170509 ΚΑΘΡΕΦΤΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το παιχνίδι του καθρέφτη…

Είναι ένα από τα πιο γνωστά και πιο δημοφιλή παιχνίδια, από αυτά που ονομάζουμε «θεατρικά». Είμαι βέβαιος ότι το ξέρετε όλοι και πως οι περισσότεροι έχετε δει να το παίζουν, αν δεν το έχετε παίξει οι ίδιοι.

Δυο παιδιά στέκονται το ένα ακριβώς απέναντι από το άλλο, σχετικά κοντά. Το ένα από τα δυο παίζει τον εικονιζόμενο στον καθρέφτη και το άλλο το είδωλό του.

Έτσι, όταν το πρώτο παιδί σηκώνει το δεξί του χέρι, αργά πάντα, για να προλαβαίνει το «είδωλο» να μιμείται τις κινήσεις του, το άλλο σηκώνει, με τον ίδιο τρόπο, το αριστερό. Όταν ο ένας κινείται προς τα αριστερά (του), ο άλλος πηγαίνει προς τα δεξιά (πάντα… του).

Φυσικά, όπως συμβαίνει σε κάθε θεατρικό παιχνίδι, ακολουθεί η εναλλαγή των ρόλων και ο εικονιζόμενος, που είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων, γίνεται «είδωλο» και προσπαθεί να μιμηθεί πιστά τον άλλο.

Τώρα, γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Διότι αυτό που γίνεται ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση μου θυμίζει όλο και περισσότερο το θεατρικό παιχνίδι του καθρέφτη. Και, όπως θα πω στη συνέχεια, αυτό επεκτείνεται και στους υποστηρικτές της κάθε πλευράς.

Το κύριο χαρακτηριστικό, δηλαδή, είναι ο προσδιορισμός και οι κινήσεις τακτικής «μέσω» του αντιπάλου. Και μάλιστα, με ολοένα πιο συχνή την εναλλαγή ρόλων.

Παίρνει, ας πούμε η κυβέρνηση μια πρωτοβουλία, η αντιπολίτευση ακολουθεί κατά πόδας. Είπαμε όμως με ποιο τρόπο. Με εκείνον του καθρέφτη. Που το δεξί του ενός είναι το αριστερό του ειδώλου του.

Κάνει η αντιπολίτευση μια δήλωση, η κυβέρνηση πρέπει να απαντήσει στο ίδιο ύφος. Και, αν η πρώτη κινηθεί προς το κέντρο, δηλαδή στα αριστερά της, η δεύτερη θα την ακολουθήσει, κινούμενη όμως δεξιά.

Μια και είπα όμως για ύφος, ας κάνω μια μικρή παρένθεση, διότι το θέμα είναι σοβαρό. Πώς σας φαίνεται το ύφος (το οποίο αποπνέει και ένα ήθος) των δηλώσεων που παρακολουθούμε να γίνονται εκατέρωθεν;

Αν ρωτήσετε εμένα, θα σας πω ότι είμαι βαθύτατα απογοητευμένος, για να μην πω αηδιασμένος. Το είδαμε και πάλι με αφορμή κάποιες πρόσφατες δηλώσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Επίπεδο επαρχιακού καφενείου!.

Ας με συγχωρήσει η επαρχία και ας με συγχωρήσουν και τα καφενεία, όμως δεν βρήκα καλύτερο τρόπο να παρομοιάσω το ύφος των δηλώσεων από τους ηγέτες του τόπου. Σε λίγα χρόνια μπορεί να λέμε «επίπεδο… βουλής των Ελλήνων», όμως μέχρι τότε…

Ας ξεκινήσουμε με την αντιπολίτευση: «Ο κύριος Τσίπρας “αγαπάει” τους φτωχούς γι’ αυτό φροντίζει να γίνονται διαρκώς περισσότεροι». Υποτίθεται ότι περιέχει και δόση χιούμορ το οποίο συναντάς σε κακές στιγμές του… Δελφιναρίου.

Από την άλλη; Προσέξτε ατάκα πρωθυπουργού μιας χώρας: «Εμείς πιάσαμε υπερπλεόνασμα. Αυτοί με τα 61 δισ. στόχων τι πιάσανε;» και συνεχίζει λέγοντας προς τους βουλευτές του που πιάσανε (κι αυτοί) το υπονοούμενο και γέλασαν:

«Έπιασαν αυτό που έπιασαν, γι’ αυτό χαμογελάτε»!

Έχει, λέτε, παρακάτω; Πολιτική ανάλυση, αλλά και επίπεδο χιούμορ από τον πρωθυπουργό μιας χώρας!

Το μόνο θετικό που έχω να του αναγνωρίσω είναι το γεγονός ότι μας θύμισε με τι γελούσαμε, όταν ήμασταν μαθητές του γυμνασίου. Τότε! Διότι θέλω να πιστεύω πως και τα παιδιά σήμερα με κάτι πιο έξυπνο θα γελάνε.

Αν το εκλεπτυσμένο χιούμορ είναι δείκτης της ευφυΐας ενός ανθρώπου, φοβάμαι ότι δεν έχουμε να περιμένουμε και πολλά από τον πρωθυπουργό που πάει να ρίξει το κανάτι από το μπαλκόνι και αστειεύεται λέγοντας «κάτσε μην περνάει από κάτω ο Σόιμπλε».

