170502 ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Λες και ήταν χθες!

Η Πρωτομαγιά τού 2015 έπεσε Παρασκευή, που σημαίνει τριήμερο (τουλάχιστον), όπως και φέτος. Ένα άλλο κοινό σημείο ήταν πως τις μέρες εκείνες περιμέναμε επίσης να κλείσει μια διαπραγμάτευση με τους θεσμούς –«περήφανη» εκείνη, αλλά δεν το σχολιάζω.

Γυρίσαμε, λοιπόν λίγο πίσω το ρολόι του χρόνου και θυμηθήκαμε τι συζητούσαμε εκείνες τις μέρες. Σας το θυμίζουμε κι εσάς, κάνοντας ένα πρωτομαγιάτικο παιχνίδι. Κρατάμε κάτι από τα παλιά και παρεμβάλλουμε μερικά καινούρια.

Εσείς δεν έχετε παρά να μαντέψετε τι είναι από πότε.  Και να σκεφτείτε μαζί μας πού, σε όλα όσα ζούμε, μπορεί να εντοπίσει κάποιος μερικές κραυγαλέες αντιφάσεις. Ή μήπως… διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος; Τι είναι κρίση, τι ευημερία και τι το ενδιάμεσό τους;

Ερωτήματα τα οποία τέθηκαν επιτακτικά, με αφορμή την έξοδο του Πάσχα, αλλά και την Πρωτομαγιά και πιο συγκεκριμένα το τριήμερο αυτής. Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως το γεγονός ότι «άδειασε η Αθήνα», ότι «δημιουργήθηκε μποτιλιάρισμα σε όλες τις εξόδους» ή ότι «για να βρεις καρέκλα σε εξοχική ταβέρνα, έπρεπε να είχες κλείσει από μέρες».

Από τη μια υπάρχουν όλοι εκείνοι –μεταξύ των οποίων και ο Πρωθυπουργός της χώρας- που, με βάση τη συγκεκριμένη εικόνα, αναρωτήθηκαν: «Είναι αυτή μια χώρα σε κρίση;»

Υπήρξε όμως και η άλλη άποψη. Αυτή υποστήριξε πως δεν μπορείς να κρίνεις την οικονομική κατάσταση μιας χώρας, από τη συμπεριφορά ενός τμήματος των πολιτών της. Εν πάση περιπτώσει, σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, είναι λογικό να υπάρχουν και αρκετές χιλιάδες που μπορούν να πάνε κάπου για τριήμερο.

Πού βρίσκεται το δίκιο; Όπως συνήθως, κάπου στη μέση. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι στο οποίο όλοι θα συμφωνήσουν. Άλλο μια χρεοκοπημένη χώρα κι άλλο η οικονομική πραγματικότητα των κατοίκων της.

Αυτό δεν περιμέναμε την πρωτομαγιά για να μας το μάθει. Μόνο τα δισεκατομμύρια των καταθέσεων που «έφυγαν» από τις τράπεζες όλο αυτό το διάστημα να σκεφτείς, καταλήγεις σε ασφαλές συμπέρασμα.

Το άλλο πουλάκι:

Μιλάμε για μέρες του 2015, έτσι;

Πριν ακόμη ο περήφανος διαπραγματευτής κλείσει τις τράπεζες και επιβληθούν τα κάπιταλ κοντρόλς. Τότε είχαμε ακόμη πρόσφατες τις καταγγελίες τής πολύ νεαρής κυβέρνησης για «ανθρωπιστική κρίση», που όμως ξεχάστηκαν την επομένη των εκλογών.

Εμείς φωνάζαμε ανέκαθεν ότι κακώς χρησιμοποιήθηκε αυτός ο όρος, παρ’ όλο που, σύμφωνα τους δείκτες και τις μετρήσεις, υπήρχαν και υπάρχουν πάρα πολλοί -μιλάνε για εκατομμύρια- που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας.

Επιτρέψτε μου όμως να σας θυμίσω ότι αυτό είναι κάτι σχετικό. Διότι το όριο της φτώχιας τοποθετείται στο «60% του μέσου εισοδήματος της χώρας».

Που σημαίνει ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες όπου οι κάτοικοί τους που ζουν στο όριο της φτώχιας επιβιώνουν με λιγότερα από 250 ευρώ το μήνα, ενώ άλλες όπου οι φτωχοί ζουν με περισσότερα από 900 ευρώ.

Αφήστε που το «μέσο εισόδημα» βγαίνει με βάση τις φορολογικές δηλώσεις, οπότε καλύτερα να μη συζητάμε για το πού ακριβώς βρίσκεται αυτό στη χώρα μας.

Τώρα όμως θα την πω και την κακία μου. Με τόσους άνεργους και κατατρεγμένους, δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς κάπως περισσότεροι από τους λίγους μετρημένους που πήγαν;

Υπάρχουν, λοιπόν, πάρα πολλοί φτωχοί και στη χώρα μας, όπως και πάρα πολλοί σε μεγάλη ανάγκη, ούτε ανθρωπιστική κρίση όμως έχουμε, ούτε έχουμε επιστρέψει, λόγω των μνημονίων, στην κατοχή, όπως ισχυρίζονται πολλοί.

