161207 ΠΑΓΩΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Και πάλι για τα Σχολεία…

Ξέρετε, τα θέματα σχετικά με την εκπαίδευση είναι πολύ δημοφιλή, για έναν ιδιαίτερο λόγο. Αφορούν πολλούς. Επειδή μάλιστα όλοι έχουμε, ως γονείς ή παππούδες, ή είχαμε παλαιότερα, ως μαθητές, μια σχέση με το Σχολείο, διαθέτουμε και άποψη!

Ας μη θυμηθούμε τώρα τι είπε ο μεγάλος Μπουκόφσκι για τις απόψεις και ας περάσουμε κατευθείαν στο θέμα μας, που είναι το κλείσιμο των Σχολείων λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Θα πάρουμε ως βάση τής συζήτησής μας το πώς ορίζονται αυτές οι δυσμενείς συνθήκες. Δυστυχώς, δεν ορίζονται και έτσι ο κάθε δήμαρχος αποφασίζει μόνος του για την περιοχή του πότε πρέπει να κλείσουν και πότε όχι τα Σχολεία του δήμου.

Τα κριτήρια όμως με τα οποία αποφασίζει δεν είναι… μετεωρολογικά, αλλά πολιτικά. Αν αυτό σας φαίνεται υπερβολή, ελάτε να παρακολουθήσουμε λίγο την ιστορία που διαδραματίστηκε στο Αμύνταιο με το πρώτο χιόνι και τα ξαναλέμε.

«Μία νιφάδα και τα μαμόθρεφτα της Ευρώπης δεν μπορούν να πάνε σχολείο... Πώς θα μεγαλώσουν τα Ελληνόπουλα; Πώς θα πολεμήσουν την κρίση, τη γραφειοκρατία, την πλουτοκρατία, τον Ερντογάν, τον ISIS, την εγκληματικότητα, αν με την πρώτη δυσκολία τρέχουν στην αγκαλιά της μαμάς; Τα λυπάμαι, δεν υπάρχει ελπίδα!»

Αυτό το σχόλιο έκανε ένας πατέρας Ολλανδός που ζει εδώ και δέκα χρόνια στο Αμύνταιο, όταν πήγε το παιδί του στο Σχολείο και είδε ότι αυτό δεν λειτουργούσε επειδή είχε ρίξει «δυο πόντους χιόνι».

Όπως ήταν φυσικό (!) έπεσαν να τον φάνε τον άνθρωπο, φτάνοντας στα γνωστά υψηλά επίπεδα πολιτισμού με απαντήσεις τού τύπου «αν δεν σ’ αρέσει εδώ, τράβα στην χώρα σου». Σημειωτέον ότι ο άνθρωπος, που έχει και Ελληνίδα μητέρα, είναι οινοποιός και προκειμένου να δραστηριοποιηθεί οικονομικά, ήρθε στο Αμύνταιο.

«Αυτή η ευκολία! Στη Φλώρινα είμαστε, χιόνι έχουμε πολλούς μήνες τον χρόνο. Αλλά δεν είναι μόνο το χιόνι, τα σχολεία κλείνουν με το παραμικρό. Μου κάνει μεγάλη εντύπωση αυτό το πράγμα», δήλωσε μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε.

«Αν όμως δεν μάθουν τα παιδιά μας να πάνε με το χιόνι σχολείο, τι θα κάνουν μετά; Φυσικά, οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται για την προστασία τους, αλλά η υπερβολική προστασία στο τέλος τα εκθέτει», συμπλήρωσε και δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς λογικός άνθρωπος.

Το άλλο πουλάκι:

Μήπως ο Δήμαρχος είχε άλλη γνώμη;

«Επιδεινώθηκε ο καιρός και αναγκαστήκαμε να τα κλείσουμε γιατί υπήρχε κίνδυνος με τη μετακίνηση στο οδικό δίκτυο», είπε. Και συμπλήρωσε: «Το χιόνι δεν ήταν πολύ, ήταν συνηθισμένο για την περιοχή, αλλά φύσαγε πολύ και το μάζευε σε ορισμένα σημεία. Θα ήταν επικίνδυνο για παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές».

Βεβαίως, στην Ολλανδία, αλλά και σε άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης, έχουν μια ρήση: Δεν υπάρχει κακός καιρός, υπάρχουν ακατάλληλα ρούχα και απροετοίμαστες υπηρεσίες, λένε.

Η ουσία όμως βρίσκεται στη συνέχεα των λόγων του Δημάρχου, όπως τα διαβάσαμε στην «Καθημερινή». Διότι, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την βεβιασμένη απόφασή του, έβγαλε λαυράκι.

«Η πίεση βέβαια που δεχόμαστε για να τα κλείσουμε είναι έντονη», είπε και, όπως ήταν φυσικό, ρωτήθηκε από ποιους ασκείται αυτή η πίεση. «Από μαθητές και εκπαιδευτικούς», απάντησε, «μέσα στο γενικότερο κλίμα της λούφας»!

Καταλάβατε τώρα γιατί σας είπα ότι οι λόγοι δεν είναι μετεωρολογικοί, αλλά πολιτικοί. Δεν γνωρίζω βέβαια πόσοι ψηφοφόροι τού Δημάρχου διάβασαν στην εφημερίδα ότι τους λέει λουφαδόρους και τι σκέφτονται γι’ αυτό.