Μεγάλη παρένθεση κάναμε όμως και καλό είναι να ξαναγυρίσουμε στο παιχνίδι του καθρέφτη και την εναλλαγή των ρόλων που αυτό επιτάσσει. Είπαμε ότι το παρατηρούμε και στους υποστηρικτές των κομμάτων.

Το πιο ενδιαφέρον είναι όταν τους βλέπεις όχι απλώς να παίζουν αυτό το παιχνίδι, αλλά να κατηγορούν το είδωλό τους ότι κάνει… αυτό που θα κάνουν οι ίδιοι όταν έρθει η σειρά τους να πάρουν τον ρόλο.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το ενδιαφέρον (από αυτή την οπτική) κείμενο του Θανάση Καρτερού στην ΑΥΓΗ, σχετικά με τις αντιδράσεις που προκάλεσε η πρόσφατη συνέντευξη του Ιβάν Σαββίδη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κατηγορεί την αντιπολίτευση!

Ότι άλλαξε στρατηγική απέναντι στον Σαββίδη, επειδή αυτός «αποφάσισε να μην παίξει με τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο και τα άλλα καλά παιδιά. Να παίξει μόνος του, για τους δικούς του λόγους. Να αποκτήσει κανάλι. Να σπάσει την ομοφωνία της προπαγάνδας τους».

Μπορεί να είναι έτσι. Μπορεί πράγματι η Νέα Δημοκρατία να αναθεώρησε τη στάση της απέναντι σε έναν επιχειρηματία, ο οποίος, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο,  «εκφράζει -άκου πράγματα!- συμπάθειες για τον Τσίπρα. Και αντιπάθειες για τον Κυριάκο.

Δηλαδή, για στάσου: Θα κάνει κανάλι που δεν θα λέει τον Τσίπρα ψεύτη, απατεώνα, ανίκανο; Δεν θα το κοσμεί ο Πρετεντέρης; Δεν θα ανυμνεί τον Κυριάκο; Ε, όχι. Το έθνος δεν θα ανεχτεί τέτοια ντροπή».

Όμως, ο ίδιος ο κύριος Κρατερός, η εφημερίδα του και το κόμμα που εκφράζεται μέσα από αυτήν, γιατί αλλάζουν στάση απέναντι σε έναν άνθρωπο που δηλώνει ανοιχτά -όπως κανείς άλλος πριν- την πρόθεσή του να… διαπλακεί;

Μήπως επειδή αυτή η διαπλοκή θα είναι… δική τους; Μήπως επειδή η ανοιχτή παρέμβαση και δήλωση πολιτικής προτίμησης ευνοεί τον δικό τους πρωθυπουργό και τη δική τους κυβέρνηση;

Τότε, γιατί κατηγορούν τους άλλους, παίζοντας τόσο καλά το παιχνίδι του καθρέφτη;

 Αθώα παιχνίδια. Παιδικά!

170508 ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν ξέρουμε πολλά από ποδόσφαιρο.

Με το άθλημα σταματήσαμε να ασχολούμαστε πριν από πολλά χρόνια, πιτσιρικάδες ακόμη, όταν καταλάβαμε ότι αυτό έχει άλλους νόμους και άλλους κανόνες, «εξωγηπεδικούς», οι οποίοι καθορίζονται από τους λεγόμενους «ανθρώπους του ποδοσφαίρου».

Για τους οποίους δεν υπήρχε ούτε ένας που να έχει καλή γνώμη. Ναι επίτηδες το είπα έτσι, για να εννοηθεί όπως ευνοήθηκε. Ούτε για τους νόμους ούτε για τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου άκουγες καλή γνώμη…

Ειδικά για τους ανθρώπους, για εκείνους που λέμε παράγοντες, αντιληφθήκαμε από πολύ νωρίς ότι είναι μερικά από τα χειρότερα δείγματα που έχει να δώσει η κοινωνία. Πολλοί από αυτούς είχαν σκοτεινούς λογαριασμούς με τη νύχτα ή πάρε δώσε με τον νόμο…

Η ενασχόλησή τους με το ποδόσφαιρο είχε προφανέστατα άλλες επιδιώξεις. Η πιο εξόφθαλμη το να αποκτήσουν πολιτική επιρροή, ή να δημιουργήσουν έναν στρατό που θα δέρνεται όχι μόνο στα γήπεδα αλλά και στους δρόμους για χάρη τους.

Το περίεργο είναι ότι αυτό, ενώ το καταλάβαιναν όλοι, εξακολουθούσαν όχι απλώς να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά να φανατίζονται κιόλας και να υποστηρίζουν με πάθος τους διάφορους «προέδρους».

Πίστευαν ίσως ότι έτσι υποστήριζαν την ομάδα τους.

Θα περίμενε κανείς πως μια τέτοια συμπεριφορά θα παρατηρούνταν μόνο από ανθρώπους χαμηλού μορφωτικού επιπέδου ή και όχι ιδιαίτερα υψηλής νοημοσύνης.

Και όμως! Γνωρίζω επιστήμονες και ευφυέστατους ανθρώπους που, όταν η κουβέντα πάει στο ποδόσφαιρο, γίνονται κάτι άλλο.

