151215 ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Διαδικασία αυτονόητη»!

Εδώ και μέρες πήρα την απόφαση να μην ασχοληθώ για ένα διάστημα με τα έργα της κυβέρνησης, να σας μιλάω για κάτι άλλο.

Χωρίς να έχουν διατυπωθεί ευθέως, αντιλαμβάνομαι τις (πιθανές) αντιδράσεις στα όσα τόσο καιρό προσπαθώ να πω:

«Εντάξει, το καταλάβαμε! Έχουμε μια κυβέρνηση που φέρει πολύ μεγάλες ευθύνες διότι, όταν ήταν αντιπολίτευση, λειτούργησε με τέτοιο τρόπο, ώστε να υπονομευτεί οποιαδήποτε προσπάθεια νοικοκυρέματος από τις κυβερνήσεις που επιχειρούσαν (συρόμενες από τα μαλλιά) να νομοθετήσουν κάποιες μεταρρυθμίσεις.

Συγχρόνως, καλλιέργησε στους πολίτες τη λανθασμένη εικόνα ότι για το κατάντημα της χώρας φταίνε τα μνημόνια, υποσχόμενη συγχρόνως ότι θα μας απαλλάξει από αυτά, άρα και από τις συνέπειες της κρίσης, μόλις έρθει στην εξουσία.

Επιπλέον, μόλις έγινε κυβέρνηση, δέσμια αυτής της προεκλογικής της τακτικής, αλλά και αντικειμενικά ανίκανη να διαχειριστεί όχι μόνο τη διαπραγμάτευση αλλά και απλά ζητήματα ρουτίνας, οδήγησε τη χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς και την έφερε σε πολύ χειρότερο σημείο απ’ ό,τι την είχε παραλάβει».

Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η άποψη της στήλης για την πολιτική κατάσταση και δικαιολογημένα ίσως πολλοί από τους συνομιλητές μας θα σκεφτούν ότι καλό είναι να αλλάξουμε επιτέλους θέμα. Να πούμε και κάτι άλλο. Ελάτε όμως που τα κολλήματα είναι κολλήματα!

Αυτό είναι ένα το κρατούμενο. Διότι υπάρχει και μια καθημερινότητα που δεν σ’ αφήνει να αγιάσεις. Προσπαθώ λοιπόν να μην γυρίζω στα ίδια και τα ίδια και, αν το κάνω, να μην γίνομαι ιδιαίτερα κουραστικός. Γι’ αυτό θα σας πω σήμερα ένα ανέκδοτο που το άκουσα στο Άγιον Όρος.

Κάποτε, δυο κουμπάροι μπήκαν πεινασμένοι σε μια ψαροταβέρνα για να φάνε. Παράγγειλαν ψάρια, όμως ο ταβερνιάρης είχε μόνο δυο φρέσκες τσιπούρες, μόνο που η μια ήταν εμφανώς μεγαλύτερη από την άλλη.

Όταν τους τις έφερε καλοψημένες σε μια πιατέλα, ο ένας, ευγενικότατα, προτείνει στον άλλο να πάρει πρώτος μία στο πιάτο του. Εκείνος παίρνει τη μεγαλύτερη και αρχίζει να την καθαρίζει για να τη φάει.

Το άλλο πουλάκι:

«Μπράβο, κουμπάρε!»

Ήταν η αντίδραση του άλλου. Και η συνέχεια του διαλόγου:

-   Τι τρέχει κουμπάρε;

-   Επειδή διάλεξες πρώτος, πήρες το μεγαλύτερο ψάρι και άφησες για μένα το μικρό;

-   Γιατί, κακό είναι;

-   Κακό είναι, βέβαια!

-   Γιατί, εσύ, αν διάλεγες πρώτος, ποιο θα έπαιρνες;

-   Θα έπαιρνα το μικρότερο.

-   Ε, πάρ’ το, ρε κουμπάρε, και ξεκίνα γιατί θα κρυώσουν!

Αυτό ήταν το ανέκδοτο και είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα αναρωτιέστε τι σχέση έχουν όλα αυτά με την αυτονόητη διαδικασία που είπαμε στην αρχή. Αν και κάποιοι ίσως το έχουν κιόλας υποψιαστεί. Είναι αυτονόητο αυτός που έχει το δικαίωμα της επιλογής να κάνει το καλύτερο για τον εαυτό του.

Όταν όμως δεν πρόκειται για τον εαυτό σου, αλλά για το κοινό καλό, για το καλό της χώρας;

Τότε, ποια είναι η αυτονόητη διαδικασία, η οποία μάλιστα είναι τόσο… αυτονόητη, που δεν μπορεί να «αναχθεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα;

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας θυμίσω ολόκληρη τη δήλωση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού: «Αξίζει τον κόπο να αναρωτηθούμε γιατί μια διαδικασία αυτονόητη στο παρελθόν έχει αναχθεί αυτές τις μέρες σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα και νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε πάρα πολύ καλά ποιο είναι αυτό το σύστημα που αντιδρά».

