170505 ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ήταν μια καλή συμφωνία;

Στο ερώτημα αυτό καλούμαστε να πάρουμε θέση και πολλοί το κάνουν, ξεχνώντας πως η «γωνία» υπό την οποία βλέπουμε ένα γεγονός είναι αυτή που καθορίζει τη στάση μας απέναντί του.

Δεν θα σας το πω με δικά μου λόγια. Θα σας διαβάσω ένα μικρό κομμάτι από το σχόλιο του Παντελή Μπουκάλα, γνωστού για τις φιλοκυβερνητικές του θέσεις, στην «Καθημερινή»:

«Για παράδειγμα, και ίνα επιβεβαιωθεί το ρηθέν ότι το δόγμα “όπου φυσάει ο άνεμος” είναι παντοδύναμο στην καθ’ ημάς πολιτική, είναι βέβαιο ότι αν το ίδιο μείγμα μέτρων και αντιμέτρων το ανακοίνωνε κυβέρνηση της Ν.Δ. (ή Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ), ο κ. Τσίπρας θα βρισκόταν αχάραγα στην κάτω πλατεία Συντάγματος».

Βέβαια επισημαίνει ότι τότε και οι… άλλοι θα ήταν από την απέναντι πλευρά: «O δε κ. Μητσοτάκης και η κ. Γεννηματά θα εμφανίζονταν ενθουσιασμένοι με τη διαπραγματευτική επιτυχία τους σε κανάλια που θα τους επαινούσαν».

Τι κάνουμε όμως εμείς οι πολίτες και με ποιο εργαλείο μεταφράζουμε τα δεδομένα της συμφωνίας; «Αν οι πολιτικοί χάνονται στη μετάφραση του μηνύματος περί ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, […], οι πληττόμενοι πολίτες έχουν λυμένο το μεταφραστικό:

Δεν θα μετέφραζαν ποτέ ως “μεταρρύθμιση” τη μείωση του αφορολογήτου στα 5.681 ευρώ, επειδή απλώς δεν πιστεύουν ότι η “επιδρομή” είναι συνώνυμο της “μεταρρύθμισης”», λέει, παίρνοντας ξεκάθαρη θέση ο γνωστός δημοσιογράφος.

Στο ερώτημα, λοιπόν, αν η συμφωνία ήταν μια καλή τέτοια ή όχι, η απάντηση που πρέπει να δώσουμε πετάει τη μπάλα λίγο έξω από το γήπεδο: Ήταν μια… συμφωνία!

Αυτό δεν ζητούσαν όλοι; Αυτό δεν καλούσαν την κυβέρνηση να κάνει, να κλείσει όπως όπως τις διαπραγματεύσεις, για να περάσουμε στην επόμενη «πίστα»; Ε, αυτό ακριβώς έγινε.

Θα μου πείτε υπάρχουν κάποια δεδομένα που δεν πρέπει να παραβλέψουμε. Ότι το «όπως όπως» το λέγανε πριν από αρκετούς μήνες, ώστε να αποφευχθούν (τουλάχιστον) οι συνέπειες αυτού του αργού και μακριού… συρσίματος.

Τώρα είναι αργά (αγάπη μου γλυκιά), που λέει και το λαϊκό άσμα. Όμως, συμφωνία έχουμε. Και το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά στη χώρα, οπότε, τι άλλο θέλουμε;

Το άλλο πουλάκι:

Θέλουμε κάποιες απαντήσεις.

Αστειεύομαι, ξέρω ότι στα ερωτήματα που θα θέσω δεν υπάρχει απάντηση, τουλάχιστον επί του παρόντος. Ίσως οι ιστορικοί του μέλλοντος…

Ξεκινώ, λοιπόν και ρωτάω: Τι στο καλό διαπραγματεύονταν τόσους μήνες; Δηλαδή, πόσο χειρότερη θα ήταν η συμφωνία, αν πηγαίναμε και υπογράφαμε χωρίς να… ματώσει μύτη;

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, για να απαντηθεί, χρειαζόμαστε μια τεκμηριωμένη έρευνα, στην οποία θα καταγράφονται οι θέσεις των δύο ομάδων κατά την έναρξη της διαπραγμάτευσης, καθώς και τα ενδιάμεσα στάδια.

Δηλαδή τι περισσότερο ήταν οι απαιτήσεις των δανειστών (για τις δικές μας φανταζόμαστε) και με ποιες τακτικές και ποια ανταλλάγματα κατάφερε η ελληνική πλευρά να φέρει τα «μέτρα» στα σημερινά… μέτρα.

Τι ζητούσαν, ας πούμε, εκείνοι για το αφορολόγητο και τις περικοπές των συντάξεων; Προφανώς κάτι πολύ χειρότερο από αυτά στα οποία τελικά συμφωνήσαμε.