Έχω φίλους στη Θεσσαλονίκη, ανθρώπους με μόρφωση και καλλιέργεια, που, τις δυο πρώτες μέρες της εβδομάδα,ς μοναδική τους κουβέντα είναι το ματς της Κυριακής που πέρασε και τις επόμενες εκείνο της Κυριακής που έρχεται.

Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι καθημερινά πηγαίνουν στο περίπτερο και αγοράζουν τις οπαδικές εφημερίδες, προκειμένου να «ενημερωθούν». Για οτιδήποτε πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι το οποίο έτσι κι αλλιώς το ξέρουν από πρώτο χέρι.

Σιγά σιγά φτάσαμε κι εμείς να μην είμαστε τόσο φανατικοί -διότι φανατισμός είναι και αυτό- κατά του ποδοσφαίρου. Του ελληνικού ποδοσφαίρου, έτσι; Διότι με πραγματική ευχαρίστηση παρακολουθούμε έναν αγώνα μεταξύ ξένων ομάδων, όπου και το αγωνιστικό επίπεδο είναι πολύ υψηλό.

Βέβαια, οι γνώστες μάς διαβεβαιώνουν ότι κι εκεί δεν είναι καλύτερα τα πράγματα, όμως εμάς μας αρέσει αυτό που βλέπουμε από μακριά. Όπως και το γεγονός ότι, όπου υπήρξε βούληση, το τοπίο καθαρίστηκε μια χαρά από τους αληταράδες.

Το άλλο πουλάκι:

Προέδρους και οπαδούς.

Και έτσι χαιρόμαστε αφάνταστα όταν βλέπουμε στις κερκίδες ξένων γηπέδων γονείς με τα παιδάκια τους να παρακολουθούν έναν αγώνα μεγάλου ενδιαφέροντος, χωρίς να φοβούνται μην βρεθούν ανάμεσα σε ξυλοδαρμούς.

Η χώρα μας όμως εξακολουθεί να δείχνει πως ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, αφού έχουμε καταφέρει (δηλαδή καταντήσει) να πηγαίνουν στα γήπεδα μόνο εκείνοι που, όχι απλώς δεν φοβούνται, αλλά επιδιώκουν το ξύλο και τα επεισόδια.

Και γι’ αυτό το φαινόμενο δεν ευθύνεται καθόλου, ούτε η κρίση ούτε η παρούσα κυβέρνηση. Το λέω επειδή κάποιοι έσπευσαν να διαπιστώσουν πως «κάποτε διοργανώναμε μεγάλες αθλητικές εκδηλώσεις ενώ τώρα ούτε έναν τελικό κυπέλλου μπορούμε να κάνουμε».

Φτάσαμε όμως και στον τελικό. Για τον οποίο ο λόγος μάλλον που ενόχλησε τόσους πολλούς ήταν το σπάνιο φαινόμενο ότι δεν συμμετείχε κανένας από τους Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.

Βέβαια κανείς δεν είπε στους οπαδούς των δύο φιναλίστ να σκοτωθούν μεταξύ τους και να γεμίσουν το νοσοκομείο του Βόλου με τραυματίες, φιλοξενούμενοι σε μια πόλη που δεν θα ήταν «έδρα» κανενός εν των δύο..

Αυτό ήταν δική τους πρωτοβουλία, ίσως για να δικαιώσουν όλους εκείνους που, σαν κι εμάς, θεωρούν το ελληνικό ποδόσφαιρο ένα βάρβαρο άθλημα, δηλαδή ένα άθλημα με το οποίο ασχολούνται βάρβαροι.

Αφού όμως είπαμε όλα αυτά, ας περάσουμε και στο καθαρά αγωνιστικό μέρος, που λένε και στις αθλητικές εκπομπές, δηλαδή εκείνες που ασχολούνται κατά 99% με το ποδόσφαιρο και 1% με όλα τα άλλα αθλήματα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στημένος ο επόπτης;

Έχει καμιά σημασία;

Οι φίλοι το ΠΑΟΚ έσπευσαν να γεμίσουν το διαδίκτυο με βιντεάκια που δείχνουν και την ΑΕΚ να σκοράρει με οφσάιντ γκολ του Λυμπερόπουλου, στον τελικό με τον Ατρόμητο.

Εξάλλου έτσι πάντοτε συνέβαινε. Όποιος δεν είχε τη δυνατότητα να επηρεάζει καταστάσεις (βλέπετε τι κομψά που το λέω;) κατηγορούσε όσους την είχαν. Ξεχνώντας όμως ότι και ο ίδιος συμπεριφέρονταν στους μικρότερους όπως οι πιο μεγάλοι σε εκείνον.

Ελάχιστοι ενδιαφέρονται πραγματικά γι’ αυτό που ονομάζουν εξυγίανση του ποδοσφαίρου. Η κατάσταση βολεύει πάρα πολλούς και όσοι γκρινιάζουν το κάνουν επειδή δεν είναι οι ίδιοι που έχουν το πάνω χέρι.

