτε να αποτελεί προκλητική εξαίρεση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι η ίδια ιστορία…

Από την παράκαμψη στην ουρά και την αποφυγή της θητείας, μέχρι το σβήσιμο της κλήσης και την αποφυγή του υποβιβασμού της ομάδας, ο καθένας ως άτομο ή η κάθε «συλλογικότητα» ζητά να αποτελέσει ξεχωριστή περίπτωση, να εξαιρεθεί, να διαφύγει, να μην ισχύσει γι’ αυτόν ό,τι ισχύει για όλους τους άλλους…

Πολλές φορές η νοοτροπία αυτή ντύνεται με ιδεολογικό μανδύα, ζητάμε την εξαίρεση από το νόμο στο όνομα ενός ανώτερου δίκιου, ή κάποιων υψηλών ιδεών που δεν πρέπει να συγχέονται με άλλες ταπεινές και δεν πρέπει να περιορίζονται από κανενός είδους φραγμούς -άρα και νόμους.

Παραβλέπω και αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η απαίτηση για εξαίρεση είναι εσκεμμένη, προκειμένου να δημιουργηθεί σχετικός ντόρος ή/και να προκληθούν επεισόδια. (Να, ας πούμε, εμείς συζητάμε τώρα για την συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας.) Στο αυτονόητο ερώτημα του Μπουτάρη γιατί δεν κάνουν τη συγκέντρωσή τους κάπου αλλού, η απάντηση ήταν «θέλουμε να έχουμε φόντο τον Λευκό Πύργο»!

 

Γιατί έτσι θέλουμε! 

150914 ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος ενοχλείται;

Στη μεταπολιτευτική κοινωνία πολλά πράγματα άλλαξαν. Είδαμε θεσμούς να καταρρέουν, αξίες να χάνονται, συνθήματα να αλλάζουν, πρόσωπα να ανεβαίνουν ψηλά για να κατακρημνιστούν απότομα….

Μία «αξία» παρέμεινε σταθερή και πάνω από οτιδήποτε άλλο: το παιδί!

Όχι το παιδί γενικώς, η παιδική ηλικία δηλαδή, αλλά, πολύ συγκεκριμένα, το παιδί το δικό μας, το καμάρι μας, το μονάκριβό μας (έστω κι αν έχει άλλα πέντε αδέλφια), αυτό με το οποίο επιδιώκουμε την εκπλήρωση των πιο κρυφών απωθημένων μας.

Όλα για το παιδί! Τα πάντα επιτρέπονται, τίποτε δεν είναι κακό ούτε ντροπή, όταν πρόκειται για το παιδί μας. Θα μου πείτε αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Από την εποχή ακόμη του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου βλέπαμε ταινίες τού τύπου «έμεινα παρθένα για το παιδί μου», όμως τότε το παιδί, παραπεταμένο και περιφρονημένο γενικώς, αποτελούσε άλλοθι μόνο για κάποιες απελπισμένες μητέρες.

Εκεί εξάλλου βρισκόταν και το «δράμα» τής υπόθεσης. Στο δίλημμα, την «απορία» της πρωταγωνίστριας (και, μέσω αυτής, του θεατή), αν το παιδί αξίζει οποιαδήποτε θυσία ή μπορεί να δικαιολογήσει (να γίνει άλλοθι για) οποιαδήποτε συμπεριφορά. Σήμερα, τέτοιου είδους υποθέσεις φαίνονται αστείες, αφού, όπως είπαμε, τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την υπέρτατη αξία, το παιδί.

Αιτία του φαινομένου η διαστρεβλωμένες παιδαγωγικές αλήθειες που άρχισαν να καταφθάνουν στη χώρα μας με την μεταπολίτευση, καθώς και μια οικονομική άνθηση, η οποία έφερε και μεγάλη κοινωνική κινητικότητα, με αποτέλεσμα το παιδί μας να μπορεί, μέσω των δικών μας χρημάτων, να γίνει αυτό που δεν μπορέσαμε εμείς.

Ας τα δούμε καλύτερα.

Η παρεξηγημένη παιδαγωγική ελευθερία (μην πληγωθεί το παιδί και του δημιουργηθούν τραύματα) οδήγησε στη… «δικτατορία των ανηλίκων», οι οποίοι κατέστησαν υποχείριά τους όχι μόνο τους γονείς τους, αλλά και κάθε ενήλικα που ερχόταν σε επαφή μαζί τους. Από παππούδες και γιαγιάδες, μέχρι δασκάλους και καθηγητές, η συμπεριφορά όλων καθορίζονταν από την παράφραση του παλιού εμπορικού θέσφατου: το παιδί έχει πάντα δίκιο.

