151208 ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

«Του νόου ασμπέτε»!

Ποιος δεν θυμάται την καταπληκτική κωμωδία «ο Κατεργάρης», του Γιάννη Δαλιανίδη, σε σενάριο του ίδιου και του Νίκου Τσιφόρου;

Να μια χαρακτηριστική σκηνή με την Κατερίνα Γιουλάκη (Τούλα) και τη Νόρα Βαλσάμη (Εύα), από την οποία εμπνευστήκαμε το σημερινό μας θέμα:

- Να δεις που ο αδελφός σου θα γίνει έξω φρενών, με το πάρτυ που θα κάνεις απόψε.
- Αχ, Τούλα μου... εσύ ζεις έναν αιώνα πίσω. Δεν είναι πάρτυ. Τα πάρτυ πάνε... τελειώσανε. Τώρα πια δε λέγονται πάρτυ.
- Άλλαξαν όνομα;
- Μάλιστα. Τώρα λέγονται «του νόου ας μπέτερ».
- Τι είν’ αυτό; Μάρκα ουίσκι;
- Καλέ τι ουίσκι; «Του νόου ας μπέτερ», σημαίνει «να γνωριστούμε καλύτερα». Μαζεύονται οι νέοι, χορεύουν, πίνουν, φλερτάρουν... κι έτσι γνωρίζονται καλύτερα.
- Πού γνωρίζονται, μωρέ Εύα μου; Στο σκοτάδι; Εδώ με τα φώτα και την παθαίνουμε. Άσε λοιπόν αυτό το μπίτερ λέμον, γιατί μαζί μου θα τα βάλει πάλι ο αδελφός σου.
- Καλέ ποιο μπίτερ λέμον; «Του νόου ας μπέτερ» σου είπα!
- Ναι, αυτό το ασμπέτε. Με μένα θα τα βάλει... Άσε πια αυτά τα έξοδα του ασμπέτε. Ποιος θα τα πληρώσει;

Δεν είναι βέβαια μόνο αυτός ο διάλογος η πηγή της έμπνευσής μας, είναι ότι μπήκαμε πλέον για καλά και βαδίζουμε ήδη στον «Μαύρο Δεκέμβρη».

Μη μου πείτε ότι δεν γνωρίζετε τον «Μαύρο Δεκέμβρη»; Μένω κατάπληκτος! Σε άλλα κι άλλα σας βρίσκω πολύ ενημερωμένους.

Ας το πάρει το ποτάμι: Ο «Μαύρος Δεκέμβρης», λοιπόν, είναι «μια εκστρατεία δράσης, η οποία θα αποτελέσει τον πυροκροτητή για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης, μέσα και έξω από τις φυλακές».

Είναι μια προσπάθεια «να δημιουργηθεί, μέσω της πολύμορφης και πολυεπίπεδης αναρχικής δράσης, μια άτυπη πλατφόρμα συντονισμού, στη βάση της οποίας θα συσπειρωθεί η ανατρεπτική ώθηση. Μια αρχική απόπειρα άτυπου συντονισμού της αναρχίας, πέρα από τα προκαθορισμένα πλαίσια, η οποία φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τη συγκεκριμένη εμπειρία αγώνα, ώστε να θέσει σε κίνηση ανατρεπτικές προτάσεις και στρατηγικές αγώνα».

Το άλλο πουλάκι:

Τι σχέση έχει όλο αυτό με το… «ασμπέτε»;

Έχει και παραέχει, διότι στόχος –κύριος στόχος- του «Μαύρου Δεκέμβρη» είναι το… «ασμπέτε»! Ακούστε και θα με καταλάβετε:

Ο «Μαύρος Δεκέμβρης», λέει το κείμενο από το οποίο σας διαβάζω, πρέπει να γίνει «ένας μήνας συντονισμένων δράσεων, με σκοπό να γνωριστούμε μεταξύ μας».

Ωραίο δεν ακούγεται; Σκέτο… «ασμπέτε»! Ποιοι όμως να γνωριστούμε και με ποιον ακριβώς τρόπο; Ήδη θα σχηματίσατε μια γεύση από όσα σας διάβασα για τον «πυροκροτητή». Ακούστε τώρα τι περιλαμβάνει το κυρίως μενού του καλέσματος:

«Να κατέβουμε στον δρόμο για να σπάσουμε τις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων, να καταλάβουμε σχολεία, πανεπιστήμια και δημαρχεία, να μοιράσουμε κείμενα που θα διαδίδουν το μήνυμα της ανταρσίας, να βάλουμε εμπρηστικούς μηχανισμούς σε φασίστες και αφεντικά, να κρεμάσουμε πανό σε αερογέφυρες και κεντρικές λεωφόρους, να πλημμυρίσουμε τις πόλεις με αφίσες και τρικάκια…»