Το γεγονός είναι ότι ο ίδιος αποκάλυψε άθελά του πως λειτουργεί κάτω από «πιέσεις» και πως, προκειμένου να χαλάσει καρδιές, δίνει εντολή να κλείσουν τα Σχολεία του Δήμου, χωρίς να συντρέχουν και ιδιαίτεροι λόγοι.

Σε έναν άλλο δήμο η λειτουργία είναι διαφορετική, η εικόνα όμως μάς δείχνει πώς λειτουργούν τα πράγματα. «Μαθητές του 3ου Λυκείου Πτολεμαΐδας πραγματοποίησαν διαμαρτυρία στο δημαρχείο Εορδαίας για την απόφαση του δημάρχου να… μην κλείσουν τα σχολεία, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες».

Η «πίεση» που λέγαμε.

«Δεν είναι σωστό να περιμένουμε μισή ώρα στο κρύο τα λεωφορεία, με κίνδυνο την υγεία μας», υποστήριξαν, χωρίς να σκεφτούν ότι μια λύση θα ήταν να έρχονται τα λεωφορεία στην ώρα τους και οι μαθητές… να ντύνονται κάπως καλύτερα.

Ενδεικτική ήταν και η απάντηση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου ότι τα καιρικά φαινόμενα δεν ήταν ακραία τη δεδομένη στιγμή: «Αν τα κλείναμε σήμερα (σ.σ. που έπεσαν πέντε νιφάδες) φανταστείτε τι έχει να συμβεί όταν πέσουν 10 πόντοι χιόνι».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Στο γενικότερο κλίμα της λούφας»…

Δεν θα ξεχάσω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τη γκρίνια των εκπαιδευτικών ένας διευθυντής Σχολείου, όταν εκείνοι διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι δεν έκλεισαν τα Σχολεία και ταλαιπωρήθηκαν να φτάσουν στη δουλειά τους μέσα στο χιόνι.

«Δηλαδή, θέλετε να πείτε ότι, αν το πρωί ερχόμασταν κανονικά και μετά χιόνιζε και έριχνε τόσο χιόνι όσο έχουν έξω οι δρόμοι, εμείς θα μέναμε στο Σχολείο και δεν θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας, επειδή… είναι επικίνδυνο να κινούμαστε με τέτοιο καιρό;»

Τι θέλω να πω εγώ; Υπάρχουν δυο τρόποι να βλέπουμε τα πράγματα. Αυτός που μας βολεύει και ο άλλος που είναι κάπως δυσάρεστος, όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι περισσότερο αντικειμενικός.

Είναι (;) λογικό να έχουμε μια τάση να επιλέγουμε τον πρώτο. Ο δεύτερος όμως επιβάλλεται συχνά από το αίσθημα του καθήκοντος και την ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Τα οποία, παραδόξως, τα ζητάμε πάντοτε από όλους τους άλλους!

 Έχουμε χειμώνα μπροστά μας!

161206 ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Φαίνεται πως κάτι μαθαίνουν...

Αν θεωρήσουμε πως στους στόχους της εκπαίδευσης είναι η αλλαγή στάσεων και συμπεριφορών των ανθρώπων, τότε μπορούμε να πούμε πως ο συγκεκριμένος υφυπουργός… εκπαιδεύτηκε!

Μιλώ για τον υφυπουργό Παιδείας κ. Μπαξεβανάκη, ο οποίος -θυμίζω- προέρχεται από τον χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπου διετέλεσε επί χρόνια συνδικαλιστικό στέλεχος. Το λέω αυτό διότι δεν μπόρεσα να εντοπίσω δηλώσεις του, προηγούμενων ετών, για το ίδιο θέμα.

Εύκολα όμως, από την πείρα μας, καταλαβαίνουμε ότι συνδικαλιστής και μάλιστα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσε να κάνει βήμα, όχι να πάρει ψήφους, αν έλεγε δημοσίως όσα είπε προχθές στη Βουλή.

Για να μην μπερδευτούμε όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και, όταν μιλάμε για το θέμα των καταλήψεων, εν αρχή ην… ο Αλέξης Τσίπρας. Πιστεύω και το πιστεύει και ο ίδιος, ότι οι καταλήψεις είναι ό,τι σπουδαιότερο είχε καταφέρει στη ζωή του, πριν τα φέρει έτσι η τύχη και γίνει πρωθυπουργός.

Σας θυμίζω πρόσφατες δηλώσεις του από το βήμα της Βουλής:

«Εγώ είμαι υπερήφανος για τη δική μου πορεία. Διότι ήταν τιμή μου να συμμετέχω σε κάποιες από τις εξάρσεις, τις σημαντικές εκλάμψεις του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος στον τόπο μας.

Γιατί το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, το νεολαιίστικο κίνημα στον τόπο μας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Είχα τη δυνατότητα να συμμετάσχω στους μαθητικούς αγώνες του ‘90-‘91.

