170922 ΕΣΧΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είστε έτοιμοι;

Σας βλέπω λίγο χαλαρούς, δεν μου μοιάζετε για ανθρώπους που συνειδητοποίησαν πως διάγουν τις τελευταίες μέρες του βίου τους. Εκτός πια κι αν το έχετε φιλοσοφήσει τόσο, που περάσατε σε άλλο επίπεδο. Τότε σας βγάζω το καπέλο!

Πώς είπατε; Όχι, δεν αστειεύομαι καθόλου. Πόσω μάλλον που δεν μ’ αρέσει το μαύρο χιούμορ. Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι όλα τα θέματα προσφέρονται για να κάνεις πλάκα. Σοβαρολογώ, λοιπόν.

Για να πειστείτε, ελάτε να διαβάσουμε μαζί ένα απόσπασμα από την Αποκάλυψη: «Και σημείον μέγα εφάνη εν των ουρανώ, γυνή ενδεδυμένη τον ήλιον και η σελήνη υποκάτω των ποδών αυτής, και επί της κεφαλής αυτής στέφανος αστέρων δώδεκα και έγκυος ούσα έκραζε κοιλοπονούσα και βασανιζόμενη δια να γεννήση».

Ξέρετε τι είναι αυτό; Πώς; Δεν ξέρετε; Και μετά μου κάνετε τους ενημερωμένους! Πρόκειται για το εδάφιο που περιγράφει πώς θα ξεκινήσει το τέλος του κόσμου. Κι αν σ’ εσάς (και σε μένα) αυτό δεν λέει τίποτε…

Υπάρχουν ειδικοί που ξέρουν να το ερμηνεύουν και οι οποίοι μας διαβεβαιώνουν ότι το τέλος του κόσμου έρχεται… αύριο. Μάλιστα, αύριο, Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου, ενεστώτος έτους, όπως λέγαμε και παλιά.

Επειδή όμως οι ειδικοί, αλλά και οι «ειδικοί», ούτε σ’ αυτό το σημείο μπορούν να συμφωνήσουν, υπάρχουν διάφορες απόψεις για το τι ακριβώς θα συμβεί. Εμείς, όπως οφείλουμε, σας τις παρουσιάζουμε όλες.

Ας δούμε όμως πρώτα την ερμηνεία του εδάφιου που σας διαβάσαμε πριν: Η γυναίκα στο κείμενο συμβολίζει την Παρθένο -τον αστερισμό, έτσι;  -το στεφάνι (στέμμα) είναι ο Λέοντας και φυσικά ο ήλιος και η σελήνη βρίσκονται στην αντίστοιχη ευθυγράμμιση αυτό το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου.

Μια ευθυγράμμιση που θα σημάνει μια σκοτεινή και δύσκολη περίοδο κατά την οποία θα έρθει στον κόσμο ο Αντίχριστος -πάντα σύμφωνα με τη θεωρία- και μαζί του ο όλεθρος.

Αυτά όμως μας τα λέει η πρώτη από τις σχετικές θεωρίες. Η οποία εμφανίστηκε –πού αλλού- στην Αμερική και αμέσως απέκτησε χιλιάδες οπαδούς. Οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι αύριο ξεκινά η καταστροφή του κόσμου.

Το άλλο πουλάκι:

Ξεκινά, έτσι; Δεν τελειώνει!

Έχει το όνομα Revelation 12 Sign και προβλέπει ότι η προφητεία θα εκπληρωθεί στις 23 Σεπτεμβρίου, καθώς θα γίνει μια αστρονομική ευθυγράμμιση που περιλαμβάνει τους αστερισμούς του Λέοντα και της Παρθένου μαζί με διάφορους άλλους πλανήτες. 

Και τι θα συμβεί τότε; Οι καλοί χριστιανοί θα ανυψωθούν στον ουρανό, ενώ οι υπόλοιποι θα αφεθούν να αντιμετωπίσουν το τέλος του κόσμου. Αν λοιπόν δείτε ξαφνικά αύριο να ανυψώνονται κάποιοι που δεν συμπαθείτε…

Η περίεργη αυτή θεωρία ξεκίνησε από τον Γουίλιαμ Τάμπλεϊ, ο οποίος είχε ένα κανάλι στο YouTube και το 2011 δημοσίευσε το πρώτο βίντεο σχετικά με την ευθυγράμμιση των πλανητών. 

Σύμφωνα με τους ισοτόπους των οπαδών αυτής της θεωρίας, η Αποκάλυψη θα γίνει σε δύο φάσεις, με ένα διάστημα επτά ετών ανάμεσά τους γεμάτο δοκιμασίες, κατά το οποίο ο Αντίχριστος θα καταστρέψει την ανθρωπότητα. 

Η θεωρία πάντως των συγκεκριμένων οπαδών που περιμένουν την Αποκάλυψη στις 23 Σεπτεμβρίου «ελάχιστα βασίζεται στη Βίβλο και απορρίπτεται σε μεγάλο βαθμό από την ευρύτερη χριστιανική κοινότητα». 