Με ποιο τρόπο, λοιπόν, με ποια ανταλλάγματα και με τι είδους υποσχέσεις για το μέλλον καταφέραμε εμείς να τους φέρουμε… στα μέτρα μας -ωραίο δεν ακούγεται;- και να κλείσει η συμφωνία;

Βέβαια, αν κάποια μέρα αποκαλυφθούν όλα αυτά, υπάρχει κίνδυνος να πέσουμε, για άλλη μια φορά, από τα σύννεφα. Διότι φοβάμαι πως τότε θα μάθουμε ότι η «σκληρή διαπραγμάτευση» δεν ήταν παρά ένα απλό ροκάνισμα του χρόνου.

Ένα τέχνασμα δηλαδή, προκειμένου να κυλίσει ο χρόνος και να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η διαπραγμάτευση ήταν ακριβώς τέτοια που θέλαμε να παρουσιάσουμε. Σκληρή.

Πώς καταλήγω σ’ αυτό το συμπέρασμα; Περίπου αυθαίρετα. Θα μπορούσα να πω απλώς βασιζόμενος στον χαρακτήρα που έχει επιδείξει η δική μας διαπραγματευτική ομάδα. 

Στην κατάλληλη προετοιμασία, τις οργανωτικές της ικανότητες και το ταλέντο να διαχειρίζεται κρίσιμες καταστάσεις που επέδειξε σε ένα σωρό άλλες περιπτώσεις. Γιατί τώρα να κάνει την έκπληξη;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Να είστε βέβαιοι ότι, αν υπήρχε η δυνατότητα να μας πουν από πού ξεκίνησε η διαπραγμάτευση και με ποιο τρόπο κατόρθωσαν να τη φέρουν στο σημείο της συμφωνίας, θα το είχαν κάνει ήδη.

Το μόνο που έχουμε ακούσει από όλη την ιστορία είναι τα περίφημα «αντίμετρα», για τα οποία όμως επιτρέψτε μας να κρατάμε μικρό καλάθι, κάτι που νομίζω κάνουν ακόμη και οι ίδιοι οι διαπραγματευτές.

Άρα μπορούμε να έχουμε βάσιμες υποψίες πως ο λόγος για τον οποίο η διαπραγμάτευση κράτησε όσο κράτησε ήταν επειδή έπρεπε να βρεθεί το κατάλληλο περιτύλιγμα –το περιεχόμενο ήταν δεδομένο.

Μάλιστα, για την περίπτωση της κυβέρνησης έπρεπε να υπάρχουν δύο, για να μην πω τρία περιτυλίγματα. Ένα με το οποίο η συμφωνία θα σερβίρονταν στην κοινωνία και ένα με το οποίο θα παρουσιάζονταν στο εσωκομματικό ακροατήριο.

Το τρίτο περιτύλιγμα θα έπρεπε να είναι τέτοιο που να δικαιολογεί μια ακόμη κωλοτούμπα σε τύπους σαν τον κύριο Καμμένο, ο οποίος έχει τονίσει επανειλημμένως σε χίλιες δυο ευκαιρίες ότι…

Τα ξέρετε, τι να τα λέμε; «Πάνω από το πτώμα μου»… και «μόνο πεθαμένος»… και άλλα τέτοια ηρωικά και πένθιμα.

Εμείς όμως καταλάβαμε τώρα πια. Μόνο πεθαμένο θα τον πάρουν πάνω από την καρέκλα του.

Εκτός και αν αποφασίσει διαφορετικά ο λαός.

 Τα μιλήσαμε τα συμφωνήσαμε!

170504 ΑΝΩΡΘΩΓΡΑΦΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Επίμονος!

Έτσι χαρακτηρίστηκε και έτσι πρέπει να είναι. Διότι ο χαρακτηρισμός δεν προήλθε από οπουδήποτε, αλλά από το εγκυρότατο BBC, το οποίο μάλιστα μας πληροφορεί ότι τη δουλειά αυτή την κάνει δεκατρία ολόκληρα χρόνια!

Επίμονος, αλλά σε τι;

Διότι, όταν ο άλλος ακούει «δουλειά», ο νους του πάει σε αμειβόμενη εργασία. Και μάλιστα, μια και πολύ πρόσφατα γιορτάστηκε -από όσους γιορτάστηκε- η Εργατική Πρωτομαγιά- σε εργασία με οκτάωρο και πενθήμερο.

Κι όμως, δεν πρόκειται περί αυτού. Ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάμε δεν έχει ούτε ωράριο, ούτε, φυσικά, αμοιβή! Εργάζεται κινούμενος αποκλειστικά από ένα πάθος! Ολομόναχος, έχοντας ως βοηθό τον… «Αποστροφέα»!

Είδατε; Παρασυρθήκαμε, όπως πάντα και δεν σας είπαμε ακόμη το αντικείμενο της εργασίας του, κατά το BBC, «Επίμονου Διορθωτή». Να, μόλις αποκαλύψαμε την ιδιότητά του: Διορθωτής!

Τι διορθώνει; Επιγραφές που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, σε δημόσια θέα, διότι μπορεί να είναι και επιγραφές ιδιωτών, σε καταστήματα ή σπίτια.