[…] Αυτοί οι αγώνες, οι κοινωνικοί αγώνες, οι συλλογικοί αγώνες είναι αγώνες που πήγαν την κοινωνία μπροστά, διασφάλισαν και κατοχύρωσαν δικαιώματα, υπερασπίστηκαν τη δημόσια παιδεία, τη δωρεάν παιδεία, την ίδια τη δημοκρατία».

Δεν μπορεί, αυτά θα τα άκουσε ο βουλευτής, και λίγες μέρες αργότερα υφυπουργός Παιδείας, Δημήτρης Μπαξεβανάκης. Όταν όμως κλήθηκε να απαντήσει σε επίκαιρη ερώτηση σχετικά με τις διώξεις των «αγωνιζόμενων μαθητών», τα γύρισε.

 Το άλλο πουλάκι:

Μάθημα; Μπορεί.

 «Θα ήθελα να κάνω ένα γενικότερο σχόλιο σχετικά με το φαινόμενο των μαθητικών κινητοποιήσεων και τη μορφή της κατάληψης που κατά κόρον χρησιμοποιείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια», είπε ο κ. Μπαξεβανάκης στην απάντησή του.

Το ωραίο όμως ήταν στη συνέχεια: «Επειδή η ελληνική κοινωνία, όλοι μας, και εσείς γνωρίζετε το πώς πραγματοποιούνται οι καταλήψεις σχολικών μονάδων στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων –όχι σε όλες, για να είμαστε ειλικρινείς– οφείλουμε όλοι να μη χαϊδεύουμε αυτιά.

Δεν είναι μαθητική κινητοποίηση, όταν μια μικρή ομάδα μαθητών –τριών, πέντε, δέκα– πραγματοποιεί κλείσιμο του σχολείου, εν αγνοία της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπόλοιπων μαθητών και μάλιστα χωρίς να έχει τηρηθεί οποιοδήποτε είδος δημοκρατικής και συλλογικής διαδικασίας».

Και ο κ. Μπαξεβανάκης πρόσθεσε: «Κάνουμε λάθος όλοι μας να χαϊδεύουμε αυτιά και να καλλιεργούμε την ψευδαίσθηση στους νέους ανθρώπους ότι αυτού του είδους οι κινήσεις αποτελούν δήθεν αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Στην πράξη, δεν καλλιεργούμε με αυτόν τον τρόπο αγωνιστικές συνειδήσεις στους νέους ανθρώπους ούτε προάγουμε τη Δημοκρατία ούτε τις συλλογικές διαδικασίες, οι οποίες με αυτόν τον τρόπο στην πράξη υπονομεύονται. Αυτά τα πράγματα δεν ωφελούν τη Δημοκρατία. Αντίθετα, στρώνουν το χαλί σε αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με τη Δημοκρατία».

Δεν είναι γραμμένο στα πρακτικά της Βουλής, αν, μετά από αυτή την τοποθέτηση, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έψαλε εν χορώ «είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον…»

Γεγονός είναι ότι η εν λόγω τοποθέτηση σχολιάστηκε πολύ θετικά από τα Μέσα ως μία ένδειξη μεταστροφής προς την πραγματικότητα επειδή… «η ελληνική κοινωνία, όλοι μας», γνωρίζουμε πώς πραγματοποιούνται οι καταλήψεις σχολικών μονάδων, εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το μάθημα ήταν ελλιπές!

Διότι, αν προσέξατε, ο κύριος υφυπουργός έθεσε ένα θέμα νομιμοποίησης των καταλήψεων, με βάση τον αριθμό εκείνων που τις αποφασίζουν, «όταν μια μικρή ομάδα μαθητών –τριών, πέντε, δέκα– πραγματοποιεί κλείσιμο του σχολείου» είπε.

Τι γίνεται όμως όταν η ομάδα είναι μεγαλύτερη; Τότε οι μαθητές νομιμοποιούνται να… παρανομήσουν; Διότι ο Ποινικός Κώδικας δεν κάνει διακρίσεις, δεν μιλάει για πλειοψηφικές ή μειοψηφικές αποφάσεις:

«Όποιος εισέρχεται παράνομα σε κατάστημα ή χώρο δημόσιας, δημοτικής ή κοινοτικής υπηρεσίας ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ή επιχείρησης κοινής ωφέλειας ή παραμένει στους χώρους αυτούς παρά τη θέληση της υπηρεσίας που τους χρησιμοποιεί, της οποίας τη θέλησή του δηλώνει ο νόμιμος εκπρόσωπος ή ο υπάλληλός της κι προκαλεί έτσι διακοπή ή διατάραξη της ομαλής διεξαγωγής της υπηρεσίας τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών».

Ξέρουμε επίσης ότι κανένα όργανο εκπροσώπησης, όπως ας πούμε ένα Δεκαπενταμελές Συμβούλιο, δεν έχει δικαίωμα να συνεδριάζει με θέμα την πραγματοποίηση μιας παράνομης ενέργειας, όπως η κατάληψη ενός Σχολείου.

Με το που θα σκεφτούν κάποια παιδιά να θέσουν τέτοιο θέμα, θα πρέπει ο Πρόεδρος, ο πιθανός αυριανός πρωθυπουργός δηλαδή, να τους πει ότι τέτοιο θέμα δεν μπορεί να συζητηθεί από το συγκεκριμένο όργανο.

