171006 ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα πανηγύρια τέλος!

Μαζί με το καλοκαίρι, δηλαδή την εποχή της ξενοιασιάς και της χαλαρότητας, φεύγουν ένα σωρό άλλα ωραία πράγματα. Όπως, για παράδειγμα, τα υπαίθρια γλέντια που σχεδόν κάθε βράδυ μάς κρατούν συντροφιά.

 Σίγουρα θα έχει συμβεί και στη δική σας γειτονιά. Από γενέθλια και ονομαστικές εορτές, μέχρι αρραβώνες και προγλέντια (άκου, τώρα, λέξη!) γάμων, πάντα κάπου, κάποιος θα «γιορτάζει» και θα το γλεντά.

Ειδικά αυτό με τους γάμους, νομίζω ότι έχει κάπως παραγίνει. Ξέρατε εσείς ότι αρκετές μέρες πριν από τη στέψη γιορτάζουν, δηλαδή στήνουν υπαίθριο γλέντι για… «το στρώσιμο του κρεβατιού»;

Σιγά, ρε παιδιά! Αυτά είχαν νόημα μια φορά κι έναν καιρό, όταν το νυφικό κρεβάτι στρώνονταν για να υποδεχτεί την πρώτη ερωτική συνάντηση του νιόπαντρου ζευγαριού. Σήμερα, τι νόημα έχει η… αναβίωση ενός τέτοιου εθίμου;

Σήμερα, πριν από την «πρώτη νύχτα του γάμου» έχουν προηγηθεί οι «χίλιες και μία νύχτες», είτε του ζευγαριού, είτε του καθενός ξεχωριστά με κάποιον άλλο ή/και κάποιους άλλους. Και αναφέρομαι στην ποσοτική κι όχι την… παραμυθένια διάσταση των χιλίων και μιας νυκτών.

Αφήστε πάλι τα έξοδα που γίνονται για τα υπόλοιπα -δεν ξέρω πόσα- γλέντια που προηγούνται του ενός και μοναδικού (!) που θα ακολουθήσει τη στέψη. Προχθές κάτι φίλοι μου πήγαν σε «γλέντι γάμου» που πραγματοποιήθηκε στο χωριό του γαμπρού και την άλλη Κυριακή θα πάνε στον γάμο (και στο γλέντι) που θα γίνει σε κάποιο νησί!

Κι όλα αυτά τη στιγμή που τα στατιστικά μάς λένε ότι ο ένας στους τρεις γάμους θα καταλήξει σε διαζύγιο. Παρά το γεγονός ότι η κρίση μείωσε, τα πρώτα χρόνια, τον ρυθμό αύξησης των διαζυγίων, σήμερα τα ποσοστά επανήλθαν στα ύψη.

Βέβαια υπάρχουν και τα «λευκά», όπως τα λένε οι δικηγόροι, όταν δηλαδή ένα ζευγάρι χωρίζει προκειμένου να επωφεληθούν από ευεργετήματα του νόμου και να κερδίσουν επιδόματα ή να απαλλαγούν από φόρους.

Για σκεφθείτε όμως και πόσα άλλα ανδρόγυνα ζουν μαζί, ενώ είναι στην ουσία χωρισμένοι; Γι’ αυτό σας λέω, το ποσοστό είναι τεράστιο. Τέτοιο που, αν ήταν πιθανότητες σε τζόγο, όλοι θα έπαιζαν, βέβαιοι ότι θα κερδίσουν.

Ενώ τώρα δεν το λαμβάνουν καθόλου υπόψη και κάνουν ένα σωρό έξοδα που αργότερα (με πιθανότητες 34% και βάλε) θα τα κλαίνε. Έτσι είναι όμως οι ερωτευμένοι νέοι, αλλά και οι γονείς τους, που πολλές φορές υπερθεματίζουν στο ζήτημα των «πανηγυριών» και των εξόδων.

Το άλλο πουλάκι:

Είπες πανηγυριών…

Όμως γι’ αυτά δεν ξεκινήσαμε να μιλάμε; Τα πανηγύρια που φεύγουν μαζί με το καλοκαίρι; Το «ελληνικό καλοκαίρι», όπως συνηθίσαμε να λέμε, ένα στοιχείο τού οποίου είναι και τα παραδοσιακά πανηγύρια που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τέτοια εποχή.

Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα έντονο στην Ήπειρο, εξαιτίας τού γεγονότος ότι τα χωριά εκεί είναι εγκαταλελειμμένα όλο το χρόνο και πλημμυρίζουν κόσμο την εποχή του πανηγυριού. Το θεωρούν υποχρέωσή τους οι ξενιτεμένοι να παρευρεθούν και να… σύρουν έναν χορό κι αυτοί.

Βρεθήκαμε στη Σαμαρίνα στο τέλος του Αυγούστου και το χωριό ήταν σχεδόν έρημο, ετοιμαζόταν για τον χειμώνα όταν ερημώνει εντελώς, με εξαίρεση κάποια κίνηση τα σαββατοκύριακα που λειτουργεί το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας.

Μας είπαν ότι μια εβδομάδα πριν το χωριό είχε περισσότερους από έξι χιλιάδες κατοίκους! Χώρια οι επισκέπτες που έσπευσαν από τα γύρω χωριά να… πανηγυρίσουν κι αυτοί. Το φαντάζεστε;

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε ορισμένα δικά μας χωριά, που ερημώνουν τον χειμώνα και ζουν μόνο για το καλοκαιρινό πανηγύρι. Αντίστοιχο όχι σε αριθμούς, αλλά σε… ρυθμούς. Βέβαια εδώ υπάρχει η ταχύτητα του κεμεντζέ, που κάνει τους χορευτές σε κάποιες περιπτώσεις να πετάνε.

Σε αντίθεση με τους ηπειρώτικους χορούς, τους οποίους καυτηρίαζε ένα φίλος με τον χαρακτηριστικό του τρόπο, πειράζοντας κάποιον της παρέας που κατάγονταν από εκείνα τα μέρη:  Χορό το λέτε εσείς αυτό; Στέκονται ακίνητοι σαράντα άνθρωποι στη σειρά κι ένας μπροστά κάνει κωλοτούμπες και σαλτανάτια.

Γιατί όμως ξεκινήσαμε να τα λέμε όλα αυτά, προϊόντος του Οκτωβρίου; Όχι για κανέναν άλλο λόγο, παρά μόνον γιατί τα πανηγύρια μάς αφήνουν συχνά έντονες τις… αναμνήσεις τους!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τις βλέπουμε στους δρόμους.

Μιλάμε για τις αφίσες που μας προσκαλούν, ακόμα και τώρα, σε γιορτές και πανηγύρια που… πραγματοποιήθηκαν μήνες πριν. Ποιοι είναι υπεύθυνοι να τις μαζέψουν; Γιατί βρίσκονται ακόμη αναρτημένες στους δρόμους;

Αφήνω το γεγονός ότι, κανονικά, απαγορεύεται να κρέμονται εκεί, από πρώτης αρχής. Είναι επικίνδυνες, διότι αποσπούν την προσοχή των οδηγών. (Την αποσπούν από… το κινητό, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.)

Δεν πρέπει όμως κάποιος να τις μαζεύει με το πέρας των εκδηλώσεων; Ποιος θα το κάνει; Μήπως εκείνος που τις ανάρτησε; Μήπως κάποιοι υπάλληλοι του δήμου; Ποιος;

Αν θέλετε τη γνώμη μου, υπεύθυνος είναι εκείνος που τις τοποθέτησε. Πρέπει να βρει έναν τρόπο να τις μαζέψει. Κι όχι να τις αφήσει στο φιλότιμο του.. επόμενου, που θα κατεβάσει εκείνες για να βάλει τις δικές του.

Δυστυχώς, κανείς δεν το κάνει και έτσι το βάρος πέφτει στους δήμους. Οι οποίοι όμως έπρεπε να υποχρεώνουν τους αμελείς να… μην ξεχνούν. Πώς να τους υποχρεώνουν; Με τον κλασικό τρόπο με τον οποίο μαθαίνει ο Έλληνας: κόβοντας πρόστιμα.

Δεν ξέρω τι ακριβώς προβλέπεται, όμως υπάρχει τρόπος να πειστούν όλοι. Διότι, συνήθως, οι… πανηγυριώτες παίρνουν και κάποιες επιχορηγήσεις ή έκτακτες χρηματοδοτήσεις για τα πανηγύρια τους.