Ή, όπως, απολογητικά, σχολίασαν κάποιοι, «και στις πιο φτωχές περιόδους, οι άνθρωποι γλεντούσαν και έβγαιναν στις εξοχές με την πρώτη ευκαιρία».

Είναι όμως άλλο πράγμα να πηγαίνουν για Πρωτομαγιά καβάλα όλοι μαζί στην καρότσα ενός φορτηγού, όπως βλέπουμε στις παλιές ταινίες, κι άλλο να μπλοκάρουν οι δρόμοι από τα ΙΧ ή να μην βρίσκεις τραπέζι σε κάποιοι από τα χιλιάδες μαγαζιά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά;

Προφανώς όχι για να διαφωνήσουμε μεταξύ μας για το βάθος της κρίσης και τις επιπτώσεις των μνημονίων στο βιοτικό μας επίπεδο. Αυτό το ξέρει ο καθένας μόνος του. Αλλά για να θυμηθούμε ότι όλη αυτή η ιστορία των τότε και των σημερινών διαπραγματεύσεων ξεκίνησε από την προσπάθειά μας να αποφύγουμε το… τρισκατάρατο «μέιλ Χαρδούβελη»!

Μάλιστα η περήφανη διαπραγμάτευση εστιαζόταν, τις μέρες εκείνες, σε λεπτομέρειες όπως «καμιά εικοσαριά ευρώ στις επικουρικές συντάξεις, μαζί με την αύξηση του ΦΠΑ σε κάποια νησιά και την οριστική παύση της κοροϊδίας να συνταξιοδοτούμαστε σε προκλητικές ηλικίες».

Αυτά, τουλάχιστον, μας έλεγαν τότε. Σήμερα μιλούν για το κατοστάρικο της σύνταξης του παππού, που, αντί να πηγαίνει σε χαρτζιλίκι στον άνεργο εγγονό, θα μπορούσε να γίνεται κίνητρο για την καταπολέμηση της ανεργίας. Η περηφάνια κοστίζει.

Ίσως σκεφτούμε πως, αντί για το κατοστάρικο του παππού μπορούμε όλοι να στερηθούμε ένα τριήμερο -που θα έλεγε και ο Πρωθυπουργός, εντυπωσιασμένος από το πλήθος των εκδρομέων.

Διότι, αφού φάγαμε το γάιδαρο, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά να μην τα στυλώσουμε στην ουρά, με δεδομένο ότι υπάρχει τρόπος να αντέξουμε κι αυτές τις επιπλέον θυσίες, αν τις επωμισθούν εκείνοι που είχαν για το τριήμερο. Εμείς πάντως δεν το κουνήσαμε από εδώ.

Στο κάτω κάτω, ένα τριήμερο μπορούν να το στερηθούν όλοι, αν είναι να πάρουμε συνολικά μια μεγάλη οικονομική ανάσα, η οποία θα βοηθήσει κυρίως εκείνους που έχουν μεγάλη ανάγκη.

Διότι, άμα έχεις λεφτά, τριήμερα βρίσκεις όσα θέλεις!

 Τριήμερα υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν!

100430 ΜΑΓΙΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εργατική Πρωτομαγιά!

Είχαμε υποσχεθεί πως δεν θα ξαναμιλήσουμε για τα οικονομικά μας πράγματα και, όπως είδατε, προσπαθούμε να το τηρήσουμε, παρά τους πειρασμούς που δεχόμαστε, ειδικά μετά την… πρόσκληση προς το Δ.Ν.Τ.

Εμείς θα μιλήσουμε γενικά και αόριστα – φιλοσοφική συζήτηση που λένε – με αφορμή και την αυριανή μέρα.

Η εργατική Πρωτομαγιά!

Από τότε που θυμάμαι, η μέρα αυτή εορταζόταν με εκδρομές ανά τα εξοχάς, με ψησταριές και σούβλες, με στεφάνια και τραγούδια.

Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι οι οποίοι επέμεναν πως «δεν είναι αργία, είναι απεργία» όμως χαρακτηρίζονταν με συνοπτικές διαδικασίες ως γραφικοί και τελείωνε εκεί το θέμα.

Κάποιοι προσπαθούσαν να τα συνδυάσουν και τα δυο.

Έκαναν την υποχρέωσή τους με ένα πέρασμα από το Εργατικό Κέντρο ή το χώρο συγκέντρωσης και μετά πήγαιναν να γιορτάσουν την άνοιξη και τη φύση, δηλαδή να πλακωθούν στο φαΐ και το πιοτό, όπως όλος ο κόσμος.

Το θεωρούσαν καθήκον τους.