Δηλαδή, θα περιμέναμε από έναν υφυπουργό Παιδείας που υπήρξε και δάσκαλος των παιδιών να γνωρίζει ότι όλα τα ζητήματα δεν είναι θέματα «συσχετισμού δυνάμεων», αλλά ότι βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας, πέρα από την αρχή της πλειοψηφίας, είναι ο σεβασμός και η τήρηση των νόμων.

Τους οποίους βέβαια -και αυτό είναι μέσα στις… ομορφιές της Δημοκρατίας- έχουμε κάθε δικαίωμα να παραβιάζουμε, αρκεί να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας και να δεχόμαστε τις συνέπειες.

 Τι μαθαίνει ο άνθρωπος!

161205 ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εβδομάδα ΔΙΟΔΟΥ!

Αυτόν τον τίτλο είχε το κείμενο που έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από την ΔΕΚΠΟΤΑ. Στην πρώτη παράγραφο διαβάσαμε: «Η εβδομάδα παρουσίασης του περιοδικού ΔΙΟΔΟΣ έχει ως στόχο να αναδείξει τον λόγο και την τέχνη μέσα από μουσικές βραδιές, εκθέσεις ζωγραφικής - φωτογραφίας, ομιλίες και αφηγήσεις ποιημάτων».

Ξεκινούν, λοιπόν, από σήμερα και διαρκούν έως την Κυριακή οι «εκδηλώσεις γνωριμίας με το περιοδικό και τον κόσμο του», όπως χαρακτηριστικά είπε ένας φίλος και νομίζω ότι δεν έχει νόημα να παρουσιάσουμε όλο το πρόγραμμα.

Μπορείτε να το βρείτε εύκολα και να το μελετήσετε λεπτομερώς. Εκείνο που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται κάθε βράδυ στον εκθεσιακό χώρο «Ελευθερία».

Με αφορμή όμως τις εκδηλώσεις αυτές, θυμηθήκαμε κάτι που είχαμε συζητήσει πριν από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν είχε εκδοθεί το 4^ο τεύχος της ΔΙΟΔΟΥ. Λέγαμε τότε για τους συντελεστές τού περιοδικού:

«…και Ιστορία οι παρέες!

Αν αναζητήσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν σπουδαία πράγματα στο χώρο της τέχνης, στη μουσική, στον κινηματογράφο, στη λογοτεχνία, στην ζωγραφική, θα δούμε πως, σε πολλές περιπτώσεις, έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο οι παρέες.

Δεν θέλω να αναφερθώ πιο συγκεκριμένα σε κάποιες από αυτές, πολύ γνωστές στους περισσότερους φίλους της τέχνης, για να μην κατηγορηθώ ότι προβαίνω σε συγκρίσεις με αυτή για την οποία θα σας μιλήσω στη συνέχεια.

Καμία σχέση! Άλλα τα μεγέθη, άλλες οι εποχές…

Οι παρέες αυτές έχουν συνήθως ένα “στέκι”, έναν χώρο ως σημείο αναφοράς. Εκεί θα ανταμώσουν, εκεί θα περάσουν λίγες ώρες μαζί, εκεί θα μπορέσει να τους συναντήσει όποιος ενδιαφέρεται.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ότι παρέες που… “φτιάχνουν Ιστορία” λειτουργούν και στην πόλη μας. Τις περισσότερες φορές δραστηριοποιούνται μέσα από κάποιον σύλλογο. […]

Τα τελευταία χρόνια, μια τέτοια παρέα, μια συντροφιά ανθρώπων, δραστηριοποιείται γύρω από την έκδοση ενός περιοδικού, του οποίου το 4^ο τεύχος κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες.

Είναι το περιοδικό “δίοδος 66100” και η παρέα για την οποία σας μιλώ αποτελεί και αποτελείται από τη συντακτική και τη “δημιουργική” ομάδα, καθώς και τους περισσότερους μόνιμους συνεργάτες του».

(Κάπου εδώ λέγαμε για τα στέκια τους, το βιβλιοπωλείο ΕΙΡΜΟΣ και τον ΣΕΙΡΙΟ, τα οποία όμως δεν υπάρχουν πλέον. Τώρα θα τους συναντήσεις, κάθε Σάββατο μεσημέρι, να απολαμβάνουν το ουζάκι τους στο καφενείο του Φώτη.)

«Είναι άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, δάσκαλοι και καθηγητές οι περισσότεροι, εν ενεργεία ή συνταξιούχοι, κυρίως… συνταξιούχοι εν ενεργεία!

Το περιοδικό είναι το σημείο τομής των δραστηριοτήτων τους. Όλοι τους κάτι γράφουν, κάτι ερευνούν, κάτι δημοσιεύουν, πάντα κάτι έχουν στα σκαριά…

Οι εργασίες τους είναι αξιοζήλευτες. Όλες δουλεμένες με μεράκι μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, όλες… επιμελημένες στην εντέλεια!» Και ο νοών νοείτω.

Το άλλο πουλάκι:

«Έχουν πολλή πλάκα», λέγαμε!

«Είναι πραγματική απόλαυση να κάθεται κανείς στην παρέα τους και να τους παρακολουθεί να συζητούν. Συνδετικός ιστός τής κάθε κουβέντας τα… πειράγματα.

Ανάμεσα σε συζητήσεις για την ιστορία της Δράμας, για μια νέα αξιόλογη έκδοση, για την πρόσφατη θεατρική παράσταση του ΣΦΓΤ, για κάποια έκθεση ζωγραφικής ή φωτογραφίας, θα ακούσεις ανέκδοτα, καλαμπούρια και “μασάλια”, κυρίως όμως πειράγματα και υπονοούμενα για τον καθένα.

Με τι προσοχή κι ενδιαφέρον ακούν οι νεότεροι!

Μέσα από τις περιγραφές και τις διηγήσεις των μεγαλυτέρων, αναδύεται η εικόνα μιας Δράμας που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Πού βρίσκονταν ένα μαγαζί που δεν υπάρχει πια, ένας φούρνος που… γκρεμίστηκε, μια ταβέρνα που φιλοξενούσε παλιούς άσσους του λαϊκού πενταγράμμου, ένα θέατρο όπου ανέβηκε Σαίξπηρ…

Γνωρίζουν τους δρόμους με τα παλιά τους ονόματα, τους ανθρώπους με τα παρατσούκλια τους, τις τοποθεσίες με την ιστορία τους…

Μεγάλο γούστο όμως έχει και το αντίστροφο. Πώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ακούν τους νεότερους να συζητούν για τα δικά τους ενδιαφέροντα.

Να τους δεις να μυούνται ένας ένας στις νέες τεχνολογίες, να ρωτούν για τη χρήση των υπολογιστών, τις δυνατότητες των κινητών τηλεφώνων, τις λειτουργίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Και πάντα ο αστεϊσμός, πάντα το πείραγμα ακόμη και των νεότερων προς τους μεγάλους, όμως με πόση διακριτικότητα, πόση ευγένεια, πόσο κρυμμένο σεβασμό!

Αντιθέτως, είναι εμφανέστατη και κραυγάζει από μακριά η αγάπη αλλά και το καμάρι των μεγαλύτερων για τους νέους, ειδικά όταν κάποιο καινούριο έργο τους παρουσιάζεται στο δραμινό κοινό. Θα βρίσκονται εκεί από τους πρώτους για να τους δώσουν κουράγιο, να τους συγχαρούν, κυρίως όμως για να τους χαρούν».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά, μεταξύ άλλων, λέγαμε τότε.

Και ευτυχώς, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να ισχύουν. Το περιοδικό ζει και βασιλεύει χάρη στη χορηγία της Raycap του κυρίου Αποστολίδη, έφτασε στο 10^ο τεύχος, και να τώρα που είμαστε έτοιμοι να το γιορτάσουμε με εβδομαδιαίες εκδηλώσεις.

Να είστε βέβαιοι πως τα μέλη αυτής της υπέροχης παρέας θα βρίσκονται διακριτικά κάπου εκεί, ανάμεσα στο κοινό, και θα καμαρώνουν κρυφά το δημιούργημά τους, που το βλέπουν να μεγαλώνει γερό και όμορφο.

Μη γελιέστε. Μπορεί να τους δείτε, δήθεν ξένοιαστους, να παρακολουθούν τις εκδηλώσεις και να παίρνουν μέρος στις συζητήσεις, όμως να είστε βέβαιοι πως μυαλό τους είναι στα επόμενα τεύχη, στη ύλη, στα αφιερώματα, στις συνεργασίες…

Είναι βέβαιο ότι ο καθένας τους έχει και ένα σωρό άλλα πράγματα στα σκαριά, όμως, όπως όλοι οι πολυπράγμονες, αυτοί είναι πιστοί στην εντολή «και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι».

Άλλωστε υπάρχει η ψυχολογική αλληλοϋποστήριξη. Έτσι όμως δεν λειτουργούν οι παρέες, ειδικά εκείνες που… «γράφουν Ιστορία»;

  -Μεταξύ καφέ και τσίπουρου, βγάζουν κι ένα περιοδικό.

-Και τι περιοδικό!

161202 ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σιγά μην απαιτεί και… βεντούζες!

Άκου εντριβή! Μ’ αρέσει που, στο ίδιο κείμενο, διόρθωνα άλλους για γλωσσικά ολισθήματα. Την ίδια στιγμή, λίγες αράδες παραπάνω, μπέρδευα την μακροχρόνια τριβή ή την κατατριβή -την ενασχόληση, βρε αδελφέ- με την… εντριβή!

Έλεγα: «ειδικά αν το έργο αυτό δεν είναι κάτι συνηθισμένο, αλλά κάτι που απαιτεί και ειδικές γνώσεις ή εντριβή (sic) με το αντικείμενο του θαυμασμού, το να εκφράζεις τα συγχαρητήριά σου στον δημιουργό θα μπορούσε να παρεξηγηθεί».

Υπάρχει βέβαια ο «εντριβής», επίθετο που το συναντάμε σπάνια και σημαίνει τον έμπειρο, τον εξασκημένο, ο οποίος ίσως με παρέσυρε να… δημιουργήσω το αντίστοιχο ουσιαστικό, το οποίο όμως, δυστυχώς για μένα, προϋπήρχε και σημαίνει αυτό ακριβώς που ξέρουμε από τις γιαγιάδες μας ακόμη.