Αυτό το τελευταίο το υποστηρίζουν ΚΑΙ οπαδοί μιας άλλης θεωρίας. Οι οποίοι προβλέπουν ότι η καταστροφή έρχεται με άλλον τρόπο. Πολύ πιο άμεσο και, πιθανότατα πιο βίαιο. Που θα μας αφήσει… στον τόπο.

Όπως σας είπαμε, εμείς δεν έχουμε παρά να δούμε όλες τις εκδοχές. Και να προετοιμαστούμε ανάλογα έτσι; Μη ξεχνάτε ότι η όλη συζήτηση γίνεται επειδή σήμερα -πιθανότατα- είναι η τελευταία μας μέρα.

Εσείς τι θα κάνατε σε μια τέτοια περίπτωση; Εμείς, όπως βλέπετε, θα τρέχαμε να ειδοποιήσουμε όσους περισσότερους μπορούμε, ώστε να πάρουν τα μέτρα τους. Ή να ετοιμαστούν όπως νομίζει ο καθένας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μας έρχεται από έξω!

Πρόκειται για τον πλανήτη X ή Nibiru, ο οποίος βρίσκεται μία «ανάσα» από τη Γη. Εμείς, οι γήινοι, όπως υποστηρίζουν, θα δούμε για πρώτη φορά τον μυθικό πλανήτη το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου, και ίσως θα είναι και η τελευταία, καθώς θα καταστρέψει τον πλανήτη μας.

Ακόμα, και αν δεν «προσγειωθεί» απευθείας πάνω στον πλανήτη, η έλξη που θα δημιουργηθεί, θα αντιστρέψει τους πόλους της Γης, θα προκαλέσει σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων. Με απλά λόγια, η έλευση του πλανήτη X θα μας αφανίσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Καθώς ο τρόμος που προκαλούν αυτές οι φήμες εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς, η NASA έσπευσε να διευκρινίσει ότι ο φημολογούμενος πλανήτης X απλώς… δεν υπάρχει, αν και οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει στο τέλος του πλανητικού μας συστήματος ένα παράξενο πλανήτη 4 φορές μεγαλύτερο από τη Γη.

Αυτό, όμως, που κανείς από τους υποστηρικτές της θεωρίας αυτής δεν μας έχει εξηγήσει, είναι πού θα προστατευτούμε κατά την έλευση του πλανήτη.

Ο David Meade, όμως, ο συγγραφέας του βιβλίου «Planet X – Η έλευση», προειδοποιεί το κοινό να αποφύγει, την ημέρα της Αποκάλυψης, δηλαδή αύριο, τις μεγάλες πόλεις και να βρει καταφύγιο στην εξοχή.

Όχι όμως κοντά σε ηφαίστεια ή σε παραλιακές περιοχές, καθώς αναμένονται μεγάλα παλιρροιακά κύματα. Πάρτε, λοιπόν τα βουνά και ετοιμαστείτε. Όπως νομίζει ο καθένας.

Αν, παρ’ όλα, αυτά δεν συμβεί τίποτε το συνταρακτικό, εμείς θα είμαστε εδώ και τη Δευτέρα, για να σχολιάσουμε, όπως πάντα, την επικαιρότητα.

Καλό «ΣουΚού»!

 Τι μας περιμένει!

170921 ΗΛΙΘΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αισθάνεστε ηλίθιοι;

Δεν εννοώ συνεχώς, δεν εννοώ όλη την ώρα, δεν υπάρχουν όμως φορές που αισθάνεστε ηλίθιοι; Αν όχι, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά· μάλλον δεν είστε μέρος αυτής της μικρής και συμπαθητικής ομάδας.

Πρόσφατα το άκουσα από τα χείλη ενός φίλου, άριστου επαγγελματία. Ξεκίνησε να μου λέει όλος χαρά πως έφτασε η στιγμή να πληρώσει την τελευταία δόση για ένα πολύ ακριβό μηχάνημα που αγόρασε για τη δουλειά του.

Από τη μια δεν μπορούσε να κρύψει την ανακούφισή του και από την άλλη μου εξομολογήθηκε ότι κάποιες στιγμές αισθάνεται αρκετά ηλίθιος. Τότε σκέφτεται να αφήσει απλήρωτη έστω την τελευταία δόση.

«Σχεδόν κανείς δεν πληρώνει», μου είπε με παράπονο. «Διακανονισμός στον διακανονισμό, οι τράπεζες τους παρακαλούν και αυτοί κρατούν τα λεφτά στην άκρη και κάνουν το κορόιδο. Όσο πάει.

Εν των μεταξύ, με το χρήμα που δεν πληρώνουν κάνουν ένα σωρό δουλειές. Γίνονται ανταγωνιστικοί και μπορούν να τις χτυπούν σε τιμές που για μένα είναι αδιανόητο. Έτσι, με τα δικά μας λεφτά κερδίζουν μερίδιο στην αγορά».

Το σκέφτηκα και είδα πόσο δίκιο είχε. Πράγματι, οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν με τα δικά μας λεφτά, με χρήματα που έπρεπε να είχαν δώσει στην τράπεζα -τα χρωστάνε, δεν τους χαρίστηκαν.