-   Μπράβο, ρε παιδιά, επειδή είστε κυβέρνηση πρέπει να βάλετε σε όλες τις θέσεις δικούς σας;

-   Γιατί, κακό είναι; Αυτή δεν είναι η… αυτονόητη διαδικασία;

-   Κακό είναι, βέβαια! Έτσι γινόταν παλιά. Είπαμε να το αλλάξουμε.

-   Γιατί, εσείς, αν ήσασταν στην κυβέρνηση, δεν θα βάζατε τους δικούς σας;

-   Όχι. Θα βάζαμε δικούς σας.

-   Ε, αυτό κάναμε κι εμείς, τι φωνάζετε, τότε;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Λίγο παρατραβηγμένο!

Διότι, η σωστή απάντηση της αντιπολίτευσης είναι πως «εμείς θα βάζαμε τους καλύτερους». Κι αυτό είναι ένα ζήτημα για το οποίο διαφωνώ με φίλους, εδώ και χρόνια. Όταν οι «άλλοι» έβαζαν σε κάθε κρατική θέση τα δικά τους παιδιά και πολλοί από «αυτούς» το θεωρούσαν απαράδεκτο, τους εξηγούσα ότι συχνά η διαδικασία είναι… αξιοκρατική!

Κι ας μην το καταλαβαίνει κανείς αυτό. Διότι υπήρχαν (και υπάρχουν) άνθρωποι που θεωρούν όσους σκέφτονται ίδια με εκείνους… φύσει ανώτερους. Τα «δικά μας παιδιά» δεν τα τοποθετούμε σε θέσεις μόνο και μόνο για να τα βολέψουμε, ίσως και καθόλου γι’ αυτό. Τα τοποθετούμε γιατί τα θεωρούμε πιο άξια από τα… παιδιά των άλλων.

Αυτό μπορεί να μην αποδεικνύεται από το βιογραφικό ή τα αντικειμενικά τους προσόντα, όμως, στη χειρότερη περίπτωση που όλα αυτά απουσιάζουν, είναι εκείνοι που… θα βοηθήσουν να διαχυθούν και να φτάσουν στον λαό οι κεντρικές πολιτικές αποφάσεις. Μπορούν να το κάνουν καλύτερα από τα παιδιά των άλλων, ακόμη κι αν εκείνα έχουν περισσότερα προσόντα.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι στο πώς βλέπουμε τον ρόλο της δημόσιας διοίκησης.

Έτσι, το «αυτονόητο», για όσους έχουν διαποτιστεί με την κομματική λογική, είναι πως η δημόσια διοίκηση «ανήκει» στο κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία. Μόνον και μόνον όταν αυτό δεν είναι το δικό τους κόμμα, τότε θυμούνται την αξιοκρατία.

Δεν μπορούν όμως να αντιληφθούν πως κάποια στιγμή οι πολίτες ψήφισαν ακριβώς για να αλλάξουν αυτά τα αυτονόητα και ψήφισαν εκείνους που υποσχέθηκαν ότι δεν θα επαναλάβουν όσα γινόταν… «στο παρελθόν».

Βάλτε (κόσμο) τώρα που γυρίζει!

1512140 ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ο καλός και ο κακός!

Σε όλους μας είναι γνωστή η τακτική που χρησιμοποιεί η αστυνομία, όταν θέλει να αποσπάσει πληροφορίες από κάποιον ύποπτο. Παρουσιάζεται με δύο πρόσωπα, ένα καλό και ένα κακό.

Πολλές φορές είναι ένας και μόνο ο αστυνομικός που «το παίζει» άλλοτε σκληρός και άλλοτε καλός προς τον ανακρινόμενο.

Σας θυμίζω τη σκηνή στο γραφείο του Αστυνομικού Διοικητή, στην καταπληκτική ταινία «Φωνάζει ο κλέφτης», του 1965, όταν ο Ντίνος Ηλιόπουλος (Τίμος) παρουσιάζεται διψασμένος στον Νικήτα Πλατή, μετά από μια χορταστική νύχτα με λακέρδα.

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ : Βρε καλώς τον Τιμολέοντα. 

ΤΙΜΟΣ : Ανακρισούλα; Ανακρισούλα έχουμε πάλι; 

ΑΣΤ. ΔΙΟΙΚ. : Τι ανακρισούλα βρε αδερφέ. Κουβεντούλα θα κάνουμε. Κατ’ αρχήν πες μου, πώς πέρασες χθες το βράδυ. 

ΤΙΜΟΣ : Πολύ ωραία. Με βάλαν σε κάτι σανίδες ίσιες και κοψομεσιάστηκα, αλλά κατά τα άλλα πέρασα ωραία. Το μόνο, που ερχόντουσαν κάθε λίγο και με ξυπνούσανε. Στις 11, στις 12, στη 1, στις 2, στις 4 το πρωί... Κατά τα άλλα, κοιμήθηκα θαύμα! 

ΑΣΤ. ΔΙΟΙΚ. : Από φαΐ πώς πήγαμε; 

ΤΙΜΟΣ : Α... έφαγα πολλή λακέρδα. Είναι φαίνεται η σπεσιαλιτέ του καταστήματος. 