Τέλος πάντων, εσείς φαντάζομαι καταλάβατε τι ήθελα να πω, γεγονός που φάνηκε και από τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις διόρθωσης ή εναλλακτικής διατύπωσης που κατέφτασαν αμέσως μετά την προχθεσινή κουβέντα μας.

Χαίρομαι που τα γλωσσικά αντανακλαστικά σας λειτουργούν άψογα και σας ευχαριστώ για τον διακριτικό τρόπο με τον οποίο μου κάνετε τις διορθώσεις και τις υποδείξεις. Σας υπόσχομαι άλλη φορά να προσέχω περισσότερο.

Ελάτε τώρα να πάμε στο θέμα που θα μας απασχολήσει σήμερα. Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιήσαμε όλοι στον βαθμό που ισχύει, όμως μπήκαμε στον Δεκέμβριο και πάμε ολοταχώς για τα Χριστούγεννα.

Δεν θέλω να σας χαλάσω τη μαγεία των εορτών, περιμένουμε και την έναρξη της Ονειρούπολης («ποια Στικούδη;»), όμως Χριστούγεννα, πέρα από όλα τα άλλα, σημαίνουν κυρίως… έξοδα.

Έξοδα που κάποτε δεν τα υπολογίζαμε καθόλου, όμως... «ας όψεται η ανάγκη» που μας έριξε στα ξένα χέρια, που έλεγε και η «ατυχήσασα» στον «στρίγγλο» κύριο «Πετροχείλο», τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Η ανάγκη και τα μνημόνια που «αλλάξανε τη ζωή μας φύρδην».

Αλήθεια, ρε παιδιά, θυμόσαστε καθόλου τις τρελές εκείνες ημέρες που έπεφτε ο δέκατος τρίτος μισθός και τα νοικοκυριά είχαν όλη την άνεση να ξοδέψουν με την καρδιά τους, όχι μόνο για τα απαραίτητα, αλλά, και κυρίως, για τα «περιττά».

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά είναι που κάνουν και τη ζωή μας όμορφη.

Μη σας πάω τώρα σε άλλη ταινία με τον Λογοθετίδη να φιλοσοφεί για το τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε, άρα αξίζει να ξοδέψουμε για χάρη του, και τι είναι περιττό, οπότε η αγορά του πρέπει να θεωρείται σπατάλη.

Εκείνο που με θλίβει είναι πως, όσο πάμε, του μοιάζουμε και πιο πολύ του Μανώλη («τσίριο»), αφού μπορεί «σε τούτο και σε εκείνο» να είμαστε σωστοί, όμως στο «κάτι άλλο» υστερούμε. Ξοδεύουμε όλο και λιγότερα, γιατί απλώς δεν έχουμε για τα «περιττά».

Αυτό το έδειξε και μια πρόσφατη έρευνα που έκατσε και έψαξε το πόσα και πού σκοπεύουμε να δαπανήσουμε εμείς οι Έλληνες και οι (άλλοι) Ευρωπαίοι τα προσεχή Χριστούγεννα. Τα αποτελέσματα εμένα τουλάχιστον με εντυπωσίασαν και θέλω να τα σχολιάσουμε λίγο.

Ας πούμε, ενώ στην (υπόλοιπη) Ευρώπη τα δώρα που θα αγοραστούν για τα παιδιά θα είναι περισσότερο παιχνίδια, εμείς θα προτιμήσουμε τα πιο χρηστικά πράγματα, ρούχα, παπούτσια, άντε και λίγα βιβλία.

Δεν γνωρίζω τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτής της έρευνας, όμως απ’ ό,τι έχω καταλάβει, ρωτήθηκαν ενήλικες και όχι παιδιά. Διότι άλλο είναι να απαντάς στο τι σκοπεύεις να αγοράσεις τα Χριστούγεννα και άλλο το τι τελικά θα αποφασίσεις να πάρεις.

Διότι η έρευνα, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο παρακαλώ, μιλάει για «προγραμματισμένες δαπάνες» και όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, αν υπάρχει κάτι που ξεχωρίζει εμάς τους Έλληνες από τους (υπόλοιπους) Ευρωπαίους είναι ο προγραμματισμός, κυρίως στα έξοδα.

Αυτό εξάλλου αποτυπώνεται και στην πιο επίσημη εκδοχή προγραμματισμού εξόδων που είναι -τι άλλο;- ο προϋπολογισμός του κράτους. Από εκεί να καταλάβεις.. Αμ, το άλλο; Πόσοι λέτε να είχαμε προϋπολογίσει την Μαύρη Παρασκευή, κατά την οποία σπεύσαμε να αδειάσουμε τα μαγαζιά που συμμετείχαν.

Έπειτα μην ξεχνάμε και τους δύο σημαντικούς παράγοντες στις αγορές των ημερών. Ο ένας λέγεται κάλαντα και ο άλλος είναι ο γνωστός σε όλους μας Άγιος Βασίλης. Πόσα παιδιά ξέρετε, ας πούμε, που αγοράζουν με τα λεφτά που μαζεύουν στα κάλαντα… παπούτσια;

Ή, πόσοι Αγιοβασίληδες τολμούν να φέρουν για δώρο κάποιο βιβλίο ή, πολύ περισσότερο, κανένα ρούχο. Ούτε γι’ αστείο! Δεν νομίζω όμως όλα αυτά τα έξοδα να συμπεριλαμβάνονται στις απαντήσεις που έδωσαν οι καταναλωτές.

Επίσης, εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι πως εμείς οι Έλληνες θα ξοδέψουμε περισσότερα από τους (άλλους) Ευρωπαίους για τον εαυτό μας και, φυσικά, αυτό σημαίνει πως θα μείνουν λιγότερα για τους άλλους!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι λες, βρε παιδί μου!

Κι εγώ που νόμιζα πως είμαστε πιο χουβαρντάδες, πιο… λαρτζ (λέξεις που δεν υπάρχουν σε άλλες γλώσσες, όπως άλλωστε και το φιλότιμο ή η λεβεντιά) και πως, αν είναι να φανούμε ανώτεροι, ας πάει και το παλιάμπελο. 

Δεν πειράζει. Εξάλλου, εμείς, πάντα σύμφωνα με την έρευνα, μπορεί να ξοδέψουμε κάπως λιγότερα από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους (είπαμε, «ας όψεται η ανάγκη») για δώρα, έχουμε όμως προϋπολογίσει περισσότερα από εκείνους για… διασκέδαση.

Βλέπετε, εδώ η κρίση κρίση, μπορεί να μας πήραν πολλά πράγματα, μπορεί να στερηθούμε κάποια από τα εξωτικά ταξίδια που κάναμε τέτοιες μέρες, δεν θα μας αλλάξουν όμως και τις παραδόσεις μας.

Εμείς, βρέξει χιονίσει, ένα ρεβεγιόν στα μπουζούκια θα το κάνουμε και να σκάσουν οι άλλοι!

 Προετοιμασίες!

161201 ΠΡΥΤΑΝΕΥΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Η Πατρίς ευγνωμονούσα»!

Είναι σωστό και δίκαιο να μην λησμονεί η Πατρίς, δηλαδή εμείς όλοι μας, τις θυσίες που έκαναν κάποιοι γι’ αυτήν. Και, στο βαθμό που μπορεί, δηλαδή που μπορούμε όλοι μας, να τους το ανταποδίδουμε.

Κάπως έτσι αποφασίστηκαν οι συντάξεις σε θύματα πολέμου, κάπως έτσι αποκτήθηκαν οι άδειες για λειτουργία περιπτέρου ή για ταξί σε τραυματίες και στις οικογένειές τους, κάπως έτσι «σιτίζονται στο Πρυτανείο» χιλιάδες άξια τέκνα της Πατρίδος.

Ας θυμηθούμε με την ευκαιρία ότι «το Πρυτανείον θεωρείται ως ένα από τα πρωιμότερα δημόσια οικοδομήματα της αρχαίας Αθήνας. Η ανέγερσή του βορείως της Ακροπόλεως, στον χώρο της Αγοράς, κάτω από την μετέπειτα Θόλο, ανάγεται στα χρόνια του Σόλωνος (α΄ τρίτο 6ου αι. π.Χ.).

Εντούτοις, η αρχαιολογική σκαπάνη δεν έχει φέρει ακόμη στο φως τα κατάλοιπά του. Το κτήριο αποτέλεσε τρόπον τινά την καρδιά της αρχαϊκής πόλης, όπου στεγάζονταν αντίγραφα της σολώνειας νομοθεσίας.

Εκεί φυλασσόταν και η ιερή πυρά (εστία) της θεάς Εστίας, όπου έκαιγε το “άσβεστον πύρ” της πόλης, πρακτική που μας παραπέμπει στους προϊστορικούς χρόνους, όταν τα νοικοκυριά είχαν ανάγκη από την ύπαρξη μιας κεντρικής εστίας που δεν θα έσβηνε ποτέ προκειμένου να μπορούν να ανάψουν εκ νέου τις δικές τους εστίες σε περίπτωση που έσβηναν.

Το γεγονός ότι η παράδοση τοποθετεί την ύπαρξη του Πρυτανείου ήδη από τα προϊστορικά χρόνια στην αρχαία αγορά ή Αγορά του Θησέως, που εκτεινόταν στα δυτικά και βόρεια της Ακροπόλεως, συνιστά σαφή ένδειξη της ξεχωριστής σημασίας που είχε από πολύ παλιά το εν λόγω οικοδόμημα.

Κατά την περσική εισβολή του 480 π.Χ. στην Αθήνα το νότιο τμήμα του κτιρίου καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, ενώ μετά το τέλος των Περσικών Πολέμων (479/8 π.Χ. και εξής) το Πρυτανείο διαμορφώθηκε χωρίς ιδιαίτερη σπουδή σε αίθουσα για την κάλυψη θεσμικών αναγκών, όπως για την εναπόθεση νομικών κειμένων και αρχείων.

Ταυτόχρονα, λειτούργησε και ως δημόσιος χώρος εστίασης, όπου σιτίζονταν δωρεάν (με δημόσια δαπάνη) εξέχουσες προσωπικότητες της πόλης και όπου οι Αθηναίοι παρέθεταν επίσημο τραπέζι (δείπνο) σε ξένους ευεργέτες και σε πρέσβεις άλλων κρατών». (Ε.Ι.Ε., Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών.)