«…Να ανατινάξουμε σπίτια πολιτικών, να πετάξουμε μολότοφ στους μπάτσους, να γεμίσουμε τους τοίχους με συνθήματα, να σαμποτάρουμε την ομαλή ροή εμπορευμάτων μέσα στα Χριστούγεννα, να λεηλατήσουμε τις βιτρίνες της αφθονίας, να πραγματοποιήσουμε δημόσιες εκδηλώσεις και να ανταλλάξουμε εμπειρίες και σκεπτικά γύρω από διάφορες θεματικές αγώνα».

Θα σταματούσα εδώ, γιατί νομίζω πως καταλάβατε ήδη το πνεύμα. Συνεχίζω όμως λίγο ακόμη για έναν λόγο που θα σας τον εξηγήσω αμέσως μετά:

«Να συναντηθούμε στα στενά της πόλης και να ζωγραφίσουμε με στάχτες πάνω στα άσχημα κτήρια των τραπεζών, των αστυνομικών τμημάτων, των πολυεθνικών, των στρατοπέδων, των τηλεοπτικών στούντιο, των δικαστηρίων, των εκκλησιών, των φιλανθρωπικών ομίλων».

Διατήρησα τη σύνταξη και την ορθογραφία του κειμένου και θέλω να σταθώ σε εκείνο το «κτήρια» που είναι γραμμένο μη ήτα, όπως δηλαδή είναι και το σωστό. Λίγοι άνθρωποι το γράφουν έτσι. Στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας «Καλημέρα κυρα-Γη», που εκδίδει η Οικολογική Κίνηση Δράμας, υπάρχει ένα κείμενο που μιλά για τη σωστή ορθογραφία της λέξης.

Γράφτηκε με αφορμή την ονομασία του σπιτιού που αγόρασε και ανακαίνισε η Οικολογική Κίνηση σε «Κτήριο Κυριάκος Δοματζόγλου» και τις κάποιες ενστάσεις που προκάλεσε η ορθογραφία της σχετικής επιγραφής.

Λέτε να διαβάζουν «Καλημέρα κυρα-Γη» οι συντάκτες του καλέσματος στον «Μαύρο Δεκέμβρη»;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εγώ δεν διαφωνώ εντελώς!

Μου άρεσε εκείνο το «… να λεηλατήσουμε τις βιτρίνες της αφθονίας». Κάπως έτσι έγινε και πριν από επτά χρόνια, τον περίφημο Δεκέμβρη του 2008, όταν υπέστησαν ζημιές 453 επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας, 37 από τις οποίες καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Δεν σας είπα όμως ποιος είναι αυτός που μας καλεί στον «Μαύρο Δεκέμβρη». Θυμόσαστε εκείνο το καλό παιδί, τον Νίκο Ρωμανό, που συνελήφθη να ληστεύει μια τράπεζα και βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα; Θυμόσαστε πώς ξεσηκώθηκε όλος ο πολιτισμένος κόσμος των δικαιωμάτων, όταν ζήτησε να παίρνει άδειες από τη φυλακή, προκειμένου να πηγαίνει στο ΤΕΙ της Αθήνας και να σπουδάζει… Διοίκηση Επιχειρήσεων;

Φαντάζομαι κατάλαβαν όλοι τώρα τι είδους επιχειρήσεις θέλει να διοικεί και ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που ζητούσε τις άδειες εξόδου από τη φυλακή. Δεν ήθελα ούτε να σπουδάσει, ούτε ανάσες ελευθερίας, όπως έλεγε τότε. Ασμπέτε ήθελε το παιδί.

Δεν τελειώσαμε όμως.

Επέτειοι!

151207 ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έτυχε να το «ζήσω» πρόσφατα.

Είδα από κοντά την αγωνία ενός φίλου να συντάξει σωστά και με όλους τους τύπους τη δήλωση περιουσιακής κατάστασης ή «πόθεν έσχες» όπως είναι ευρύτερα γνωστή.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο άνθρωπος, λόγω της συμμετοχής του σε μια επιτροπή διαγωνισμών της Ενιαίας Σχολικής Επιτροπής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ενός μικρού περιφερειακού Δήμου, όπου συμμετέχουν και απλοί πολίτες, ενημερώθηκε στην αρχή του έτους εγγράφως ότι είναι υποχρεωμένος να υποβάλει δήλωση περιουσιακής κατάστασης.