ΑΣΤ. ΔΙΟΙΚ. : Σ’ αρέσει η λακέρδα;
ΤΙΜΟΣ : Η δόση ήταν βέβαια λίγο ισχυρή, αλλά κατά τα άλλα ευχαριστήθηκα λακέρδα. 

ΑΣΤ. ΔΙΟΙΚ. : Νερό ήπιες; 

ΤΙΜΟΣ: Ζήτησα, αλλά μου είπανε ότι θα μου δώσουνε, μόλις ομολογήσω πού έχω κρύψει τα βιβλία. 

Η κουβέντα τελειώνει με τον Ντίνο Ηλιόπουλο να πίνει όλα τα ποτήρια με νερό που είχε παραγγείλει με τον καφέ του ο Διοικητής και να του εύχεται «Ο Θεός να σας δίνει όσο νερό θέλετε»!

Το άλλο πουλάκι:

Μια μεταφορά αυτής της πρακτικής:

«Δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τους ανθρώπους! Κριτής όλων μας είναι ο Θεός. Καρδιογνώστης και Κριτής! Κριτής και Kαρδιογνώστης! Το μόνο που μας επιτρέπεται για τους άλλους, είναι να προσευχώμεθα γι' αυτούς! Να παρακαλούμε τον Πανάγαθο Θεό για "την επιστροφή των πεπλανημμένων"!

Παρά ταύτα αυτό, που μας επιτρέπεται, είναι να κρίνουμε τις πράξεις των, να καταγγέλλουμε δε τις άνομες πράξεις των! Υπάρχει μάλιστα μια αρχή, σύμφωνα με την οποίαν "τα δημοσίως πραττόμενα, δημοσίως και ελέγχονται!"

Αλλά και ο Νόμος του Θεού αυτό μας το επιβάλλει! Ο Απόστολος Παύλος, γράφει πρός τούς κατοίκους της Εφέσου:
"Και μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Τα γάρ κρυφή γινόμενα υπ' αυτών αισχρόν εστιν και λέγειν" (Εφεσ. 5, 11-12).

Με βάση, λοιπόν, αυτό τό αξίωμα της ζωής, κυρίως δε σε εφαρμογή των λόγων του Αγίου Αποστόλου Παύλου, μπορούμε να κρίνουμε τις πράξεις, όχι τα πρόσωπα! Υπάρχει εδώ μια μικρή λεπτομέρεια. Τις πράξεις τις ενεργούν πρόσωπα! Όταν λοιπόν κρίνεις μια πράξη, τότε κατ' ανάγκην δεν αναφέρεσαι και στα πρόσωπα;

Φαινομενικά ο συλλογισμός αυτός φαίνεται να είναι σωστός. Δεν είναι όμως! Έστω ένα παράδειγμα: Ας υποθέσουμε, ότι ο Νίκος Κολοκυθόπουλος μπήκε σε ενα σουπερμάρκετ και έκλεψε ένα πακέττο μακαρόνια. Μπορώ, λοιπόν, να κρίνω και να καταδικάσω τήν πράξη του, δηλ. την κλοπή, αλλά δεν ημπορώ να χαρακτηρίσω τόν Νίκο ως κλέφτη!

Μπορώ δηλ. να εκφρασθώ ως εξής: Όταν πάμε σε ένα κατάστημα και εκεί κλέψουμε κάτι, αυτό δεν επιρτρέπεται! Διότι η κλοπή είναι αμαρτία! Μπορώ επίσης να είπω, ότι -καθώς εδιάβασα στην εφημερίδα- ο Νικος Κολοκυθόπουλος συνελήφθη, διότι στο σουπερμάρκετ ΑΒ έκλεψε ένα πακέτο μακαρόνια! Αλλά δεν μου επιτρέπεται νά προχωρήσω λέγοντας, "βρε τον παληάνθρωπο, τον κλέφτη" κλπ».

Ποιος τα λέει αυτά; Ο γνωστός σε όλους σας Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Και μάλιστα δεν τα λέει μόνον αλλά τα γράφει κιόλας σε μια ανάρτηση στο διαδίκτυο. Εξ ου και η ορθογραφία!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εξαιρούνται οι πολιτικοί!

«Προκειμένου περί των Πολιτικών μπορούμε να κρίνουμε και τις πράξεις και τά πρόσωπα, μόνον και μόνον διότι με την ψήφο μας τους παρεχωρήσαμε το δικαίωμα να πάρουν στα χέρια τους το τιμόνι της Χώρας και να μας κυβερνήσουν», λέει η ίδια η ανάρτηση, αμέσως παρακάτω.

Έρχεται λοιπόν ο Άγιος Καλαβρύτων να κρίνει την πράξη, αλλά και το πρόσωπο της ηθοποιού – πολιτικού Άννας Βαγενά, η οποία στην κηδεία του Μηνά Χατζησάββα είπε: «Στη μνήμη της προσωπικής σου αγωνίας, θα βοηθήσω να περάσει το σύμφωνο συμβίωσης από τη Βουλή των Ελλήνων». Μαζί μ’ αυτήν βέβαια «κρίνει» και όλους τους άλλους που έχουν παρόμοιες ιδέες:

«Δυστυχώς, αδελφοί μου, σήμερα την Ελλάδα διοικούν και μερικά τέτοια ανθρωπάρια! Ασφαλώς αποτελούν μια μικρή μειοψηφία στο σύνολο των Μελών της Βουλής των Ελλήνων! Υπάρχουν όμως! Είναι μερικά αποβράσματα της Κοινωνίας, περιθωριακοί άνθρωποι, ελαττωματίες, εξευτελισμένοι, άνθρωποι του σκότους οι οποίοι τώρα πιά με την ευκαιρία της υπεροχής της αριστερής πτέρυγας σήκωσαν πια κεφάλι!