Το άλλο πουλάκι:

Ποια είναι τα άξια τέκνα της πατρίδος;

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα, ελάτε να θυμηθούμε την εκπληκτική σκηνή στην οποία ο γλύπτης Λυμπεριάδης ο Νάξιος («ωραίο πράμα τα κεφτεδάκια») αποκαλύπτει στον στρατηγό την απάτη των λαμόγιων να στήσουν τον ανδριάντα του προκειμένου να καταχραστούν λεφτά.

Μιλάω ασφαλώς για το περίφημο και τόσο διδακτικό έργο των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου «Ένας ήρωας με παντούφλες», που στον κινηματογράφο το απολαύσαμε με τον Βασίλη Λογοθετίδη στον ρόλο του στρατηγού Δεκαβάλα:

«Η πατρίδα δεν έχει υποχρέωση σε κανέναν, στρατηγέ μου. Γιατί ό,τι κάνει κανείς για την πατρίδα του -κι αυτό εσύ το ξέρεις καλύτερα από κάθε άλλον- δεν είναι ρουσφέτι, είναι καθήκον […]

Αμ, στρατηγέ μου, αν σ’ όλους αυτούς τους ήρωες που αγωνιστήκανε γι’ αυτόν τον τόπο τούς στήναμε κι από ένα άγαλμα, θα φρακάριζαν οι δρόμοι και οι πλατείες και δεν θα είχαμε μέρος να περπατήσουμε».

Συμφωνούμε απολύτως. Όχι άγαλμα, όμως ένα πιάτο φαΐ, βρε αδελφέ, δεν μπορούμε να τους εξασφαλίσουμε; Νομίζω ότι αυτό η Πατρίδα, δηλαδή εμείς όλοι μας, μπορεί να το προσφέρει, έστω και με ένα συμβολικό αντίτιμο, σε όλα τα άξια τέκνα της.

Ποια είναι όμως αυτά, γιατί κοντεύουμε να ξεχάσουμε να τα αναφέρουμε. Είναι όλοι όσοι την υπηρέτησαν με τον βαθμό του αξιωματικού, μόνιμου ή έφεδρου. Είναι όλοι όσοι έχουν δικαίωμα να «σιτίζονται» στις ανά την Ελλάδα Λέσχες Αξιωματικών.

Και όχι μόνον αυτοί, αλλά και οι οικογένειές τους! Δεν το γνωρίζατε; Ούτε κι εμείς το ξέραμε, τουλάχιστον στην πραγματική του διάσταση. Διότι, το να έχει ένας απόστρατος το δικαίωμα να τρώει στη Λέσχη Αξιωματικών, πάει κι έρχεται.

Το να κουβαλάει όμως φαγητό για όλη την οικογένειά του ή το να τρώνε στη Λέσχη, σε κάποια Λέσχη Αξιωματικών, τα ενήλικα παιδιά του που ζουν κι εργάζονται σε άλλες πόλεις, ε, αυτό το θεωρώ κάπως υπερβολικό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μόνο… κάπως, έτσι;

Το συζητούσαμε μάλιστα τις προάλλες με φίλο δημόσιο υπάλληλο, που κάνει χρήση αυτού του… «δικαιώματός του» και παίρνει (φτηνό, φτηνότατο) φαγητό για όλη την οικογένειά του από τη Λέσχη Αξιωματικών.

«Γιατί, εγώ κορόιδο ήμουν που υπηρέτησα έξι μήνες περισσότερο από τους άλλους της σειράς μου;», ρώτησε την παρέα. Εκείνοι του θύμισαν ότι γι’ αυτούς τους έξι μήνες πληρωνόταν κανονικά και ζούσε εκτός στρατοπέδου ως αξιωματικός, όχι όπως οι άλλοι φαντάροι...

«Τι να κάνουμε, δεν μπορούσαν να γίνουν όλοι δόκιμοι», προσπάθησε να δικαιολογηθεί αυτός. Και τότε ένας της παρέας δεν κρατήθηκε άλλο: «Συγγνώμη, να σε ρωτήσω κάτι, τον… Δαμιανό τι τον είχατε;»

Βλέπετε, μικρή πόλη είμαστε και λίγο πολύ γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Για να επανέλθουμε όμως στην ουσία του πράγματος, είναι σωστό να διατηρούν τέτοιου είδους προνόμια, που τα πληρώνουμε όλοι μας, άνθρωποι που… υπηρέτησαν ως δόκιμοι;

Έχει κάνει κανένας βουλευτής επερώτηση, ή κανένας δημοσιογράφος έρευνα, να δούμε πόσο κοστίζει στην (χρεοκοπημένη) Ελλάδα το «δικαίωμα» χιλιάδων απόστρατων να «σιτίζονται στο Πρυτανείο»;

Έχουμε που έχουμε τον «λαρτζ» Πάνο, πληρώνουμε που πληρώνουμε τα χουβαρνταλίκια του, τουλάχιστον να ξέρουμε πόσα είναι.

 Ένας ήρωας με… τάπερ!