Για του λόγου το αληθές θα αρκούσε η απάντηση -ή η αναζήτησή της- σε ένα και μόνο ερώτημα: Πότε τιμωρήθηκε (εννοώ πραγματικά) και με ποια ποινή ο τελευταίος οπαδός που συνελήφθη για επεισόδια σε γήπεδο;

Μην το ψάχνετε. Ακόμη και η αναζήτηση στο google δεν βγάζει κανένα αποτέλεσμα. Ενώ θα έπρεπε να ενδιαφέρονται για την πραγματική τιμωρία τέτοιων στοιχείων όσοι υποτίθεται ότι αγαπούν το ποδόσφαιρο και το θέλουν υγιές.

Το πράγμα όμως, δυστυχώς, θυμίζει έντονα τον πολιτικό κόσμο και την τρισκατάρατη διαπλοκή, την οποία σπεύδουν να εξορκίσουν όσοι δεν κατάφεραν ακόμη να στήσουν τη δική τους.

Επειδή τις τελευταίες μέρες οι δύο χώροι συνδέθηκαν ακόμη πιο έντονα με έναν ισχυρό κρίκο, θα μιλήσουμε γι’ αυτό και αύριο.

Άντε, και του χρόνου καλύτερα!

 Στο μεταξύ, στο μπάσκετ, 

έχουμε και άλλη συμμετοχή σε φάιναλ φορ!

170505 ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ήταν μια καλή συμφωνία;

Στο ερώτημα αυτό καλούμαστε να πάρουμε θέση και πολλοί το κάνουν, ξεχνώντας πως η «γωνία» υπό την οποία βλέπουμε ένα γεγονός είναι αυτή που καθορίζει τη στάση μας απέναντί του.

Δεν θα σας το πω με δικά μου λόγια. Θα σας διαβάσω ένα μικρό κομμάτι από το σχόλιο του Παντελή Μπουκάλα, γνωστού για τις φιλοκυβερνητικές του θέσεις, στην «Καθημερινή»:

«Για παράδειγμα, και ίνα επιβεβαιωθεί το ρηθέν ότι το δόγμα “όπου φυσάει ο άνεμος” είναι παντοδύναμο στην καθ’ ημάς πολιτική, είναι βέβαιο ότι αν το ίδιο μείγμα μέτρων και αντιμέτρων το ανακοίνωνε κυβέρνηση της Ν.Δ. (ή Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ), ο κ. Τσίπρας θα βρισκόταν αχάραγα στην κάτω πλατεία Συντάγματος».

Βέβαια επισημαίνει ότι τότε και οι… άλλοι θα ήταν από την απέναντι πλευρά: «O δε κ. Μητσοτάκης και η κ. Γεννηματά θα εμφανίζονταν ενθουσιασμένοι με τη διαπραγματευτική επιτυχία τους σε κανάλια που θα τους επαινούσαν».

Τι κάνουμε όμως εμείς οι πολίτες και με ποιο εργαλείο μεταφράζουμε τα δεδομένα της συμφωνίας; «Αν οι πολιτικοί χάνονται στη μετάφραση του μηνύματος περί ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, […], οι πληττόμενοι πολίτες έχουν λυμένο το μεταφραστικό:

Δεν θα μετέφραζαν ποτέ ως “μεταρρύθμιση” τη μείωση του αφορολογήτου στα 5.681 ευρώ, επειδή απλώς δεν πιστεύουν ότι η “επιδρομή” είναι συνώνυμο της “μεταρρύθμισης”», λέει, παίρνοντας ξεκάθαρη θέση ο γνωστός δημοσιογράφος.

Στο ερώτημα, λοιπόν, αν η συμφωνία ήταν μια καλή τέτοια ή όχι, η απάντηση που πρέπει να δώσουμε πετάει τη μπάλα λίγο έξω από το γήπεδο: Ήταν μια… συμφωνία!

Αυτό δεν ζητούσαν όλοι; Αυτό δεν καλούσαν την κυβέρνηση να κάνει, να κλείσει όπως όπως τις διαπραγματεύσεις, για να περάσουμε στην επόμενη «πίστα»; Ε, αυτό ακριβώς έγινε.

Θα μου πείτε υπάρχουν κάποια δεδομένα που δεν πρέπει να παραβλέψουμε. Ότι το «όπως όπως» το λέγανε πριν από αρκετούς μήνες, ώστε να αποφευχθούν (τουλάχιστον) οι συνέπειες αυτού του αργού και μακριού… συρσίματος.

Τώρα είναι αργά (αγάπη μου γλυκιά), που λέει και το λαϊκό άσμα. Όμως, συμφωνία έχουμε. Και το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά στη χώρα, οπότε, τι άλλο θέλουμε;

Το άλλο πουλάκι:

Θέλουμε κάποιες απαντήσεις.

Αστειεύομαι, ξέρω ότι στα ερωτήματα που θα θέσω δεν υπάρχει απάντηση, τουλάχιστον επί του παρόντος. Ίσως οι ιστορικοί του μέλλοντος…

Ξεκινώ, λοιπόν και ρωτάω: Τι στο καλό διαπραγματεύονταν τόσους μήνες; Δηλαδή, πόσο χειρότερη θα ήταν η συμφωνία, αν πηγαίναμε και υπογράφαμε χωρίς να… ματώσει μύτη;

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, για να απαντηθεί, χρειαζόμαστε μια τεκμηριωμένη έρευνα, στην οποία θα καταγράφονται οι θέσεις των δύο ομάδων κατά την έναρξη της διαπραγμάτευσης, καθώς και τα ενδιάμεσα στάδια.