Γιατί όμως ο μοναδικός σύντροφός του ονομάστηκε «Αποστροφέας»; Έτσι τον ονόμασε ο ίδιος, διότι εκείνο που συνήθως διορθώνει είναι οι απόστροφοι που ταλαιπωρούν πολύ όσους γράφουν ή διαβάζουν την αγγλική γλώσσα.

Ο «Αποστροφέας», λοιπόν, είναι ένα μακρύ ξύλο το οποίο τον βοηθά να φτάνει στις επιγραφές που βρίσκονται ψηλά και να προσθέτει -όπου απουσιάζει- ή να σβήνει –από όπου δεν χρειάζεται- κάποια απόστροφο.

Για παράδειγμα, όπως μας πληροφορούν τα σχετικά δημοσιεύματα, να αλλάζει την επιγραφή «gentlemens outfitters» στο σωστό «gentlemen’s outfitters» ή το «motor’s» σε «motors». Σβήνει και γράφει, λοιπόν, δεκατρία ολόκληρα χρόνια.

Σε μια προσπάθεια, όχι απλώς να διορθώσει τα λάθη, αλλά και να διδάξει τη σωστή ορθογραφία σε εκείνους που θα δουν τις παρεμβάσεις του και θα αναρωτηθούν για τον λόγο που αυτές έγιναν.

Το άλλο πουλάκι:

Τον φαντάζεστε στη χώρα μας;

Εδώ όπου η ορθογραφία είναι επίσης πολύ δύσκολη, παρά τις όποιες παρεμβάσεις έγιναν για την «απλοποίησή» της και τη διευκόλυνση των χρηστών. Φαντάζεστε τι φόρτο εργασίας θα είχε ο άνθρωπος;

Για να το δούμε λίγο μαζί, αλλά και να γελάσουμε, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε καλύτερο, σκέφτηκα να διαβάσουμε κάποιες από τις χιλιάδες επιγραφές που έχουν φωτογραφηθεί από περαστικούς και υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Γράφει, λοιπόν, ο άλλος, προσπαθώντας να προειδοποιήσει όσους θα παρκάρουν στο συγκεκριμένο σημείο, όπου υπάρχει κίνδυνος να πέσουν οικοδομικά υλικά: «ΑΝΕΦΘΙΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΝΙΕΣ»

Σχετική βέβαια είναι και η ακόλουθη επιγραφή, για την οποία δεν ξέρουμε τι θα έκανε ο Επίμονος Διορθωτής, αν καταλάβαινε βέβαια ότι ένα μέρος της είναι γραμμένο και στη δική του γλώσσα: «ΝΟ ΠΑΡΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ»!

Δεν γνωρίζουμε την ηλικία του συγγραφέα, μπορεί να είναι και μεγάλος άνθρωπος. Όμως την επόμενη επιγραφή την έχει γράψει σίγουρα κάποιος νέος. Το καταλαβαίνουμε όχι μόνο από το περιεχόμενο του μηνύματος, αλλά και από το ότι είναι γραμμένο σε υπολογιστή και τυπωμένο σε χαρτί.

«ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΜΕΛΟΙ ΓΙΑ ROCK/METAL ΜΠΑΝΤΑ»

Εδώ βλέπουμε ότι ο συγγραφέας τα πάει αρκετά καλά με τα αγγλικά, εξάλλου είναι το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του το συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Εκεί που μας τα χαλάει λίγο είναι στα μέλη της μπάντας που ψάχνει. Σίγουρα θα θυμάται από το Σχολείο ότι στον πληθυντικό (πολλές φορές) χρησιμοποιούμε όμικρον γιώτα, επομένως, αφού τα μέλη δεν είναι ένα αλλά πολλά, έγιναν μέλοι!

Εντυπωσιακό πάντως είναι ότι πέτυχε την κατάληξη στο ζητούνται, διότι τέτοιες καταλήξεις υποφέρουν συχνά από χρήστες της γλώσσας μας που μπερδεύουν την ενεργητική με την παθητική κατάληξη και μας παρουσιάζουν κάτι ΖΗΤΟΥΝΤΕ ή κάτι ΔΕΧΟΜΑΣΤΑΙ χάρμα ιδέσθαι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να δείτε!

Όπου οι περισσότεροι χρησιμοποιούν ένα υπεραπλουστευμένο σύστημα ορθογραφίας, χωρίς καθόλου τόνους. Το καταλαβαίνω ότι είναι κάπως δύσκολο, όταν γράφεις χωρίς πληκτρολόγιο, δηλαδή από το κινητό ή το τάμπλετ, όμως δεν είναι μόνον αυτό το πρόβλημα.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι τους περισσότερους δεν τους ενδιαφέρει η εικόνα του κειμένου τους, τους νοιάζουν μόνο τα (θετικά) σχόλια που πιθανότατα θα εισπράξουν, από το «θεά», μέχρι το απλό «λάικ».

Βλέπετε, όταν γενικεύεται  μια κακή συνήθεια, υπάρχει πλέον το… εθιμικό δίκιο -αφού το κάνουν όλοι, γιατί να ντρέπομαι εγώ; Το περίεργο είναι ότι πολλοί τερατωδώς ανορθόγραφοι ενοχλούνται από τα γκίκλις άλλων!