Στην αρχή το είδε χαλαρά. Δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το θέμα, καθότι έλλην πολίτης και καθότι το έγγραφο της ειδοποίησης τον ενημέρωνε ότι η υποβολή της δήλωσης μπορεί να γίνει εντός τριών μηνών από την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας υποβολής φορολογικών δηλώσεων.

Φέτος, όπως θυμάστε, οι φορολογικές δηλώσεις… «πήραν παράταση» μέχρι το τέλος Αυγούστου. Έτσι ο φίλος άρχισε να ενδιαφέρεται για τη δήλωση πόθεν έσχες μετά την… παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου, θεωρώντας ότι και πάλι νωρίς το κάνει.

Για όσους δεν γνωρίζετε, σας ενημερώνω ότι η δήλωση αυτή δεν μπορεί να γίνει ηλεκτρονικά, παρά μόνον χειρόγραφα και το έντυπο που συμπληρώνει ο υπόχρεος πρέπει να πάει να το καταθέσει ο ίδιος ή να το ταχυδρομήσει σε κάποια διεύθυνση στην Αθήνα.

Ο φίλος λοιπόν τα κατέβασε από την επίσημη ιστοσελίδα της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, όπως του υποδείκνυε το έγγραφο της ειδοποίησης και κάπου εκεί άρχισε να αγχώνεται.

Διότι, και μόνο τον τίτλο αυτής της «Αρχής» να διαβάσεις, κάτι σε πιάνει. Τι πάρε δώσε μπορεί να έχει ένας φιλήσυχος πολίτης, που τον έβαλαν σε μια επιτροπή γιατί δεν προσφέρονταν κανένας άλλος, με την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες;

Προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του πόσο καλό είναι να υπάρχουν τέτοιες Αρχές, προκειμένου να πιάνουν εκείνους που βάζουν χέρι σε δημόσιο χρήμα, ή εκείνους που πλουτίζουν παράνομα. Του εξήγησα πως η δική του υποχρέωση να υποβάλει δήλωση είναι μια… παράπλευρη απώλεια στον πόλεμο κατά της διαφθοράς!

Το άλλο πουλάκι:

Ωραίο, έτσι;

Πού να το καταλάβει ο φίλος!

Αυτός άρχισε να ψάχνει όλες τις λεπτομέρειες του εντύπου, όχι γιατί είχε να κρύψει κάτι, αλλά από φόβο μήπως του ξεφύγει καμιά υποσημείωση και βρεθεί ένοχος χωρίς να το καταλάβει.

Για παράδειγμα, έπρεπε να δηλώσει τα ακριβή ποσά που είχε σε καταθέσεις την 31^η Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους, τόσο στου δικούς του λογαριασμούς όσο και σε εκείνους των μελών της οικογένειάς του. Έλα όμως που ο φουκαράς είχε τον λογαριασμό μισθοδοσίας τον δικό του και της συζύγου του που ήταν χωρίς βιβλιάριο αλλά μόνο με κάρτα.

Ήξερε ότι στο τέλος του χρόνου δεν υπήρχαν εκεί παρά λίγες δεκάδες ευρώ, άρχισε να τρέχει όμως στις τράπεζες προκειμένου να πάρει αναλυτικές ενημερώσεις, ώστε να είναι απολύτως ακριβής.

Το ίδιο και με έναν ξεχασμένο λογαριασμό της πάλαι ποτέ Αγροτικής, όπου είχε λιγότερα από 10 ευρώ, έπρεπε όμως να πάει να αλλάξει το βιβλιάριο με νέο της τράπεζας στη οποία βρίσκεται τώρα ο λογαριασμός του.

Όλα αυτά του έπαιρναν μέρες και καθώς, προχωρούσε ο Νοέμβριος, άρχισε να αγχώνεται περισσότερο, φοβούμενος πως δεν θα προλάβει τις ημερομηνίες. Ευτυχώς που μαζί με τη δήλωση δεν ήταν υποχρεωμένος να υποβάλει και όλα τα παραστατικά, τα οποία όμως θα πρέπει να παρουσιάσει αν γίνει έλεγχος και του ζητηθούν.

Προσπάθησα να τον καθησυχάσω. «Κοίτα», του είπα, «τον πίνακα αποδεκτών στο έγγραφο που σου έστειλαν. Καμιά διακοσαριά άνθρωποι, μόνο από τον Δήμο σας! Βάλε με τον νου σου πόσες χιλιάδες δηλώσεις καταφθάνουν σε εκείνο το γραφείο που θα στείλεις και τη δικιά σου, όλες σε έντυπη μορφή».