Ίσως ήταν κατάλοιπο από παλαιότερες ημέρες δόξας του εργατικού κινήματος, ίσως ακόμη ήταν κι ένας φόρος τιμής που αισθάνονταν προς όλους εκείνους που έβαλαν τα στήθη τους μπροστά, σε πολύ δύσκολους καιρούς, για να αποκτηθούν τα περίφημα δικαιώματα των εργαζομένων.

Και ερχόμαστε στην ουσία.

Τα δικαιώματα αυτά, από ένα σημείο και πέρα, άρχισαν να αποκτούν μια μεταφυσική χροιά και να ακολουθούν μια πορεία αντίστοιχη με εκείνη που απέκτησε η ιερή αγελάδα του καπιταλισμού, η ανάπτυξη.

Θεωρήθηκε δηλαδή αυτονόητο από όλους πως συνεχώς θα διευρύνονται, θα βαθαίνουν και θα πλαταίνουν μέχρι να φτάσουν (να το πω;) τα αντίστοιχα των εργαζομένων στις χώρες όπου οι ίδιοι είχαν την εξουσία.

Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, μέσα στο γενικό ενθουσιασμό, φτάσαμε να μιλάμε για εβδομάδα τεσσάρων ημερών, για τριαντάωρο και πάει λέγοντας.

Το άλλο πουλάκι:

Ύστερα ήρθε η κρίση! Όχι η δική μας, η γενική!

Η ιερή αγελάδα της ανάπτυξης ασθένησε σοβαρά κι όλοι σκέφτηκαν πως ίσως είναι αδύνατον να αυξάνεται συνεχώς για δύο λόγους.

Πρώτον γιατί θα εξαφάνιζε όλο το πράσινο του πλανήτη και δεύτερον γιατί ίσως έτσι να είναι η φύση του πράγματος.

Ωστόσο οι πιστοί της επέμειναν.

Άρχισαν να την ταΐζουν με… εργατικά δικαιώματα. Και τότε οι εργαζόμενοι κατάλαβαν πως αυτά που θεωρούσαν κεκτημένα και εσαεί διευρυνόμενα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Η εβδομάδα μπορούσε πράγματι να γίνει τεσσάρων ή και τριών ημερών, αλλά με αντίστοιχες αποδοχές.

Το τριαντάωρο ή και το εικοσάωρο εισήχθησαν ως εναλλακτική λύση στις απολύσεις.

Άδειες και επιδόματα ψαλιδίστηκαν, μεροκάματα χάθηκαν, ωράρια ελαστικοποιήθηκαν, προνόμια ξεχάστηκαν…

Γύρισε ο κόσμος απάνω κάτω, αφού τίποτε από εκείνα που θεωρούσαν δεδομένα δεν είναι πλέον έτσι.

Ας έρθουμε όμως στα δικά μας.

Μέχρι πέρσι τέτοια μέρα μπορούσαμε ξένοιαστοι να απολαμβάνουμε την Μαγιάτικη Φύση και να γιορτάζουμε την Εργατική Πρωτομαγιά με τραγούδια και χαρές.

Πιστεύαμε ότι όλα τα παραπάνω αφορούσαν κάποιους άλλους και κατηγορούσαμε ως μάντεις κακών εκείνους που έβλεπαν ότι το πράγμα θα φτάσει κι εδώ.

Εκείνους που έλεγαν πως ο κόσμος της εργασίας πρέπει να είναι έτοιμος για μάχες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιες μάχες;

Η μάχη χάθηκε πριν καν ανοίξει ρουθούνι.

Από τη στιγμή που πειστήκαμε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι μονόδρομος…

Από τη στιγμή, ακόμη περισσότερο, που ο κόσμος της εργασίας αποδέχθηκε ότι για την κρίση είναι υπεύθυνος ο ίδιος…

Τι να βγει να φωνάξει αύριο;

ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ; Αφού δεν το πιστεύει!

Αφού από παντού τον δείχνουν με το δάχτυλο και του φωνάζουν πως αυτός φταίει.

Φταίει επειδή δεν δουλεύει όσο πρέπει. Φταίει επειδή δεν δέχεται να πληρώνει περισσότερα για την ίδια εργασία αλλά να του δίνουν αποδείξεις. Φταίει επειδή έδωσε φακελάκι στο γιατρό που εγχείρισε τον πατέρα του. Φταίει επειδή έστειλε το παιδί του στο ιδιαίτερο προκειμένου να περάσει στο πανεπιστήμιο. Φταίει…

Φταίει!

Να σας πω εγώ πού φταίει. Φταίει που δεν κατάλαβε πως ο κόσμος αυτός δεν είναι πλασμένος το ίδιο για όλους.

Φταίει που φαντάστηκε πως μπορεί κι αυτός να ζήσει τη ζωή των άλλων, αυτή που του έδειχναν στις τηλεοράσεις ή που διαφήμιζαν οι τράπεζες – δανειστές.

Φταίει που πίστεψε πως κερδίζω σημαίνει μου χαρίζουν, πως ψηφίζω σημαίνει χαρίζομαι, πως ατομική ευθύνη σημαίνει ατομισμός, πως εκπροσώπηση σημαίνει ανάθεση, πως συμμετοχή, αγώνας, πολιτική είναι θέματα που αφορούν άλλους…

Καλή Πρωτομαγιά!