Γιατί όμως χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο; Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.

Συγχρόνως, το παιδί προορίζεται να γίνει ό,τι πιο σημαντικό για τη ζωή ημών των γονέων: αυτό που δεν μπορέσαμε να γίνουμε εμείς! Με οποιοδήποτε κόστος, όχι μόνον οικονομικό. Για να το κατορθώσουμε αυτό ξεκινάμε από τον υπερπροστατευτισμό και καταλήγουμε στη χειραγώγηση και κάπου εδώ αρχίζουν οι μεγάλες δυσκολίες.

Το δράμα των γονιών έχει πολύ εξελιγμένο σενάριο: Πώς να χειραγωγήσεις ένα πλάσμα που το έχεις εκπαιδεύσει να σε καταδυναστεύει, κάνοντας πάντοτε το δικό του; Η απάντηση είναι εύκολη, μόνο όμως στη θεωρία: τον πείθεις ότι αυτό που θέλεις εσύ είναι για το καλό του, ή φροντίζεις να ταυτιστούν οι δικές του επιλογές με τις δικές σου.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί τα λέμε όλα αυτά;

Σας θυμίζω πως, εκτός από προεκλογική περίοδος, είναι και περίοδος που αρχίζουν τα σχολεία. Μάλιστα, ειδικά φέτος, κατά ένα παράξενο τρόπο, αυτά τα δυο μοιάζουν να έχουν κάποια συνάφεια. Ο λόγος; Το παιδί του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού του πρώτου (δημοσκοπικά) κόμματος πάει στο σχολείο. Σε ένα ιδιωτικό σχολείο!

Το γεγονός θα ήταν χωρίς σημασία και θα περνούσε απαρατήρητο, αν ο περί ου ο λόγος αρχηγός δεν προέρχονταν από τον χώρο της Αριστεράς (όπως την εννοεί ο καθένας) και δεν είχε υπάρξει ο ίδιος ένας μαθητής – καταληψίας που αγωνίστηκε να αλλάξει το δημόσιο σχολείο. «Πού ήσουν νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος», θα μου πείτε, όμως αυτό ισχύει για όλη την πολιτική σταδιοδρομία του κυρίου Τσίπρα, γιατί να σχολιαστεί ειδικά αυτό;

Και όμως, όχι μόνο σχολιάστηκε, αλλά έγινε και σπουδαίο θέμα, απασχόλησε πολλούς και ανάγκασε κι εμάς να το φέρουμε στη σημερινή μας κουβέντα. Όπως συνηθίζουμε όμως από μια κάπως διαφορετική οπτική.

Είναι δικαιολογημένες οι αντιδράσεις στη επιλογή αυτή της οικογένειας Τσίπρα για το παιδί τους; (Ας με συγχωρέσει η κυρία Περιστέρα Μπαζιάνα γι’ αυτό το «οικογένεια Τσίπρα», όμως είμαι κάπως παλαιών αρχών σ’ αυτή τα ζητήματα.)

Ένα παλιό πολιτικό ανέκδοτο έλεγε πως, όταν κάποτε συνάντησαν τον Λένιν να ταξιδεύει πρώτη θέση με το τρένο και το σχολίασαν αρνητικά, αυτός απάντησε πως «ο στόχος της επανάστασης δεν είναι να καταργηθεί η πρώτη θέση, αλλά να γίνουν όλες οι θέσεις σαν την πρώτη»! Φαντάζομαι όμως πως το όραμα και το πρόγραμμα του κυρίου Τσίπρα δεν είναι να γίνουν όλα τα σχολεία ιδιωτικά, αλλά εξίσου καλά με εκείνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μέχρι τότε…

Μέχρι τότε οι γονείς του μικρού Ορφέα-Ερνέστο (φαντάζομαι δεν κλίνεται) έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν ό,τι θα έκαναν όλοι εκείνοι που τους κατακρίνουν: Αυτό που θεωρούν καλύτερη επιλογή για το παιδί τους. Όποιος νομίζει ότι θα έκανε κάτι διαφορετικό, ότι θα επέλεγε κάτι «δεύτερο», κατώτερο των δυνατοτήτων του, για το δικό του παιδί, ας βγει να μιλήσει. Πόσοι όμως θα το έκαναν αυτό.