Δεν μπορεί κάποιος να τους πει πως, την επόμενη φορά που θα ξεχάσουν αφίσες στους δρόμους, απλώς θα χάσουν αυτά τα χρήματα;

Μια ιδέα λέω…

 Δεν ξεχνώ!

171005 ΑΛΛΑΓΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αλλάζουμε φύλλο!

Είδατε τι μας κάνει η άτιμη αυτή η (ιστορική) ορθογραφία που, ευτυχώς, εξακολουθούμε να διατηρούμε στη γλώσσα μας; Αν δεν πούμε με τι… [i] γράφεται και πόσα λάμδα έχει το… [filo], είναι πολύ δύσκολο να συνεννοηθούμε.

Να τη διατηρούμε, όχι όμως όλοι, έτσι; Και όχι πάντοτε. Διότι, βλέπω τι γίνεται, ας πούμε, στο φέισμπουκ. Και δεν μιλώ για «λάθη», δηλαδή για ορθογραφικά σφάλματα που διέφυγαν της προσοχής μας.

Μιλώ για τη συνήθεια να γράφουν κάποιοι χωρίς να δίνουν καμιά απολύτως σημασία στην ορθογραφία, χρησιμοποιώντας, δηλαδή, σχεδόν επίτηδες, όποιον τρόπο γραφής μιας λέξης τους έρθει βολικότερος. 

Το πιο ανησυχητικό είναι πως δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η εικόνα που θα έχει το κείμενό τους, κείμενο που θα το δουν χιλιάδες μάτια. Δεν ντρέπονται που είναι τόσο μα τόσο κακογραμμένο.

Όταν, πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, ξεκίνησε σιγά σιγά και στη χώρα μας αυτό που λέμε «διδασκαλία της επικοινωνιακής χρήσης της γλώσσας», οι γλωσσολόγοι και οι εκπαιδευτικοί που την εισηγήθηκαν είχαν μια θεωρία για τη διδασκαλία της ορθογραφίας.

Έλεγαν πως, αν ο μαθητής αρχίσει να γράφει κείμενα «επικοινωνιακά», δηλαδή κείμενα που θα έχουν πραγματικούς αποδέκτες, θα ενδιαφερθεί περισσότερο και θα προσέξει, ώστε το κείμενό του να είναι γραμμένο ορθά.

Να όμως που ακόμη και οι πιο επώνυμοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, άνθρωποι με κύρος, με εξουσία, άνθρωποι που τους ενδιαφέρει η εικόνα τους στην κοινωνία, δεν δίνουν την παραμικρή σημασία στον τρόπο με τον οποίο γράφουν.

Γιατί; Διότι, απλούστατα, «cosi fan tutte» που θα μας έλεγε και ο Μότσαρτ (σε λιμπρέτο, βέβαια, του Λορέντζο ντα Πόντε). Έτσι κάνουν όλες! Και αν το «όλες» ενοχλεί κάποιους -γιατί όλες και όχι όλοι;- ευκαιρία να αλλάξουμε κι εμείς φύλλο και να μπούμε στο κυρίως θέμα μας.

Θα καταλάβατε βέβαια ότι θέλουμε να σας μιλήσουμε για το θέμα των ημερών, που είναι η δυνατότητα κάθε ανθρώπου να επιλέγει το φύλο με το οποίο θα «συστήνεται» στην κοινωνία και, εννοείται, στην πολιτεία.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα, αν σκεφτεί κανείς ότι, για να γίνει κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα, έπρεπε κάποιος να υποστεί μια σοβαρότατη χειρουργική επέμβαση. Στο εξής θα αρκεί μια δήλωση.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι τόσο απλό!

Διότι, όταν… απλοποιείται μια διαδικασία, δίνει τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιεί κάποιος «για πλάκα», ή για σκοπούς διαφορετικούς από εκείνους για τους οποίους υποτίθεται ότι έχει νομοθετηθεί.

Για παράδειγμα, προκειμένου να απολαύσει κάποια από τα νομοθετικά… ευεργετήματα που έχει το άλλο φύλο, με δεδομένο μάλιστα ότι μπορεί αργότερα να πει και «φτου», δηλαδή να επιστρέψει στην επιλογή που είχε κάνει η φύση.

Χρειάζεται, λοιπόν, πολλή προσοχή και σκέψη, κυρίως αφού το σημαντικότερο πρόβλημα, αυτό της αντιμετώπισης από την κοινωνία των ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, δεν εξαλείφεται με νόμους.

Υπάρχει, για παράδειγμα, μια πρόταση η δυνατότητα να αναγράφεται στο φύλο της ταυτότητας ένας διπλός χαρακτηρισμός. Ο πρώτος να είναι εκείνος με τον οποίο γεννήθηκε κάποιος και ο δεύτερος η (πιθανή) διαφορετική προσωπική του επιλογή.

Έτσι ώστε η (καθολική) αλλαγή να μην δημιουργεί προβλήματα νομικού τύπου, από κληρονομικά και συνταξιοδοτικά μέχρι στρατιωτικής θητείας και αναγνώρισης – ταύτισης μέσω DNA. Φαντάζομαι καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Το θέμα, βέβαια, το είπαμε και προηγουμένως, είναι η διαπαιδαγώγηση μιας κοινωνίας, ώστε να μάθει να βλέπει και να σκέφτεται έξω από στερεότυπα, να μην φοβάται και να σέβεται το διαφορετικό και το δικαίωμα ύπαρξής του.

Αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως η αναγνώριση των διαφορετικών σεξουαλικών επιλογών ισοδυναμεί με προτροπή των νέων να τις ακολουθήσουν, τότε ούτε οι νόμοι, αλλά ούτε και το «κουκούλωμα» θα δώσουν λύσεις.

Ωστόσο, στον όλο διάλογο που παρακολούθησα αυτές τις μέρες, μου έκανε εντύπωση η επισήμανση μιας ουσιώδους αντίφασης. Έχει να κάνει τόσο με τον ορισμό όσο και με τον καθορισμό του φύλου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Δεν υπάρχει βιολογικός διαχωρισμός του φύλου»!

Αυτό υποστήριζαν πολλοί θιασώτες της… ανοικτής (στις σεξουαλικές «διαφορετικότητες») κοινωνίας, μέλη συχνά και οι ίδιοι της ΛΟΑΤΚ κοινότητας. Ο διαχωρισμός, έλεγαν, συμβαίνει στην κοινωνία, βασίζεται σε πρότυπα και στερεότυπα και δεν έχει να κάνει με την… φυσιολογία του ατόμου.

Αν όμως ισχύει πράγματι κάτι τέτοιο, πώς μπορεί να ερμηνευτεί η στάση είμαι (γενετικά) άνδρας, αισθάνομαι όμως γυναίκα; Ποια είναι τα γνωρίσματα της γυναίκας που την χαρακτηρίζουν ως τέτοια, αφού δεν παραδεχόμαστε τον γενετικό διαχωρισμό;

Προφανώς μιλάμε για διαφορετική λειτουργία των ορμονών, για άλλες συνάψεις σε νευροδιαβιβαστές -οι νευροανατόμοι μιλούν και για «διαφορετικό εγκέφαλο», οποίος διαμορφώνεται στην ενδομήτρια ακόμη ζωή, από την επίδραση ή όχι της τεστοστερόνης.

Πιθανότατα αυτά τα «χαρακτηριστικά» κάνουν κάποιον να αισθάνεται διαφορετικά από αυτό που θα υποθέταμε, βλέποντας απλώς την ανατομία του. Αυτά όμως είναι βιολογικά και όχι κοινωνικά, δηλαδή επίκτητα χαρακτηριστικά.

Επομένως; Ή θα πρέπει να ξανασκεφτούμε τον ορισμό του φύλου με βάση τα βιολογικά και τα ανατομικά χαρακτηριστικά, ή να παραδεχτούμε πως ο αυτοπροσδιορισμός και η προσωπική επιλογή φύλου είναι κοινωνικό δημιούργημα.

Δεν ξέρω αν με παρακολουθήσατε και εντοπίσατε κι εσείς την αντίφαση, πάντως είναι πραγματικά μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές του διαλόγου. Περιμένουμε τη συνέχεια, γατί το θέμα δεν θα εξαντληθεί εύκολα.

 Αυτοπροσδιορισμός με έναν νόμο και ένα άρθρο!

171004 ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μια και μιλάμε για εφαρμογές…

Δεν είμαστε και πολύ των νέων τεχνολογιών. Όσοι μας γνωρίζετε χρόνια θα ξέρετε ότι δεν έχουμε ούτε κινητό τηλέφωνο. Απόδειξη πως μπορεί να ζήσει κανείς και χωρίς αυτό. Αν και μερικοί θα ισχυριστούν πως δεν είναι ζωή…

Το να μην μπορείς να είσαι ανά πάσα στιγμή συνδεδεμένος στο διαδίκτυο, να μην μπορείς να ελέγχεις τους λογαριασμούς σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακόμη και στο μπάνιο, να μην μπορείς να δέχεσαι ή να στέλνεις μηνύματα μέχρι και στον ύπνο σου.

Δεν είναι η στιγμή να διαφωνήσουμε μαζί τους. Ας δεχτούμε τον γενικό κανόνα πως η τεχνολογία, ειδικά αυτή των διάφορων ηλεκτρονικών εφαρμογών, είναι καλό πράγμα, αρκεί να γίνεται «σωστή χρήση».

Ποιος όμως ορίζει τη σωστή χρήση; Φοβάμαι, κανείς! Ο κάθε χρήστης αποφασίζει μόνος του για τις ανάγκες που καλείται να ικανοποιήσει μέσω των νέων τεχνολογιών και αυτό είναι, αν θέλετε, και το σημαντικότερο πλεονέκτημά τους.

Επιτρέπουν στον καθένα να προσαρμόσει στις δικές του ανάγκες τις δυνατότητες των μέσων και των εφαρμογών που θα χρησιμοποιήσει. Μόνο που, εντελώς συμπτωματικά, το μεγάλο πλήθος των χρηστών κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα.

Τέλος πάντων. Δεν ξεκινήσαμε αυτή την κουβέντα για να σας μαλώσουμε, αλλά για να συζητήσουμε μια νέα ιδέα που μας άρεσε και θέλουμε να τη μοιραστούμε μαζί σας. Πρόκειται για μια εφαρμογή που… εφαρμόζεται σε πόλεις.

Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η ιδέα προέκυψε μέσα στην κουβέντα και την έριξε ένας από την παρέα. Δεν θα την αποκαλύψουμε, για να μην του χαλάσουμε το… πρότζεκτ.

Εμείς πάντως την πήραμε και την επεκτείναμε, ώστε να έχει μια γενικότερη εφαρμογή και να εξυπηρετεί όχι μόνο εμάς, τους κατοίκους της όμορφης και μαρτυρικής αυτής πόλης, αλλά και τους επισκέπτες της.

Θα σας περιγράψω την κεντρική ιδέα και μετά τη συζητάμε πιο αναλυτικά: Φαντάζεστε να είχατε στο τηλέφωνό σας ή το τάμπλετ ολόκληρη την ιστορία της πόλης όπου ζείτε, ή εκείνης που επισκέπτεστε;

Φαντάζεστε αυτή η ιστορία να μην ήταν μια γραμμική αφήγηση, αλλά μια δυναμική παρουσίαση που θα συνέδεε τόπους με πρόσωπα και γεγονότα που έπαιξαν ρόλο στην σημερινή εικόνα της πόλης;

Το άλλο πουλάκι:

Νέες δυνατότητες!

Θυμάμαι που συζητούσαμε κάποτε για την πολύ ωραία πρακτική που εφαρμόζουν σε άλλες πόλεις να αναγράφουν στις πινακίδες των οδών και δυο λόγια για το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του σ’ αυτές τις οδούς.

«Οδός Γεωργίου Ζερβού». Ένας από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης μας. Πόσοι όμως γνωρίζουν έστω το γεγονός ότι ο άνδρας αυτός εξελέγη βουλευτής του νομού σε έξι εκλογικές αναμετρήσεις;

Θα μου πείτε σήμερα πλέον «δεν υπάρχει δεν ξέρω˙ υπάρχει βαριέμαι να το γκουγκλάρω». Είναι άλλο όμως να το ψάχνεις στο διαδίκτυο και άλλο να το βλέπεις αναγραμμένο κάτω από το όνομα, στην πινακίδα της οδού.