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές…

170428 ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μπορείς να το πεις και πλάκα.

Αλλιώς «τρολάρισμα», όπως λέγεται στη σύγχρονη ιντρνετική γλώσσα. Αν δεν διαβάσεις προσεκτικά την πηγή από την οποία προέρχεται, είναι βέβαιο ότι θα το αντιμετωπίσεις με μεγάλη καχυποψία.

Ακούστε πώς την έπαθα εγώ. Όπως συνηθίζουμε όλοι, τα περισσότερα κείμενα στο διαδίκτυο τα διαβάζω «διαγωνίως». Αν δω κάτι σοβαρό και ενδιαφέρον, τότε κάνω μια καλύτερη ανάγνωση.

Βλέποντας λοιπόν τα πρώτα στοιχεία είπα ότι κάποιος αστειέυεται. Ελάτε να τα δούμε μαζί και μετά μου λέτε πώς σας φάνηκαν κι εσάς. Πάρτε χαρτί και μολύβι, διότι μπορεί να χάσετε το λογαριασμό.

«Καθιέρωση του κατώτερου μισθού σε 1.400 ευρώ. Αφορολόγητο όριο για τη λαϊκή οικογένεια 40.000 ευρώ το χρόνο, προσαυξημένο με 5.000 για κάθε παιδί». 

Πώς σας φαίνεται; Μια «λαϊκή οικογένεια» με δυο παιδιά δεν θα πληρώνει καθόλου φόρους, μέχρι το εισόδημα των 50.000! Επειδή όμως και πάλι μπορεί να τα φέρνει δύσκολα βόλτα, προβλέπονται επιπλέον παροχές.

Σημειώστε: «Μείωση 30% των τιμολογίων των πρώην ΔΕΚΟ για όσους έχουν οικογενειακό εισόδημα μέχρι 40.000 ευρώ. “Κούρεμα” των δανείων έως και 50% και πάγωμα για όσο καιρό διαρκεί η κρίση».

Όσο καλά όμως και να πηγαίνει η οικονομία, μέχρι να επανέλθει πλήρως όλο και θα υπάρχουν κάποιοι άνεργοι. Έχουμε όμως και γι’ αυτούς: «Χορήγηση επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ανέργους 1.120 ευρώ».

Τώρα θα μου πείτε, αν σου δίνουν τόσα χρήματα για να κάθεσαι, ποιος ο λόγος να ψάξεις να βρεις δουλειά; Πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος να το κάνεις, όπως για παράδειγμα η σύνταξη που θα πάρεις στο τέλος:

«Κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ. Υποχρεωτικά σύνταξη για όλους με 30 χρόνια δουλειάς χωρίς όριο ηλικίας. Γενικά οι άντρες στα 60, οι γυναίκες στα 55 χρόνια».

Για την ασφάλεια πάλι δεν χρειάζεται να έχεις εργαστεί καθόλου:

«Το βιβλιάριο Υγείας να εκδίδεται για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ανεξάρτητα από εργασιακή σχέση, ανεργία, ύψος μισθού, εθνικότητα, θα έχει χαρακτήρα μόνο “υγειονομικής ταυτότητας”, χωρίς καμιά πληρωμή ή συμμετοχή στις υγειονομικές, φαρμακευτικές και προνοιακές παροχές».

Το άλλο πουλάκι:

Πάρτε κόσμε!

Όταν διαβάσεις το κείμενο «διαγωνίως», θα σταθείς οπωσδήποτε σε όλα τα παραπάνω. Υπάρχουν και πολλά ακόμη που μπορούμε να τα δούμε στη συνέχεια, αν προλάβουμε. Για την ώρα όμως ας σταθούμε εδώ.

Τι είναι όλα τούτα; Ποιος καλός άνθρωπος τα υπόσχεται και σε ποιους; Υποχρεωτικά γυρίζεις πίσω και πας στον τίτλο του δημοσιεύματος. Είναι οι θέσεις του ΚΚΕ για… την ανάπτυξη, παρακαλώ.

Ξαναλέω, για την ανάπτυξη. Αν λοιπόν η ανάπτυξη δεν έρχεται σ’ αυτόν τον τόπο, τώρα ξέρετε ποιος είναι ο λόγος. Είναι που δεν υπάρχουν οι παραπάνω παροχές προς τους πολίτες. Ας γίνει ο κατώτατος μισθός 1.400 ευρώ, και τα λέμε.

Διαβάζοντας όμως και τον υπότιτλο του δημοσιεύματος, υποψιάζεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Διότι όλα τα παραπάνω (και πολλά ακόμη που είπαμε ότι θα τα δούμε, αν έχουμε χρόνο) τα είπε σε συνέντευξή της η κυρία Αλέκα Παπαρήγα!