Ποιος θα ασχοληθεί να… ανοίξει τους φακέλους! Να είσαι βέβαιος ότι όλες οι δηλώσεις στοιβάζονται κάπου και ξεχνιούνται εκεί, για να αναζητηθούν μόνο όταν υπάρχουν υπόνοιες ότι κάποιος είναι μπλεγμένος σε υποθέσεις δωροδοκίας ή παράνομου πλουτισμού.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού να ηρεμήσει ο φίλος.

«Όλο και θα γίνονται κάποιοι δειγματοληπτικοί έλεγχοι», έλεγε αγχωμένος, «και εγώ, με την τύχη που έχω, να είσαι βέβαιος ότι θα είμαι από τους πρώτους που θα ελεγχθούν».

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή τον σάλο που ξέσπασε με τα… αφηρημένα και απρόσεκτα στελέχη της κυβέρνησης αλλά και πολιτικά πρόσωπα, που τους διέφυγαν κάποιες «λεπτομέρειες» και οι δηλώσεις πόθεν έσχες τους βρέθηκαν προβληματικές.

Είδατε πόσο διακριτικά το λέω; Δεν θέλω ούτε να τους κατηγορήσω, ούτε –περισσότερο- να τους καταδικάσω για παράνομο πλουτισμό ή προσπάθεια απόκρυψης… φορολογητέου υλικού.

Δεν μπορώ όμως να μην τους θεωρήσω υπεύθυνους για… εκείνο που πρότεινα κι εγώ στον φίλο μου. «Έλα, μωρέ, ποιος θα ασχοληθεί με τη δική σου δήλωση, ανάμεσα σε τόσες χιλιάδες άλλες; Ακόμα κι αν γίνει έλεγχος, θα δουν ότι δεν καταχράστηκες τίποτε, απλώς κάποια στοιχεία ήταν λίγο ανακριβή και θα σου ζητήσουν να τα διορθώσεις!»

Τα πολιτικά αυτά πρόσωπα, λοιπόν, όφειλαν να σκεφτούν αυτό που σκέφτηκε και μου απάντησε ο φίλος μου. «Βρε, άσε να κάνω εγώ σωστά και με όλους τους τύπους τη δουλειά μου, γιατί μετά άντε να τρέχω να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας».

Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι πολιτικοί οφείλουν να το αποδεικνύουν αυτό καθημερινά. Όχι μόνον όταν πιαστούν… ξεχασιάρηδες!

 

Είναι θέμα νοικοκυροσύνης.

151203 ΦΘΗΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Πόσο πάει;»

Παλιά έπρεπε να βγεις, να πας σε κάποια πιάτσα και να ρωτήσεις ο ίδιος. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Αγοράζεις την εφημερίδα σου και ενημερώνεσαι. Ακόμη καλύτερα, μπαίνεις στο σάιτ και από το γραφείο σου, το τάμπλετ ή το κινητό, μαθαίνεις τις τιμές και αναλόγως κινείσαι.

Δεν χρειάζεται πλέον να κάνεις «έρευνα αγοράς». Την κάνουν άλλοι για σένα και μάλιστα όχι όποιοι και όποιοι. Ειδικοί ερευνητές, καθηγητές πανεπιστημίων, οι οποίοι βγαίνουν με τους συνεργάτες τους στις πιάτσες, ρωτάνε τις τιμές και, αφού επεξεργαστούν τα στοιχεία σε ειδικά προγράμματα, δίνουν τα αποτελέσματα σε έγκυρες εφημερίδες, για να φτάσουν σε σένα.

Έτσι κυκλοφόρησε η είδηση: «Στην Ελλάδα φοιτήτριες εκδίδονται για μια τυρόπιτα»!

Δημοσιεύτηκε μάλιστα όχι σε κάποια τυχαία εφημερίδα αλλά στους γνωστούς Times, οι οποίοι μπορεί να έχασαν μεγάλο μέρος από το παλαιό κύρος τους, δεν τους λες όμως και τυχαία φυλλάδα.

Και μόνο το γεγονός ότι διαθέτουν στη χώρα μας ειδική ανταποκρίτρια δίνει κάποια ένδειξη σοβαρότητας. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μια στιγμή, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή ή μάλλον από το τέλος, μήπως και βγάλουμε καμιά άκρη.

Το πράγμα ξεκίνησε από την ανταπόκριση που έστειλε η εν Ελλάδι («τοποθέτηση προϊόντος», μπας και μπει κανένα φράγκο στο ταμείο) ανταποκρίτρια της εφημερίδας. Η ανταπόκριση της ανταποκρίτριας βασίστηκε σε έρευνα που πραγματοποίησε καθηγητής πανεπιστημίου στη χώρα μας. (Καλά το είπα. Και ο καθηγητής πανεπιστημίου βρίσκεται στη χώρα μας και η έρευνα πραγματοποιήθηκε εδώ.)