Κάποτε, ένας γνωστός μου είχε ξεκινήσει να γράφει σχόλια κάτω από ανορθόγραφα κείμενα, επισημαίνοντας τα σοβαρότερα λάθη του συγγραφέα. Κουράστηκε τόσο γρήγορα που έμεινε και ο ίδιος έκπληκτος.

Σήμερα όμως υπάρχει νομίζω ένας πολύ εύκολος τρόπος. Δεν έχει παρά να δημιουργηθεί μια από εκείνες τις φατσούλες που μπορείς να τοποθετήσεις κάτω από μια ανάρτηση, οι οποίες εκφράζουν, υποτίθεται, τα συναισθήματά σου για το κείμενο που προηγείται.

Μια φατσούλα που θα εκφράζει τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη για τα πολλά ή/και τα κραυγαλέα ορθογραφικά λάθη τού συγγραφέα ενός κειμένου. Έτσι, με μια κίνηση θα μπορείς να δείχνεις στον άλλο ότι πρέπει να είναι πιο προσεκτικός.

Δεν ξέρω αν θα πιάσει το κόλπο, σίγουρα όμως υπάρχουν πολλοί χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην… ανατροφοδότηση, στις εντυπώσεις δηλαδή που προκαλούν οι αναρτήσεις τους.

Ε, κάποιοι από αυτούς ίσως να συγκινηθούν και να γίνουν πιο προσεκτικοί με την ορθογραφία των κειμένων τους. Ή, στη χειρότερη περίπτωση, να πάψουν να γράφουν και να… βγάζουν μάτια.

 Άνθρωποι είμαστε…

170503 ΜΑΤΑΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού πήγαν όλοι;

Μοιάζει απορία που ξεπηδά από στίχο τραγουδιού, όμως, στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ερώτημα -ρητορικό πάντα-, που έχει να κάνει με την ουσία του εορτασμού της Πρωτομαγιάς.

Διότι, τη μέρα αυτή υποτίθεται ότι τη γιορτάζουμε με δυο τρόπους –τον εξής ένα. Παίρνουμε τους δρόμους και τρέχουμε ανά τας εξοχάς να πιάσουμε τον Μάη. Ο δεύτερος, που κατά άλλους είναι πρώτος, έχει να κάνει με τη γιορτή της εργατιάς.

Αυτόν, και να θέλεις να τον ξεχάσεις δεν μπορείς, διότι σου τον θυμίζει, μέρες πιο μπροστά… «το τιμημένο κόμμα της εργατιάς», που καπαρώνει την κεντρική πλατεία της πόλης και καλεί τους πολίτες στην… κεντρική του εκδήλωση, ανήμερα της γιορτής.

Βέβαια, είναι προφανές ότι ο στόχος του καλέσματος αυτού δεν είναι το… κάλεσμα των πολιτών στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Είναι εξακριβωμένο με μαθηματικό τρόπο ότι ο αριθμός των συγκεντρωμένων θα ήταν ο ίδιος, ακόμη κι αν δεν προηγούνταν η παραμικρή κοινοποίηση.

Εννοώ ότι όσοι είναι να πάνε στην εκδήλωση της Πρωτομαγιάς τού ΠΑΜΕ δεν περιμένουν να τους καλέσει, ούτε καν να τους το θυμίσει κάποιος. Από την άλλη, και ένα μήνα πιο μπροστά να φωνάζεις, αμφιβάλλω αν θα συγκινηθεί έστω και ένας επιπλέον…

Επομένως, ξαναγυρίζουμε στο αρχικό μας ερώτημα, αφού δεν είναι στόχος της σημερινής μας κουβέντας να σχολιάσουμε την παραχώρηση της κεντρικής πλατείας της πόλης σε κόμματα και φορείς. Θα το κάνουμε με άλλη αφορμή.

Πού πήγαν όλοι;

Διότι είναι βέβαιο πως η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε και μάλιστα με το παραπάνω. Αυτό, σε όσους δεν πήραμε παραμάσχαλα την ψησταριά να τρέχουμε στους αγρούς, ήταν εμφανέστατο από τους εντελώς άδειους δρόμους που αντικρίσαμε.

Από το ρεπορτάζ δε εκείνων που επέστρεψαν αργά το απόγευμα, μάθαμε ότι δεν υπήρχε μέρος να σταθείς, τουλάχιστον στους πλέον δημοφιλείς προορισμούς της μέρας αυτής.

Το ερώτημα όμως -είπαμε, ρητορικό πάντα- έχει να κάνει με τη (ΜΗ) συμμετοχή των πολιτών στον δεύτερο (όχι αξιολογικά) τρόπο εορτασμού της μέρας, δηλαδή την παρουσία τους στις εκδηλώσεις της «Εργατικής Πρωτομαγιάς».