Και τα οποία θα μπορούσαν να δοθούν σε άλλους επαγγελματίες, να αναπτύξουν κι αυτοί τη δουλειά τους και μάλιστα με πιο ευνοϊκούς όρους. Δεν το κάνουν όμως και εκμεταλλεύονται τις συνεχείς «ευκαιρίες».

Δηλαδή τις νομοθετικές ρυθμίσεις για δυνατότητα διακανονισμών και αποπληρωμών με ολοένα και πιο ευνοϊκούς όρους. Η τακτική αυτή όμως (φαίνεται πως) το μόνο που κάνει είναι να δημιουργεί κακομαθημένους.

Και, φυσικά, κορόιδα. Διότι υπάρχουν και κάποιοι που δεν το έχουν στο αίμα τους να χρωστάνε. Δεν τους πιάνει ύπνος τα βράδια, έτσι και καθυστερήσουν μια δόση. Έμαθαν να είναι συνεπείς.

Το άλλο πουλάκι:

Και (το) πληρώνουν!

Όσοι, για παράδειγμα, έφτασαν στο ευτυχές σημείο να ξοφλήσουν το στεγαστικό τους δάνειο, έχουν δηλαδή πληρώσει ΚΑΙ την τελευταία δόση, θα αντιλήφθηκαν ότι… καθόλου δεν ξόφλησαν. Έχουν να πληρώνουν ακόμη!

Θα πρέπει, λέει, να πάνε σε κάποιον δικηγόρο, ο οποίος θα τους εκπροσωπήσει σε μια δίκη, κατά την οποία θα γίνει «άρση της προσημείωσης» του σπιτιού. Μια δουλειά που κρατάει λίγα λεπτά, αλλά κοστίζει πολλά λεφτά.

Πόσα; Εξαρτάται. Από πεντακόσια και πάνω, μπορεί οκτακόσια, μπορεί και περισσότερο, αναλόγως και την αξία του σπιτιού ΣΟΥ, ή αν η τράπεζα θα στείλει κι εκείνη δικηγόρο να αντιδικήσει με σένα.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ξέρω κάποιους που δεν μπαίνουν στη διαδικασία και εξακολουθούν να έχουν το σπίτι τους προσημειωμένο από μία τράπεζα την οποία έχουν αποπληρώσει κανονικότατα. Χωρίς να καθυστερήσουν δόση.

Ενώ κάποιοι άλλοι, δεν μπαίνουν σε τέτοια βάσανα. Αφήνουν απλήρωτες δόσεις, το πηγαίνουν από διακανονισμό σε διακανονισμό, και βρίσκονται στην ευχάριστη θέση να τους παρακαλάνε κι όχι να παρακαλούν.

Δεν θα έπρεπε όμως και οι τράπεζες, σ’ αυτούς τους καλοπληρωτές, να χαρίζουν κάτι, να κανονίζουν, ας πούμε, την άρση της προσημείωσης με δικούς τους δικηγόρους, χωρίς να χρεώνουν τον (ευσυνείδητο) πελάτη;

Γιατί σας τα λέω όμως σήμερα όλα αυτά; Διότι διάβασα πάλι ότι πρόκειται να γίνει νέα ρύθμιση για όσους έχουν χτίσει αυθαίρετα. Ποια ρύθμιση είναι αυτή; Κανείς δεν ξέρει, έχει χαθεί ο λογαριασμός!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω πως πρόκειται για την «τελευταία και φαρμακερή» φορά που δίνεται η δυνατότητα στους… αυθαίρετους να νομιμοποιήσουν τα κτίσματά τους.

Και ότι, στο έξης, κάθε νέο αυθαίρετο θα κατεδαφίζεται άμεσα και αμέσως, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα να νομιμοποιηθεί. Αυτό κάθε φορά όμως, έτσι; Λοιπόν, όπως σας είπα έχει χαθεί ο λογαριασμός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διαπαιδαγώγηση!

Με κάτι τέτοια μαθαίνουμε να γράφουμε τους νόμους και τις διατάξεις στα παλιά μας τα παπούτσια. Να μην σεβόμαστε τίποτε και να απαιτούμε να γίνεται πάντοτε μια εξαίρεση για μας.

Συγχρόνως δημιουργείται ένα αίσθημα αδικίας σε όσους έχουν μάθει, ή προσπαθούν, να σέβονται τους νόμους. Αυτούς δεν τους σέβεται κανένας. Για τους ευσυνείδητους πολίτες μιλάω. Πόσο όμως μπορούν να αντέξουν να είναι τα κορόιδα;

Εκείνοι που έχουν τις πιο αδύναμες αντιστάσεις, την κάνουν σιγά σιγά. Ο πειρασμός είναι μεγάλος και συνεχώς παρών. Κάποια στιγμή θα δώσουν μια και θα περάσουν στην άλλη πλευρά, συντασσόμενοι με το μέγα πλήθος.

Επειδή όμως αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να πάει μια κοινωνία κατά διαόλου, η πολιτεία θα πρέπει να το ξαναδεί. Πρέπει να βρει τρόπους να ανταμείβει τους συνεπείς και τους υπεύθυνους και να τιμωρεί αυστηρά εκείνους που παρανομούν συνειδητά.