Η έρευνα είχε δημοσιοποιηθεί τον Ιανουάριο, όμως ή τώρα υπέπεσε στην αντίληψη της ανταποκρίτριας, ή αυτή (η ανταποκρίτρια, όχι η έρευνα, ούτε η αντίληψη) θεώρησε πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να τη στείλει προς δημοσίευση.

Ποιο ήταν το αντικείμενο της έρευνας του καθηγητή; Η πορνεία και το trafficking στη χώρα μας. Διαπίστωνε μάλιστα ότι τα φαινόμενα αυτά έχουν μειωθεί το τελευταίο διάστημα, λογικόν, αν σκεφτεί κανείς ότι για την «ανάπτυξή» τους απαιτούνται λεφτά τα οποία έχουν χαθεί εδώ και χρόνια από την πιάτσα.

Το άλλο πουλάκι:

Η ανταποκρίτρια διαφωνεί!

Έτσι έβγαλε ένα πολύ λογικοφανές συμπέρασμα, το οποίο όμως -λέει ο ίδιος ο ερευνητής- δεν προκύπτει καθόλου από την έρευνά του. Μόνη της το έβγαλε.

Συμπέρανε ότι, όταν εκλείπουν τα λεφτά, απλώς πέφτει η τιμή των προϊόντων ή των υπηρεσιών.

Κάθισε λοιπόν και έγραψε στην ανταπόκρισή της ότι «ελληνίδες φοιτήτριες εκδίδονται για… μια τυρόπιτα» ή κάτι παρόμοιο. Οι Times το δημοσίευσαν (όχι που θα έχαναν τέτοιο κελεπούρι) και ακολούθησε ο κακός χαμός.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της στήλης, οι πρώτοι που διαμαρτυρήθηκαν ήταν οι τυροπιτάδες, ο πρόεδρος των οποίων φέρεται να δήλωσε: «Παρά τη μεγάλη αύξηση των πρώτων ημερών, ιδίως στα καταστήματα κοντά σε πανεπιστήμια, τελικά οι πωλήσεις έχουν πέσει, διότι πολλές φοιτήτριες ντρέπονται πλέον να κυκλοφορούν με τυρόπιτα στο χέρι».

Όπως ήταν φυσικό όμως, μεγάλη αύξηση παρατηρήθηκε στις πωλήσεις έτοιμων φύλλων κρούστας, καθώς και τυριού, αφού χιλιάδες μητέρες έσπευσαν, καλού κακού, να στείλουν στις κόρες τους που σπουδάζουν τυρόπιτες, κλασικές ή στριφτές.

Δεν έπιασαν το νόημα του δημοσιεύματος και θεώρησαν πως αυτή η ίδια η τυρόπιτα ήταν το… «μήλο της Εύας» και όχι η ένδεια, αφού εξάλλου γνώριζαν πως τα παιδιά τους έχουν στο πορτοφόλι τους περισσότερα χρήματα από την αξία μιας τυρόπιτας.

Κακός χαμός όμως έγινε και στο τουίτερ, το οποίο κατακλύστηκε από τιτιβίσματα τού τύπου «Χθες είχα μια τρομερή φαντασίωση. Έμπαινα λέει στο ΑΠΘ, με ένα ταψί τυρόπιτα στο χέρι».

Για λόγους που δεν μπορώ να ερμηνεύσω, το δημοσίευμα θεωρήθηκε ανθελληνικό, σε αντίθεση με δημοσιεύματα που θέλουν βρετανίδες τουρίστριες να εκδίδονται για μια μπύρα, σε γνωστά ελληνικά θέρετρα, τα οποία τα βρίσκουμε μια χαρά και δεν μας προσβάλλουν καθόλου. (Και τα δημοσιεύματα και τα θέρετρα.)

Τελικά, κάποιοι σκέφτηκαν να ψάξουν λίγο περισσότερο την εν Ελλάδι (είπαμε, «τοποθέτηση προϊόντος») ανταποκρίτρια και έπεσαν σε κελεπούρι. Διότι πρόκειται για γνωστή δημοσιογράφο, που έχει απασχολήσει τα Μέσα και άλλες φορές, όχι πάντα με τα αντικειμενικά ρεπορτάζ της.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Συγκρίνει ανόμοια πράγματα!

Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό είναι ένα συνηθισμένο κόλπο, όταν θέλεις να παραπλανήσεις την κοινή γνώμη. Έτσι η ανταποκρίτρια λέει ότι, ενώ παλαιότερα οι τιμές στην πιάτσα ήταν 50 ευρώ η ώρα, τώρα έχουν πέσει στα 2 ευρώ το μισάωρο, άσε που πολλές φοιτήτριες το κάνουν για μια τυρόπιτα.

Πώς συγκρίνεις, κυρία μου, την ώρα με το μισάωρο; Είναι βέβαια συνηθισμένο όσο μεγαλύτερη ποσότητα αγοράζεις τόσο καλύτερη τιμή να πετυχαίνεις, όμως αυτό δεν ισχύει πάντα. Εξαρτάται από το είδος των προϊόντων ή των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Και ο τελευταίος επιβάτης ταξί γνωρίζει ότι σε κάποια πράγματα οι τιμές δεν κλιμακώνονται αναλογικά, αλλά μπορεί να κινούνται εκθετικά, όταν, ας πούμε, μπαίνει διπλή ή τριπλή «ταρίφα».

Συμπέρασμα; Ας είμαστε προσεκτικοί. Και οι δημοσιογράφοι, κυρίως όμως εμείς οι αναγνώστες. Κι εγώ παρατήρησα, τελευταία, παρέα γνωστών, μερακλήδων συνταξιούχων να έχει αλλάξει στέκι και να πίνει τον καφέ της όχι σε καφενείο ή καφετέρια, αλλά σε μαγαζί που πουλάει και τυρόπιτες, όμως δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα.

Εξάλλου, πού να βρεθούν οι φοιτήτριες στη Δράμα!

Σοβιετία γίναμε
που «με μια Kolynos έβγαζες γκόμενα»!

151202 ΕΥΔΙΑΘΕΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού βρίσκουν τη διάθεση;

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα μια διδακτική ιστορία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο εδώ και πάρα πολύ καιρό. Πιθανότατα να την έχετε ακούσει, όμως θα σας τη διηγηθώ και πάλι, γιατί θέλω να σας ρωτήσω στο τέλος κάτι.

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε την πρώτη μέρα των παραδόσεων στην τάξη του κρατώντας ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.
Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά ανάμεσα στις πέτρες. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν: «Ναι, τώρα είναι είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν: «Ναι, τώρα οπωσδήποτε είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν: «Δεν ξέρουμε, αλλά μάλλον είναι τελείως γεμάτο».

Το άλλο πουλάκι:

«Η συνέχεια αύριο», τους είπε ο καθηγητής.

Οι μαθητές προβληματίστηκαν όλη τη μέρα και την άλλο πρωί το αμφιθέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Όταν ο καθηγητής άρχισε να μιλά, δεν ακουγόταν το παραμικρό:

«Θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Τη ζωή όλων μας.
Οι πέτρες είναι τα ποιο σημαντικά πράγματα, όπως η οικογένεια, ο σύντροφός, η υγεία, τα παιδιά, οι καλοί φίλοι… Πρόκειται για τόσο σημαντικά, που, ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές, η εργασίας, το σπίτι, το αυτοκίνητό... Αν αυτά τα βάλουμε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά και ασήμαντα πράγματα της ζωής. Είναι οι κακίες, οι μικροεγωισμοί, οι διαφωνίες για το ποδόσφαιρο, την πολιτική…

Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες».

Και συνέχισε ο καθηγητής απευθυνόμενος στο ακροατήριό του:

«Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύεται χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα ποιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας.

Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τον δήμο και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα».

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι και σκεπτικοί.
Ένας όμως ρώτησε: «Η μπύρα, κύριε καθηγητά, που βάλατε στο τέλος, τι αντιπροσωπεύει;»

Ο καθηγητής γέλασε και απαντά:

«Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω: Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σου, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, πόσο πιεσμένος νιώθεις από τα πράγματα…

Αυτό που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι… πάντα θα υπάρχει χώρος και για δυο μπυρίτσες»! 

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού βρίσκουν τη διάθεση;

Αυτό δεν ρωτούσαμε στην αρχή; Είδατε, δεν το ξέχασα. Εξάλλου ήταν ο λόγος που αναφερθήκαμε στην ιστορία, η οποία διαδραματίστηκε πριν μπουν στη ζωή μας τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Διότι, σήμερα, πιθανότατα ο καθηγητής θα έριχνε στο τέλος όχι μπύρα αλλά ένα άλλο υγρό, σκέτο νεράκι, και έλεγε στους φοιτητές του πως αυτό συμβολίζει το… τουίτερ. Πάντα υπάρχει χρόνος (και διάθεση) για ένα τιτίβισμα.

