170915 ΑΝΩΡΙΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έγκλημα και τιμωρία!

Θα θέλαμε να σας μιλήσουμε κυρίως για την τιμωρία, όμως δεν είναι σωστό να ξεκινάμε ανάποδα. Γι’ αυτό θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και θα μιλήσουμε για το έγκλημα, ένα έγκλημα ιδιαίτερο.

Επιτρέψτε μου όμως να σας πάω λίγο πίσω, στη Βικτωριανή Αγγλία, όταν υπήρχε η «επιστημονική» άποψη πως οι εγκληματίες προέρχονται αποκλειστικά από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα και είναι άνθρωποι μειωμένης αντίληψης, δηλαδή βλάκες.

Αυτό πίστευαν οι εγκληματολόγοι, αυτό πίστευε η Σκότλαν Γιάρντ και γι’ αυτό και όλες οι έρευνες στρέφονταν αμέσως σε ανθρώπους του περιθωρίου. Θεωρούνταν αδιανόητο κάποιος «τζέντλεμαν» να σκεφτεί και να διαπράξει έγκλημα.

Την άποψη αυτή ήρθε να ανατρέψει ένας πανέξυπνος, γοητευτικός και ακαταμάχητος με τις γυναίκες κύριος του καλού κόσμου, ο Έντουαρντ Πιρς, εγκέφαλος της Μεγάλης Ληστείας του Τρένου, που πραγματοποιήθηκε το 1854.

Από τότε, στην ουσία, συνειδητοποίησε ο κόσμος ότι υπάρχουν και εγκληματίες με… λευκά κολάρα, δηλαδή ότι ο καθένας μπορεί κάποια στιγμή της ζωής του να παραβεί τον νόμο και να εγκληματήσει.

Αυτά μας τα λέει ο Μάικλ Κράιτον, αμερικανός πανεπιστημιακός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, που μας έδωσε ένα καταπληκτικό βιβλίο για την μεγάλη ληστεία του τρένου, με τον ομώνυμο τίτλο, στη χώρα μας από τις εκδόσεις Κέδρος.

Γιατί σας τα λέω εγώ; Διότι πολλοί, μόλις μιλήσουμε για το «έγκλημα» που θα μας απασχολήσει σήμερα, θα αναρωτηθούν: «Μα, καλά, παιδιά του πανεπιστημίου!»

Και κάποιοι άλλοι θα συμπληρώσουν: «Και να φερθούν τόσο ηλίθια!»

Πήγαν και αντέγραψαν όλοι μαζί την ίδια εργασία! Για να σας πω την αλήθεια δεν κατάλαβα ακριβώς αν τη βρήκαν έτοιμη στο διαδίκτυο ή αν την «ανέθεσαν» σε κάποιον επαγγελματία του είδους και εκείνος έδωσε σε όλους την ίδια.

Είτε το ένα συμβαίνει είτε το άλλο (μπορεί και κάτι τρίτο) τα… «παιδιά» θα έπρεπε να τιμωρηθούν για τα «εγκλήματα» της τεμπελιάς, της αντιγραφής, αλλά και της βλακείας. Το ποια θα ήταν αυτή η τιμωρία είμαστε έτοιμοι να το συζητήσουμε.

Το άλλο πουλάκι:

Να κάνουμε ένα συνέδριο!

Όχι για να βρούμε την τιμωρία, το ίδιο το συνέδριο θα είναι η τιμωρία. Σας κάνει εντύπωση η πρόταση; Τη βρίσκετε αφελή; Θεωρείτε ότι κάνουμε πλάκα; Ε, λοιπόν, βιαστήκατε να μας κατακρίνετε.

Διότι η πρόταση δεν είναι δική μας. Εμείς απλώς την παρουσιάζουμε, όπως μας αρέσει να κάνουμε με διάφορες καινοτόμες και ρηξικέλευθες προτάσεις. Ανήκει -δεν θα το πιστέψετε- στον υπουργό Παιδείας.

Σας μεταφέρουμε επακριβώς τα λόγια του: «Το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Τους τσάκωσαν. Αν εγώ ήμουν Νέα Δημοκρατία δεν θα έκανα αυτά τα διοικητικά μέτρα, θα τους ανάγκαζα να κάνουν μία ημερίδα, να συζητήσουν το θέμα αντιγραφής.

Μια ανοιχτή συζήτηση, να μπουν καθηγητές, να μπουν φοιτητές, να δούμε τι γίνεται, τι σημαίνει το θέμα αντιγραφή. Διότι, δεν είναι καινούργιο αυτό».

Αν δεν καταλάβατε τα περί Νέας Δημοκρατίας, δεν πειράζει.

Σας λέμε μόνο ότι το Πανεπιστήμιο αποφάσισε να τιμωρήσει τους «αντιγραφείς», στερώντας του το δικαίωμα να δώσουν μαθήματα στην εξεταστική του φθινοπώρου. Η φοιτητική παράταξη ΔΑΠ (της Νέας Δημοκρατίας) θεώρησε αυστηρή την ποινή.

Ζήτησε ουσιαστικά να μην τιμωρηθούν οι παραβάτες, για την ακρίβεια να χάσουν μόνο το μάθημα στο οποίο έδωσαν την έτοιμη εργασία –πράγμα αστείο. Το πιο αστείο είναι ότι επικαλέστηκαν την… κρίση!