Διότι, το κτίσιμο ενός αυθαίρετου, ας πούμε, δεν είναι… τροχαία παράβαση. Σου ξέφυγε, δεν ήσουν όσο προσεκτικός, έτρεχες και έγινε το ατύχημα. Το κτίσιμο του αυθαίρετου προϋποθέτει και τη… σύμπραξη πολλών «παραγόντων».

Ένας από τους οποίους, ο κυριότερος, είναι και η ίδια η πολιτεία που με τα αρμόδια όργανά της διευκολύνει, αν δεν παρακινεί, τους επίδοξους «οικιστές» να κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους. Και να αφήνουν τους άλλους να αισθάνονται κορόιδα.

Βλέπετε, τα κορόιδα είναι τελικά και πιο λίγα και καθόλου οργανωμένα σε ομάδες συμφερόντων, όπως είναι συχνά οι «έξυπνοι». Γι’ αυτό και οι πολιτικοί (η πιο καλά οργανωμένη ομάδα συμφερόντων) προσέχουν αυτούς τους τελευταίους.

Και πάει λέγοντας…

 «Μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω…»

170920 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι κάνει η Κεντροαριστερά;

Είναι καλά και μας χαιρετάει. Συνεχίζει τις διεργασίες για τη δημιουργία Ενιαίου Φορέα, με την εκλογή αρχηγού από τη βάση. Ζητάει μάλιστα και από εμάς να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι ακριβώς σημαίνει Κεντροαριστερά; Να απαντήσω εγώ; Πρακτικά, τίποτε απολύτως. Σε άλλες εποχές θα λέγαμε ότι είναι… μια Αριστερά που ντρέπεται να το πει.

Σήμερα όμως, μετά από όσα έχει περάσει η χώρα και έχουν δει τα μάτια μας, υπάρχει κανείς που πιστεύει πια στους παλιούς διαχωρισμούς; Υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που μπορεί να τοποθετήσει τους σημερινούς κομματικούς σχηματισμούς στα παλιά καλούπια;

Πολύ σωστά προτάθηκε, λοιπόν, από διάφορους ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος, να μην χρησιμοποιείται ο συγκεκριμένος όρος-χαρακτηρισμός.

Εμείς θα τους ακούσουμε και, προκειμένου να μπορούμε να συνεννοούμαστε, θα μιλάμε για το «νέο πολιτικό εγχείρημα» και εσείς θα καταλαβαίνετε. Μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο, αποδεκτό από περισσότερους.

Αυτό, λοιπόν, το «νέο πολιτικό εγχείρημα» πρέπει καταρχήν να είναι… νέο. Δηλαδή να δείχνει με τις προτάσεις και την πρακτική του ότι έχει αφήσει πίσω του νοοτροπίες περασμένων ετών.

Ακόμη και αν αποτελείται (ή και «διοικείται») από ανθρώπους που έχουν σχέση με το παρελθόν. Εμείς δεν έχουμε τέτοια κολλήματα. Πρώτα, επειδή πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, αλίμονο αν συνέβαινε διαφορετικά.

Έπειτα, επειδή δεν πιστεύουμε στην παρθενογένεση. Πού να βρεθούν τόσοι άνθρωποι «νέοι και άφθαρτοι»; Και τι είδους πολιτικά όντα θα είναι αυτοί που κρατούσαν τόσα χρόνια την «παρθενία τους», και την ουρά τους απ’ έξω;

Δεν μας ενδιαφέρει, λοιπόν, δεν πολυεξετάζουμε το παρελθόν τού καθενός, αρκεί αυτός να δείχνει με τα λόγια, τις προτάσεις και τις πράξεις του ότι κατάλαβε τι ήταν εκείνο που έφταιξε και φτάσαμε εδώ που είμαστε.

Τι είναι, λοιπόν, εκείνο που έχει να μας παρουσιάσει αυτός ο νέος φορέας, ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον μας; Και δεν εννοώ εδώ, το δικό μας ως τρία πουλάκια, αλλά γενικά της κοινωνίας.

Το άλλο πουλάκι:

Η εκλογή αρχηγού!

Είναι ένα στοιχείο… νεότητας; Θα μπορούσε, ας το εξετάσουμε όμως καλύτερα. Πρώτα πρώτα η ανοιχτή διαδικασία υποψηφιοτήτων, η οποία χλευάστηκε από πολλούς: «Τόσοι υποψήφιοι, περισσότεροι από τους ψηφοφόρους!»

Το νέο όμως, αν θέλει να λέγεται και να είναι τέτοιο, πρέπει πρωτίστως να μην φοβάται. Σε μια ανοιχτή διαδικασία είναι πολύ πιθανόν να προκύψουν και διάφοροι… περαστικοί ή ακόμη και ψώνια.