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι, κοτζάμ (τούρκικη λέξη) πρωθυπουργός κάθεται και στέλνει στον Τούρκο ομόλογό του μηνύματα μέσω τουίτερ; Μάλιστα τη στιγμή που τρέχουν σοβαρότατα ζητήματα, που είναι ανοιχτά θέματα που ίσως σταθούν μοιραία όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά για την ίδια τη χώρα.

Βλέπετε, δεν σχολιάζω καθόλου το περιεχόμενο του επίμαχου τιτιβίσματος, το οποίο θεωρήθηκε από αφελές και παιδαριώδες μέχρι εθνικά επιζήμιο. Εξάλλου κάτι κατάλαβε και ο ίδιος ο χρήστης και το απέσυρε, τουλάχιστον στην αγγλική του εκδοχή. (Για εσωτερική κατανάλωση μια χαρά είναι!)

Όμως θα ξαναρωτήσω και πάλι, τόσο εθισμένοι είναι; Και… πού βρίσκουν τη διάθεση;

Χαλαρά!

151201 ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος ο λόγος να θέτεις προαπαιτούμενα;

Όταν θέλεις να είσαι με κάποιον άλλο, όταν, ας πούμε, είσαι ερωτευμένος, δεν θέτεις όρους και προϋποθέσεις. Τραβάς μπροστά και δεν σε νοιάζει τίποτε.

Όταν όμως έχεις σοβαρές αμφιβολίες, ή όταν δεν θέλεις και ψάχνεις τρόπο να το πεις, τότε θέτεις προαπαιτούμενα.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν και τα προγαμιαία συμβόλαια, που δείχνουν ακριβώς την έλλειψη εμπιστοσύνης στον μελλοντικό σύντροφο και συνοδοιπόρο στη ζωή. Μπορεί να δείχνουν και έλλειψη εμπιστοσύνης στον ίδιο σου τον εαυτό, όμως, κατά βάση πρόκειται για το ίδιο πράγμα.

Από τους όρους, λοιπόν, που θέτει κανείς φαίνονται δυο πράγματα, πρώτα η εμπιστοσύνη που έχει στον άλλο και έπειτα η ειλικρινής ή όχι διάθεσή του για συνεργασία.

Μπορεί οι όροι αυτοί να υποχρεώνουν τον μελλοντικό «σύντροφο» σε ενέργειες και μέτρα που φοβάσαι ότι δεν θα τα έπαιρνε ποτέ από μόνος του.

Μπορεί όμως να είναι και τέτοιοι οι όροι που στην ουσία να μην θέλει ή να μην μπορεί να τους δεχτεί. Τότε χαλάει το… προξενιό και φαίνεται ότι η ευθύνη πέφτει σ’ εκείνον, ενώ είναι οι δικοί σου όροι που δεν βοήθησαν να προχωρήσει το πράγμα.

Σας θυμίζω την ταινία «ο Φανούρης και το σόι του», με τον αξέχαστο Μίμη Φωτόπουλο.

Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά; Διότι το θέμα των ημερών είναι η συναίνεση και οι όροι κάτω από τους οποίους αυτή μπορεί να επιτευχθεί. Ειδικότερα θα ήθελα να σταθούμε στα… προαπαιτούμενα που έθεσε ο Βασίλης Λεβέντης, προκειμένου να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα.

Αν τους ρίξει κανείς μια ματιά, θα διαπιστώσει ότι τα «σημεία» αυτά είναι… λογικά. Δύσκολα θα διαφωνούσε κανείς με την ανάγκη να υλοποιηθούν προκειμένου όχι να αλλάξουν σημαντικά πράγματα, αλλά να δοθεί ένα στίγμα και ένα μήνυμα προς την κοινωνία.

Αν τους ρίξει μια δεύτερη ματιά, θα διαπιστώσει ότι τα «σημεία» αυτά είναι… παράλογα. Είναι αδύνατον να υλοποιηθούν από οποιαδήποτε κυβέρνηση, αν αυτή δεν θέλει την επόμενη μέρα να είναι αντιπολίτευση. Πρόκειται δηλαδή για «σημεία»… πιασάδικα, από αυτά που προτείνουν οι αντιπολιτεύσεις γνωρίζοντας ότι οι κυβερνήσεις δεν θα τα δεχτούν.

Το άλλο πουλάκι:

Εκείνα όμως τον παίζουν το ρόλο τους.