Το άλλο πουλάκι:

Καμιά πενηνταριά…

Τόσοι ήταν οι συγκεντρωμένοι έξω από το Εργατικό Κέντρο. Σας θυμίζω ότι στο ΕΥΚ Δράμας εκπροσωπούνται πάνω από τριάντα σωματεία. Σας θυμίζω επίσης ότι στη συγκέντρωση συμμετείχε και το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ.

Δηλαδή οι εκπρόσωποι όσων εργάζονται στο Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού. Που πάει να πει ότι στο σχετικό κάλεσμα δεν ανταποκρίθηκαν ούτε… οι πρόεδροι των διάφορων συλλόγων.

Και αυτό έρχεται, για άλλη μια φορά, να θέσει ερωτήματα όχι απλώς για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο συνδικαλισμός στη χώρα μας, αλλά ακόμη και γι’ αυτή την ίδια την ύπαρξή του.

Τουλάχιστον με την μορφή που τον γνωρίζουμε και τον βλέπουμε να δρα ως τις μέρες μας. Και θέλω να προλάβω, πριν αρχίσουν κάποιοι τις κατάρες και τα αναθέματα, να διατυπώσω κάποια από τα ερωτήματα που σας είπα.

Ποιους εκπροσωπούν σήμερα οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές; Όταν, κατά γενική ομολογία, οι εργαζόμενοι δέχονται τεράστια πλήγματα στα δικαιώματά τους, έτσι τουλάχιστον όπως τα είχαμε γνωρίσει εδώ και δεκαετίες…

Όταν η ανεργία (διότι τα συνδικάτα εκπροσωπούν και τους -σημερινούς και αυριανούς- άνεργους) βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη…

Και όταν την μέρα που -κατ’ εξοχήν- οι εκλεγμένες ηγεσίες καλούν τη «βάση» να διαδηλώσει για όλα αυτά, δεν ανταποκρίνεται κανείς, τότε ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτών των ηγεσιών;

Τι νόημα έχει να βγάζεις λόγους και να κατηγορείς κυβερνήσεις, να καταγγέλλεις πολιτικές, να διατυπώνεις απειλές ότι «δεν πάει άλλο» και να καλείς -πάλι να καλείς;- εργαζόμενους και ανέργους να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση;

Το περίεργο είναι που δεν βρίσκεται ένας να αντιδράσει, από απελπισία ή έστω από απογοήτευση, και να πει πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχίζεται άλλο. Να φωνάξει από το βήμα πως αυτού του είδους ο συνδικαλισμός έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά του.

Να σταθεί μπροστά στο μικρόφωνο και, αντί να επαναλάβει τα χιλιοειπωμένα για τους αγώνες και τα δικαιώματα, να δηλώσει την παραίτησή του και να καλέσει -να ένα επίκαιρο κάλεσμα- και τους άλλους εκλεγμένους να κάνουν το ίδιο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι είναι αυτά που λες;

Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται! Και δεν γίνονται γιατί ο συνδικαλισμός, ακόμη και έτσι όπως τον γνωρίζουμε, ακόμη και εκεί που έχει καταντήσει, εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης. Μπορεί όχι για τους εργαζόμενους, σίγουρα πάντως για τους συνδικαλιστές.

Διότι είναι προφανές πως τους εργαζόμενους έχει πάψει προ πολλού να τους ενδιαφέρει. Δεν ασχολούνται, δεν τον παρακολουθούν, δεν εκφράζονται μέσα από αυτόν, δεν θεωρούν καν ότι τους εκπροσωπεί.

Οι εκλεγμένοι όμως; Τι φαντάζεσαι; Ότι είναι τόσο ανόητοι, ώστε να κόψουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται; Ή ότι είναι τόσο ευαίσθητοι, ώστε να πάνε στα σπίτια τους και να ξανασκεφτούν το όλο ζήτημα από την αρχή.

Για να μην είμαστε άδικοι, δεν είναι όλοι το ίδιο. Υπάρχουν σίγουρα πολλοί που απλώς δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι διαφορετικό από αυτό με το οποίο έχουν ανδρωθεί πολιτικά. Δεν γνωρίζουν, ούτε μπορούν να φανταστούν, άλλον τρόπο οργάνωσης και διεκδίκησης για τους εργαζομένους.

Θα μου πείτε, εσύ ξέρεις;

Σίγουρα όχι! Παρ’ όλο που, τα τελευταία χρόνια, έχουμε κάποια δείγματα γραφής στον αγροτικό κυρίως τομέα. Ωστόσο, εκείνο που μπορώ να δω και να πω με σιγουριά είναι ότι ο παραδοσιακός τρόπος συνδικαλισμού δεν μπορεί να μας πάει παραπέρα.

Κάτι άλλο πρέπει να έρθει για να τον αντικαταστήσει. Πράγμα, φυσικά, που δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη.

Όμως το βέβαιο είναι ότι, όσο υπάρχει το παλιό, δεν μπορεί να γεννηθεί το νέο.

 Και του χρόνου… αλλιώς!

170502 ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Λες και ήταν χθες!