Δηλαδή τι περισσότερο ήταν οι απαιτήσεις των δανειστών (για τις δικές μας φανταζόμαστε) και με ποιες τακτικές και ποια ανταλλάγματα κατάφερε η ελληνική πλευρά να φέρει τα «μέτρα» στα σημερινά… μέτρα.

Τι ζητούσαν, ας πούμε, εκείνοι για το αφορολόγητο και τις περικοπές των συντάξεων; Προφανώς κάτι πολύ χειρότερο από αυτά στα οποία τελικά συμφωνήσαμε.

Με ποιο τρόπο, λοιπόν, με ποια ανταλλάγματα και με τι είδους υποσχέσεις για το μέλλον καταφέραμε εμείς να τους φέρουμε… στα μέτρα μας -ωραίο δεν ακούγεται;- και να κλείσει η συμφωνία;

Βέβαια, αν κάποια μέρα αποκαλυφθούν όλα αυτά, υπάρχει κίνδυνος να πέσουμε, για άλλη μια φορά, από τα σύννεφα. Διότι φοβάμαι πως τότε θα μάθουμε ότι η «σκληρή διαπραγμάτευση» δεν ήταν παρά ένα απλό ροκάνισμα του χρόνου.

Ένα τέχνασμα δηλαδή, προκειμένου να κυλίσει ο χρόνος και να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η διαπραγμάτευση ήταν ακριβώς τέτοια που θέλαμε να παρουσιάσουμε. Σκληρή.

Πώς καταλήγω σ’ αυτό το συμπέρασμα; Περίπου αυθαίρετα. Θα μπορούσα να πω απλώς βασιζόμενος στον χαρακτήρα που έχει επιδείξει η δική μας διαπραγματευτική ομάδα. 

Στην κατάλληλη προετοιμασία, τις οργανωτικές της ικανότητες και το ταλέντο να διαχειρίζεται κρίσιμες καταστάσεις που επέδειξε σε ένα σωρό άλλες περιπτώσεις. Γιατί τώρα να κάνει την έκπληξη;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Να είστε βέβαιοι ότι, αν υπήρχε η δυνατότητα να μας πουν από πού ξεκίνησε η διαπραγμάτευση και με ποιο τρόπο κατόρθωσαν να τη φέρουν στο σημείο της συμφωνίας, θα το είχαν κάνει ήδη.

Το μόνο που έχουμε ακούσει από όλη την ιστορία είναι τα περίφημα «αντίμετρα», για τα οποία όμως επιτρέψτε μας να κρατάμε μικρό καλάθι, κάτι που νομίζω κάνουν ακόμη και οι ίδιοι οι διαπραγματευτές.

Άρα μπορούμε να έχουμε βάσιμες υποψίες πως ο λόγος για τον οποίο η διαπραγμάτευση κράτησε όσο κράτησε ήταν επειδή έπρεπε να βρεθεί το κατάλληλο περιτύλιγμα –το περιεχόμενο ήταν δεδομένο.

Μάλιστα, για την περίπτωση της κυβέρνησης έπρεπε να υπάρχουν δύο, για να μην πω τρία περιτυλίγματα. Ένα με το οποίο η συμφωνία θα σερβίρονταν στην κοινωνία και ένα με το οποίο θα παρουσιάζονταν στο εσωκομματικό ακροατήριο.

Το τρίτο περιτύλιγμα θα έπρεπε να είναι τέτοιο που να δικαιολογεί μια ακόμη κωλοτούμπα σε τύπους σαν τον κύριο Καμμένο, ο οποίος έχει τονίσει επανειλημμένως σε χίλιες δυο ευκαιρίες ότι…

Τα ξέρετε, τι να τα λέμε; «Πάνω από το πτώμα μου»… και «μόνο πεθαμένος»… και άλλα τέτοια ηρωικά και πένθιμα.

Εμείς όμως καταλάβαμε τώρα πια. Μόνο πεθαμένο θα τον πάρουν πάνω από την καρέκλα του.

Εκτός και αν αποφασίσει διαφορετικά ο λαός.

 Τα μιλήσαμε τα συμφωνήσαμε!

170504 ΑΝΩΡΘΩΓΡΑΦΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Επίμονος!

Έτσι χαρακτηρίστηκε και έτσι πρέπει να είναι. Διότι ο χαρακτηρισμός δεν προήλθε από οπουδήποτε, αλλά από το εγκυρότατο BBC, το οποίο μάλιστα μας πληροφορεί ότι τη δουλειά αυτή την κάνει δεκατρία ολόκληρα χρόνια!

Επίμονος, αλλά σε τι;

Διότι, όταν ο άλλος ακούει «δουλειά», ο νους του πάει σε αμειβόμενη εργασία. Και μάλιστα, μια και πολύ πρόσφατα γιορτάστηκε -από όσους γιορτάστηκε- η Εργατική Πρωτομαγιά- σε εργασία με οκτάωρο και πενθήμερο.

Κι όμως, δεν πρόκειται περί αυτού. Ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάμε δεν έχει ούτε ωράριο, ούτε, φυσικά, αμοιβή! Εργάζεται κινούμενος αποκλειστικά από ένα πάθος! Ολομόναχος, έχοντας ως βοηθό τον… «Αποστροφέα»!

Είδατε; Παρασυρθήκαμε, όπως πάντα και δεν σας είπαμε ακόμη το αντικείμενο της εργασίας του, κατά το BBC, «Επίμονου Διορθωτή». Να, μόλις αποκαλύψαμε την ιδιότητά του: Διορθωτής!

Τι διορθώνει; Επιγραφές που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, σε δημόσια θέα, διότι μπορεί να είναι και επιγραφές ιδιωτών, σε καταστήματα ή σπίτια.

Γιατί όμως ο μοναδικός σύντροφός του ονομάστηκε «Αποστροφέας»; Έτσι τον ονόμασε ο ίδιος, διότι εκείνο που συνήθως διορθώνει είναι οι απόστροφοι που ταλαιπωρούν πολύ όσους γράφουν ή διαβάζουν την αγγλική γλώσσα.

Ο «Αποστροφέας», λοιπόν, είναι ένα μακρύ ξύλο το οποίο τον βοηθά να φτάνει στις επιγραφές που βρίσκονται ψηλά και να προσθέτει -όπου απουσιάζει- ή να σβήνει –από όπου δεν χρειάζεται- κάποια απόστροφο.

Για παράδειγμα, όπως μας πληροφορούν τα σχετικά δημοσιεύματα, να αλλάζει την επιγραφή «gentlemens outfitters» στο σωστό «gentlemen’s outfitters» ή το «motor’s» σε «motors». Σβήνει και γράφει, λοιπόν, δεκατρία ολόκληρα χρόνια.

Σε μια προσπάθεια, όχι απλώς να διορθώσει τα λάθη, αλλά και να διδάξει τη σωστή ορθογραφία σε εκείνους που θα δουν τις παρεμβάσεις του και θα αναρωτηθούν για τον λόγο που αυτές έγιναν.

Το άλλο πουλάκι:

Τον φαντάζεστε στη χώρα μας;

Εδώ όπου η ορθογραφία είναι επίσης πολύ δύσκολη, παρά τις όποιες παρεμβάσεις έγιναν για την «απλοποίησή» της και τη διευκόλυνση των χρηστών. Φαντάζεστε τι φόρτο εργασίας θα είχε ο άνθρωπος;

Για να το δούμε λίγο μαζί, αλλά και να γελάσουμε, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε καλύτερο, σκέφτηκα να διαβάσουμε κάποιες από τις χιλιάδες επιγραφές που έχουν φωτογραφηθεί από περαστικούς και υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Γράφει, λοιπόν, ο άλλος, προσπαθώντας να προειδοποιήσει όσους θα παρκάρουν στο συγκεκριμένο σημείο, όπου υπάρχει κίνδυνος να πέσουν οικοδομικά υλικά: «ΑΝΕΦΘΙΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΝΙΕΣ»

Σχετική βέβαια είναι και η ακόλουθη επιγραφή, για την οποία δεν ξέρουμε τι θα έκανε ο Επίμονος Διορθωτής, αν καταλάβαινε βέβαια ότι ένα μέρος της είναι γραμμένο και στη δική του γλώσσα: «ΝΟ ΠΑΡΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ»!

Δεν γνωρίζουμε την ηλικία του συγγραφέα, μπορεί να είναι και μεγάλος άνθρωπος. Όμως την επόμενη επιγραφή την έχει γράψει σίγουρα κάποιος νέος. Το καταλαβαίνουμε όχι μόνο από το περιεχόμενο του μηνύματος, αλλά και από το ότι είναι γραμμένο σε υπολογιστή και τυπωμένο σε χαρτί.

«ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΜΕΛΟΙ ΓΙΑ ROCK/METAL ΜΠΑΝΤΑ»

Εδώ βλέπουμε ότι ο συγγραφέας τα πάει αρκετά καλά με τα αγγλικά, εξάλλου είναι το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του το συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Εκεί που μας τα χαλάει λίγο είναι στα μέλη της μπάντας που ψάχνει. Σίγουρα θα θυμάται από το Σχολείο ότι στον πληθυντικό (πολλές φορές) χρησιμοποιούμε όμικρον γιώτα, επομένως, αφού τα μέλη δεν είναι ένα αλλά πολλά, έγιναν μέλοι!

Εντυπωσιακό πάντως είναι ότι πέτυχε την κατάληξη στο ζητούνται, διότι τέτοιες καταλήξεις υποφέρουν συχνά από χρήστες της γλώσσας μας που μπερδεύουν την ενεργητική με την παθητική κατάληξη και μας παρουσιάζουν κάτι ΖΗΤΟΥΝΤΕ ή κάτι ΔΕΧΟΜΑΣΤΑΙ χάρμα ιδέσθαι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να δείτε!

Όπου οι περισσότεροι χρησιμοποιούν ένα υπεραπλουστευμένο σύστημα ορθογραφίας, χωρίς καθόλου τόνους. Το καταλαβαίνω ότι είναι κάπως δύσκολο, όταν γράφεις χωρίς πληκτρολόγιο, δηλαδή από το κινητό ή το τάμπλετ, όμως δεν είναι μόνον αυτό το πρόβλημα.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι τους περισσότερους δεν τους ενδιαφέρει η εικόνα του κειμένου τους, τους νοιάζουν μόνο τα (θετικά) σχόλια που πιθανότατα θα εισπράξουν, από το «θεά», μέχρι το απλό «λάικ».