Είναι κι αυτό το ρίσκο μέσα στο παιχνίδι, ένα ρίσκο όμως που δεν πρέπει να τρομάξει τους «διοργανωτές», ώστε να το κλείσουν, ή να το τελειώσουν άρον άρον. Στο κάτω κάτω, τι έχουν να χάσουν. Εδώ άλλοι έχουν κι έχουν τέτοιους…

Μέχρι αυτό το σημείο, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι τα πήγαν ικανοποιητικά –δεν έχουμε άλλωστε και πολύ υψηλές απαιτήσεις. Τι γίνεται όμως με τη διαδικασία της ψηφοφορίας για την ανάδειξη αρχηγού;

Εδώ το πράγμα αρχίζει και σκαλώνει καθώς το «νέο» (είπαμε, που θέλει να λέγεται και να φέρεται ως τέτοιο) ρέπει προς τις παλιές, καλές -τρόπος τού λέγειν- πρακτικές. Φοβούνται κάποιοι την ηλεκτρονική ψηφοφορία.

Δηλαδή την ψηφοφορία με ηλεκτρονικό τρόπο. Υπάρχει, λένε, κίνδυνος να μην είναι όσο αδιάβλητη χρειάζεται, φοβούνται ότι δεν μπορεί να διασφαλιστεί η μυστικότητα και η μοναδικότητα της ψηφοφορίας.

Προσέξτε, τώρα, ποιοι το λένε αυτό: Άνθρωποι που, «στις καλές τις εποχές», μαγείρευαν τους εκλογικούς καταλόγους, έγραφαν όποιους ήθελαν και κουβαλούσαν ανήμπορους γέροντες με το ψηφοδέλτιο στην τσέπη σταυρωμένο.

Αυτοί δηλώνουν ότι φοβούνται πως η ψηφοφορία μέσω διαδικτύου θα αλλοιώσει τη λαϊκή βούληση και δεν θα αναδείξει τον αρχηγό που πραγματικά επιθυμεί η βάση. Δηλαδή οι ίδιοι!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος;

Όταν μπορεί κάποιος ικανός χάκερ να παραβιάσει ακόμα και τα αρχεία της CIA, τίποτε δεν είναι απολύτως ασφαλές στον κόσμο της ψηφιακής διακίνησης και αποθήκευσης δεδομένων.

Όπως όμως σωστά ειπώθηκε, όλα είναι ζήτημα κινήτρων (ποιος και γιατί να κάτσει να ασχοληθεί;) και το κέρδος από μια τέτοια «επιχείρηση» να είναι μεγαλύτερο από το όποιο κόστος, ακόμη και της αποκάλυψης των δραστών.

Οι ειδικοί στο θέμα διαβεβαιώνουν πως υπάρχουν εκείνες οι δικλείδες που μπορούν να εξασφαλίσουν μια ουσιαστικά αδιάβλητη διαδικασία. Δεν μπορεί, την εποχή που διακινούνται μέσω διαδικτύου τραπεζικοί λογαριασμοί και ένα σωρό απόρρητες πληροφορίες, να φοβόμαστε για μια απλή ψηφοφορία.

Το ερώτημα όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι η ασφάλεια της διαδικασίας, αλλά το κατά πόσο την θέλουν πραγματικά ανοιχτή ή όχι. Αν την θέλουν, αξίζει να ρισκάρουν, μόνο και μόνο για να εκφράσουν αυτή τους τη βούληση.

Αν όμως θέλουν να γίνει «μπιζ μπιζέ», τότε υπάρχουν ένα σωρό δικαιολογίες. Είναι δυνατό όμως κάποιοι να θέλουν κάτι τέτοιο, όταν γνωρίζουν ότι το πρώτο μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί είναι εκείνο μιας μεγάλης συμμετοχής;

Αφήστε που μια διαδικασία με τον παραδοσιακό τρόπο, ή την υποχρεωτική φυσική παρουσία του ψηφοφόρου θα διώξει όλους τους νέους, στους οποίους απευθύνεται το νέο αυτό πολιτικό εγχείρημα.

Καλύτερα, λοιπόν, να ρισκάρουν να βρεθούν και κάποιοι πιτσιρικάδες που θα ψηφίσουν ΚΑΙ για λογαριασμό τού παππού τους, παρά να περιμένουν τον παππού στην κάλπη και να χάσουν τους νέους.

Το πραγματικά καινούριο δεν φοβάται να ρισκάρει˙ ποτέ δεν το έκανε Εκτός κι αν μιλάμε για κάτι καινούριο μόνο… στα λόγια.

 Με το κινητό, με το κινητό!

170919 ΛΙΠΑΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτή κι αν είναι είδηση!

Σας έχω πει πολλές φορές να διαβάζετε τα ΧΡΟΝΙΚΑ για να ενημερώνεστε σωστά. Κι όταν λέω να τα διαβάζετε, εννοώ να τα… ξεκοκαλίζετε, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, που ήταν και λάτρεις την έντυπης ενημέρωσης.

Την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, πήρε το μάτι μου μια είδηση που, κανονικά, θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο. Τι να κάνουμε όμως, η αρχισυνταξία είχε διαφορετική άποψη κι έτσι στην πρώτη σελίδα διαβάζαμε για τον πόλεμο στην τοπική Νέα Δημοκρατία.

Σιγά την είδηση. Από τότε που θυμάμαι εγώ τον (πολιτικό) εαυτό μου, πόλεμος μαίνεται σε όλες τις τοπικές οργανώσεις όλων των κομμάτων. Απλώς δεν βγαίνει κάθε φορά στην επιφάνια, για ευνόητους λόγους.

Κατά μια παράξενη σύμπτωση, αυτοί οι πόλεμοι φουντώνουν κάθε φορά που κάποιο κόμμα πλησιάζει στην κατάκτηση της εξουσίας. Τότε βγαίνουν στον αφρό οι προσωπικές διαμάχες που κάθε άλλο από πολιτική αντιπαράθεση θυμίζουν.

Σιγά μην διαφωνούν για την ιδεολογία του κόμματος ή την κατεύθυνση που αυτό θα ακολουθήσει μέσα στον πολιτικό χάρτη του τόπου. Για τις καρέκλες μαλώνουν συνήθως και για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην τοπική κομματική εξουσία.

Τι νόημα έχει, λοιπόν, να το συζητάμε εμείς οι απέξω, ή να το κάνουμε είδηση και μάλιστα πρωτοσέλιδη; Ενώ αυτό για το οποίο θα σας μιλήσω σήμερα αξίζει να το μάθει ο καθένας και να προσαρμόσει μάλιστα τη ζωή του ανάλογα.

Διαβάζω, λοιπόν, από την προτελευταία σελίδα των ΧΡΟΝΙΚΩΝ: «Μελέτη αθωώνει τα λιπαρά και δείχνει ότι συνδέονται με την μακροζωία»!!! Τρία θαυμαστικά. Δικά μου. Και θα αιτιολογήσω αμέσως αυτό το χουβαρνταλίκι.

Το πρώτο διότι μιλάμε για μια μεγάλη μελέτη που πραγματοποιήθηκε με όλα τα εχέγγυα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, επομένως δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τα πορίσματά της.

Το δεύτερο επειδή τώρα μπορούμε χωρίς ενοχές να απολαμβάνουμε όλα εκείνα τα καταπληκτικά εδέσματα που θεωρούνταν απαγορευμένα, επειδή (τάχα) συνδέονταν με κινδύνους για την υγεία μας.

Το τρίτο επειδή επιτέλους αισθανόμαστε δικαιωμένοι. Διότι εμείς το λέγαμε πάντα. Μην ακούτε τις ανεύθυνες θεωρίες των δήθεν υγιεινιστών, που θέλουν να μας στρέψουν στη χορτοφαγία.  

Το άλλο πουλάκι:

Ελάτε να τα δούμε ένα προς ένα.

Η έρευνα έγινε, όπως όλες αυτές οι έρευνες, σε χαριτωμένα ποντικάκια, τα οποία μπήκαν σε ειδικά προγράμματα διατροφής, ανάλογα με την ομάδα στην οποία εντάχθηκαν. Για να μην σας κουράσω, περνάω κατευθείαν στα βασικά συμπεράσματα.

Ξεκινώ με την μεγάλη αύξηση, «13%, στο μέσο προσδόκιμο ζωής στα ποντίκια που ακολουθούσαν διατροφή πλούσια σε λιπαρά σε σύγκριση με εκείνα που ακολουθούσαν διατροφή με πολλούς υδατάνθρακες.

Στους ανθρώπους, αυτό θα μεταφραζόταν σε επτά ως δέκα χρόνια περισσότερης ζωής. Εξίσου σημαντικό είναι όμως το γεγονός ότι τα ποντίκια αυτά είχαν ποιότητα ζωής για μεγάλο διάστημα».

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο ενθαρρυντικό. Διότι άλλο να ζεις απλώς περισσότερα χρόνια και άλλο να έχεις ένα επίπεδο ζωής πολύ καλύτερο και με πιο ισχυρά θωρακισμένη υγεία.

«Όπως φάνηκε», λένε οι ερευνητές, «η κετογονική δίαιτα αύξησε σημαντικά το μέσο προσδόκιμο ζωής των ποντικιών ενώ παράλληλα βελτίωσε τη μνήμη τους και τις κινητικές λειτουργίες τους (δύναμη και συντονισμός κινήσεων) και απέτρεψε την αύξηση των επιπέδων δεικτών φλεγμονής που συνδέονται με την ηλικία».

Τι σας θυμίζουν όλα αυτά; Εμένα κάτι καταπληκτικούς γέροντες που, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, απολαμβάνουν χωρίς καμιά ενοχή τα αλλαντικά, τα κοψίδια και τα κοκορέτσια και τους βλέπεις να χαίρουν άκρας υγείας.

Άνθρωποι με όρεξη για ζωή, που αγαπούν το καλό κρασί και τη διασκέδαση και το μυαλό τους δουλεύει καλύτερα από των νέων. Σε αντίθεση με άλλους που το έχουν ρίξει από μικροί στα υγιεινά.

Και τους βλέπεις να είναι κινούμενες μιζέριες. Όλες οι συζητήσεις τους στρέφονται γύρω από το τι «πειράζει» στην υγεία και δεν βλέπουν πως ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι να αγχώνεσαι συνέχεια για το… πώς θα ζήσεις υγιεινά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς το υποστηρίζαμε πάντα.

Δεν ήμασταν από εκείνους που έλεγαν «α, ρε Θεέ, πήγες κι έβαλες όλες τις βιταμίνες και τα θρεπτικά συστατικά στα φρούτα και στα χόρτα κι όχι στα σουβλάκια και τα παγωτά»!

Εμείς ακολουθούσαμε τη «μυστική συνταγή» ενός σοφού γέροντα που έλεγε να τρως ό,τι σου κάνει κέφι και ό,τι έτρωγαν οι γονείς σου. Εννοείται με μέτρο -κι εδώ βρίσκεται όλο το μυστικό της «συνταγής».

Κατηγορούσε όλους εκείνους που κάθονταν στο τραπέζι λες και βρίσκονταν μπροστά σε ράφι φαρμακείου και πίσω από κάθε τροφή έβλεπαν τι κάνει καλό και τι βλάπτει στη υγεία. Ανάλογα, φυσικά, και με τη μόδα κάθε εποχής.

Διότι, αυτοί που τα παρακολουθούσαν έβλεπαν πως, κάθε λίγα χρόνια, άλλαζαν τα «επιστημονικά δεδομένα». Μόδες έρχονταν και παρέρχονταν οδηγώντας τους υγιεινιστές κάθε φορά στο να κυνηγούν κάποιες και να εξορκίζουν άλλες τροφές.

Εδώ πάει αυτό με τους γονείς (σου). Δεν είναι δυνατόν να πέρασαν όλη τη ζωή τους τρώγοντας ελαιόλαδο και ζωικές τροφές πλούσιες σε λιπαρά και εσύ να θέλεις να τραφείς υγιεινά με λάδι σόγιας και γιαούρτι 0%.

Τώρα ήρθε η επιστήμη με το μέρος μας. Όμως να είστε βέβαιοι πως οι καχύποπτοι και οι κολλημένοι πάλι δεν θα πειστούν· κακό του κεφαλιού τους.

Εμείς ας το γιορτάσουμε όπως αξίζει.

 Στη σούβλα! 

170918 ΑΝΕΥΘΥΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτή είναι η Ελλάδα!

Το είδα σε σχόλιο στο φέισμπουκ, από κάποιον χρήστη ο οποίος μάλιστα θύμιζε στους φίλους του ότι δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στον Κώστα Σημίτη. Για να μην σαν παιδεύω όμως, διαβάζω κατευθείαν το σχόλιο:

«Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν ότι δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στον Κώστα Σημίτη. Όμως, μια κουβέντα που είπε στη συζήτηση στη Βουλή για το τότε ναυάγιο στις Πόρτες της Πάρου, με σημάδεψε και τη θυμάμαι συχνά.

Είπε: Αυτή είναι η Ελλάδα. Το θυμήθηκα ξανά, τώρα με την Αγία Ζώνη ΙΙ. Ξιφούλκησαν άπαντες κατά της κυβέρνησης για την ολιγωρία και τη σημαντική καθυστέρηση ανταπόκρισης του κρατικού μηχανισμού.

Δικαίως. Αν όμως υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι με κάποια άλλη, διαφορετική κυβέρνηση, θα γινόταν κάτι ουσιαστικά πιο έγκαιρο και αποτελεσματικό, να το πει! Εδώ και τώρα!»

Κανείς δεν βρέθηκε να το πει. Φαίνεται πως κανείς δεν το πιστεύει. Τι θέλει να πει όμως στην ουσία το συγκεκριμένο σχόλιο; Ότι… «όλοι ίδιοι είναι»; Αυτό φαίνεται όμως να μην το παραδέχεται ούτε ο ίδιος ο σχολιαστής.

Δεν αντιληφθήκατε την αντίφαση; Αφού είναι όλοι ίδιοι, τότε γιατί μόνο ένας Κώστας Σημίτης βρέθηκε να πει την συγκεκριμένη φράση που «σημάδεψε» τον σχολιαστή; Άλλοι, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, άλλα είπαν. Και άλλα λένε!

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, φίλοι μου. Ατυχήματα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα. Το ζητούμενο βρίσκεται άλλού. Στο κατά πόσο μπορούμε να τα προβλέψουμε και να πάρουμε μέτρα πρόληψης.

Περισσότερο όμως, για να μην πέφτω κι εγώ σε αντιφάσεις, πόσο καλά προετοιμασμένοι είμαστε, ώστε να περιορίσουμε τις επιπτώσεις, όταν αυτά θα συμβούν. Γιατί θα συμβούν, το είπαμε.

Εδώ, όσο φιλικά προσκείμενος σε μια κυβέρνηση και να είναι κάποιος, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το… επιχείρημα, «τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή». Πόσο μάλλον εκείνο που λέει «ξέρετε κανέναν που θα τα κατάφερνε καλύτερα;»

Διότι, ακόμα και το κακό έχει… διαβαθμίσεις. Αν τα πράγματα γίνονται κάθε φορά όσο κακά μπορούν να γίνουν, τότε ποιος ο λόγος να κάνουμε εκλογές και να αλλάζουμε κυβερνήσεις;

Τότε θα έπρεπε οι πολιτικοί να πηγαίνουν στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης, για να είμαστε κει στο κλίμα των ημερών, και να λένε απλώς, «ψηφίστε εμάς, γιατί είμαστε πιο ωραίοι από τους άλλους».