Η Πρωτομαγιά τού 2015 έπεσε Παρασκευή, που σημαίνει τριήμερο (τουλάχιστον), όπως και φέτος. Ένα άλλο κοινό σημείο ήταν πως τις μέρες εκείνες περιμέναμε επίσης να κλείσει μια διαπραγμάτευση με τους θεσμούς –«περήφανη» εκείνη, αλλά δεν το σχολιάζω.

Γυρίσαμε, λοιπόν λίγο πίσω το ρολόι του χρόνου και θυμηθήκαμε τι συζητούσαμε εκείνες τις μέρες. Σας το θυμίζουμε κι εσάς, κάνοντας ένα πρωτομαγιάτικο παιχνίδι. Κρατάμε κάτι από τα παλιά και παρεμβάλλουμε μερικά καινούρια.

Εσείς δεν έχετε παρά να μαντέψετε τι είναι από πότε.  Και να σκεφτείτε μαζί μας πού, σε όλα όσα ζούμε, μπορεί να εντοπίσει κάποιος μερικές κραυγαλέες αντιφάσεις. Ή μήπως… διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος; Τι είναι κρίση, τι ευημερία και τι το ενδιάμεσό τους;

Ερωτήματα τα οποία τέθηκαν επιτακτικά, με αφορμή την έξοδο του Πάσχα, αλλά και την Πρωτομαγιά και πιο συγκεκριμένα το τριήμερο αυτής. Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως το γεγονός ότι «άδειασε η Αθήνα», ότι «δημιουργήθηκε μποτιλιάρισμα σε όλες τις εξόδους» ή ότι «για να βρεις καρέκλα σε εξοχική ταβέρνα, έπρεπε να είχες κλείσει από μέρες».

Από τη μια υπάρχουν όλοι εκείνοι –μεταξύ των οποίων και ο Πρωθυπουργός της χώρας- που, με βάση τη συγκεκριμένη εικόνα, αναρωτήθηκαν: «Είναι αυτή μια χώρα σε κρίση;»

Υπήρξε όμως και η άλλη άποψη. Αυτή υποστήριξε πως δεν μπορείς να κρίνεις την οικονομική κατάσταση μιας χώρας, από τη συμπεριφορά ενός τμήματος των πολιτών της. Εν πάση περιπτώσει, σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, είναι λογικό να υπάρχουν και αρκετές χιλιάδες που μπορούν να πάνε κάπου για τριήμερο.

Πού βρίσκεται το δίκιο; Όπως συνήθως, κάπου στη μέση. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι στο οποίο όλοι θα συμφωνήσουν. Άλλο μια χρεοκοπημένη χώρα κι άλλο η οικονομική πραγματικότητα των κατοίκων της.

Αυτό δεν περιμέναμε την πρωτομαγιά για να μας το μάθει. Μόνο τα δισεκατομμύρια των καταθέσεων που «έφυγαν» από τις τράπεζες όλο αυτό το διάστημα να σκεφτείς, καταλήγεις σε ασφαλές συμπέρασμα.

Το άλλο πουλάκι:

Μιλάμε για μέρες του 2015, έτσι;

Πριν ακόμη ο περήφανος διαπραγματευτής κλείσει τις τράπεζες και επιβληθούν τα κάπιταλ κοντρόλς. Τότε είχαμε ακόμη πρόσφατες τις καταγγελίες τής πολύ νεαρής κυβέρνησης για «ανθρωπιστική κρίση», που όμως ξεχάστηκαν την επομένη των εκλογών.

Εμείς φωνάζαμε ανέκαθεν ότι κακώς χρησιμοποιήθηκε αυτός ο όρος, παρ’ όλο που, σύμφωνα τους δείκτες και τις μετρήσεις, υπήρχαν και υπάρχουν πάρα πολλοί -μιλάνε για εκατομμύρια- που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας.

Επιτρέψτε μου όμως να σας θυμίσω ότι αυτό είναι κάτι σχετικό. Διότι το όριο της φτώχιας τοποθετείται στο «60% του μέσου εισοδήματος της χώρας».

Που σημαίνει ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες όπου οι κάτοικοί τους που ζουν στο όριο της φτώχιας επιβιώνουν με λιγότερα από 250 ευρώ το μήνα, ενώ άλλες όπου οι φτωχοί ζουν με περισσότερα από 900 ευρώ.

Αφήστε που το «μέσο εισόδημα» βγαίνει με βάση τις φορολογικές δηλώσεις, οπότε καλύτερα να μη συζητάμε για το πού ακριβώς βρίσκεται αυτό στη χώρα μας.

Τώρα όμως θα την πω και την κακία μου. Με τόσους άνεργους και κατατρεγμένους, δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς κάπως περισσότεροι από τους λίγους μετρημένους που πήγαν;

Υπάρχουν, λοιπόν, πάρα πολλοί φτωχοί και στη χώρα μας, όπως και πάρα πολλοί σε μεγάλη ανάγκη, ούτε ανθρωπιστική κρίση όμως έχουμε, ούτε έχουμε επιστρέψει, λόγω των μνημονίων, στην κατοχή, όπως ισχυρίζονται πολλοί.