Βλέπετε, όταν γενικεύεται  μια κακή συνήθεια, υπάρχει πλέον το… εθιμικό δίκιο -αφού το κάνουν όλοι, γιατί να ντρέπομαι εγώ; Το περίεργο είναι ότι πολλοί τερατωδώς ανορθόγραφοι ενοχλούνται από τα γκίκλις άλλων!

Κάποτε, ένας γνωστός μου είχε ξεκινήσει να γράφει σχόλια κάτω από ανορθόγραφα κείμενα, επισημαίνοντας τα σοβαρότερα λάθη του συγγραφέα. Κουράστηκε τόσο γρήγορα που έμεινε και ο ίδιος έκπληκτος.

Σήμερα όμως υπάρχει νομίζω ένας πολύ εύκολος τρόπος. Δεν έχει παρά να δημιουργηθεί μια από εκείνες τις φατσούλες που μπορείς να τοποθετήσεις κάτω από μια ανάρτηση, οι οποίες εκφράζουν, υποτίθεται, τα συναισθήματά σου για το κείμενο που προηγείται.

Μια φατσούλα που θα εκφράζει τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη για τα πολλά ή/και τα κραυγαλέα ορθογραφικά λάθη τού συγγραφέα ενός κειμένου. Έτσι, με μια κίνηση θα μπορείς να δείχνεις στον άλλο ότι πρέπει να είναι πιο προσεκτικός.

Δεν ξέρω αν θα πιάσει το κόλπο, σίγουρα όμως υπάρχουν πολλοί χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην… ανατροφοδότηση, στις εντυπώσεις δηλαδή που προκαλούν οι αναρτήσεις τους.

Ε, κάποιοι από αυτούς ίσως να συγκινηθούν και να γίνουν πιο προσεκτικοί με την ορθογραφία των κειμένων τους. Ή, στη χειρότερη περίπτωση, να πάψουν να γράφουν και να… βγάζουν μάτια.

 Άνθρωποι είμαστε…

170503 ΜΑΤΑΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού πήγαν όλοι;

Μοιάζει απορία που ξεπηδά από στίχο τραγουδιού, όμως, στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ερώτημα -ρητορικό πάντα-, που έχει να κάνει με την ουσία του εορτασμού της Πρωτομαγιάς.

Διότι, τη μέρα αυτή υποτίθεται ότι τη γιορτάζουμε με δυο τρόπους –τον εξής ένα. Παίρνουμε τους δρόμους και τρέχουμε ανά τας εξοχάς να πιάσουμε τον Μάη. Ο δεύτερος, που κατά άλλους είναι πρώτος, έχει να κάνει με τη γιορτή της εργατιάς.

Αυτόν, και να θέλεις να τον ξεχάσεις δεν μπορείς, διότι σου τον θυμίζει, μέρες πιο μπροστά… «το τιμημένο κόμμα της εργατιάς», που καπαρώνει την κεντρική πλατεία της πόλης και καλεί τους πολίτες στην… κεντρική του εκδήλωση, ανήμερα της γιορτής.

Βέβαια, είναι προφανές ότι ο στόχος του καλέσματος αυτού δεν είναι το… κάλεσμα των πολιτών στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Είναι εξακριβωμένο με μαθηματικό τρόπο ότι ο αριθμός των συγκεντρωμένων θα ήταν ο ίδιος, ακόμη κι αν δεν προηγούνταν η παραμικρή κοινοποίηση.

Εννοώ ότι όσοι είναι να πάνε στην εκδήλωση της Πρωτομαγιάς τού ΠΑΜΕ δεν περιμένουν να τους καλέσει, ούτε καν να τους το θυμίσει κάποιος. Από την άλλη, και ένα μήνα πιο μπροστά να φωνάζεις, αμφιβάλλω αν θα συγκινηθεί έστω και ένας επιπλέον…

Επομένως, ξαναγυρίζουμε στο αρχικό μας ερώτημα, αφού δεν είναι στόχος της σημερινής μας κουβέντας να σχολιάσουμε την παραχώρηση της κεντρικής πλατείας της πόλης σε κόμματα και φορείς. Θα το κάνουμε με άλλη αφορμή.

Πού πήγαν όλοι;

Διότι είναι βέβαιο πως η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε και μάλιστα με το παραπάνω. Αυτό, σε όσους δεν πήραμε παραμάσχαλα την ψησταριά να τρέχουμε στους αγρούς, ήταν εμφανέστατο από τους εντελώς άδειους δρόμους που αντικρίσαμε.

Από το ρεπορτάζ δε εκείνων που επέστρεψαν αργά το απόγευμα, μάθαμε ότι δεν υπήρχε μέρος να σταθείς, τουλάχιστον στους πλέον δημοφιλείς προορισμούς της μέρας αυτής.