Σας συμβουλεύω: Μη τους πλησιάζετε! Μη τους ακούτε! Μη τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της Κοινωνίας! Δικαίωμά τους, βέβαια, είναι κρυφά -ιδιωτικά- να ζούν όπως θέλουν! Αλλά κάποιοι ξεφτυλισμένοι δεν μπορούν να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής των!»

Και συνεχίζει πάντα με λόγια αγάπης, όπως πρέπει σε άνθρωπο του Θεού:

«Ε, λοιπόν, αυτούς τους ξεφτυλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους! Δεν είναι άνθρωποι! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με νοητική διαταραχή! Δυστυχώς, αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιό επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία! Μή διστάζετε, λοιπόν! Όταν καί όπου τους συναντάτε, φτύστε τους!»

Όπως είδατε εμείς απλώς σας μεταφέραμε τα λόγια του Αγίου. Δεν κρίνουμε, αφού, στο κάτω κάτω, δεν είναι και πολιτικό πρόσωπο. Ή μήπως είναι;

Δεν έχω λόγια (αγάπης)!

151211 ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

«Τι έφταιξε;»

Πριν από μερικές μέρες, έτυχε να επισκεφτώ κάποιον φίλο σε άλλη πόλη και βρεθώ σε μια συντροφιά παρέα με πολιτικά στελέχη που έχουν περίπου αποστρατευτεί. (Περίπου, διότι αν είναι δυνατόν να αποστρατευτεί ποτέ κάποιος που πέρασε τη ζωή του μέσα σε ένα κόμμα και μάλιστα γεύτηκε τις χαρές και τις πίκρες της εξουσίας που απέκτησε χάρη σ’ αυτό.)

Όλοι τους ήταν προβληματισμένοι με την παρούσα κατάσταση και αφού, όπως φαινόταν, είχαν να βρεθούν καιρό όλοι μαζί, εξέφραζαν την αγωνία τους για τον τόπο και την πορεία της χώρας, ψάχνοντας να βρουν «τι έφταιξε».

Είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να ακούς τις αναλύσεις τους, οι οποίες όμως ήταν όλες αποκλειστικά οικονομικού περιεχομένου. Κατά τη γνώμη των περισσοτέρων έφταιξαν όλοι όσοι κυβέρνησαν στη μεταπολίτευση, σε μικρό όμως βαθμό, με μόνη εξαίρεση των Κώστα Καραμανλή, ο οποίος έχει τεράστιες ευθύνες για τον εκτροχιασμό του χρέους.

Όλοι οι προηγούμενοι, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, διατηρούσαν τον έλεγχο της κατάστασης και φρόντιζαν να δανειζόμαστε μεν, όμως με κάποιο «μέτρο», ώστε να μην φτάσουμε στο σημείο να βρεθούμε εκτός αγορών, με ένα χρέος το οποίο αδυνατούμε να διαχειριστούμε.

Τους άκουγα με προσοχή και, όταν τελείωσαν, εξέφρασα δειλά την άποψή μου.

«Με όλο τον σεβασμό στην πείρα σας», είπα, «δεν νομίζετε όμως ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό; Αν ήταν έτσι, η κατάσταση θα μπορούσε να αλλάξει σχετικά εύκολα. Λίγη περικοπή των δαπανών από εδώ, λίγη μείωση του χρέους από εκεί, κάπως θα καταφέρναμε να βελτιώσουμε τα πράγματα».

Σκεφτόμουν πώς να φτάσω στην ουσία, γιατί φοβόμουν ότι αυτό που θα πω θα θίξει τον καθένα προσωπικά.

«Το πρόβλημα είναι ότι οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης καλλιέργησαν στους πολίτες μια νοοτροπία και καθοδήγησαν την κοινωνία σε πρακτικές που δύσκολα πλέον μπορούν να αναστραφούν.

Όλοι να μπούμε στο δημόσιο, ακόμη και με πλάγιο τρόπο, ή να έχουμε συναλλαγές μαζί του, ώστε να βγάζουμε “κουτουρού λεφτά”. Να δουλεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο και να αμειβόμαστε πλουσιοπάροχα, χάρη στις διεκδικήσεις των συνδικάτων και τις παροχές των κυβερνήσεων, χωρίς όμως ποτέ να αξιολογείται η εργασία μας.

Να βγαίνουμε στη σύνταξη αν είναι δυνατόν από τα σαράντα πέντε, παίρνοντας τεράστια εφάπαξ και συντάξεις μεγαλύτερες από τον τελευταίο μας μισθό.

Ακόμη και η πρωτογενής παραγωγή να εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις επιδοτήσεις και κανείς να μην ασχολείται σοβαρά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αφήνω το τι έγινε με τους συνεταιρισμούς…»

Θα αναρωτιέστε πώς αντέδρασαν.

Φάνηκαν να διαφωνούν, με την έννοια ότι αυτά είναι γενικεύσεις. Δεν ήθελα να επιμείνω και να δώσω συνέχεια. Καθώς όμως η κουβέντα εξελίχτηκε, και με τη βοήθεια του εξαιρετικού κρασιού που απολαμβάναμε, άρχισαν και εκείνοι να διηγούνται περιστατικά από τον πολιτικό τους βίο και να προβαίνουν σε αποκαλύψεις που… ερχόταν στα λόγια μου.

Το άλλο πουλάκι:

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το… βαμβάκι;

Θα σας πάω λίγο πίσω, παρουσιάζοντας μια μικρή συλλογή από δηλώσεις των κομμάτων, την εποχή που ο κύριος Χατζηγάκης μοίραζε στην εκλογική του πελατεία 460 εκατομμύρια ευρώ, κατά παράβαση των κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πριν όμως πάμε στα κόμματα, αξίζει να δούμε τι έλεγε ο τότε πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ Τζανέτος Καραμίχας: «Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά αιτήματα των αγροτών, έτσι όπως τα έθεσε και η ΠΑΣΕΓΕΣ αλλά και όπως αυτά διατυπώθηκαν από τα μπλόκα. Σαν να μην τα άκουσε (σ.σ. ο κ. Χατζηγάκης) καθόλου».

«Η κυβέρνηση, που με την πολιτική της οδήγησε τους αγρότες στην εντατική, με τις σημερινές της αποφάσεις, τους χορηγεί ασπιρίνες», δήλωνε ο πολιτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Βασίλης Έξαρχος.

«Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση δεν μπορούν ούτε ψίχουλα να χαρακτηριστούν. Είναι εμπαιγμός της μικρομεσαίας αγροτιάς. Οι μικρομεσαίοι αγρότες πρέπει να δώσουν απάντηση στην κυβερνητική κοροϊδία κλιμακώνοντας την πάλη τους, μαζικοποιώντας τα μπλόκα των αγωνιστικών ομοσπονδιών και αγροτικών συλλόγων. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να δυναμώσουν τη στήριξη και την αλληλεγγύη τους στο δίκαιο αγώνα της αγροτιάς», έλεγε η ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τότε υπήρχε και ένα άλλο κόμμα:

«Η Κυβέρνηση λειτουργεί με την συμπεριφορά της αγοράς. Και για να κυριολεκτούμε, σήμερα στην αγορά, επειδή διανύουμε περίοδο εκπτώσεων, και ενώ οι αγρότες έχουν τεράστια προβλήματα, η Κυβέρνηση με εκπτωτικές τιμές προσπαθεί να τους βοηθήσει. 425 εκατομμύρια ευρώ είναι ένα μηδαμινό ποσό μπροστά στα προβλήματά τους», δήλωσε ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ κ. Κυριάκος Βελόπουλος.

Όλοι αυτοί ήταν το «παλιό» και καλά έκαναν οι πολίτες και τους έστειλαν στα σπίτια τους.

Θέλετε όμως να ακούσετε και τον σημερινό υπουργό;

Ο Βαγγέλης Αποστόλου, μέλος τότε της Π.Γ. του ΣΥΝ και συντονιστής των θεμάτων Αγροτικής Πολιτικής του κόμματος δήλωνε: «Η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει την κρίση που μαστίζει την ελληνική γεωργία και δεν καλύπτει την ανάγκη επιβίωσης του αγροτικού κόσμου. Το πακέτο που ανακοινώθηκε αποτελεί επικοινωνιακό τρικ, αφού σε αυτό υπολογίζει και τα ποσά των αποζημιώσεων και ενισχύσεων που έτσι κι αλλιώς θα έπαιρναν οι αγρότες για τη φετινή χρονιά.

Ο ΣΥΝ στηρίζει τους αγώνες των αγροτών».

Σήμερα, ένα μέρος από εκείνα τα λεφτά, τα «ψίχουλα» και τις «ασπιρίνες», πρέπει να δοθούν πίσω και μάλιστα από τους αγρότες που τότε πήραν τις μεγαλύτερες (παράνομες) επιδοτήσεις.

Εσείς τι λέτε, είναι σωστό και δίκαιο να τα πληρώσουν άλλοι που μάλιστα δεν τους περισσεύουν καθόλου;

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα! 

151210 ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Ποιος πληρώνει το… μαλλί;

Είναι ένα συνηθισμένο ερώτημα, που, τουλάχιστον στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, δικαιούμαστε να το θέτουμε, για να μην σας πω και να το «τίθουμε», μερικές φορές.

Το ερώτημα ξεκινά από μια βάση η οποία θέλει να μην υπάρχει τζάμπα μαλλί.

Μια βάση όμως η οποία δεν είναι καθόλου «γενικώς παραδεκτή». Βλέπετε, σ’ αυτή τη χώρα, παρά τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, και παρά τα όσα συνέβησαν φέτος ειδικά, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι… ο Τζάμπας δεν πέθανε.

Δεν έχουν καταλάβει ότι στο τέλος πάντα έρχεται ο λογαριασμός και πως όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσεις αυτό τόσο καλύτερα προετοιμασμένος θα βρεθείς και δεν θα σου κακοφανεί.

Άσε που θα προσαρμόσεις ανάλογα και την παραγγελία, τη «ζημιά» που θα κάνεις στο μαγαζί.

Υπάρχουν όμως κάποιοι (όχι ένας και δύο) οι οποίοι είχαν μάθει να σηκώνονται από το τραπέζι και να φεύγουν, χωρίς καν να αναρωτηθούν ποιος θα πληρώσει. Πιθανότατα να είχαν την αίσθηση ότι «όλα είναι κερασμένα από τη διεύθυνση». Πιθανότατα να γνώριζαν ότι θα βρεθεί κάποιο κορόιδο που θα βάλει το χέρι στην τσέπη.

Γι’ αυτούς έκανε το ίδιο. Για όλους τους υπόλοιπους, καθόλου. Διότι, ακόμα και αν «τα κερνούσε η διεύθυνση», πάλι σε κάποιους τρίτους, ανυποψίαστους, θα φούσκωνε το λογαριασμό. Μια φορά, το μαγαζί τα λεφτά του θα τα έπαιρνε, όπως και να είχε.

Κάπου εδώ μπαίνει ο ρόλος μια κυβέρνησης, η οποία μπορεί να έχει περισσότερο ή λιγότερο «φιλολαϊκό προφίλ». (Το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί είναι φράση που χρησιμοποιεί ένας φίλος, ο οποίος περιμένει και ελπίζει και…)

Όταν φροντίζει ο λογαριασμός να μοιράζεται αναλογικά (αναλογικά με την κατανάλωση), είναι μια δίκαιη κυβέρνηση.

Όταν όμως χρεώνει τον καθένα, όχι σύμφωνα με το τι κατανάλωσε, αλλά σύμφωνα με τις δυνατότητές του, ακόμη και αφήνοντας κάποιους ανήμπορους τελείως απ’ έξω, τότε είναι μια κυβέρνηση με «αριστερό πρόσημο».

Κάπου εδώ όμως μπαίνει μια παράμετρος που ανατρέπει όλο το σκηνικό. Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι, άρα και σύμφωνοι, για τις δυνατότητες του καθενός να συμμετέχει ή όχι στον λογαριασμό;

Η ασάφεια που υπάρχει σ’ αυτόν τον τομέα χρόνια τώρα δίνει τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις να παίζουν και άλλου είδους παιχνίδια.

Το άλλο πουλάκι:

Επιλέγουν ποιους θα αφήσουν έξω από το λογαριασμό!

Τους επιλέγουν όχι με βάση τη δυνατότητα συμμετοχής, αλλά με βάση την εκλογική τους δύναμη, τις ψήφους που διαθέτουν οι ίδιοι, ή την επιρροή που μπορεί να έχουν στο εκλογικό σώμα. Το κάνουν όμως με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν συγχρόνως να παρουσιάζονται ως φιλολαϊκές.

Όλοι όμως εμείς, που καταλαβαίνουμε (πλέον) ότι το τζάμπα απλώς δεν υπάρχει, γνωρίζουμε ότι, όταν εξαιρούνται από το λογαριασμό κάποιοι που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν, τότε επιβαρύνονται περισσότερο οι άλλοι, μέσα στους οποίους βρίσκονται και κάποιοι πραγματικά ανήμποροι.

Κυρίως όμως ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι «φιλολαϊκή πολιτική», δηλαδή, όπως θα έλεγε (θα παραδεχόταν) και ο φίλος που ανέφερα πριν, δεν είναι «αριστερή πολιτική».

Γιατί όμως σας τα λέω όλα αυτά; Α, ναι, γιατί έφτασε και πάλι ένας σημαντικός λογαριασμός και μάλιστα χρεώθηκε σε πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους, σε όσους είχαν κάτσει στο τραπέζι και έφαγαν στην υγεία των κορόιδων, και η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση ζητά να τον πληρώσουμε όλοι μαζί.

Γιατί; Μα, σας το είπαμε προηγουμένως. Διότι αποβλέπει στις ψήφους εκείνων που πρέπει να πληρώσουν και θέλουν (θέλει και η κυβέρνηση) να το αποφύγουν.

Καλά, και εμείς οι άλλοι που θα πληρώσουμε για πάρτη τους δεν είμαστε ψηφοφόροι; Είμαστε, αλλά σ’ εμάς θα μοιραστεί το ποσό, θα μπει και μαζί με άλλα …σιάτικα και δεν θα το καταλάβουμε όσο εκείνοι.

Μήπως έτσι δεν συμβαίνει με όλους τους φόρους που καλούμαστε να πληρώσουμε; Ένα μεγάλο μέρος από αυτούς πάει για έξοδα και σπατάλες που έγιναν όταν δεν ήμασταν παρόντες, όμως τώρα πρέπει να πληρωθούν και άντε να βρεις ποιοι έφταιξαν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος θα πληρώσει το… βαμβάκι;

Καλά ακούσατε, δεν πρόκειται για παράφραση της γνωστής κουβέντας που από… μάλλινη έγινε βαμβακερή!

Μιλάω κυριολεκτικά. Διότι οι κουτόφραγκοι ξύπνησαν και ζητούν πλέον όχι απλώς να επιστραφούν οι επιδοτήσεις που εισπράχτηκαν παράνομα (θυμόσαστε τον κύριο Χατζηγάκη;), αλλά να πληρώσουν εκείνοι ακριβώς που τις εισέπραξαν.

Όμως η κυβέρνηση, διά στόματος του αρμόδιου υπουργού κυρίου Αποστόλου, από τη μια ψηφίζει τον σχετικό νόμο που απαιτούν οι κουτόφραγκοι (είπαμε, φαίνεται ότι ξύπνησαν) και από την άλλοι κλείνει το μάτι στους αγρότες που πρέπει να πληρώσουν, λέγοντας το ελληνικότατο «μη φοβάστε, εγώ είμαι εδώ»!

Τι δεν λέει; Δεν λέει ποιοι θα πληρώσουν τα 320 εκατομμύρια ευρώ (από τα 460 που είχαν δοθεί παράνομα ως επιδοτήσεις). Κυρίως όμως δεν λέει με ποια δικαιολογία πρέπει να εξαιρεθούν από τον λογαριασμό εκείνοι που έκαναν τη… ζημιά και να βάλουν το χέρι στην τσέπη κάποιοι άλλοι.

Δηλαδή, δεν λέει τι είναι αυτό, στο συγκεκριμένο θέμα, που τη διαφοροποιεί από το «παλιό», με το οποίο υποτίθεται ότι (πρέπει να) έχουμε τελειώσει. Ποια ακριβώς είναι η… αριστερή πινελιά που κάνει τη διαφορά με τους κακούς προηγούμενους;

Μάλλον όμως δεν τελειώσαμε.

Το μαλλί του βαμβακιού!

151210 ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Πόση ανάγκη υπάρχει για… γνωριμίες;

Αν ψάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά τα όσα συμβαίνουν στον «χώρο», όπως αποκαλούν οι αναρχοαυτόνομοι, αντιεξουσιαστές και άλλες «συλλογικότητες» (είναι λέξη της μόδας, μην τρομάζετε οι παλαιότεροι αν δεν σας είναι οικεία) αυτό που ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να ονομάσουν, διαπιστώνει ότι το μόνο που λείπει είναι η γνωριμία.

Προς τι το «κάλεσμα», λοιπόν;

Ας μη ξεγελιόμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι, κυρίως νέοι, που μέσα από τέτοιου είδους δράσεις φαντασιώνονται μια παγκόσμια επανάσταση που θα ανατρέψει ό,τι έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα αυτός που ονομάζουμε δυτικός πολιτισμός.

Μια επανάσταση όμως πολύ διαφορετική από εκείνη των προλετάριων, η οποία θα οδηγήσει και σε μια τελείως διαφορετική κοινωνία από εκείνη του κομμουνισμού. Η διαφορά έγκειται κυρίως στο ότι θα πρόκειται για μια κοινωνία πραγματικά αταξική, όπου θα κυριαρχούν η αυτοοργάνωση και η αυτοδιάθεση, όπως και οι κάθε μορφής «συλλογικότητες». Στην οποία, όπως έλεγε κι ένα παλιό σύνθημα, θα ανθίζουν όλα τα λουλούδια.

Δεν αξίζει τον κόπο να σχολιάσει κανείς αυτές τις απόψεις, οι οποίες άλλωστε ευδοκιμούν δεκαετίες και δεκαετίες σε παρέες νεαρών που είναι λογικό και φυσικό να έχουν οράματα για έναν διαφορετικό, καλύτερο κόσμο.

Στο κάτω κάτω, «παιδιά είναι», αν δεν… επαναστατήσουν τώρα, πότε θα το κάνουν.

Το ζήτημα είναι πώς στεκόμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι απέναντι σε όλα αυτά και ποιος είναι ο δικός μας ρόλος στη νουθεσία των παιδιών μας. Διότι, το να καθόμαστε απαθείς και να παρακολουθούμε είναι βέβαια μια στάση, όμως υποτίθεται ότι έχουμε και κάποια ευθύνη στην ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς.

Ως συνήθως, υπάρχουν δυο τρόποι.

Ο ένας είναι βασισμένος στο συνηθισμένο λάθος που κάνουμε ως γονείς. Προσπαθούμε μέσω των παιδιών μας να δώσουμε διέξοδο σε δικά μας απωθημένα. Να τα κάνουμε αυτό που δεν μπορέσαμε να γίνουμε εμείς στην ηλικία τους. Να τους δώσουμε τις ελευθερίες που (νομίζουμε ότι) δεν είχαμε και να τα δούμε να φέρονται όπως θα θέλαμε εμείς, όμως ποτέ δεν τολμήσαμε.

Ο άλλος είναι πιο δύσκολος. Να σταθούμε με αγάπη αλλά με αυστηρότητα απέναντί τους, να τους δείξουμε τη σημασία της ανάληψης ευθυνών, να τους δώσουμε να καταλάβουν τι σημαίνει συνέπεια λόγων και πράξης, να τους βοηθήσουμε να… κόψουν δρόμο, να μην κάνουν τα ίδια λάθη με εμάς…

Το άλλο πουλάκι:

Θέλετε ένα (αντι)παράδειγμα;

«Ο έφηβος Νίκος, ο Νίκος Ρωμανός, διάλεξε ένα δικό του προσωπικό τρόπο να συγκρουστεί με ένα κράτος δολοφόνων, που τροφοδοτείται από μια κοινωνία απάθειας, αδιαφορίας και συνενοχής [...]

Όλο αυτό το διάστημα της φυλάκισης και των κακοποιήσεων, ο Νίκος αρνήθηκε να προσκυνήσει. Κράτησε ψηλά το κεφάλι, αντιστάθηκε, έφτυσε στα μούτρα τους βασανιστές του και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, που φτάνουν μέχρι και τον “αγωνιστή” Πρόεδρο της σημερινής “Δημοκρατίας”».

Ενδιαφέρον κείμενο και ενδιαφέρουσα η στάση να απευθυνθούν με αυτό στα παιδιά κάποιοι μεγαλύτεροι. Οι οποίοι δεν είναι τυχαίοι. Είναι εκείνοι στους οποίους η πολιτεία και η… σημερινή «Δημοκρατία», όπως την αποκαλούν, ανέθεσε τη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς.

«Η στάση του κράτους απέναντι στον Νίκο Ρωμανό συμβολίζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη στάση του συστήματος, που αυτό το κράτος εκπροσωπεί, απέναντι στη σημερινή νεολαία, σε εσάς, στα παιδιά μας», έγραφαν πέρσι τέτοιον καιρό οι καθηγητές κάποιας ΕΛΜΕ στην Αθήνα, σε κείμενο που διένειμαν στους μαθητές τους.

Μιλούσαν βέβαια για τις αντιρρήσεις που υπήρχαν στο αίτημα του Νίκου Ρωμανού για εξόδους από τη φυλακή (όπου βρέθηκε καταδικασμένος για ένοπλη ληστεία) με σκοπό την παρακολούθηση μαθημάτων στο ΤΕΙ όπου επέτυχε να περάσει.

Τι να λένε άραγε οι ίδιοι καθηγητές φέτος, μετά το κάλεσμα του Ρωμανού για «γνωριμία», κατά τη διάρκεια του «Μαύρου Δεκέμβρη», που από το Σάββατο βρίσκεται σε εξέλιξη; Τι λένε και πολλοί βουλευτές, πολιτικοί, αλλά και πνευματικοί άνθρωποι (τα δυο σύνολα είναι «ξένα») που αισθάνονται πολύ κοντά στον «χώρο» και θεωρούν ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε τους νέους σε τέτοιου είδους «δράσεις»;

Με ποιο δικαίωμα (θα το έλεγα και θράσος) αναλαμβάνουν να τους παροτρύνουν και να τους καθοδηγήσουν στον αντιεξουσιαστικό δρόμο αυτοί που είναι χωμένοι μέχρι το λαιμό στο «σύστημα» και απολαμβάνουν όλα τα καλά του, εκμεταλλευόμενοι κάθε προνόμιο που αυτό τους παρέχει;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μερικές ανταποκρίσεις:

«Έντονη η παρουσία ασφαλιτών και μπάτσων και στις οδους Ζαϊμη και Τοσίτσα. Ασφαλίτες που έχουν εντοπιστεί ως τώρα:
Ένας γκριζομάλλης άντρας, ψηλός που μπαινοβγαίνει από πολυκατοικία στην οδό Ζαϊμη και αλλάζει συχνά ρούχα.
Ένας φαλακρός και χοντρός με εμφάνιση φασίστα (sic).
Ένας ξανθός με τυπική εμφάνιση και ανάστημα γύρω στο 1.80 που, ως τη 1 π.μ. περίπου, κυκλοφορούσε με γκρί μπουφαν.

- Αν μπορείτε πείτε που έχει μπάσους περιμετρικά των Εξαρχείων για μας που θα σκάσουμε κατευθείαν Εξάρχεια.

- Ενημέρωση: Κλειστές είναι η Πανεπιστημίου, η Σταδίου, η Βασιλίσσης Σοφίας, η Αμαλίας και όλοι οι δρόμοι γύρω από τα Εξάρχεια.

- Η κεφαλή Κλαυθμώνος και η ουρά Αιόλου. Εκτιμάται 8.000 με 10.000 οι συγκεντρωμένοι.

- Ε, όχι και 10.000 οι διαδηλωτές βρε σύντροφοι!!!

Καλές οι ενέσεις αισιοδοξίας αλλά πάνω από 3000 δεν ήταν ο κόσμος. Χαλαρότητα μεγάλη, όχι μεγάλος παλμός».

Διάλογοι από γνωστή ιστοσελίδα που ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο. Όπως βλέπετε δεν είναι η «γνωριμία μεταξύ μας» που λείπει. Άλλο είναι.

 

Στιγμές αγώνα!