Ή, όπως, απολογητικά, σχολίασαν κάποιοι, «και στις πιο φτωχές περιόδους, οι άνθρωποι γλεντούσαν και έβγαιναν στις εξοχές με την πρώτη ευκαιρία».

Είναι όμως άλλο πράγμα να πηγαίνουν για Πρωτομαγιά καβάλα όλοι μαζί στην καρότσα ενός φορτηγού, όπως βλέπουμε στις παλιές ταινίες, κι άλλο να μπλοκάρουν οι δρόμοι από τα ΙΧ ή να μην βρίσκεις τραπέζι σε κάποιοι από τα χιλιάδες μαγαζιά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά;

Προφανώς όχι για να διαφωνήσουμε μεταξύ μας για το βάθος της κρίσης και τις επιπτώσεις των μνημονίων στο βιοτικό μας επίπεδο. Αυτό το ξέρει ο καθένας μόνος του. Αλλά για να θυμηθούμε ότι όλη αυτή η ιστορία των τότε και των σημερινών διαπραγματεύσεων ξεκίνησε από την προσπάθειά μας να αποφύγουμε το… τρισκατάρατο «μέιλ Χαρδούβελη»!

Μάλιστα η περήφανη διαπραγμάτευση εστιαζόταν, τις μέρες εκείνες, σε λεπτομέρειες όπως «καμιά εικοσαριά ευρώ στις επικουρικές συντάξεις, μαζί με την αύξηση του ΦΠΑ σε κάποια νησιά και την οριστική παύση της κοροϊδίας να συνταξιοδοτούμαστε σε προκλητικές ηλικίες».

Αυτά, τουλάχιστον, μας έλεγαν τότε. Σήμερα μιλούν για το κατοστάρικο της σύνταξης του παππού, που, αντί να πηγαίνει σε χαρτζιλίκι στον άνεργο εγγονό, θα μπορούσε να γίνεται κίνητρο για την καταπολέμηση της ανεργίας. Η περηφάνια κοστίζει.

Ίσως σκεφτούμε πως, αντί για το κατοστάρικο του παππού μπορούμε όλοι να στερηθούμε ένα τριήμερο -που θα έλεγε και ο Πρωθυπουργός, εντυπωσιασμένος από το πλήθος των εκδρομέων.

Διότι, αφού φάγαμε το γάιδαρο, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά να μην τα στυλώσουμε στην ουρά, με δεδομένο ότι υπάρχει τρόπος να αντέξουμε κι αυτές τις επιπλέον θυσίες, αν τις επωμισθούν εκείνοι που είχαν για το τριήμερο. Εμείς πάντως δεν το κουνήσαμε από εδώ.

Στο κάτω κάτω, ένα τριήμερο μπορούν να το στερηθούν όλοι, αν είναι να πάρουμε συνολικά μια μεγάλη οικονομική ανάσα, η οποία θα βοηθήσει κυρίως εκείνους που έχουν μεγάλη ανάγκη.

Διότι, άμα έχεις λεφτά, τριήμερα βρίσκεις όσα θέλεις!

 Τριήμερα υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν!

100430 ΜΑΓΙΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εργατική Πρωτομαγιά!

Είχαμε υποσχεθεί πως δεν θα ξαναμιλήσουμε για τα οικονομικά μας πράγματα και, όπως είδατε, προσπαθούμε να το τηρήσουμε, παρά τους πειρασμούς που δεχόμαστε, ειδικά μετά την… πρόσκληση προς το Δ.Ν.Τ.

Εμείς θα μιλήσουμε γενικά και αόριστα – φιλοσοφική συζήτηση που λένε – με αφορμή και την αυριανή μέρα.

Η εργατική Πρωτομαγιά!

Από τότε που θυμάμαι, η μέρα αυτή εορταζόταν με εκδρομές ανά τα εξοχάς, με ψησταριές και σούβλες, με στεφάνια και τραγούδια.

Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι οι οποίοι επέμεναν πως «δεν είναι αργία, είναι απεργία» όμως χαρακτηρίζονταν με συνοπτικές διαδικασίες ως γραφικοί και τελείωνε εκεί το θέμα.

Κάποιοι προσπαθούσαν να τα συνδυάσουν και τα δυο.

Έκαναν την υποχρέωσή τους με ένα πέρασμα από το Εργατικό Κέντρο ή το χώρο συγκέντρωσης και μετά πήγαιναν να γιορτάσουν την άνοιξη και τη φύση, δηλαδή να πλακωθούν στο φαΐ και το πιοτό, όπως όλος ο κόσμος.

Το θεωρούσαν καθήκον τους.

Ίσως ήταν κατάλοιπο από παλαιότερες ημέρες δόξας του εργατικού κινήματος, ίσως ακόμη ήταν κι ένας φόρος τιμής που αισθάνονταν προς όλους εκείνους που έβαλαν τα στήθη τους μπροστά, σε πολύ δύσκολους καιρούς, για να αποκτηθούν τα περίφημα δικαιώματα των εργαζομένων.