Δεν είναι σωστό να χαθεί η εξεταστική, δηλαδή ένα εξάμηνο, και «να επωμιστούν ο φοιτητές τα σκληρά, στις μέρες μας, έξοδα διαβίωσής τους». Δηλαδή, αν ήμασταν σε καλούς καιρός, κάτι γινόταν, τώρα όμως, με την κρίση…

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε την παραίτηση του υπευθύνου της ΔΑΠ της συγκεκριμένης σχολής. Δεν περίμενε να ακούσει τη συμβουλή του κυρίου Γαβρόγλου για… εξαναγκασμό («θα τους ανάγκαζα») των υπευθύνων σε ημερίδα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα καημένα τα «παιδιά»!

Ποιος ξέρει πώς έμπλεξαν, ποιος ξέρει πώς παρασύρθηκαν και έφτασαν στο σημείο να αντιγράψουν όλα μαζί; Τι ήταν αυτό, πέρα από την οικονομική ανάγκη και τα μνημόνια, που τους οδήγησε σε αυτή τη λύση απελπισίας;

(Να σας πω την αλήθεια, εγώ φαντάζομαι την εικόνα σαν σκηνή από ταινία που αναφέρεται στον Μεσαίωνα. Σε μια μεγάλη και κρύα αίθουσα, κάθονται μπροστά στα δρύινα γραφεία τους οι εκατόν έξι αντιγραφείς και κάποιος τούς διαβάζει μεγαλόφωνα το κείμενο που πρέπει να αντιγράψουν.)

Εσείς τι τιμωρία θα τους βάζατε; Ρωτάω, διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι συμμερίζεστε τη σκληρότητα του υπουργού Παιδείας, ο οποίος σκέφτηκε να τα υποβάλει στο μαρτύριο της… ημερίδας.

Ξέρετε τι βασανιστικό είναι για ένα «παιδί» να υποχρεωθεί να παρακολουθήσει μια ολόκληρη ημερίδα με θέμα, για παράδειγμα, «Αντιγραφή, ένα παμπάλαιο φαινόμενο: λόγοι που οδηγούν σ’ αυτήν – μέτρα και τρόποι αντιμετώπισής της»;

Διότι, σε μια ημερίδα που θα έπαιρναν μέρος οι συγκεκριμένοι φοιτητές, δεν θα ήταν καθόλου απίθανο να ακουστούν καμιά πενηνταριά ολόιδιες εισηγήσεις. Για να μην πω περισσότερες. Φαντάζεστε ταλαιπωρία για το κοινό;

Που θα αποτελούνταν από τους ίδιους; Πολύ αυστηρή, λοιπόν, απάνθρωπη θα έλεγα η «τιμωρία» που σκαρφίστηκε ο κύριος υπουργός για τους ενόχους. Λοιπόν; Τι τιμωρία σκέφτεστε;

«Είπαμε, βρε αδελφέ, παιδιά είναι», που θα έλεγε και ο κύριος γυμνασιάρχης, «τι θέλετε δηλαδή να κάνουμε, να τα σκοτώσουμε;».

Μια καλή, γι’ αυτά, τιμωρία θα ήταν… να φέρουν αντιγεγραμμένους εκατό στίχους από το Ζ της Ιλιάδος.

Ή, καλύτερα, να γράψουν εκατό φορές «άλλη φορά δεν θα αντιγράφω τα ίδια με τους άλλους».

Για να τους γίνει μάθημα!

Για εσχάτη… ηλιθιότητα!

170914 ΠΛΗΘΩΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Η είδηση με χαροποίησε.

Η ΕΡΤ, λέει, τα πάει πολύ καλά και έχει ανεβάσει την τηλεθέασή της! Με χαροποίησε γιατί, όπως σας έχω πει πολλές φορές, θεωρώ τον εαυτό μου έναν από τους πιο φανατικούς τής κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Οι μνήμες στα ραδιόφωνα του σπιτιού και του αυτοκινήτου είναι μονίμως στους κρατικούς σταθμούς. Μάλιστα είναι καταχωρισμένες με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην χάνω τις αγαπημένες εκπομπές όταν ταξιδεύω.

Μετά την Ασπροβάλτα, με ένα πάτημα του κουμπιού μπαίνουν οι αντίστοιχοι σταθμοί της Θεσσαλονίκης από τον Χορτιάτη και όταν χαθούν κι εκείνοι, κάπου στα Τέμπη, συντονίζομαι με τους αναμεταδότες του Πηλίου.

(Ξέρω ότι υπάρχει λειτουργία του ραδιοφώνου για αυτόματη αναζήτηση του σταθμού που ακούς, όταν αδυνατίσει το σήμα, όμως δεν κάνει για τα κρατικά κανάλια, επειδή το σήμα τους είναι συνήθως αδύνατο, κι έτσι το ραδιόφωνο ψάχνει μονίμως εναλλακτικές συχνότητες.)

Κάτι ανάλογο γίνεται και με τα ραδιόφωνα του σπιτιού. Εκεί, το πρόβλημα με το αδύνατο σήμα των σταθμών το λύνει το διαδίκτυο ή η ψηφιακή τηλεόραση, όμως, ακόμη και στο μπάνιο παίζει, αναρτημένο κάπου ψηλά για να πιάνει, ένα τρανζίστορ.

Το ίδιο φανατικά παρακολουθούμε και τους τηλεοπτικούς σταθμούς της ΕΡΤ. Υπάρχουν εξαιρετικές εκπομπές, κυρίως εκείνες οι σειρές με τις ιστορίες μυστηρίου της Άγκαθα Κρίστι και τους μεγάλους ντέντεκτιβ.

Ακόμη και σε πολλοστή επανάληψη τις απολαμβάνουμε, όπως και όλες τις άλλες αξιόλογες σειρές εποχής που μόνο η κρατική τηλεόραση εξασφαλίζει για το κοινό της. Αφήστε πάλι τις αθλητικές (δεν εννοώ ποδοσφαιρικές) μεταδόσεις…

Μια όμως και τις ανέφερα, να σας πω ότι η χαρά μου για την είδηση της αυξημένης τηλεθέασης έσβησε μόλις διάβασα το σχόλιο του φίλου Γιώργου: «Ας τελειώσει το μπάσκετ και τότε να δούμε την ΕΡΤ».

Πραγματικά, είναι λυπηρό που τα προγράμματά της δεν έχουν την αναμενόμενη ανταπόκριση. Φταίνε πολλά, μεγάλες όμως ευθύνες έχει και η ίδια η ΕΡΤ. Για να είμαι ακριβής, οι εκάστοτε κυβερνήσεις που διαχειρίζονται τις τύχες της.

Επίσης, εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι, δυστυχώς, πρέπει πάντοτε να παίρνουμε υπόψη μας και τη σχέση κόστους παρεχόμενης ποιότητας. Που στην ΕΡΤ είναι για κλάματα.

Το άλλο πουλάκι:

Ήρθαμε, λοιπόν και στο θέμα…

Καλή και άγια η κρατική ραδιοτηλεόραση, μήπως όμως το παρακάνει με την… πολυφωνία; Μήπως θα έπρεπε να κάνει ένα συμμάζεμα των σταθμών και των προγραμμάτων της; Μήπως αν κρατούσε ό,τι αξιόλογο περιλαμβάνει ο κάθε σταθμός θα είχε μια πολύ πιο ελκυστική εικόνα;

Τι γίνεται, ας πούμε, με τους περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και το προσωπικό που αυτοί απασχολούν; Πόσοι και ποιοι τους παρακολουθούν; Αξίζει να παραμένουν ανοικτοί μόνο και μόνο για να μεταδίδουν κάποιες «ειδήσεις από την περιφέρεια»;

Ξέρω ότι θίγω ένα λεπτό θέμα, αφού μια τέτοιου είδους προσέγγιση μπορεί να σημαίνει απολύσεις, λύση, αλλά και λέξη απαγορευμένη για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μήπως όμως υπάρχει απάντηση και σ’ αυτό το ζήτημα; Όταν μιλάμε για το δημόσιο, έτσι;

Θα σας πω αμέσως τι εννοώ, διότι διάβασα και μια ακόμη είδηση αυτές τις μέρες που με προβλημάτισε πολύ: η ΕΡΤ προχωράει σε προσλήψεις προσωπικού! Τη στιγμή που, αν δεν κάνω λάθος, απασχολεί περί τα 2.300 άτομα!

Θα μου πείτε πως το προσωπικό που χρειάζεται μπορεί να είναι εξειδικευμένο στις νέες τεχνολογίες και τις απαιτήσεις που έχει η σύγχρονη παραγωγή ψηφιακών προγραμμάτων. Δεν αντιλέγω.

Όμως και πάλι… Αν υπάρχει η δυνατότητα να προσληφθούν νέοι υπάλληλοι στο δημόσιο, δεν είναι πολυτέλεια να τους πάρει η ΕΡΤ; Τη στιγμή, ας πούμε, που όλοι παραδέχονται πως το σύστημα υγείας πάσχει από έλλειψη προσωπικού.

Όχι, δεν είναι λαϊκισμός αυτό που κάνω και ξέρω πολύ καλά τι σας λέω, διότι έχω αντιληφθεί πώς δουλεύουν τα πράγματα στην κρατική ραδιοτηλεόραση. Ναι, εγώ ένα απλός ακροατής ραδιοφώνου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Με χιλιάδες υπαλλήλους!

Και ξυπνάς το πρωί, πριν από τις 8 η ώρα και ακούς «τα τραγούδια επιλέγει η/ο…»! Δεν υπάρχει παραγωγός στο στούντιο στις 7 η ώρα το πρωί! Το φαντάζεστε; Οι άνθρωποι πιάνουν δουλειά μετά τις 8!

Και δεν μιλώ για την καλοκαιρινή περίοδο, όταν τα «κενά» και οι επαναλήψεις δίνουν και παίρνουν και δεν υπάρχει εργαζόμενος στα στούντιο ούτε για δείγμα, παρά μόνο κάποιες ώρες αιχμής. Μιλώ για την κανονική σαιζόν.

Δεν είναι προκλητικό να ακούς από ραδιοφωνικό παραγωγό να λέει από το μικρόφωνο «σας παρακαλούμε να τηλεφωνείτε την ώρα που παίζει το τραγούδι, γιατί δεν υπάρχει κανείς στο τηλεφωνικό μας κέντρο και σας απαντώ απευθείας εγώ»;

Σε έναν οργανισμό χιλιάδων υπαλλήλων, δεν υπάρχει κάποιος να σηκώνει τα τηλέφωνα! Ένας, οποιοσδήποτε, γιατί δεν νομίζω να απαιτούνται και ειδικές γνώσεις για να απαντήσεις σε τηλεφώνημα ακροατή. Και όμως…

Γι’ αυτό σας είπα. Ειδήσεις για να χαίρεσαι και ειδήσεις για να εξοργίζεσαι. Θα μου πείτε, τόσοι και τόσοι διευθυντάδες, (έξι Γενικές Διευθύνσεις έχει η ΕΡΤ και καμιά τριανταριά Διευθύνσεις σκέτες), δεν ξέρουν και ξέρει εσύ;

Ασφαλώς όχι. Είμαι βέβαιος όμως ότι παρακολουθώ τα προγράμματά της πολύ πιο τακτικά από μεγάλο μέρος αυτών των διευθυντών –δεν μιλώ για τους απλούς υπαλλήλους. Το έχω διασταυρώσει και σας το λέω.

Ως εκ τούτου, μπορεί να μην ξέρω όσα αυτοί, έχω όμως δικαίωμα να λέω τη γνώμη μου. Κι εγώ και όλοι όσοι -μας αρέσει δεν μας αρέσει- πληρώνουμε την ΕΡΤ από το υστέρημά μας.

Αυτά!

 Είπαμε κι εμείς να χαρούμε…

170913 ΣΧΟΛ(Ι)ΑΣΤΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Φυσικά και δεν ισχύει μόνο για τη μία πλευρά.

Επίτηδες δεν θέλησα να προλάβω τις αντιδράσεις σας. Τις άφησα να εκδηλωθούν, ευτυχώς το έκαναν με κόσμιο τρόπο. Όχι να κατακρίνουμε τους άλλους και να κάνουμε εμείς τα ίδια!

Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, που εκφράζονται με χυδαίο τρόπο, που βρίζουν και «επιτίθενται» όχι στην άποψη και τις θέσεις κάποιου, αλλά στον ίδιο τον συντάκτη ενός κειμένου, υπάρχουν παντού, σε κάθε ομάδα πολιτών.

Το ότι αναφέρθηκα χθες σε εκείνους τής μιας πλευράς, που τοποθετούν δηλαδή τον εαυτό τους στην Αριστερά, έγινε για δυο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», για το οποίο θα σας μιλήσουμε σήμερα.

Ο άλλος έχει να κάνει με τη συνέπεια των θέσεων τις οποίες υποτίθεται ότι υπερασπίζεσαι. Και γι’ αυτό θα μιλήσουμε επίσης. Και μάλιστα από αυτό θα ξεκινήσουμε. Προσέξτε τι εννοώ, όταν μιλάω για συνέπεια.

Δεν μπορεί να (υποτίθεται ότι) ανήκεις στο οικολογικό κίνημα, να (υποτίθεται ότι) αγωνίζεσαι για τις αρχές και τις αξίες του και να… χτίζεις αυθαίρετο μέσα στο δάσος. Προσέξτε, μιλάμε για βασική παράβαση των αρχών, έτσι;

Όταν (δηλώνεις ότι) είσαι πιστός και άνθρωπος της Εκκλησίας, είναι λογικό να υποπίπτεις σε σφάλματα όπως όλος ο κόσμος, νομίζω όμως ότι δεν ταιριάζει να πλακώνεσαι (συστηματικά) στα σουβλάκια Μεγάλη Παρασκευή.

Λέω, λοιπόν, πως όταν τοποθετείς τον εαυτό σου σε κάποιον «χώρο» που δίνει μάχες για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, δεν μπορείς να επιτίθεσαι σε αρθρογράφο ειρωνευόμενος τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Και μάλιστα με χυδαίο τρόπο!

Βεβαίως και έχετε δίκιο όταν μου λέτε «γιατί, οι άλλοι καλύτεροι είναι;» είπαμε, το φαινόμενο το συναντάμε σε όλους τους «χώρους». Όμως, μιλώντας γι’ αυτό το θέμα, θα πρέπει να κάνουμε ορισμένες παραδοχές.

Πρώτα πρώτα να πούμε ότι η «άλλη πλευρά» δεν υπερηφανεύτηκε ποτέ ότι διακατέχεται από κάποιες «υψηλές αρχές» και ότι αγωνίζεται για τίποτα «ανθρωπιστικά ιδεώδη». Κακώς! Μάλιστα κατηγορήθηκε ότι η μόνη «αξία» την οποία αναγνωρίζει είναι το… κέρδος!

Ούτε το «φιλελεύθερος», ούτε το «φιλοευρωπαϊστής» μοιάζει να λέει κάτι συγκεκριμένο, να έχει κάποιο χειροπιαστό σημείο αναφοράς στην κλίμακα των αξιών, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τον 20ό αιώνα.

Απεναντίας, χάρη στην ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα μας, οι έννοιες αυτές έχουν σημανθεί με αρνητικό πρόσημο, έτσι που ακόμη και σήμερα μπορούν να αποδοθούν σε κάποιον σαν μομφή.

Το άλλο πουλάκι:

Πώς να ζητήσεις συνέπεια λόγων και έργων;

Όταν αποδίδεις στον άλλο μια αρνητική ιδιότητα, μια ιδεολογία φορτισμένη αρνητικά, υποτίθεται ότι δεν περιμένεις από αυτόν τίποτε το καλό. Αν μάλιστα φανεί ασυνεπής με αυτά που πιστεύει, τότε μάλλον είναι σε… καλό δρόμο

Καταλάβατε την αντίφαση; Με αυτό το σκεπτικό, αν κάποιος της πλευράς τής… απέναντι από την Αριστερά κάνει σεξιστικά ή ρατσιστικά σχόλια, αν φέρεται με χυδαίο τρόπο, ακόμη κι αν είναι αγράμματος, θεωρείται περίπου αναμενόμενο!

Αντιλαμβάνεστε πού φτάσαμε, σε τι στρεβλή θεώρηση όχι μόνο της πολιτικής και οικονομικής θέασης του κόσμου, αλλά και αυτών των ανθρωπίνων σχέσεων και κανόνων συμπεριφοράς;

Υπάρχουν, λοιπόν, απρεπείς και ανόητοι σχολιαστές και από την «άλλη πλευρά». Οι οποίοι δεν σέβονται ούτε καν τους κανόνες της λεγόμενης «αστικής ευγένειας», που υποτίθεται ότι θεσπίστηκαν από τον δικό τους, τον «καλό κόσμο».

Θα αναφερθώ επίσης στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν ένα πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό σχόλιο, ενός επίσης πολύ καλού δημοσιογράφου. Ίσως παρακολουθήσατε αυτές τις μέρες την υπόθεση της συζύγου του κυρίου Μπαλτά, της κυρίας Ευαγγελίας Π.

Η οποία βολεύτηκε ποικιλοτρόπως στο δημόσιο: Από υπάλληλος σε δημοτική επιχείρηση στα Χανιά, δανεική στην ΔΕΠΑΝΟΜ και από εκεί, μετά την κατάργησή της, παρ’ ολίγον απολυμένη, αλλά τελικά στην ΚΤΥΠ, η οποία δεν επεδίωξε την απόλυσή της.

Απεναντίας, την αντάμειψε τοποθετώντας την προϊσταμένη της Διεύθυνσης Ακίνητης Περιουσίας στις Κτιριακές Υποδομές, από όπου μάλιστα διεκδίκησε και πήρε αναδρομικά ένα επίδομα που δικαιούνταν.

Το δικαιούνταν λόγω του μεταπτυχιακού που κατείχε στην «Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας». Βεβαίως κάποιοι υποστήριξαν ότι το εν λόγω μεταπτυχιακό είναι άσχετο με τη θέση που κατέχει η κ. Ευαγγελία Π.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν αποφασίζουν όμως αυτοί.

Αποφασίζουν άλλοι και εκείνοι βρήκαν συνάφεια αντικειμένου εργασίας και μεταπτυχιακού τίτλου, ο οποίος όμως -κι εδώ βρίσκεται το ζουμί όλης της ιστορίας- απονεμήθηκε από τον… σύζυγο της κ. Ευαγγελίας Π., αφού ο πρώην υπουργός διδάσκει αυτό το μεταπτυχιακό στο ΕΜΠ.

Καταλάβατε τι έγινε! Όχι με το επαγγελματικό σλάλομ και τις συνεχείς επιτυχίες της κυρίας Ευαγγελίας, αλλά με τους σχολιαστές που έσπευσαν να πουν τη γνώμη τους για την τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία της.

Βρισιές και κατάρες, κρίσεις και σχόλια που ντρέπεσαι να τα διαβάσεις -όχι να τα πεις- και που δείχνουν ακριβώς αυτό που είπαμε πριν. Ότι οι άνθρωποι που έχουν χάσει το μέτρο βρίσκονται παντού γύρω μας.

Δεν μπορώ να φανταστώ αν αυτή τη συμπεριφορά την έχει μόνο ο… ψηφιακός τους εαυτός, ή αν έτσι είναι και στις καθημερινές τους συναναστροφές, αν έτσι φέρονται μπροστά στα παιδιά τους ή τους γονείς τους.

Αν βρίζουν και καταριούνται όποιον έχει διαφορετική άποψη, ή όποιον βλέπουν να διαπράττει κάτι κακό ή παράνομο. Φυσικά, θα είχε ενδιαφέρον να ξέρουμε αν το ίδιο… αυστηροί είναι και με τους δικούς τους ανθρώπους ή και με τον εαυτό τους.

Υπάρχει περίπτωση;

 Πλεονέκτημα να είναι κι ό,τι θέλει ας είναι!

170912 ΣΧΟΛ(Ι)ΑΣΤΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Είμαστε ό,τι… σχολιάζουμε;

Συζητούσαμε χθες πως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί τα χρόνια που εμείς, οι απλοί άνθρωποι, ήμασταν καταναλωτές και μόνο καταναλωτές των ειδήσεων και των σχολίων που μας «σέρβιραν» τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Μετά την ανάπτυξη του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, λέγαμε, «το κοινό (που έχει και γνώμη, αυτή που λέμε “κοινή”) δεν είναι απαθής δέκτης ενός τηλεοπτικού, ας πούμε, προϊόντος που έχει παραχθεί από άλλους. Σήμερα ο καθένας είναι όχι απλώς καταναλωτής, αλλά και παραγωγός ειδήσεων και σχολίων.

Έπαψε πλέον να υπάρχει η δικαιολογία που ήθελε να “καταναλώνουμε ό,τι μας σερβίρουν”. Τώρα σερβίρουμε κι εμείς σε άλλους εκείνα που μας ενδιαφέρουν και το σερβίρισμα αυτό είναι δηλωτικό τής κρίσης και του γούστου μας».

Είμαστε, λοιπόν, ό,τι σχολιάζουμε;

Ασφαλώς, αλλά όχι μόνον. Είμαστε και… ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να σχολιάσουμε. Αυτό είμαστε, τουλάχιστον στη… μιντιακή ζωή μας. Ίσως και στην πραγματική!

Ας πάρουμε για παράδειγμα το θέμα για το οποίο συζητούσαμε χθες. Τη στάση και τη συμπεριφορά που (πρέπει να) έχουν οι λεγόμενες «πρώτες κυρίες», όταν συνοδεύουν τους συζύγους τους σε κάποια επίσημη επίσκεψη.

Ένας καλός -ναι, καλός- δημοσιογράφος σχολίασε με πολύ διακριτικό τρόπο το γεγονός ότι οι «πρώτες κυρίες», (αλλά και οι «πρώτοι κύριοι», όταν οι αρχηγοί κρατών είναι γυναίκες) βρίσκονται σε… διατεταγμένη υπηρεσία.

Είναι υποχρεωμένες (και υποχρεωμένοι) να παίξουν έναν ρόλο τον οποίο ούτε επέλεξαν, ούτε επεδίωξαν· άλλα ήταν τα δικά τους ενδιαφέροντα, άλλος ο χώρος στον οποίο δραστηριοποιούνται και, πιθανότατα, διακρίνονται.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της «αγγαρείας» που καλούνται να κάνουν, δεν είναι απίθανο να δείχνουν ότι βαριούνται, ότι είναι έξω από τα νερά τους. Κάτι τέτοιο διέκρινε ο καλός -ναι, καλός- δημοσιογράφος και στη στάση της κυρίας Μπαζιάνα και το επεσήμανε.

Για να είμαι ακριβής, το κατέκρινε, σημειώνοντας πως ακόμη και αυτή η «αγγαρεία» είναι, καλώς ή κακώς, μια εργασία για την εικόνα της χώρας και πρέπει να γίνεται με όσο το δυνατόν συνεπέστερο τρόπο. Πράγμα που δεν συνέβη στην περίπτωση της δικής μας «πρώτης κυρίας».

Να σημειώσουμε ότι το όλο σχόλιο ήταν πολύ προσεκτικό, αρκούντως διακριτικό και με εμφανές το πραγματικό ενδιαφέρον για την εικόνα της χώρας μας. Φαίνεται όμως πως δεν το είδαν όλοι έτσι.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είμαστε ό,τι σχολιάζουμε;

Το κείμενο για το οποίο σας μιλάμε, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αναπαράχθηκε στο διαδίκτυο από πολλές ιστοσελίδες και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι προκάλεσε το… ενδιαφέρον πολλών τέτοιων χρηστών. Πράγμα που από μόνο του δεν λέει τίποτα, αφού είναι τόσο πολλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσα (παρ)ακολουθούν και σχολιάζουν οι διάφοροι χρήστες.

Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η αντιμετώπιση που είχε το κείμενο, αλλά και ο αρθρογράφος, ο καλός -ναι, καλός- δημοσιογράφος από μια μεγάλη ομάδα σχολιαστών. Η οποία επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως: Είμαστε ό,τι σχολιάζουμε, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο το κάνουμε.

Ελάτε όμως να δούμε το προκείμενο. Το κείμενο για το οποίο μιλάμε θεωρήθηκε από πολλούς σχολιαστές ως επικριτικό προς την «πρώτη κυρία», άρα προς τον πρωθυπουργό, άρα προς το κόμμα τού οποίου αυτός είναι αρχηγός.

Ξεκίνησε, λοιπόν, μια επίθεση προς τον καλό (το είπαμε, μην επαναλαμβανόμαστε) δημοσιογράφο. Προσέξτε, όχι κριτική σ’ αυτά που λέει, αλλά κανονική επίθεση και μάλιστα στον ίδιο, αλλά και σε άλλα, ανυποψίαστα πρόσωπα που… απλώς αναφέρονταν στο κείμενο.

Θα μπορούσα να σας δώσω παραδείγματα, όμως μου είναι αδύνατον να επαναλάβω κάποια από αυτά που ακούστηκαν. Σκεφθείτε πως τα πιο ήπια ήταν όσα μιλούσαν για σεξουαλικό προσανατολισμό του αρθογράφου. Άσχετο.

Υβριστικά και με χυδαία σεξουαλικά υπονοούμενα σχολίασαν κάποιοι άλλοι τις… συζύγους πρώην πρωθυπουργών, λες και έφταιξαν σε τίποτα οι… περασμένες και ξεχασμένες πια «πρώτες κυρίες» άλλων εποχών.

Αυτά, όμως, είναι λίγο πολύ αναμενόμενα και κάπως έτσι συμβαίνει στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ποιο είναι το αξιοπρόσεκτο στο οποίο θέλουμε να σταθούμε εμείς σήμερα;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είμαστε ό,τι σχολιάζουμε.

Και ο τρόπος με τον οποίο το κάνουμε. Διότι όλοι αυτοί οι χυδαίοι, άξεστοι και αγράμματοι υβριστές (το αγράμματοι φαίνεται από την ορθογραφία και τη σύνταξη των σχολίων τους), τοποθετούν τον εαυτό τους στην… Αριστερά.

Μια Αριστερά μάλιστα, η οποία έδωσε αγώνες για το δικαίωμα έκφρασης, για την ελευθερία της γνώμης, ακόμη για τον σεβασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού και, κυρίως, για την ισότητα των δύο φύλων και την αναγνώριση της γυναικείας αξιοπρέπειας.

Αυτοί οι χυδαίοι, άξεστοι και αγράμματοι υβριστές νομίζουν ότι υπερασπίζονται το κόμμα και την ιδεολογία τους σχολιάζοντας με τον τρόπο που σχολιάζουν. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι βρίσκονται σε λάθος «χώρο».

Διότι, αγαπητοί μου, δεν είμαστε… ό,τι δηλώσουμε. Ο Τσαρούχης ήθελε να σχολιάσει ακριβώς την ευκολία με την οποία υποδυόμαστε κάτι, χωρίς πραγματικά να έχουμε τα εφόδια αλλά και τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται γι’ αυτό.

Στην πραγματικότητα, είμαστε οι επιλογές μας και ο τρόπος με τον οποίο τις υλοποιούμε. Είμαστε οι πράξεις και τα λόγια μας, το ήθος που αυτά αποπνέουν, και όχι ό,τι νομίζουμε ή θα μας κολάκευε να θεωρούμαστε από τους άλλους.

Το ζήτημα βεβαίως είναι τι κάνουν οι επικεφαλής ή οι υπεύθυνοι ενός… «χώρου» με όλους αυτούς που τον εκθέτουν.

Κάνουν κάτι;

Λένε ότι κάποιοι είναι και… επαγγελματίες.

Λέτε;

170911 ΠΡΩΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μεγάλο πρόβλημα!

Το έχουν αντιμετωπίσει πολύ πριν από εμάς σημαντικοί φιλόσοφοι, άνθρωποι του πνεύματος και της επιστήμης. (Το πιάσατε, φαντάζομαι, το υπονοούμενο.) Έχουμε μιλήσει και άλλη φορά, δοθείσης ευκαιρίας:

Πώς γίνεται να (ΜΗ) σχολιάσεις κάτι, χωρίς να αναφερθείς σ’ αυτό; Το να το αγνοήσεις απλώς δεν είναι λύση, διότι δημιουργεί άλλου είδους παρανοήσεις. Πώς λύνεται ένα τέτοιο πρόβλημα;

Επειδή βλέπω κάποιους να με κοιτούν με απορία, θα προσπαθήσω να πιάσω το θέμα από την αρχή. Τι είναι αυτό που επιλέγουμε να σχολιάσουμε στις συντροφιές μας, από τον τεράστιο όγκο των γεγονότων της επικαιρότητας;

Ποια είναι τα κριτήρια που μας κάνουν να στεκόμαστε σε κάποια περισσότερο, σε άλλα λιγότερο, ενώ να αγνοούμε, να μη συμπεριλαμβάνουμε στην κουβέντα μας ένα σωρό θέματα που μπορεί απασχόλησαν την επικαιρότητα εντονότατα;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορούν να δοθούν από τον κάθε συνομιλητή και την κάθε συντρόφια που συζητάει ξεχωριστά. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα, αυτό της αυτοαναφορικότητας, που πάει πέρα από όλα αυτά.

Τι κάνεις όταν θέλεις να δηλώσεις πως… δεν αξίζει να ασχολούμαστε με ένα θέμα και κακώς το κάνουν άλλα Μέσα και άλλοι σχολιαστές; Αν δεν αναφερθείς καθόλου σε αυτό, η πρόθεσή σου δεν θα γίνει εμφανής. Το θέμα θα συμπεριληφθεί με τα υπόλοιπα που απλώς δεν σου τράβηξαν την προσοχή.

Δεν είναι όμως έτσι. Εσύ άλλο πράγμα θέλεις να εκφράσεις. Αν όμως αρχίσεις να συζητάς γι’ αυτό και να λες ότι… δεν αξίζει να συζητάμε γι’ αυτό, τότε κάνεις αυτό για το οποίο κατηγορείς τους άλλους: μιλάς για το θέμα!

Καταλάβατε την παγίδα της αυτοαναφορικότητας; Το θέμα, παρά την αρχική σου πρόθεση, κινδυνεύει να πάρει ακόμη μεγαλύτερη έκταση. Όπως όταν φωτογραφίζει κανείς το εαυτό του μέσα στον καθρέφτη, που φωτογραφίζει τον εαυτό του μέσα στον καθρέφτη, που φωτογραφίζει…

Γιατί σας τα λέω τώρα όλα αυτά; Βασικά, για να με συμπονέσετε. Έπειτα, για τον λόγο που γίνονται οι περισσότερες συζητήσεις. Για να περνά η ώρα. Υπάρχει όμως ένας επιπλέον λόγος.