Καλή και άγια, λοιπόν, η πρακτική αυτή, και καλό θα ήταν να την υιοθετήσει και ο δικός μας Δήμος. Όμως σήμερα η τεχνολογία μάς δίνει απείρως περισσότερες δυνατότητες. Να μια εφαρμογή που θα μας έφερνε στην πρωτοπορία:

Φαντάζεστε να μπορούσες να δεις στο τηλέφωνό σου όχι μόνο στοιχεία για τον άνθρωπο ή τον τόπο στον οποίο είναι αφιερωμένος ένας δρόμος, αλλά και φωτογραφίες και μικρά βίντεο που έχουν ανέβει γι’ αυτόν τον σκοπό;

Φαντάζεσαι ακόμη να μπορείς να βλέπεις την ιστορία ενός κτηρίου ή μιας τοποθεσίας μέσα ή γύρω από την πόλη, απλώς και μόνο «σκοπεύοντάς» τα με την κάμερα του τηλεφώνου σου; Γίνεται; Ασφαλώς!

Αντίστοιχες εφαρμογές έχουν αναπτυχθεί για μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους˙ πιθανότατα και για πόλεις, όμως αυτό δεν το γνωρίζω με σιγουριά. Γιατί όμως να μην είμαστε εμείς οι πρωτοπόροι;

Ποιοι εμείς; Ο Δήμος Δράμας, φυσικά! Θα μπορούσε να αναθέσει σε ανθρώπους, επιστήμονες ή «γνώστες» της πόλης, να ετοιμάσουν τα κείμενα και τις εικόνες για όλα τα σημεία που νομίζει ότι αξίζουν να αναρτηθούν σε μια τέτοια φόρμα.

Υπάρχει και έτοιμο υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ας πούμε από το χρονολόγιο που έγινε με αφορμή τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης και υπάρχει στη ιστοσελίδα της Περιφερειακής Ενότητας. Θα μπορούσαν, φυσικά, να προστεθούν και άλλα στοιχεία.

Και στη συνέχεια θα μπορούσε να αναθέσει σε μια ομάδα επιστημόνων πληροφορικής, ή σε ένα πανεπιστήμιο, να σχεδιάσει μια εφαρμογή που θα κατεβαίνει εύκολα και γρήγορα στα τηλέφωνα ή τα τάμπλετ των χρηστών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα μπορούσε…

Και μάλιστα θα αποτελούσε όχι μόνον ένα σημαντικό βοήθημα για όσους επισκέπτονται την πόλη μας (φανταστείτε τους καλεσμένους του Φεστιβάλ ή τους επισκέπτες της Ονειρούπολης με κάτι τέτοιο «στα χέρια»), αλλά και ένα εργαλείο για μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Κάθε διδακτική επίσκεψη μαθητών της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπου επιτρέπονται και τα κινητά, θα αποκτούσε άλλο ενδιαφέρον για τα παιδιά. Το «μάθημα» θα γινόταν με τον τρόπο που ξέρουν τα ίδια να μαθαίνουν.

Αλλά και στις βόλτες τους ακόμη, μικροί και μεγάλοι, θα μπορούσαν να παίρνουν πληροφορίες για την ιστορία της περιοχής μας σαν… παιχνίδι.

Τι λέτε; Είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο;

Ας το δουν λίγο σοβαρά το θέμα εκεί στον Δήμο. Μπορεί να μην ακούγεται τόσο «δημοφιλές» όπως, ας πούμε, το βιβλίο των Θρησκευτικών, όμως αυτό τουλάχιστον είναι σίγουρα μέσα στις αρμοδιότητές τους.

 Να κάνουμε τη διαφορά, ρε παιδιά!

171303 ΤΑΞΙ...ΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

«Ένα βήμα μπρος…»

Δεν είναι λίγες οι φορές που διάφοροι σχολιαστές χρησιμοποιούν την περίφημη φράση του Β. Ι. Λένιν, που αποτελεί και τίτλο ενός από τα πιο γνωστά του βιβλία: «Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω».

Τη χρησιμοποιούν για να καυτηριάσουν διάφορα «πισωγυρίσματα», ή τα γνωστά «ράβε ξήλωνε» των κυβερνήσεων, όταν αυτές δεν θέλουν να υλοποιήσουν κάποιες αλλαγές που θα προκαλέσουν τη δυσαρέσκεια μερίδας ψηφοφόρων τους.