Ρε, μήπως κάτι δεν προσέξαμε; Από πού κι ως πού;

Και τότε βλέπεις και την ημερομηνία του δημοσιεύματος που είναι ακόμη πιο πάνω, δεν την πιάνει με τίποτα το «διαγωνίως», και μάλιστα με μικρά γράμματα;

05/06/2012!

Τώρα μάλιστα. Έτσι εξηγούνται όλα. Διότι εσύ είδες ότι κάποιος γνωστός σου το ανέβασε στο φέισμπουκ, είδες και τη σημερινή ημερομηνία στην ιστοσελίδα, είδες και τις τρέχουσες ειδήσεις στο πλάι, και πού να πάει το μυαλό σου.

Αυτά ήταν στο πρόγραμμα του ΚΚΕ πριν από τις εκλογές τού Ιουνίου το 2012! Μ’ αυτές τις θέσεις κατέβηκε και μπήκε στη βουλή ως τελευταίο, 7^ο κόμμα, πήρε 4,5% εκλέγοντας μόνο 12 έδρες, ενώ έχασε από την προηγούμενη αναμέτρηση του Μαΐου 14 ολόκληρες έδρες!

Το πήρε μπάλα ο… νέος δικομματισμός! Βλέπετε, δεν αρκεί να υπόσχεσαι, πρέπει να έχεις και την έξωθεν καλή μαρτυρία, ώστε ο κόσμος να σε εμπιστευτεί. Φαίνεται ότι, τότε, την είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κυριολεκτικά εκτινάχτηκε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ήταν ο μεγάλος κερδισμένος!

Πήρε 10% μεγαλύτερο ποσοστό, ενώ αύξησε κατά 19 και τις βουλευτικές του έδρες. Ίσως αυτά τα συγκριτικά αποτελέσματα να φανερώνουν και το «μίσος» που υπάρχει ανάμεσα στα δύο κόμματα της αριστεράς.

Πρόκειται για ένα είδος συγκοινωνούντων δοχείων, όταν αδειάζει το ένα γεμίζει το άλλο. Δεν ήταν όμως αυτός ο λόγος που τα ξαναθυμηθήκαμε όλα αυτά σήμερα. Κάτι άλλο θέλαμε να πούμε.

Πρώτον, το τι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και πόσο προσεκτικός πρέπει να είσαι, αν δεν θέλεις να χάνεις άσκοπα την ώρα σου με… μπαγιάτικες ειδήσεις. Δεύτερον, το ότι οι χουβαρντάδικες υποσχέσεις δεν έχουν πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τρίτον και σημαντικότερον, το ότι για πολλούς ανθρώπους ανάπτυξη εξακολουθεί να σημαίνει μοίρασμα χρημάτων από το κράτος, χρήματα όμως που πρέπει με κάποιον τρόπο να παραχθούν. Και ο τρόπος αυτός σίγουρα δεν είναι…

«Να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο με συντελεστή 45% σε διανεμόμενα και αδιανέμητα κέρδη. Να καταργηθούν τα αφορολόγητα αποθεματικά και οι “αναπτυξιακές” φοροελαφρύνσεις για το μεγάλο κεφάλαιο. Να καταργηθεί το ειδικό φορολογικό καθεστώς για τους εφοπλιστές».

Διότι, αν τα πράγματα ήταν τόσο απλά, να είστε σίγουροι πως σήμερα ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός.

Το ίδιο και η ιστορία του, όμως αυτό είναι… μια άλλη ιστορία.

 Καλή Πρωτομαγιά!

170427 ΑΜΟΛΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Η αλήθεια πίσω από τους αριθμούς!

Προσοχή! Δεν θέλουμε σε καμιά περίπτωση να πούμε ότι κατέχουμε την αλήθεια, την μόνη αλήθεια, και θα σας την αποκαλύψουμε. Η φράση περιέχει περισσότερο το στοιχείο τής αναζήτησης.

Ακούμε πολλές φορές ότι «οι αριθμοί λένε την αλήθεια». Τίποτε περισσότερο αναληθές. Διότι οι αριθμοί λένε… ό,τι τους ρωτήσεις. Αφήστε που η απάντηση που σου δίνουν μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους.

Εξάλλου, εκεί όπου οι αριθμοί απεικονίζουν -υποτίθεται- την πραγματικότητα, δηλαδή στις στατιστικές, το πράγμα μπαίνει σε επικίνδυνα νερά. Ας μην ξεχνάμε πως «υπάρχουν ψέματα, υπάρχουν μεγάλα ψέματα, υπάρχουν και οι στατιστικές»!

Ας έρθουμε, λοιπόν, στο θέμα μας κι ας αναζητήσουμε την αλήθεια, μια αλήθεια, πίσω από τα αριθμητικά δεδομένα που έχουμε, μετά την ψήφιση και την εφαρμογή του νόμου Παρασκευόπουλου στη δικαιοσύνη.