Να, σου λέει ο άλλος, εγώ ζητάω την «απόλυση από τη Βουλή υπαλλήλων που προσλήφθηκαν προκλητικά ως συγγενείς νυν και τέως βουλευτών» (1^ο σημείο) και η κυβέρνηση δεν το δέχεται. Πώς να της δώσω ψήφο εμπιστοσύνης;

 Ή ζητάω την «επιστροφή κάθε αποσπασμένου του δημοσίου στις υπηρεσίες όπου οργανικά ανήκει, με ελάχιστες εξαιρέσεις» (2^ο σημείο) και αυτοί το αρνούνται. Το σίγουρο όμως είναι ότι κάτι τέτοια μέτρα καμιά κυβέρνηση δεν τα θέλει, συμπεριλαμβανομένης και της αντιπολίτευσης που τα προτείνει, όταν έρθει στα πράγματα.

Δηλαδή, αν ο Βασίλης Λεβέντης ήταν κυβέρνηση, θα προχωρούσε στον «μέσω ειδικού σχεδίου εντοπισμό, με αναδρομή σε βάθος 10ετίας έρευνα, όλων των αργόμισθων του Δημοσίου, των ΔΕΚΟ, και την απόλυσή τους, ώστε και το Δημόσιο να καθαρίσει και να επιβραβευτούν οι ευσυνείδητοι δημόσιοι υπάλληλοι» (6^ο σημείο);

Ή στη «μείωση κατά 50% του μισθού όλων των αιρετών (από Πρόεδρο Δημοκρατίας, Πρωθυπουργό, υπουργούς, βουλευτές, δημάρχους, περιφερειάρχες, μητροπολίτες κ.α.), όπως αναφέρεται στο 3^ο σημείο, σύμφωνα με τις «δεσμεύσεις που έχει αναλάβει το κόμμα του απέναντι στην κοινωνία»;

Την «κοινωνία» τη ρώτησε;

Τι βλέπουμε εδώ; Βλέπουμε για άλλη μια φορά πως όταν βρίσκεται κάποιος στην αντιπολίτευση, ιδιαίτερα μάλιστα όταν είναι κόμμα πολύ μικρού ποσοστού, μπορεί να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, παρά μόνον στην «κοινωνία».

Το πράγμα αλλάζει όταν έρχεται η κακιά η ώρα που τα λόγια πρέπει να γίνουν πράξεις. Και να είστε σίγουροι ότι η ώρα αυτή φτάνει και για τον κύριο Λεβέντη. Όχι ότι… κινδυνεύει να γίνει κυβέρνηση, αλλά θα δούμε πόσο νερό θα βάλει στο κρασί των «9 σημείων», προκειμένου να στηρίξει (και αυτός) τον Αλέξη Τσίπρα. Που δήλωσε ότι τον συμπαθεί κιόλας. (Ο Λεβέντης δήλωσε ότι συμπαθεί τον Τσίπρα, όχι το αντίστροφο –μην παρεξηγηθούμε.)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή να μην υπάρχουν συναινέσεις;

Εσείς, οι τακτικοί φίλοι της στήλης, ξέρετε ότι θα ήμασταν οι τελευταίοι που θα υποστηρίζαμε κάτι τέτοιο. Από την πρώτη στιγμή αυτής της ιστορίας ήμασταν από εκείνους που λέγαμε πως «βούλιαξε που βούλιαξε το καράβι, να δούμε όλοι μαζί τι μπορούμε να περισώσουμε». Τη στιγμή που άλλοι έψαχναν να βρουν τον καπετάνιο για να τον κρεμάσουν και άλλοι ζητούσαν για να πάρουν το πηδάλιο στα χέρια υποσχόμενοι πως μόνοι τους θα οδηγήσουν το (βουλιαγμένο) καράβι σε ασφαλές λιμάνι.

Η συναίνεση, λοιπόν, είναι απαραίτητη. Αυτό μας το δείχνει και η πορεία άλλων χωρών που κατάλαβαν από νωρίς ότι πρέπει α προχωρήσουν σε αλλαγές τις οποίες να στηρίξουν (σχεδόν) όλοι μαζί. Και τώρα είναι εκεί που εμείς απλώς ονειρευόμαστε να φτάσουμε μετά από χρόνια, αν όλα πάνε καλά.

Εγώ, λοιπόν, αν ήμουν στη θέση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, θα δεχόμουν πρόθυμα να συναινέσω με τον πρωθυπουργό, χωρίς μάλιστα να θέτω όρους και «σημεία». Εκτός από ένα και μοναδικό. Να ζητήσει μια δημόσια συγγνώμη. Από τους πολιτικούς για τις ύβρεις (πουλημένοι, δοσίλογοι, γερμανοτσολιάδες, μερκελιστές κ.λπ.) και από τους πολίτες για το παραμύθι του «άλλου δρόμου».

Μόνον αυτό!

Μια στιγμή να το… σημειώσω!