Είμαι σίγουρος ότι ο Αλέξης Τσίπρας μπήκε στον πειρασμό. Οπωσδήποτε θα είπε στην Περιστέρα «μήπως να το γράψουμε καλύτερα στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς, για να μην μας κράξουν –είναι και προεκλογική περίοδος».

Είμαι όμως εξίσου σίγουρος ότι εκείνη του απάντησε «το κράξιμο να το σκεφτόσουν, όταν υπέγραφες το μνημόνιο, όχι τώρα που πρόκειται για το μέλλον του παιδιού».

Και, όπως ήταν φυσικό, εκείνος υποχώρησε.

150911 ΝΙΚΗΦΟΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Νενικήκαμεν!

Φαίνεται πως το έχει η μοίρα μας να μη συμφωνούμε σε αυτό το θέμα. Βλέπετε, ακόμη δεν έχουμε καταλήξει οριστικά ούτε στο ποιος ήταν ο μαραθωνοδρόμος αγγελιοφόρος που μετέφερε το μήνυμα της νίκης. Ήταν ο Φειδιππίδης ή ο Ευκλής;

Άσε που δεν γνωρίζουμε και ποια ακριβώς ήταν η τελευταία του φράση. Νενικήκαμεν, ή χαίρετε νικώμεν;

Δεν είναι τυχαίο πως από τα αρχαία χρόνια μας κυνηγά αυτή η κατάρα, να μην μπορούμε να συμφωνήσουμε σε τίποτε. Ο καθένας έχει την άποψή του, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή, ακόμη και σε πράγματα που μπορούν, υποτίθεται, να μετρηθούν, πόσο μάλλον σε άλλα που είναι τελείως υποκειμενικά.

Σκεφθείτε λίγο ότι στις φοιτητικές εκλογές έβγαιναν επί χρόνια τόσα αποτελέσματα όσες ήταν και οι φοιτητικές παρατάξεις που έπαιρναν μέρος σ’ αυτές. Δεν γνωρίζω τι γίνεται σήμερα, έπαψα να παρακολουθώ, αν κρίνω όμως από την πρεμούρα κάποιων να μην ισχύσει η ηλεκτρονική ψηφοφορία που θα έλυνε τέτοια (και τέτοια) προβλήματα, τότε μάλλον το φαινόμενο ζει και βασιλεύει.

Για τον ίδιο λόγο δεν παρακολουθώ και τις τηλεοπτικές «μονομαχίες», τα γνωστά ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών. Είναι ανόητο να παρακολουθείς κάτι που δεν είναι αυτό που λέει και για το οποίο όλοι όσοι παίρνουν μέρος βγάζουν τα δικά ο καθένας το δικό του «αποτέλεσμα».

Έτσι έγινε και αυτή τη φορά. Αν τους ρωτήσεις όλοι είναι βέβαιοι πως η «νίκη» πήγε με το μέρος τους, πως συνέτριψαν τους αντιπάλους οι οποίοι έχασαν τα λόγια τους, ενώ ο δικός τους τα είπε νεράκι. Ξεχνούν ότι το νόημα τέτοιων ντιμπέιτ είναι ένας ακόμη τρόπος να ενημερωθούν προεκλογικά οι πολίτες. Ή μήπως δεν είναι;

Μήπως όλα γίνονται ακριβώς για να μην υπάρξει ενημέρωση, αλλά ένα παιχνίδι εντυπώσεων; Μήπως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που οι περίφημες διακομματικές επιτροπές αποφασίζουν να στηθεί έτσι, με τέτοιους όρους, το παιχνίδι; Ποιος θα κερδίσει όχι την ουσία, αλλά τις εντυπώσεις;

Ξέρετε ποιο είναι το ειρωνικό; Όλοι γνωρίζουν τι θα γίνει, όλοι αγωνίζονται για να στηθεί έτσι ακριβώς, όλοι το παρακολουθούν και, στο τέλος, όλοι γκρινιάζουν γιατί έγινε… αυτό που ήθελαν από την αρχή! Τι  περίμεναν δηλαδή; Αφού δημιουργηθεί ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και αφού οργανωθούν με κάθε λεπτομέρεια οι παράλληλοι μονόλογοι, να προκύψει ένα θεαματικό αποτέλεσμα «μάχης»;

Τώρα, θα μου πείτε, εσύ σχολιάζεις κάτι που δεν παρακολούθησες;

Αυτό ακριβώς κάνω. Απολογούμαι γιατί δεν το παρακολούθησα και σχολιάζω εκείνους που έχασαν τρεις ώρες ακούγοντας πράγματα που ήξεραν από πριν, για να καταλήξουν σε συμπεράσματα προδιαγεγραμμένα.