Για να συνειδητοποιήσετε για πώς γίνεται και ο κόσμος των μίντια ασχολείται κυρίως με τον εαυτό του και οι σχολιαστές δεν σχολιάζουν γεγονότα αλλά άλλους σχολιαστές. Είναι η αυτοαναφορικότητα, ανόητε!

Το άλλο πουλάκι:

Τι (δεν) θα έπρεπε να σχολιάζουμε;

Δεν εννοώ γενικώς και αορίστως, αλλά, για να πάρουμε ένα από τα θέματα των ημερών, σε μια επίσκεψη αρχηγού κράτους. Τι είναι αυτό που (θα έπρεπε να) μας ενδιαφέρει; Είναι, ας πούμε, θέμα για συζήτηση το τι έφαγαν οι αρχηγοί, ή τι τσάντες κρατούσαν οι πρώτες κυρίες;

Ποιος θα το ορίσει αυτό; Μη μου πείτε «το τι ενδιαφέρει τη κοινή γνώμη», διότι θα σας απαντήσω πως η περίφημη αυτή κυρία έμαθε ότι υπάρχει κι ένα ψάρι που λέγεται σφυρίδα χάρη στα ρεπορτάζ από επισκέψεις αρχηγών άλλων κρατών στη χώρα μας.

Την κοινή γνώμη την ενδιαφέρουν κυρίως αυτά που άλλοι αποφασίζουν ότι την ενδιαφέρουν. Έτσι τουλάχιστον λένε οι θεωρητικοί των ΜΜΕ. Μόνο που οι θεωρητικοί αυτοί έγραψαν τις θεωρίες τους πολύ πριν μπουν στη ζωή μας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Διότι τώρα, το κοινό (που έχει και γνώμη, αυτή που λέμε «κοινή») δεν είναι απαθής δέκτης ενός τηλεοπτικού, ας πούμε, προϊόντος που έχει παραχθεί από άλλους. Σήμερα ο καθένας είναι όχι απλώς καταναλωτής, αλλά και παραγωγός ειδήσεων και σχολίων.

Έπαψε πλέον να υπάρχει η δικαιολογία που ήθελε να «καταναλώνουμε ό,τι μας σερβίρουν». Τώρα σερβίρουμε κι εμείς σε άλλους εκείνα που μας ενδιαφέρουν και το σερβίρισμα αυτό είναι δηλωτικό τής κρίσης και του γούστου μας.

Φάνηκε, λοιπόν, από τις δικές μας αντιδράσεις, πως τα φορέματα, τα παπούτσια, τα χτενίσματα ακόμη και κάποιες τυπικές δηλώσεις που έκαναν οι «πρώτες κύριες» μάς ενδιέφεραν πολύ περισσότερο από την ουσία της επίσκεψης και τα αποτελέσματα των διμερών επαφών.

Παρένθεση, διά το τυπικόν του πράγματος: Για τη χώρα μας, ως «πρώτη κυρία» λογίζεται η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ή εκείνη του Πρωθυπουργού; Αν δεν κάνω λάθος, «πρώτος πολίτης της χώρας» είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για τις συζύγους τι αλλάζει;

Κλείνουμε την παρένθεση και ξαναγυρνάμε στην κουβέντα μας. Είναι η συμπεριφορά μας αυτή ενταγμένη μέσα στον γενικότερο κανόνα που θέλει να νοιαζόμαστε περισσότερο για την εικόνα και λιγότερο για την ουσία;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πιθανότατα!

Η εικόνα είναι (συνήθως) εύκολη και εύπεπτη. Δείτε, ας πούμε, πόσοι «αντιδρούν» σε μια μακροσκελή ανάλυση στο φέισμπουκ, πόσοι τη σχολιάζουν, και πόσοι κάνουν το ίδιο σε μια φωτογραφία ή σε ένα βιντεάκι με έναν σκύλο που κάνει κάτι χαριτωμένο.

Καλώς ή κακώς, έχει καθιερωθεί τέτοια «εικόνα», όχι μόνο για τους συζύγους τους, αλλά και για τη χώρα τους ολόκληρη, να αποτελούν και οι εκάστοτε «πρώτες κυρίες». Τους δίνεται ένας ρόλος που πιθανότατα ούτε τον διεκδίκησαν, ούτε θα ήθελαν ποτέ να παίξουν.

Μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό; Αυτές, πιθανότατα, όχι. Μπορούμε όμως εμείς. Μπορούμε να τις αφήσουμε στην ησυχία τους, δίνοντας στην παρουσία τους τη βαρύτητα που πραγματικά έχει.

Οι κυρίες, στις συγκεκριμένες επισκέψεις, απλώς συνοδεύουν τους άντρες τους. Εκμεταλλεύονται, αν θέλετε, και τη θέση τους για ένα πολυτελές ταξίδι και μια επίσημη ξενάγηση στα σημαντικότερα αξιοθέατα μιας άλλης χώρας. Δεν είναι κακό.

Ας τις αφήσουμε να τα απολαύσουν, χωρίς να τις υποχρεώνουμε να σκέφτονται με τις ώρες τι θα φορέσουν, πώς θα σταθούν και τι θα δηλώσουν.

 Υπάρχουν και «πρώτοι κύριοι», έτσι;