Εννοώ τον νόμο που προβλέπει τη δυνατότητα αποφυλάκισης των κρατουμένων, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Το αν αυτές διασφαλίζουν και το γεγονός ότι ο αποφυλακισμένος δεν θα… υποτροπιάσει, ελέγχεται.

Ας δούμε όμως τι προβλέπει ο νόμος: Για ποινές μέχρι τρία χρόνια, μπορείς να αποφυλακιστείς, όταν περάσει το ένα δέκατο της ποινής. Μέχρι πέντε χρόνια, όταν συμπληρωθεί το ένα πέμπτο.

Από εκεί και πάνω χρειάζονται τα δύο πέμπτα για ποινές μέχρι δέκα χρόνια, ενώ μειώνεται ο και ελάχιστος χρόνος έκτισης των μεγαλύτερων ποινών, ακόμη και των ισοβίων. Μιλάμε δηλαδή για έναν νόμο πολύ γενναιόδωρο!

Έτσι όμως πρέπει να είναι η δημοκρατία. Να μην φοβάται και να χαρίζεται! Με μια προϋπόθεση. Ότι και ο ευεργετούμενος αναγνωρίζει το καλό που του γίνεται και συμπεριφέρεται ανάλογα.

Διότι αυτή η σχέση δεν είναι μηχανιστική. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι όποιος αντιμετωπιστεί με ευνοϊκούς όρους αυτομάτως θα συγκινηθεί, συνετιστεί και θα έχει καλύτερη συμπεριφορά. Υπάρχουν κάποιοι που δεν ξέρουν άλλο δρόμο.

Το άλλο πουλάκι:

Ας έρθουμε και στους αριθμούς.

Από την ημέρα εφαρμογής του νόμου, πάνω από τρεις χιλιάδες άνθρωποι άφησαν πίσω τους την πόρτα της φυλακής, ενώ ο συνολικός αριθμός κρατουμένων μειώθηκε περίπου κατά δύο χιλιάδες.

Στατιστικά, λοιπόν, το γεγονός ότι κάποιοι, ελάχιστοι, έχουν υποπέσει σε νέα αδικήματα δείχνει ότι ο νόμος πάει καλά. Αυτό επικαλέστηκε και ο κύριος Παρασκευόπουλος, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους επικριτές του. Του ίδιου και του νόμου.

Πόσο «ελάχιστοι» είναι όμως αυτοί και τι σημαίνει έστω και μία μοναδική περίπτωση υποτροπής για τους συγγενείς του θύματος ενός ευνοημένου αποφυλακισμένου; Πέρα από τους αριθμούς, έχουμε και ποιοτικά στοιχεία;

Διότι, τις περιπτώσεις εκείνων που επιστρέφουν στο έγκλημα τις γνωρίζουμε μόνο από όσες καταγράφονται ως τέτοιες, μετά τη σύλληψη των ενόχων. Υπάρχουν όμως και στοιχεία που λένε ότι η εγκληματικότητα αυξήθηκε, μετά την εφαρμογή του νόμου.

Έχει σχέση; Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε κάτι με βεβαιότητα. Μπορεί η αύξηση που καταγράφεται να έχει άλλα αίτια, μπορεί όμως να οφείλεται και στο γεγονός ότι κάποιες χιλιάδες φυλακισμένων βρέθηκαν ελεύθεροι πολύ πριν την ώρα τους.

Για να μιλήσουμε όμως και για την ταμπακέρα. Πόσοι πιστεύουν ότι το «σωφρονιστικό» σύστημα κάνει αυτό ακριβώς που λέει το όνομά του;

Ότι δηλαδή παραλαμβάνει ανθρώπους που εγκλημάτησαν και τους βάζει στη διαδικασία να αναλογιστούν το έγκλημά τους και να μην το επαναλάβουν;

Ασφαλώς συμβαίνει και αυτό, όμως σε πόσες και σε ποιες των περιπτώσεων; Μήπως το σύστημα λειτουργεί περισσότερο σε δύο άλλες κατευθύνσεις; Στο να τιμωρήσει τους ενόχους (και να παραδειγματίσει όσους το σκέφτονται).

Αλλά και να τους περιορίσει «φυσικά», ώστε να μην μπορούν να επαναλάβουν τις πράξεις τους. Αν όμως το σύστημα λειτουργεί ΚΑΙ προς αυτή την κατεύθυνση, τότε μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε ευεργετήματα όπως του κυρίου Παρασκευόπουλου;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι εννοούμε;

Να, για παράδειγμα να μην υπάρχει η δυνατότητα αποφυλάκισης σε κάθε είδους εγκληματία, αλλά και να εξετάζονται πολύ αυστηρά τόσο ο βίος του μέσα στη φυλακή, όσο και εκείνος μετά την αποφυλάκιση.

Δεν πρέπει να ξέρει η αστυνομία, ή κάποιες κοινωνικές υπηρεσίες, πού μένει, πώς βιοπορίζεται, ακόμη και με ποιους κάνει παρέα; Σας θυμίζω πόσες φορές έχουμε δει σε ξένες ταινίες τον τρόπο με τον οποίο «παρακολουθείται» η αναστολή κάποιου και τι σημαίνει γι’ αυτόν μια πιθανή παραβίασή της.

Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν πως αυτό έχει να κάνει με τα προσωπικά δεδομένα ή άλλα δικαιώματα του πολίτη. Όμως εδώ μιλάμε για ανθρώπους που, κανονικά, θα έπρεπε να βρίσκονται στη φυλακή για πολλά πολλά ακόμη χρόνια.

Από τη στιγμή που η κοινωνία τούς κάνει τη χάρη να τους ξαναδώσει την ελευθερία τους, ε, δεν νομίζω να τους ενοχλεί και τόσο αν αυτή δεν είναι απόλυτη, αλλά υπόκειται σε κάποιους περιορισμούς.

Το θέμα, λοιπόν, πρέπει να το ξαναδούμε σε καλύτερη βάση. Η εμπειρία που αποκτήσαμε μπορεί να μας βοηθήσει να βγάλουμε συμπεράσματα, αρκεί αυτά να μην είναι μόνο αποτέλεσμα στατιστικής.

Ασφαλώς και η κοινωνία πρέπει να δίνει δεύτερη και τρίτη ευκαιρία σε όλους, ακόμη και στους εγκληματίες. Θα πρέπει όμως, στο μέτρο του δυνατού, να εξασφαλίζει ότι αυτές δεν θα είναι ευκαιρίες για… νέα εγκλήματα.

Καλό είναι να αποσυμφορίζονται οι φυλακές, αλλά να υπάρχει και μια… αξιοκρατία για το ποιοι θα βγαίνουν και ποιοι όχι. Είμαστε ακόμη κοντά στο Πάσχα, γι’ αυτό ας μην ξεχνάμε και την περίπτωση του Βαραββά!

 Όλοι έξω!

170426 ΑΠΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι άλλο είχαμε τις μέρες που απουσιάσαμε;

Α, ναι. Είχαμε τα εγκαίνια και την παράδοση στην κυκλοφορία των τμημάτων εκείνων των εθνικών οδών που χρόνιζαν και δεν έλεγαν να ολοκληρωθούν.

Είδατε πώς το λέω; Σαν να επρόκειτο να ολοκληρωθούν... από μόνα τους. Επιτέλους όμως, μπορεί να κινηθεί κανείς σε όλο το μήκος του εθνικού δικτύου με ταχύτητα, με ασφάλεια και, κυρίως, χωρίς ταλαιπωρία.

Ανάποδα τα είπα; Φυσικά το σημαντικότερο είναι η ασφάλεια, η οποία εξαρτάται οπωσδήποτε από την κατάσταση των δρόμων, την κύρια ευθύνη όμως εξακολουθούμε να έχουμε εμείς που κινούμαστε σ’ αυτούς.

Και η ταλαιπωρία όμως δεν είναι μικρό πράγμα. Αφήστε που ο εκνευρισμός και η κούραση είναι από τις βασικές αιτίες ατυχημάτων. Δεν μας κάνουν χειρότερους οδηγούς, φροντίζουν όμως να αναδείξουν τα όποια κουσούρια του καθενός.

Έτσι η άνεση στις μετακινήσεις μάς παρέχει και ασφάλεια. Το κακό είναι ότι αυτή «προσφέρεται» συνήθως εις βάρος τής ομορφιάς μιας διαδρομής. Ειδικά για τον Πλαταμώνα και τα Τέμπη που έτυχε να διασχίσουμε κι εμείς τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα.

Υπάρχει αναμφισβήτητη άνεση, ειδικά σε μέρες που μετακινούνται πολλά αυτοκίνητα. Έχει χαθεί όμως εντελώς η ομορφιά της διαδρομής που ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές στο εθνικό οδικό δίκτυο της χώρας.

Θα μου πείτε, αν εσύ θέλεις, ακολούθησε και πάλι τον παλιό δρόμο, τίποτε δεν σε εμποδίζει. Έτσι είναι. Όμως σχεδόν κανείς δεν το κάνει. Αφήστε που στη συγκεκριμένη διαδρομή νομίζω ότι οι έξοδοι προς τον παλιό δρόμο έχουν κάποιο πρόβλημα.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στις τελετές εγκαινίων. Ποτέ δεν κατάλαβα την μικροψυχία ορισμένων, όχι μόνον πολιτικών, να αρνούνται να παραδεχτούν τη συμβολή και άλλων στην ολοκλήρωση ενός έργου, όσο μικρή κι αν είναι αυτή η συμβολή.

Το μόνο που δείχνει αυτό είναι πως διακατέχονται από φόβο και ανασφάλεια, αισθήματα που συντροφεύουν σταθερά εκείνους που δεν έχουν την παραμικρή εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Πώς θέλουν μετά να τους εμπιστευτούμε εμείς;

Το άλλο πουλάκι:

Είχαμε όμως και το πρωτοφανές πλεόνασμα!

Γύρω από το οποίο στήθηκε μια μάχη, όπως εκείνες τις ομηρικές που στήνονταν γύρω από το νεκρό σώμα ενός ήρωα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μαλώνουν ακόμη για το αν το πλεόνασμα είναι καλό ή κακό.

Το παράξενο, και αστείο συγχρόνως, είναι πως η καθεμιά είναι υποχρεωμένη να υποστηρίξει ακριβώς τα αντίθετα από εκείνα που υποστήριζε πριν από λίγα χρόνια.

Πέρα όμως από το τι υποστήριζαν άλλοτε και τι τώρα, το πράγμα σοβαρεύει όταν σκεφτεί κανείς ότι το πλεόνασμα αυτό ήταν πραγματικά αναπάντεχο. Κανείς δεν το περίμενε και μάλιστα τόσο μεγάλο.

Επομένως προκύπτει ένα ερώτημα. Πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σ’ αυτούς που αποφασίζουν για τις τύχες του τόπου; Για να καταλάβετε, θα σας κάνω έναν… αθλητικό παραλληλισμό.

Έχεις μια ομάδα μπάσκετ, η οποία ετοιμάζεται για μια δύσκολη αναμέτρηση. Ο προπονητής κάνει τα πλάνα του, τα συστήματα και οι κομπίνες δουλεύονται καλά από τους παίκτες και όλα είναι έτοιμα για τον κρίσιμο αγώνα.

Μόλις όμως γίνεται το τζάμπολ, η ομάδα τα ξεχνάει όλα και αρχίζει να παίζει με… γιουρούσια. Ο καθένας παίρνει τη μπάλα και σουτάρει από όπου μπορεί.

Φαίνεται όμως πως όλοι έχουν μια διαβολική ρέντα και η ευστοχία τους είναι τόσο σκανδαλώδης και εκνευριστική που στο τέλος κερδίζουν τους αντιπάλους. Ως εδώ καλά, το πρόβλημα ξεκινά όταν αρχίζουν οι δηλώσεις και οι προβλέψεις για το μέλλον.

Αν τους ακούσεις να λένε «όλα πήγαν όπως τα είχαμε σχεδιάσει στις προπονήσεις», ή αν υπόσχονται πως «με το ίδιο πλάνο θα κινηθούμε και στα επόμενα ματς», τότε αρχίζεις να ανησυχείς σοβαρά για την πορεία της ομάδας.

Κάπως έτσι και με το πλεόνασμα. Αν ήταν αποτέλεσμα συστηματικών ενεργειών, θα έπρεπε  όχι μόνο να ήταν καλοδεχούμενο, αλλά να είχε προβλεφθεί. Πράγμα που δεν συνέβη -μας προέκυψε- γι’ αυτό και η αμηχανία της κυβέρνησης.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είχαμε και τον θάνατο του Στάθη Ψάλτη.

Ο οποίος θάνατος μάς έδωσε, για άλλη μια φορά, την ευκαιρία να παρατηρήσουμε μια παράξενη συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας. Συμπεριφορά που μόνο κόμπλεξ μπορεί να φανερώνει.

Αν πεθάνει κάποιος με μια -κατά γενική ομολογία- αναγνωρισμένη αξία, θα βρεθούν πάντοτε εκείνοι που θα «αποκαλύψουν» μια αρνητική του πλευρά, συχνά άσχετη και με την τέχνη του, και θα σταθούν σ’ αυτήν, υπερτονίζοντάς την.

Ο Στάθης Ψάλτης δεν ανήκει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η αξία του δεν ήταν γενικώς αναγνωρισμένη και η ποιότητα της τέχνης του δεν γινόταν παραδεκτή από όλους. Σε περιπτώσεις σαν τη δική του παρατηρούνται δύο τινά.

Πρώτα εμφανίζονται κατά χιλιάδες όλοι εκείνοι που παρακολουθούσαν ή θαύμαζαν τη δουλειά του καλλιτέχνη και, ενώ όσο ζούσε ντρέπονταν να εκδηλωθούν, τώρα πενθούν φανερά και «θρηνούν γοερά» για τον θάνατό του.

Ύστερα έρχονται οι πιο σοφιστικέ, εκείνοι που ψάχνουν να βρουν και να αναδείξουν κάποιες μεμονωμένες και ξεχασμένες καλές στιγμές στην καριέρα του, για να «αποδείξουν» ότι επρόκειτο για μεγάλο ταλέντο που… ξεστράτισε.

Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, η πορεία και το έργο ενός καλλιτέχνη δεν κρίνονται από όσα λέγονται ή γράφονται τη στιγμή που εκείνος πεθαίνει.

Υπάρχουν άλλα κριτήρια όπως οι εύκολες ή δύσκολες επιλογές στην καριέρα του, οι δρόμοι που άνοιξε στην τέχνη του ή ο βαθμός στον οποίο επηρέασε τους ομότεχνούς του…

Και αυτά αποτιμώνται σε βάθος χρόνου!

 Είναι να μην απουσιάσεις…