Και ερχόμαστε στην ουσία.

Τα δικαιώματα αυτά, από ένα σημείο και πέρα, άρχισαν να αποκτούν μια μεταφυσική χροιά και να ακολουθούν μια πορεία αντίστοιχη με εκείνη που απέκτησε η ιερή αγελάδα του καπιταλισμού, η ανάπτυξη.

Θεωρήθηκε δηλαδή αυτονόητο από όλους πως συνεχώς θα διευρύνονται, θα βαθαίνουν και θα πλαταίνουν μέχρι να φτάσουν (να το πω;) τα αντίστοιχα των εργαζομένων στις χώρες όπου οι ίδιοι είχαν την εξουσία.

Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, μέσα στο γενικό ενθουσιασμό, φτάσαμε να μιλάμε για εβδομάδα τεσσάρων ημερών, για τριαντάωρο και πάει λέγοντας.

Το άλλο πουλάκι:

Ύστερα ήρθε η κρίση! Όχι η δική μας, η γενική!

Η ιερή αγελάδα της ανάπτυξης ασθένησε σοβαρά κι όλοι σκέφτηκαν πως ίσως είναι αδύνατον να αυξάνεται συνεχώς για δύο λόγους.

Πρώτον γιατί θα εξαφάνιζε όλο το πράσινο του πλανήτη και δεύτερον γιατί ίσως έτσι να είναι η φύση του πράγματος.

Ωστόσο οι πιστοί της επέμειναν.

Άρχισαν να την ταΐζουν με… εργατικά δικαιώματα. Και τότε οι εργαζόμενοι κατάλαβαν πως αυτά που θεωρούσαν κεκτημένα και εσαεί διευρυνόμενα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Η εβδομάδα μπορούσε πράγματι να γίνει τεσσάρων ή και τριών ημερών, αλλά με αντίστοιχες αποδοχές.

Το τριαντάωρο ή και το εικοσάωρο εισήχθησαν ως εναλλακτική λύση στις απολύσεις.

Άδειες και επιδόματα ψαλιδίστηκαν, μεροκάματα χάθηκαν, ωράρια ελαστικοποιήθηκαν, προνόμια ξεχάστηκαν…

Γύρισε ο κόσμος απάνω κάτω, αφού τίποτε από εκείνα που θεωρούσαν δεδομένα δεν είναι πλέον έτσι.

Ας έρθουμε όμως στα δικά μας.

Μέχρι πέρσι τέτοια μέρα μπορούσαμε ξένοιαστοι να απολαμβάνουμε την Μαγιάτικη Φύση και να γιορτάζουμε την Εργατική Πρωτομαγιά με τραγούδια και χαρές.

Πιστεύαμε ότι όλα τα παραπάνω αφορούσαν κάποιους άλλους και κατηγορούσαμε ως μάντεις κακών εκείνους που έβλεπαν ότι το πράγμα θα φτάσει κι εδώ.

Εκείνους που έλεγαν πως ο κόσμος της εργασίας πρέπει να είναι έτοιμος για μάχες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιες μάχες;

Η μάχη χάθηκε πριν καν ανοίξει ρουθούνι.

Από τη στιγμή που πειστήκαμε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι μονόδρομος…

Από τη στιγμή, ακόμη περισσότερο, που ο κόσμος της εργασίας αποδέχθηκε ότι για την κρίση είναι υπεύθυνος ο ίδιος…

Τι να βγει να φωνάξει αύριο;

ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ; Αφού δεν το πιστεύει!

Αφού από παντού τον δείχνουν με το δάχτυλο και του φωνάζουν πως αυτός φταίει.

Φταίει επειδή δεν δουλεύει όσο πρέπει. Φταίει επειδή δεν δέχεται να πληρώνει περισσότερα για την ίδια εργασία αλλά να του δίνουν αποδείξεις. Φταίει επειδή έδωσε φακελάκι στο γιατρό που εγχείρισε τον πατέρα του. Φταίει επειδή έστειλε το παιδί του στο ιδιαίτερο προκειμένου να περάσει στο πανεπιστήμιο. Φταίει…

Φταίει!

Να σας πω εγώ πού φταίει. Φταίει που δεν κατάλαβε πως ο κόσμος αυτός δεν είναι πλασμένος το ίδιο για όλους.

Φταίει που φαντάστηκε πως μπορεί κι αυτός να ζήσει τη ζωή των άλλων, αυτή που του έδειχναν στις τηλεοράσεις ή που διαφήμιζαν οι τράπεζες – δανειστές.

Φταίει που πίστεψε πως κερδίζω σημαίνει μου χαρίζουν, πως ψηφίζω σημαίνει χαρίζομαι, πως ατομική ευθύνη σημαίνει ατομισμός, πως εκπροσώπηση σημαίνει ανάθεση, πως συμμετοχή, αγώνας, πολιτική είναι θέματα που αφορούν άλλους…

Καλή Πρωτομαγιά!

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές…