170608 ΚΟΟΥΤΣΑΡΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ξέρετε τι είναι ο κόουτς;

Φαντάζομαι οι περισσότεροι το γνωρίζουν, όμως επειδή πάντοτε πρέπει να έχουμε την αίσθηση ότι στην κουβέντα μπορεί να υπάρχουν και αδαείς, ας πούμε ότι ο κόουτς είναι ο πάλαι ποτέ προπονητής.

Για να είμαστε όμως ακριβείς, οι δύο λέξεις δεν είναι συνώνυμες, ούτε αποτελούν η μια μετάφραση της άλλης. Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι να χρησιμοποιείται η λέξη κόουτς ως η Κλητική τού ουσιαστικού ο προπονητής.

Κανείς δεν λέει, για παράδειγμα, «ο Κεραυνός Κάτω Πετρομαγούλας αγόρασε καινούριο κόουτς». Θα πούνε «αγόρασε καινούριο προπονητή». Όταν όμως και  τελευταίος παίκτης της ομάδας θελήσει να απευθυνθεί στον προπονητή αυτόν θα τον αποκαλέσει «κόουτς».

Έχω την εντύπωση ότι η συνήθεια αυτή προήλθε αρχικά από το μπάσκετ –όπου μπορούμε να συναντήσουμε και το ρήμα «κοουτσάρω»- και στη συνέχεια επικράτησε και στα άλλα αθλήματα, με τελευταίο το ποδόσφαιρο.

Πιθανότατα προέρχεται από τη δυσκολία που έχει η χρήση της λέξης προπονητής στην Κλητική. Πέρα από τους δύο τύπους, «προπονητή» και «προπονητά» (από τον οποίο κάποιοι σχηματίζουν και την Ονομαστική «ο προπονητάς»), υπάρχει και άλλο πρόβλημα.

Αν θέλεις να δείξεις τον απαιτούμενο σεβασμό πρέπει να πεις «κύριε προπονητά» (ή «κύριε προπονητή»), πράγμα όμως που πάει μακριά, ή δεν ταιριάζει και πολύ, αν ο προπονητής είναι νεαρής ηλικίας.

Έτσι, τον αποκαλείς «κόουτς» και ξεμπερδεύεις. Άσε που, ως ξενικό, έχει και μια δική του… γκλαμουριά, που φαίνεται ότι κολακεύει τον κάθε έναν που θεωρεί τον εαυτό του συνάδελφο τουλάχιστον του Γκουαρντιόλα.

Το πόσο σημαντικό είναι να σε αποκαλούν κόουτς (και όχι, φυσικά, προπονητή) το εξέφρασε σε μια πρόσφατη παρουσία του στην τηλεόραση και ο πολύς Γιάννης Ιωαννίδης. Ο οποίος είπε ότι προτιμά την προσφώνηση «κόουτς» από την… «υπουργέ».

Εξάλλου, όπως είπε, ο κόουτς είναι πολύ πιο σημαντική ιδιότητα από εκείνη του υπουργού, αφού ο τελευταίος «σήμερα είναι και αύριο δεν είναι», σε αντίθεση με τον πρώτο που είναι κυριολεκτικά παντοκράτορας σε μια ομάδα.

Αυτά είναι, λίγο πολύ, γνωστά στους περισσότερους. Εκείνο που εμείς τουλάχιστον αγνοούσαμε είναι πως η λέξη κόουτς χρησιμοποιείται και σε άλλες περιπτώσεις, πέραν του αθλητισμού, συνοδευόμενη φυσικά από τον κατάλληλο επιθετικό προσδιορισμό.

Το άλλο πουλάκι:

Πού πάει ο νους σας;

Ο δικός μας δεν πήγαινε πουθενά, ώσπου, πολύ πρόσφατα, μάθαμε πως υπάρχει και «σεξ κόουτς», δηλαδή ερωτικός (ή σεξουαλικός) προπονητής. Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, υπάρχουν διαφορετικοί λόγοι χρησιμοποίησης του ξενικού αυτού όρου.

Διότι δεν νομίζω πως είναι η δυσκολία χρήσης της Κλητικής αυτή που τον επέβαλε, αφού τον βλέπουμε κυρίως στην Ονομαστική και ποτέ στα ελληνικά. Τι είναι όμως ο σεξ κόουτς;

Καλύτερα να ρωτήσουμε τι ακριβώς κάνει. Απ’ ό,τι καταλάβαμε, κάνει ό,τι και ο… σκέτος κόουτς, αλλά στον σεξουαλικό τομέα. Προπονεί, διδάσκει τεχνικές και συστήματα, μαθαίνει στους «παίκτες» του να… δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Η αμέσως επόμενη ερώτηση είναι αν υπάρχει «ψωμί» στο επάγγελμα. Αν δηλαδή μπορεί να ζήσει κανείς από αυτό, βρίσκοντας αρκετούς παίκτες να θέλουν να τους προπονήσει. Η απάντηση είναι «φαίνεται πως ναι».

Αυτό δεν μας το λέει ευθέως η μοναδική σεξ κόουτς που (γνωρίζουμε να) υπάρχει στη χώρα μας. Άλλωστε κανείς ελεύθερος επαγγελματίας δεν λέει πόσο καλά πάνε οι δουλειές του. Μπορούμε όμως να το συμπεράνουμε από τα λεγόμενά της, αλλά και από τις εξελίξεις στον χώρο:

«Στον δημόσιο λόγο μας είμαστε πουριτανοί. Στον απλό κόσμο έχω τον τέταρτο μπαμπά που πληρώνει συνεδρίες για την ανήλικη κόρη του, γιατί έχει μπλέξει στο cyber sex. Μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν μοντέρνοι μπαμπάδες».

Μάθαμε επίσης πως, από τον Σεπτέμβριο, θα λειτουργήσει και στη χώρα μας, με δική της ευθύνη, η πρώτη «Ακαδημία Σεξ», όπου θα παραδίδονται μαθήματα που θα καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα ενδιαφερόντων.

Διαβάζω στο σχετικό ρεπορτάζ: «Το πρόγραμμα, που αρχίζει με μαθήματα στριπτίζ από επαγγελματίες στρίπερ, ηδονιστικά κόλπα του αισθησιακού σεξ και με την πρακτική του ταϊλανδέζικου body massage, διεισδύει σταδιακά στις πιο απόκρυφες πτυχές της ερωτικής επαφής.

Περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ταντρικό μασάζ για το λίνγκαμ (μόριο) και το γόνι (αιδοίο), τεχνικές γυναικείου αυνανισμού, ολοκληρωτική εκπαίδευση στο ταντρικό σεξ για ζευγάρια.

BDSM πρακτικές βήμα βήμα, μέθοδο Κίβιν, τις καλύτερες τεχνικές στοματικού σεξ προς τη γυναίκα, τη μέθοδο Lou Paget και τις καλύτερες τεχνικές αυνανισμού για το μόριο».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή μπαίνεις και βγαίνεις… επιστήμονας:

«Η εκπαίδευση θα περιλαμβάνει τις στάσεις για μέγιστη ηδονή, τον γυναικείο οργασμό σε όλο το σώμα, τον αντρικό οργασμό με ή χωρίς εκσπερμάτιση και τρόπους με τους οποίους εκπληρώνονται οι αντρικές και γυναικείες ή και οι gay και bi φαντασιώσεις».

Όπως καταλαβαίνετε, θα υπάρχουν μαθήματα για όλα τα γούστα. Αυτά σε μια χώρα που, όπως μας λέει η κόουτς, θεωρείται πουριτανή.

«Στην αρχή της καριέρας μου ήταν δύσκολο. Ήμουν σε μια χώρα που δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτά τα επαγγέλματα. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι είμαι εξώλης και προώλης!

Δεν είχαν ιδέα τι είναι ο sex coach. Δέχθηκα τρομερό πόλεμο, σαφώς και από δημοσιογράφους. Με κοίταζαν υποτιμητικά. Τώρα γύρισαν όλοι και μου ζητούν συνεργασία! Θέλουν να τους κάνω συνεδρίες».

Τελικά φαίνεται να ισχύει αυτό που λένε ότι δηλαδή δεν έχει σημασία τι κάνεις, αρκεί να το κάνεις καλά, ή να προλάβεις άλλους και να βγεις πρώτος στην πιάτσα.

Πάντως, μόλις ανακοινωθεί η ημερομηνία έναρξης των εγγραφών, εμείς θα σας ενημερώσουμε.

 Επαγγελματικός προσανατολισμός.

170607 ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί είναι τιμωρία;

Καθώς συζητούσαμε την ποινή που (δεν) επιβλήθηκε στους «καταληψίες μαθητές, μου ήρθε στον νου μια συζήτηση με τον Λοχαγό μου, όταν υπηρετούσα στον Στρατό. Προσπαθούσε να μας πει πόσο καλό πράγμα είναι η θητεία και τι κερδίζει ένας νέος υπηρετώντας την.

«Κύριε Λοχαγέ», του είπα, «αφού η θητεία είναι τόσο καλό πράγμα, γιατί, όταν κάνουμε ένα παράπτωμα, μας τιμωρείτε να υπηρετήσουμε περισσότερο; Έπρεπε να μας λέτε σου επιβάλλω πέντε μέρες… στέρηση θητείας».

Γιατί, λοιπόν, είναι (τόσο τρομερή) τιμωρία το να προσφέρεις κοινωνική εργασία σε μια υπηρεσία του Δήμου; Είναι τόσο κακό να εργάζεσαι στον Δήμο, που ισοδυναμεί με ποινή φυλάκισης; Ή μήπως οι υπάλληλοι του Δήμου είναι κάποιου είδους… κατάδικοι;

Πριν απαντήσουμε σ’ αυτό, να σας πω πως ένας από την παρέα υποστήριξε ότι η τιμωρία είναι αυστηρή και ανάρμοστη επειδή… «τα παιδιά θα στιγματιστούν».

«Γιατί, εσύ έπαθες τίποτα που στο Σχολείο σε είχαν ταράξει στις αποβολές και έχασες και χρονιά», του αντιγύρισε κάποιος.

«Μια χαρά πολίτης έγινες και πολύ καλός οικογενειάρχης, και απολαμβάνεις τον σεβασμό και την εκτίμηση των συμπολιτών σου, τόσο στον επαγγελματικό σου χώρο, όσο και στην κοινωνία γενικότερα.

Γιατί, δηλαδή, θα στιγματιστούν οι μαθητές, αν τους βάλουν να καθαρίσουν ένα πάρκο ή να φυτέψουν λουλούδια στα παρτέρια. Ή μήπως φαντάζεσαι ότι θα τους βάλουν να εργαστούν στην αποκομιδή των σκουπιδιών…»

Κάπως έτσι η κουβέντα πήγε στο αν είναι τελικά σωστό να επιβάλλεις σε κάποιον ως ποινή το να εργάζεται δίπλα σε έναν που κάνει κάποιο επάγγελμα για να ζήσει την οικογένειά του.

«Ναι, αλλά ο… κατάδικος δεν πληρώνεται», ισχυρίστηκε κάποιος.

Και πάλι όμως, υπάρχουν και εθελοντές που καθαρίζουν πάρκα ή κάνουν δενδροφυτεύσεις και είναι πολύ περήφανοι γι’ αυτή τη δράση τους. Γιατί, λοιπόν, να θεωρείται «στίγμα»;

Καταλήξαμε πως το στοιχείο τής ποινής έγκειται στο ότι η «κοινωνική εργασία» αυτή επιβάλλεται από κάποιο δικαστήριο. Εξάλλου κι εμείς έχουμε ξαναπεί πως η καλύτερη τιμωρία για τον νεαρό που μουντζουρώνει τον τοίχο κάποιου νοικοκύρη είναι η αποκατάσταση.

Να πάρει έναν κουβά μπογιά, βούρτσες και, μαζί με τους γονείς του, να αποκαταστήσουν τη ζημιά που προκάλεσε ο κανακάρης τους.

«Εσείς τι λέτε; Δυο τρεις τέτοιες ποινές να επιβληθούν, θα μειωθεί ή όχι το φαινόμενο;» ρώτησε κάποιος.

Το άλλο πουλάκι:

Θέλουμε όμως να μειωθεί;

Εδώ νομίζω ότι βρίσκεται το μυστικό όλης της συζήτησης γύρω από το θέμα. Διότι, οι περισσότεροι από εκείνους που αντέδρασαν στον χειρισμό του θέματος και στην επιβολή της ποινής το έκαναν γιατί δεν θεωρούν την «κατάληψη» κακό πράγμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι εστίασαν στο γεγονός πως «δεν υπήρξαν καταστροφές στο σχολείο». Οι καταστροφές είναι κακό πράγμα, η «κατάληψη», αυτή καθεαυτή, όχι! Για να μην σας πω ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που τη θεωρούν και πράξη… θεάρεστη.

Ασφαλώς, πρώτος (μεταξύ ίσων) ανάμεσα σε όσους έχουν τέτοια αντίληψη για τις «καταλήψεις» είναι ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας. Πώς θα μπορούσε διαφορετικά, όταν ο αρχηγός τού κόμματός του και πρωθυπουργός της χώρας είναι ένα… παιδί των «καταλήψεων»;

Καλό πράγμα, λοιπόν, οι «καταλήψεις». Προετοιμάζουν τους νέους για τους κοινωνικούς αγώνες που θα δώσουν στη ζωή τους και τους διδάσκουν τον τρόπο με τον οποίο επιβάλλεται το «δίκαιο» μικρών και δυναμικών ομάδων.

Το πρώτο που πρέπει να συζητήσουμε είναι αν αυτός ο τρόπος μύησης στις κοινωνικές διεκδικήσεις είναι κατάλληλος για δεκατετράχρονους μαθητές. Όπως βλέπετε δεν εξετάζω καθόλου το περιεχόμενο των περίφημων «αιτημάτων». Όποια κι αν είναι…

Το δεύτερο που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν, μαζί με των τρόπο διεκδίκησης, πρέπει να διδάσκονται και το «δίκιο του κάθε αγωνιζόμενου», ένα εθιμικό δίκαιο που παράγει το γενικευμένο φαινόμενο της ατιμωρησίας στην ελληνική κοινωνία.

Μήπως, δηλαδή, είναι πιο σωστό να «διδάσκονται» τα παιδιά μας ότι οι αγώνες έχουν κι ένα κόστος από την πλευρά των αγωνιζομένων και πως δεν γίνονται με το αζημίωτο; Μήπως να μαθαίνουν ότι αγωνίζομαι σημαίνει και… ρισκάρω, διαφορετικά είμαι «τζάμπα μάγκας»;

Καλώς ή κακώς, λοιπόν, οι «καταλήψεις» θεωρούνται από τον νόμο πράξεις παράνομες και, ως εκ τούτου, κολάσιμες. Ακόμη και με προσφορά κοινωνικής εργασίας, που, όπως είπαμε δεν στιγματίζει κανέναν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αν ο υπουργός διαφωνεί…

Τότε υπάρχει ένας πολύ απλός και εύκολος τρόπος να αντιδράσει. Προφανώς όχι αυτός που επέλεξε ο ίδιος, δηλαδή να ζητά από τον Διευθυντή του Σχολείου να κάνει τα στραβά μάτια και από τη δικαιοσύνη να μην κάνει τη δουλειά της.

Μπορεί να εισηγηθεί στη Βουλή έναν νόμο που να εντάσσει τις «καταλήψεις», ως πολύτιμα «μαθήματα ζωής», στις νόμιμες μαθητικές δραστηριότητες και να επαινεί τόσο τους μαθητές που προχωρούν σε αυτές, όσο και τους εκπαιδευτικούς που τους ενθαρρύνουν.

Έτσι, κάπως έτσι, γίνεται στις δημοκρατίες. Μπορεί να εισηγηθεί και να περάσει από την Βουλή (και το Συμβούλιο της Επικρατείας που θα ελέγξει την συνταγματικότητα) έναν τέτοιο νόμο; Να του πω «μπράβο!»

Μέχρι όμως να γίνει κάτι τέτοιο, δεν έχει καμιά δουλειά να παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης, ούτε να κλείνει το μάτι στους μαθητές (που παρανομούν) και τους γονείς τους, ψάχνοντας για εκλογική πελατεία.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να γίνουν πρώτα σωστοί μαθητές και για… «σωστοί πολίτες» έχουν καιρό μπροστά τους. Γιατί, βιάζοντας την φύση των πραγμάτων, χάνουμε τελικά και το ένα και το άλλο.

 «Στίγμα» το να… φυτεύεις λουλουδάκια;!

170606 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Παιδαγωγικά και άλλα!

Διότι το θέμα δεν έχει μόνο την παιδαγωγική ή την αντιπαιδαγωγική του διάσταση. Έχει και την κοινωνική, εκείνη που αναφέρεται στην αξία ενός επαγγέλματος και στην καταξίωση ή την απαξίωση εκείνων που το ασκούν.

Πριν σας μπερδέψω όμως περισσότερο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως ίσως (δεν) καταλάβατε, μιλάμε για τους μαθητές που (δεν) τιμωρήθηκαν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχαν στην «κατάληψη» του Σχολείου τους.

Με πολύ μεγάλη ευκολία βιάστηκαν όλοι να πουν τι… δεν -χωρίς παρένθεση αυτή τη φορά- έπρεπε να γίνει, όχι όμως και τι έπρεπε ή μπορούσε να γίνει, εννοώ πέρα από την τιμωρία που (δεν) επέβαλε το δικαστήριο.

Κι αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Πρώτα αν πρέπει με κάποιο τρόπο να τιμωρούνται οι παραβάτες μαθητές και έπειτα τι είδους μπορεί να είναι αυτή η τιμωρία.

Αν ρωτήσετε τους γνωστούς και τους φίλους σας, θα διαπιστώσετε ότι ένα μεγάλο ποσοστό είναι υπέρ της… μηδενικής τιμωρίας. Την άποψη αυτή ασπάζονται μάλιστα εξίσου γονείς και εκπαιδευτικοί.

Δεν θα ξεχάσω την απάντηση που έδωσε η μητέρα ενός πολύ ζωηρού μαθητή, ο οποίος ταλαιπωρούσε ολόκληρο το Σχολείο, στην δασκάλα, όταν εκείνη τη ρώτησε αν στο σπίτι τον τιμωρούν καμιά φορά:

-Τι εννοείτε να τον τιμωρήσω; Ρώτησε απορημένη η μητέρα.

-Αφήστε τι εννοώ εγώ, εσείς πώς καταλαβαίνετε αυτό που σας ρωτάω; αποκρίθηκε η δασκάλα.

-Να, αν καμιά φορά έρχονται να τον φωνάξουν οι φίλοι του και δεν έχει τελειώσει τα μαθήματά του, δεν τον αφήνω να βγει έξω, είπε η μητέρα, αφού σκέφτηκε για αρκετά λεπτά της ώρας.

Καταλάβατε, φίλοι μου; Το φαινόμενο το συναντάμε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου μάλιστα υπάρχουν πολλοί καθηγητές τόσο «πονόψυχοι», που διαφωνούν με κάθε τιμωρία μαθητή, πέραν της επίπληξης, και εκείνη σε πολύ σοβαρά παραπτώματα.

Γι’ αυτό σας είπα. Αν πιστεύετε ότι δεν πρέπει να τιμωρείται κανείς, παρά μόνο να του λένε «άλλη φορά να μην το ξανακάνεις» (πιστεύοντας ότι η παραίνεση θα… πιάσει), τότε καλύτερα να σταματήσουμε την κουβέντα εδώ.

Μαζί όμως μ’ αυτήν, να κόψουμε και κάθε άλλη συζήτηση για το τι φταίει και τα παιδιά μας -κατά γενική ομολογία, έτσι;- έχουν μια συμπεριφορά ανεξέλεγκτη, δεν σέβονται τίποτε και δεν λογαριάζουν κανέναν.

Το άλλο πουλάκι:

Όχι όλα όμως!

Το λέμε αυτό, γιατί πάλι θα κατηγορηθούμε ότι γενικεύουμε, πράγμα που δεν κάνουμε ποτέ, και αυτό -ναι- είναι μια γενίκευση. Υπάρχουν εξαιρετικά δείγματα παιδιών που τα βλέπεις και θέλεις να συγχαρείς τους γονείς και τους δασκάλους τους.

Υπάρχουν όμως και άλλα που αναρωτιέσαι από τι σπίτια και από τι Σχολεία βγαίνουν. Ε, λοιπόν, η πιο συχνή απάντηση των ειδικών είναι «από σπίτια και Σχολεία, όπου κανείς δεν τους βάζει κάποιο όριο, ούτε τους τιμωρεί ποτέ».

«Από παιδαγωγικής άποψης, είναι σωστό να τιμωρούνται δεκατετράχρονα παιδιά;» ρωτούσε κάποιος φίλος.

«Και τι πιστεύεις; Ότι είναι παιδαγωγικά σωστό να τους έλεγαν παρανομήσατε, αλλά δεν πειράζει, άλλη φορά να προσέχετε περισσότερο;»

Αυτό το ρώτησε ο δάσκαλος της παρέας, ο οποίος συνέχισε: «Ποιος σου είπε ότι η τιμωρία δεν είναι παιδαγωγική μέθοδος; Αν σε χαλάει η λέξη, να μην την πούμε τιμωρία, αλλά… αρνητική ενθάρρυνση, όπως την λέει μια σπουδαγμένη δασκάλα».

Ο άλλος συμφώνησε ότι έπρεπε κάπως να τιμωρηθούν, υποστήριξε όμως ότι αυτό έπρεπε να γίνει… «στο πλαίσιο της σχολικής κοινότητας». Δηλαδή να μην εμπλακούν αστυνομίες, εισαγγελείς και δικαστήρια.

Εκεί η κουβέντα απλώθηκε πολύ. Μακάρι να μπορούσε να γίνει έτσι, είπε κάποιος, τι σας λέει όμως το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια καταλήψεων, καμιά… «σχολική κοινότητα» δεν βρέθηκε να τιμωρήσει καταληψίες;

Ένας άλλος υποστήριξε ότι οι παραβάτες μπορεί να είναι μαθητές, όμως το παράπτωμα δεν είναι «μαθητικό», δηλαδή δεν παρενέβησαν κάποιον κανονισμό του σχολείου, ώστε να μπορούν να τιμωρηθούν από αυτό.

Δηλαδή, είναι σαν τον μαθητή που παίρνει το σπρέι και μουντζουρώνει τον παστρικό τοίχο του νοικοκύρη γείτονα. Το Σχολείο δεν μπορεί να του επιβάλει καμιά ποινή, δεν μπορεί καν να συζητήσει την περίπτωσή του.

Όταν ο άλλος κάνει «κατάληψη», δηλαδή παίρνει μια κλειδαριά και κλειδώνει το Σχολείο, εμποδίζοντας τη λειτουργία του, δεν είναι βέβαιο ότι διαπράττει κάποιο… σχολικό παράπτωμα. Καλά καλά δεν μπορείς να του βάλεις και απουσία!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πήγε μακριά η κουβέντα!

Αν ο Διευθυντής έκανε καλά που κάλεσε τον εισαγγελέα, ή αν, σε τέτοιες περιπτώσεις, ο εισαγγελέας πρέπει να επεμβαίνει αυτεπάγγελτα. Διότι, «το να παρεμποδίζεις την ομαλή λειτουργία ενός Σχολείου είναι πολύ σοβαρό αδίκημα».

Αν έπρεπε να ενημερωθεί ο Σύλλογος Διδασκόντων για τις προθέσεις του Διευθυντή, ή αν αυτός είχε το δικαίωμα να ενεργήσει όπως ενήργησε, χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Διότι, «φαντάζεστε να συγκαλείται ο Σύλλογος, όποτε κάποιος μπαίνει στο Σχολείο και απειλεί ή δημιουργεί προβλήματα, εμποδίζοντας τη λειτουργία του;»

Τελικά, αφού «λύσαμε» όλα τα παραπάνω θέματα, η κουβέντα στράφηκε και στο είδος τής τιμωρίας που επιβλήθηκε, γι’ αυτό σας είπαμε στην αρχή ότι θα μιλήσουμε και για κάποια επαγγέλματα και πώς καταξιώνονται ή απαξιώνονται όποιοι τα εξασκούν.

Εδώ όμως δεν είναι καφενείο, να συζητάμε με τις ώρες. Πρέπει να σας αφήσουμε να κάνετε και καμιά άλλη δουλειά. Μην στενοχωριέστε όμως, αύριο έχουμε όλον τον καιρό να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας.

Μέχρι τότε σκεφθείτε όσα είπαμε σήμερα.

 «Έγκλημα» και… «τιμωρία»!

170602 ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κρείττον (του λαλείν το) σιγάν!

Μερικές φορές -λένε πως η φράση αναφέρεται στους νέους και τους συμβουλεύει- είναι καλύτερα να μην μιλάς. Το λέει, άλλωστε, και μια γνωστή διαφήμιση. Ασχέτως αν μας προτρέπει σε μια άλλη κακή συνήθεια.

Άλλοι πάλι λένε πως δεν πρέπει να μιλάς, αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις. Ιδίως όταν πρέπει να αναφερθείς σε κάποιον που κινδύνεψε να σκοτωθεί ή μόλις έφυγε από τη ζωή. Κι όμως, πολλοί από τους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

Ανοίγουν το στόμα τους, δηλαδή πιάνουν το πληκτρολόγιο, σε τέτοιες περιπτώσεις, μόνον για να πουν ύβρεις και κατάρες. Το είδαμε αυτό σε όλο του το μεγαλείο μετά την απόπειρα κατά της ζωής ενός πρώην πρωθυπουργού και τον θάνατο ενός άλλου.

Ειδικά στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ακούσαμε και διαβάσαμε τέτοια πράγματα που νομίζω ότι δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους που θέλουν να λέγονται πολιτισμένοι.

Διότι, από τα χρόνια του Ομήρου ακόμη, ξέρουμε πως δεν είναι δείγμα ανθρωπιάς το να συμπεριφέρεσαι με κακία σε κάποιον νεκρό, ακόμη κι όταν αυτός υπήρξε εχθρός σου. Πόσω μάλλον όταν υπήρξε ένας απλός… πολιτικός αντίπαλος.

Είμαι όμως βέβαιος πως όλοι αυτοί που έσπευσαν να ρίξουν τη χολή τους δεν μπορούν καν να διαχωρίσουν την έννοια του αντιπάλου από εκείνη του εχθρού. Και εδώ, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, έπαιξε σημαντικό ρόλο η εποχή των αγανακτισμένων.

Και όσοι από τον πολιτικό κόσμο καλλιέργησαν μια νέου τύπου διχόνοια, με τα «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» που απηύθυναν προς τα αλαλάζοντα πλήθη. Αυτά τόσο ήθελαν.

Παίζει επίσης ρόλο η εποχή της πληροφορικής με τις ολοένα πιο προχωρημένες δυνατότητές της, που έδωσε φωνή στον κάθε συμπλεγματικό, ο οποίος, πριν από μερικά χρόνια, θα απευθύνονταν σε δυο τρεις θαμώνες του καφενείου στο οποίο σύχναζε.

Τώρα έχει πιάσει τραπέζι στο μεγάλο καφενείο του διαδικτύου και, ναρκισσευόμενος από την ιδέα ότι μπορεί να τον «ακούν» χιλιάδες, χύνει το δηλητήριό του με τρόπο που μοιάζει να του προκαλεί μεγαλύτερη ηδονή από ερωτικό τελείωμα. Εννοείται… σόλο.

Ιδιαίτερο μάλιστα ενδιαφέρον έχει όταν τον βλέπεις να επικαλείται και «ιστορικά στοιχεία», γεγονός που φανερώνει γνώση της Ιστορίας επιπέδου Τετάρτης Δημοτικού, με συμπληρώματα από αποσπασματικές φράσεις που έπιασε κατά τη διάρκεια του βίου του.

Το άλλο πουλάκι:

Δείγμα πολιτικού πολιτισμού!

Από την άλλη είχαμε την πράξη ανθρωπιάς –πιστεύω πως είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός- του Μανώλη Γλέζου να επισκεφτεί τα παιδιά του νεκρού και να πει δυο λόγια για έναν πολιτικό του αντίπαλο που δεν βρίσκεται πια στη ζωή.

Είναι γνωστά από το ρεπορτάζ τα όσα έγιναν εκεί, νομίζω όμως ότι έχει νόημα να τα ξαναπούμε. Γιατί αυτά είναι που πρέπει να κρατούμε σε τέτοιες περιπτώσεις και όχι όσα μας γυρίζουν στην εποχή των σπηλαίων:

«Ο Μανώλης Γλέζος παρέδωσε ένα γράμμα στην οικογένεια Μητσοτάκη, που ξεκινούσε με ένα απόσπασμα από την Ομήρου Ιλιάδα Ι 63-65, όπου έλεγε: “Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιος, έστιν εκείνος ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος”. Δηλαδή ακοινώνητος, ανόσιος και απάτρις είναι αυτός που τον φρικιαστικό εμφύλιο πόλεμο αγαπά.

Στο ειλικρινές γράμμα προς την οικογένεια του εκλιπόντος, ο Γλέζος έγραφε: “Πιστός στο αξίωμα αυτό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε ο πρωτουργός να αποφευχθεί και να μην υπάρξει εμφύλιος πόλεμος στην Κρήτη, στη διάρκεια της κατοχής. Όποια αντίθεση και αν έχεις μαζί του, οφείλεις να του το αναγνωρίσεις”».

Να τος πάλι ο Όμηρος! Να και ο Μανώλης Γλέζος που δεν μιλάει για έχθρα, ούτε καν για αντιπαλότητα, αλλά για αντίθεση. Η οποία όμως δεν πρέπει να μας εμποδίζει, σε κάποιες στιγμές να… αναγνωρίζουμε κάτι και στον άλλο.

Πόσο περισσότερο «αντίθετοι» με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη απ’ ό,τι ο Μανώλης Γλέζος μπορεί να είναι όλοι εκείνοι που όχι μόνο δεν βρήκαν κάτι να του «αναγνωρίσουν», αλλά συμπεριφέρθηκαν λες…

Δεν βρίσκω τι να πω. Σε τέτοιες περιπτώσεις λέμε συνήθως «λες και τους σκότωσε τον πατέρα», όμως ακόμη και κάτι τέτοιο δεν θα δικαιολογούσε τις συμπεριφορές που είδαμε και διαβάσαμε.

Ο Όμηρος μάς δίνει το παράδειγμα του Αχιλλέα, ο οποίος, μέσα στον μεγάλο πόνο του για τον θάνατο του φίλου του Πατρόκλου, δεν σεβάστηκε το νεκρό σώμα του Έκτορα. Αρχικά, όταν ακόμη ήταν θολωμένος από τον θυμό και τη θλίψη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σκεφθείτε όμως τι εντύπωση έκανε αυτό!

Όχι μόνο οι Τρώες, αλλά και οι Αχαιοί έμειναν κατάπληκτοι από την ασέβεια απέναντι σε έναν νεκρό. Γι’ αυτό ο ποιητής, που θέλησε πιθανά να δείξει το μέγεθος του πόνου από τον χαμό ενός φίλου, δεν θα το αφήσει έτσι.

Θα μας οδηγήσει στην τελική σκηνή του έργου, όπου ο Αχιλλέας, αφού δεχτεί τα δώρα του γέροντα Πριάμου και συζητήσει μαζί του για την κοινή μοίρα των θνητών, θα τιμήσει όπως αρμόζει το νεκρό σώμα του Έκτορα.

Στο τέλος, οι δυο εχθροί θα καθίσουν σε κοινό τραπέζι, όπου ο ένας θα αναγνωρίσει στον άλλο την ομορφιά και τη θεϊκή θωριά, ενώ εκείνος θα θαυμάσει την ευγενική όψη και τη σοφία του πρώτου.

Αυτά επιτάσσει η παράδοση αιώνων, μπροστά σε έναν άταφο ακόμη νεκρό. Μια παράδοση όμως που εμείς τη θυμόμαστε κατά περίπτωση, όταν μας βολεύει ή όταν μας κάνει να αισθανόμαστε ανώτεροι.

Άσε που, όταν είναι να την ακολουθήσουμε…

 Αποκτήνωση! 

170601 ΞΑΝΑΓΡΑΜΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Ένα ένα τα βήματα…

Έτσι, λένε οι ειδικοί, πρέπει να επιδιώκεται οι πρόοδος στους ανθρώπους που έχουν δυσκολίες στη μάθηση. Να τίθενται (κι όχι να θέτονται, όπως είπε κάποιος) μικροί, εφικτοί στόχοι, ο νέος αφού επιτευχθεί ο προηγούμενος.

Εμείς όμως βιαζόμαστε. Θέλουμε ο άλλος όχι απλώς να τρέχει, αλλά να κάνει ποδήλατο, για να μην πω και να πετάει, πριν ακόμη μάθει να περπατά, ενώ δυσκολεύεται να μπουσουλήσει!

Ποιος είναι ο άλλος και ποιοι είμαστε εμείς; Διότι, προφανώς, δεν θέλω να μιλήσω για την εκπαίδευση παιδιών με ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Κάτι άλλο θέλω να πω. «Και γιατί δεν λες τότε κατ’ ευθείαν αυτό το άλλο, να τελειώνουμε», θυμάμαι πάντα τον σοφό Ορέστη Μακρή.

Για δύο λόγους. Ο ένας είναι εντελώς πρακτικός, πεζός λόγος, θα μπορούσες να τον πεις και «μπακαλίστικο», αν ήθελες να μιμηθείς τον τοπικό βουλευτή μας του ΣΥΡΙΖΑ: Η κουβέντα μας πρέπει να έχει μια συγκεκριμένη διάρκεια.

Δεν μπορούμε να… ξεπετάμε αυτά που έχουμε να πούμε σε δυο τρεις αράδες, χρησιμοποιώντας τσιτάτα ή συνθήματα. Η σωστή κουβέντα θέλει την άπλα της. Θέλει άνεση χρόνου. Γι’ αυτό και όλα τα σοβαρά ζητήματα σ’ αυτή τη χώρα συζητιούνται στα καφενεία. 

Εκεί δεν πας για ένα πεντάλεπτο ή για ένα τέταρτο, όπως «απολαμβάνουν» τον καφέ τους σε άλλες χώρες. Τι να πεις σε τόσο χρόνο. Ούτε τις κυριότερες ειδήσεις σε… τίτλους δεν προλαβαίνεις να παρουσιάσεις.

Γι’ αυτό κι εμείς πάμε και αράζουμε στα καφενεία με τις ώρες, μέχρι να εξαντληθεί η θεματολογία, ή να μας καλέσει η μητέρα φύση για φαγητό. Όμως, αν το καφενείο είναι καλό και σερβίρει κανένα περιποιημένο ούζο, μπορεί να παρατείνουμε την κουβέντα επ’ αόριστον.

Είδατε, με το ένα και το άλλο, παραλίγο να ξεχάσω τον δεύτερο λόγο για τον οποίο ξεκίνησα να λέω ότι δεν χρειαζόμαστε άλματα, αλλά μικρά σταθερά βήματα. Ο λόγος είναι πως αυτό που θέλω να σχολιάσω μου θύμισε ακριβώς την επιδίωξη μιας τέτοιας τακτικής.

Δεν ξαναχρησιμοποιούμε, λέει, τα σχολικά βιβλία, όπως γίνεται σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο. Εδώ, ακόμη και σήμερα, εξακολουθούμε να εκδίδουμε όλους τους σχολικούς τίτλους κάθε χρονιά από την αρχή.

Το άλλο πουλάκι:

Και δεν είναι λίγοι!

Στο Δημοτικό ο κάθε μαθητής παίρνει περίπου είκοσι τίτλους στη διάρκεια της χρονιάς. Το ίδιο και στο Γυμνάσιο, ενώ στα Γενικά Λύκεια ο αριθμός αυξάνεται στους είκοσι πέντε.

Για τα Επαγγελματικά, δε, Λύκεια, όπου υπάρχουν πολλές ειδικότητες, εκδίδονται συνολικά περισσότεροι από επτακόσιους τίτλους βιβλίων, κάθε χρόνο!

Από όλα αυτά, τίποτε, μα τίποτε, δεν χρησιμοποιείται την επόμενη χρονιά. Φανταστείτε ότι χρειαζόμαστε περίπου 10.000 τόνους χαρτιού, ενώ το συνολικό κόστος είναι κοντά στα 19 εκατομμύρια ευρώ.

Και πάλι καλά να λέμε, διότι τα τελευταία χρόνια, που  άλλαξε ο τρόπος εκτύπωσης και διανομής των βιβλίων, γίνεται μια σχετικά μεγάλη οικονομία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το 2011 το κόστος ήταν περίπου διπλάσιο.

Ξεκίνησε όμως μια κουβέντα (αλλά και μια προσπάθεια) για την επαναχρησιμοποίηση κάποιων βιβλίων, τουλάχιστον εκείνων πάνω στα οποία δεν γράφουν οι μαθητές. Κρατήστε το αυτό το τελευταίο, γιατί θα επανέλθουμε.

Αυτό δεν απέδωσε και τόσο -δηλαδή δεν έγινε απολύτως τίποτε- και γι’ αυτό το πρόγραμμα αναπροσαρμόστηκε στην ανακύκλωση των χρησιμοποιημένων βιβλίων. Έγινε πιλοτική εφαρμογή σε καμιά εκατοστή σχολεία και θεωρείται ότι υπήρξε κάποια επιτυχία.

Το ρεπορτάζ δεν μας λέει πού ακριβώς εστιάζεται αυτή. Τα σχολεία βέβαια πούλησαν το χαρτί που συγκεντρώθηκε και είχαν κάποια έσοδα. Όμως, τι σημαίνει αυτό; Αν δεν γινόταν κάτι τέτοιο «συστηματικά», το χαρτί αυτό θα κατέληγε στους κάδους των σκουπιδιών;

Καθόλου απίθανο, αν κρίνει κανείς από το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται η ανακύκλωση στη χώρα μας. Επομένως, κέρδος υπάρχει, όχι μόνο για τα σχολεία, τα οποία πήραν «στο χέρι» από τρεις ή τέσσερις κούτες φωτοτυπικό χαρτί.

Αυτός όμως είναι ένας στόχος που προέκυψε μετά από… αναπροσαρμογή, αφού διαπιστώθηκε ότι «οι μαθητές δεν έχουν συνηθίσει να επιστρέφουν τα σχολικά βιβλία,  ώστε να τα χρησιμοποιούν οι επόμενοι».

Πώς όμως να γίνει κάτι τέτοιο; Για να συνηθίσεις κάτι πρέπει να σου γίνει… συνήθεια, δηλαδή να το δοκιμάσεις μερικές φορές, δηλαδή τι μερικές όσο περισσότερες τόσο καλύτερα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ή να πληρώσεις για να… μάθεις.

Διότι έχει διαπιστωθεί πως, πληρώνοντας, επιταχύνεται η διαδικασία της μάθησης. Άμα το έχεις χρεωθεί το βιβλίο και ή το επιστρέφεις σε καλή κατάσταση ή το πληρώνεις, να δεις τι καλά που… συνηθίζεις με την πρώτη.

Εδώ όμως πάμε να ξεκινήσουμε από το τέλος. Ας μάθουμε πρώτα τα παιδιά να σέβονται το βιβλίο τους, να μην το μουντζουρώνουν ούτε να το σκίζουν, και μετά κάνουμε και βιβλία που να μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν.

Αφήστε δε που στο Δημοτικό τουλάχιστον υπάρχουν αρκετοί τίτλοι, κάτι βιβλία Φυσικής Αγωγής, κάτι Μουσικής κ.λπ. που παράγονται, διανέμονται στα παιδιά ή παραμένουν στις βιβλιοθήκες της τάξης και δεν χρησιμοποιούνται ποτέ.

Αν θέλουμε,  λοιπόν, να ξεκινήσουμε μια σοβαρή προσπάθεια, υπάρχουν αφετηρίες και μάλιστα αρκετές. Το βασικό είναι το βιβλίο να χρεώνεται στον μαθητή (άρα και στον γονιό), ώστε να μάθει να το σέβεται και να το επιστρέφει σε καλή κατάσταση.

Ασχέτως αν θα χρησιμοποιηθεί από επόμενους. Έτσι, για… προπόνηση. Μέχρι να παραχθούν βιβλία προορισμένα για κάτι τέτοιο.

Λέμε, τώρα!

 Να ανακαλύψουμε τον τροχό!