Το ερώτημα όμως -είπαμε, ρητορικό πάντα- έχει να κάνει με τη (ΜΗ) συμμετοχή των πολιτών στον δεύτερο (όχι αξιολογικά) τρόπο εορτασμού της μέρας, δηλαδή την παρουσία τους στις εκδηλώσεις της «Εργατικής Πρωτομαγιάς».

Το άλλο πουλάκι:

Καμιά πενηνταριά…

Τόσοι ήταν οι συγκεντρωμένοι έξω από το Εργατικό Κέντρο. Σας θυμίζω ότι στο ΕΥΚ Δράμας εκπροσωπούνται πάνω από τριάντα σωματεία. Σας θυμίζω επίσης ότι στη συγκέντρωση συμμετείχε και το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ.

Δηλαδή οι εκπρόσωποι όσων εργάζονται στο Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού. Που πάει να πει ότι στο σχετικό κάλεσμα δεν ανταποκρίθηκαν ούτε… οι πρόεδροι των διάφορων συλλόγων.

Και αυτό έρχεται, για άλλη μια φορά, να θέσει ερωτήματα όχι απλώς για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο συνδικαλισμός στη χώρα μας, αλλά ακόμη και γι’ αυτή την ίδια την ύπαρξή του.

Τουλάχιστον με την μορφή που τον γνωρίζουμε και τον βλέπουμε να δρα ως τις μέρες μας. Και θέλω να προλάβω, πριν αρχίσουν κάποιοι τις κατάρες και τα αναθέματα, να διατυπώσω κάποια από τα ερωτήματα που σας είπα.

Ποιους εκπροσωπούν σήμερα οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές; Όταν, κατά γενική ομολογία, οι εργαζόμενοι δέχονται τεράστια πλήγματα στα δικαιώματά τους, έτσι τουλάχιστον όπως τα είχαμε γνωρίσει εδώ και δεκαετίες…

Όταν η ανεργία (διότι τα συνδικάτα εκπροσωπούν και τους -σημερινούς και αυριανούς- άνεργους) βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη…

Και όταν την μέρα που -κατ’ εξοχήν- οι εκλεγμένες ηγεσίες καλούν τη «βάση» να διαδηλώσει για όλα αυτά, δεν ανταποκρίνεται κανείς, τότε ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτών των ηγεσιών;

Τι νόημα έχει να βγάζεις λόγους και να κατηγορείς κυβερνήσεις, να καταγγέλλεις πολιτικές, να διατυπώνεις απειλές ότι «δεν πάει άλλο» και να καλείς -πάλι να καλείς;- εργαζόμενους και ανέργους να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση;

Το περίεργο είναι που δεν βρίσκεται ένας να αντιδράσει, από απελπισία ή έστω από απογοήτευση, και να πει πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχίζεται άλλο. Να φωνάξει από το βήμα πως αυτού του είδους ο συνδικαλισμός έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά του.

Να σταθεί μπροστά στο μικρόφωνο και, αντί να επαναλάβει τα χιλιοειπωμένα για τους αγώνες και τα δικαιώματα, να δηλώσει την παραίτησή του και να καλέσει -να ένα επίκαιρο κάλεσμα- και τους άλλους εκλεγμένους να κάνουν το ίδιο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι είναι αυτά που λες;

Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται! Και δεν γίνονται γιατί ο συνδικαλισμός, ακόμη και έτσι όπως τον γνωρίζουμε, ακόμη και εκεί που έχει καταντήσει, εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης. Μπορεί όχι για τους εργαζόμενους, σίγουρα πάντως για τους συνδικαλιστές.

Διότι είναι προφανές πως τους εργαζόμενους έχει πάψει προ πολλού να τους ενδιαφέρει. Δεν ασχολούνται, δεν τον παρακολουθούν, δεν εκφράζονται μέσα από αυτόν, δεν θεωρούν καν ότι τους εκπροσωπεί.

Οι εκλεγμένοι όμως; Τι φαντάζεσαι; Ότι είναι τόσο ανόητοι, ώστε να κόψουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται; Ή ότι είναι τόσο ευαίσθητοι, ώστε να πάνε στα σπίτια τους και να ξανασκεφτούν το όλο ζήτημα από την αρχή.

Για να μην είμαστε άδικοι, δεν είναι όλοι το ίδιο. Υπάρχουν σίγουρα πολλοί που απλώς δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι διαφορετικό από αυτό με το οποίο έχουν ανδρωθεί πολιτικά. Δεν γνωρίζουν, ούτε μπορούν να φανταστούν, άλλον τρόπο οργάνωσης και διεκδίκησης για τους εργαζομένους.

Θα μου πείτε, εσύ ξέρεις;

Σίγουρα όχι! Παρ’ όλο που, τα τελευταία χρόνια, έχουμε κάποια δείγματα γραφής στον αγροτικό κυρίως τομέα. Ωστόσο, εκείνο που μπορώ να δω και να πω με σιγουριά είναι ότι ο παραδοσιακός τρόπος συνδικαλισμού δεν μπορεί να μας πάει παραπέρα.

Κάτι άλλο πρέπει να έρθει για να τον αντικαταστήσει. Πράγμα, φυσικά, που δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη.

Όμως το βέβαιο είναι ότι, όσο υπάρχει το παλιό, δεν μπορεί να γεννηθεί το νέο.

 Και του χρόνου… αλλιώς!