Το άλλο πουλάκι:

Ας σχολιάσουμε τους σχολιαστές.

Πολύ νωρίς το επόμενο πρωί, ακούγοντας το κρατικό ραδιόφωνο, κατάλαβα πολύ καλά πόσο ανούσια πέρασαν το βράδυ τους οι τηλεθεατές.

Ξέρετε ποιος ήταν ο νικητής, κατά τους σχολιαστές δημοσιογράφους της ΕΡΑ 1; Κρατηθείτε: ήταν η ΕΡΤ! Μάλιστα! Καμάρωναν που οι περισσότεροι τηλεθεατές επέλεξαν το δικό τους κανάλι για να παρακολουθήσουν το ντιμπέιτ, παρόλο που όλα τα κανάλια έδειχναν ακριβώς το ίδιο πράγμα.

«Προτίμησαν το αυθεντικό από τις απομιμήσεις», είπε κάποιος καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι. Βέβαια, μετά, επισήμαναν πως η ΕΡΤ ήταν η μόνη που έβγαζε χρονόμετρο στην οθόνη, επομένως κάποιος μπορούσε να παρακολουθήσει με κάπως μεγαλύτερο ενδιαφέρον τη διαδικασία… «παραβίασης από όλους του συμφωνημένου χρόνου», όπως χαρακτηριστικά είπαν.

Επιπλέον, βρήκαν την ευκαιρία να ευλογήσουν τα γένια τους λέγοντας ότι από το ντιμπέιτ αποδείχθηκε πόσο χρήσιμη είναι η ΕΡΤ και πόσο σωστά έγινε που επαναλειτούργησε (και επαναπροσλήφθηκαν οι ίδιοι), αφού «μόνο η κρατική τηλεόραση μπορεί να διοργανώνει τέτοιου είδους κρίσιμα γεγονότα». Όπως ακριβώς σας τα λέγαμε κι εμείς χθες, δηλαδή.

Άντε να βγάλεις άκρη!

Λες και χρειάζονται οι δεν ξέρω κι εγώ πόσοι περιφερειακοί σταθμοί της ΕΡΤ, με τους ένας Θεός ξέρει πόσους υπαλλήλους, προκειμένου να γίνει ένα σωστό ντιμπέιτ.

Καταλάβατε; Αφού κατηγόρησαν όλη τη διαδικασία, αφού μας είπαν ότι είναι χωρίς νόημα για τους πολίτες, στο τέλος φούσκωσαν από καμάρι που αυτοί και μόνο αυτοί θα μπορούσαν να διοργανώσουν κάτι τέτοιο!

Για να μην πω το άλλο. Κατέκριναν το γεγονός ότι υπήρχαν πολλοί δημοσιογράφοι, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύς χρόνος με τις ερωτήσεις τους, αλλά παραπονέθηκαν που δεν υπήρχε και ένας δικός τους συνάδελφος, της ΕΡΤ δηλαδή, ο οποίος να μπορεί και αυτός να υποβάλλει ερωτήσεις. Πέρα από τον συντονιστή!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καλά είπες. Πού να βγάλεις άκρη;

Τώρα όλοι περιμένουμε το επόμενο ντιμπέιτ με την ίδια λαχτάρα που τα παιδιά περίμεναν τον σημερινό Αγιασμό στα Σχολεία.

Κυκλοφόρησε, μου άρεσε και σας το μεταφέρω:

-         Τι θα βάλεις στον Αγιασμό;

-         Τα κλάματα!

Δεν αναφέρεται αν ο διάλογος είναι μεταξύ μαθητών ή εκπαιδευτικών –θα μπορούσε να ισχύει και το ένα και το άλλο. Πάντως κάτι οι εκλογές, κάτι το ντιμπέιτ, δεν μας έμεινε καιρός να σχολιάσουμε το γεγονός πως σήμερα ξεκινά μια από τις χειρότερες, οργανωτικά, σχολικές χρονιές των τελευταίων ετών.

Γεγονός που αποδεικνύει ότι, πέρα από τις οικονομικές δυσκολίες, πέρα από τις γνωστές ευθύνες των άλλων, πρέπει κι εσύ να μπορείς στοιχειωδώς να μοιράσεις δυο γαϊδουριών άχυρο. Πράγμα που δεν το μπορούν όλοι και ίσως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι αρέσκονται (και βολεύονται;) στα μεγάλα λόγια και τις εξαγγελίες.

 

Αρχίσαμε!