Το άλλο πουλάκι:

Όχι πιο ικανοί!

Ούτε πιο αποτελεσματικοί. Ούτε επειδή έχουμε καλύτερο σχέδιο για την διακυβέρνηση της χώρας. Όλοι το ίδιο είμαστε (σε τούτον τον κοσμάκη). Επομένως, τα στοιχεία που θα μπορούσαν να μας διαφοροποιήσουν είναι άλλα.

Η ομορφιά, για παράδειγμα. Ή η… μαγκιά! Ή ότι εμείς τα λέμε πιο ωραία. Ότι έχουμε αίσθηση του χιούμορ και μπορούμε να κάνουμε λογοπαίγνια. Ότι είμαστε πιο λαϊκά παιδιά, ή, στην χειρότερη περίπτωση, ότι διαθέτουμε κάποιο ηθικό πλεονέκτημα!

Καταλάβατε, φίλοι μου, πού πάει η κουβέντα, με επιχειρήματα τού είδους «αν υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι με κάποια άλλη, διαφορετική κυβέρνηση, θα γινόταν κάτι ουσιαστικά πιο έγκαιρο και αποτελεσματικό, να το πει»;

Διότι, εκτός από την περίφημη στείρα αντιπολίτευση, η οποία είναι πολύ κακό πράγμα και, ως γνωτόν, δεν προσφέρονται όλα τα θέματα γι’ αυτήν, υπάρχει και η στείρα… συμπολίτευση.

Εκείνη κατά την οποία προσπαθείς να βρεις χίλιες δυο δικαιολογίες, όταν η κυβέρνηση που υποστηρίζεις κάνει κάτι λάθος. Πιστέψτε με όμως, δεν υπάρχει χειρότερος τρόπος να στηρίξεις μια κυβέρνηση από το να μην είσαι απαιτητικός από αυτήν.

Και πάρα πολύ αυστηρός μαζί της. Αν, για παράδειγμα, η αντιπολίτευση ζητάει την παραίτηση ενός υπουργού που δεν ανταποκρίθηκε σωστά στις ευθύνες του, εσύ να στέκεσαι στο πλάι της. Και να φωνάζεις περισσότερο.

Διότι, δεν μπορείς να ζητάς ευθύνες από τον προπονητή της ομάδας σου και να απαιτείς την άμεση απομάκρυνσή του, σε περίπτωση που δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα, ενώ για έναν υπουργό να λες «δεν πειράζει».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ευθύνες υπάρχουν πάντοτε!

Το έχουμε πει και άλλη φορά. Όλοι όσοι παίρνουν από το δημόσιο κάτι που λέγεται επίδομα θέσης, έχουν ευθύνες. Διότι το… «θέσης» προσδιορίζει ακριβώς το… «ευθύνης». Τι σημαίνει όμως κάτι τέτοιο στην πράξη;

Σημαίνει ότι η ευθύνη πέφτει σ’ αυτούς ακόμη και όταν, φαινομενικά, το ατύχημα είναι μια «κακιά στιγμή» και μοιάζει να μην φταίει κανείς γι’ αυτό. Ειδικά τότε, «φταίει» ο επικεφαλής, αυτός, ντε, που παίρνει το επίδομα.

Σημαίνει ακόμη ότι, αν κάτι πάει στραβά στα ζητήματα τα οποία χειρίζονται, (ατυχήματα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα) πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να παραιτούνται. Στα σοβαρά, εννοώ.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, θα μπορούσαν και να μην παραιτηθούν τη στιγμή που τα γεγονότα τρέχουν και κάποιος άλλος στη θέση τους, αναλαμβάνοντας μια τέτοια στιγμή, θα ήταν πολύ ανέτοιμος να χειριστεί την κατάσταση. 

Ας επωμιστούν και το έργο τού χειρισμού των ενεργειών για την αντιμετώπιση της κρίσης που προκλήθηκε και μετά, όταν μπει το νερό στο αυλάκι, ας υποβάλουν με την ησυχία τους την παραίτησή τους.

Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που δεν δικαιολογούνται να κάνουν την ώρα της κρίσης είναι βγαίνουν στα κανάλια προσπαθώντας να υποβαθμίσουν το γεγονός, να παραπλανούν με δηλώσεις τους τους πολίτες και να ρίχνουν τις ευθύνες σε άλλους.

Έτσι καταλαβαίνω εγώ τη θέση του υπευθύνου. Σε άλλες χώρες το κάνουν κατά κόρον. Κάποιοι το έκαναν και εδώ· λίγοι αλλά υπαρκτοί. Ακόμη κι αυτό το μικρό στοιχείο δείχνει ότι «δεν είναι όλοι ίδιοι».

Ευτυχώς!

-Θυμάρι θέλεις, κούκλα, μου ή μήπως παραλία;

-Άσε, παντού μαυρίλα!