Βέβαια, το βιβλίο του Λένιν αναφέρεται σε οργανωτικά θέματα του κόμματος, τον χωρισμό του, όπως χαρακτηριστικά γράφει σε «πλειοψηφία και μειοψηφία», μετά το 2^ο συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας (1903), και πώς αυτά τα θέματα αποτυπώνονταν στην περίφημη «Ίσκρα».

Ωστόσο, στον επίλογο του βιβλίου, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή των ατόμων και στην ιστορία των εθνών και στην ανάπτυξη των κομμάτων». Το φαινόμενο το συναντάμε δηλαδή παντού γύρω μας.

Εγώ όμως, προκειμένου να συνεχίσω να σας μιλάω σήμερα για όλα όσα μιλούσαμε χθες, θα χρησιμοποιήσω άλλη μια φράση από το βιβλίο, που είναι εξίσου σημαντική, μόνο που πέρασε απαρατήρητη: «Άλλο πράγμα είναι να λέγεσαι και άλλο να είσαι».

Αν συνδυάσουμε αυτές τις δυο φράσεις, μπορούμε να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά της κυβέρνησης σε όλες τις περιπτώσεις που αυτή πρέπει να πάρει κάποια μέτρα εκσυγχρονισμού της κοινωνίας.

Μέτρα που υποτίθεται ότι θα έφερναν το «νέο» και θα άφηναν πίσω το «παλιό». Που θα ικανοποιούσαν στο ελάχιστο όλους εκείνους που πίστεψαν ότι με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περάσαμε σε νέα εποχή.

Δεν αναφέρομαι σε όσους βγήκαν να χορεύουν στις πλατείες μετά τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015˙ αυτοί είμαι βέβαιος ότι είναι φανατικοί υποστηρικτές του δεύτερου μέρους της φράσης. Δύο βήματα πίσω.

Μιλώ για τους πολίτες που, αφελώς μεν, καλοπροαίρετα δε, πίστεψαν ότι ένα «ριζοσπαστικό» κόμμα θα άλλαζε κάποια ελάχιστα πράγματα από το παλιό σύστημα και θα ήταν ανοιχτό σε νέες ιδέες και καινοτόμες προσπάθειες. Θα έκανε δηλαδή… ένα βήμα μπρος.

Δυστυχώς, «άλλο πράγμα είναι να λέγεσαι και άλλο να είσαι»! κι έτσι ερχόμαστε, εν έτει 2017, να συζητάμε αν οι εφαρμογές όπως το taxibeat κάνουν τη ζωή των πολιτών καλύτερη και μας πηγαίνουν πράγματι, ως κοινωνία, «ένα βήμα μπρος».

Το άλλο πουλάκι:

Την κάνουν καλύτερη!

Σ’ αυτό συμφωνούν όχι μόνο εκείνοι που έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά τη συγκεκριμένη εφαρμογή, αλλά και οι ίδιοι οι οδηγοί των ταξί που είδαν επιτέλους μια αναγνώριση της δουλειάς του από την κοινωνία.

Όσοι επιθυμούσαν να διακριθούν, δηλαδή να ξεχωρίσουν από ό,τι οι πολίτες αποκαλούσαν «ταρίφες», είχαν μια μοναδική ευκαιρία. Να δείξουν πως είναι σωστοί επαγγελματίες, πως συμπεριφέρονται με τον καλύτερο τρόπο σε κάθε περίπτωση και πως έχουν τα αυτοκίνητά τους σε άριστη κατάσταση.

Είχαν όμως και την ευκαιρία να κερδίσουν. Να εκμεταλλευτούν δηλαδή αυτή την σωστή επαγγελματική τους στάση και να προσελκύσουν περισσότερους πελάτες. Τι άλλο μπορεί να επιθυμεί κάθε επαγγελματίας;

Φυσικά, προκειμένου να έχουν αυτό το πλεονέκτημα δεν δίσταζαν να εκτεθούν στην αξιολόγηση των υπηρεσιών τους από τους επιβάτες τους. Πράγμα ανήκουστο για όσους είναι μαθημένοι να κρύβονται πίσω από το πλήθος και να κερδίζουν με το φιλότιμο των άλλων.

Πράγμα ανήκουστο επίσης -η αξιολόγηση- και για όσους τη θεωρούν «αστικό κατάλοιπο», ή «μία από τις στρεβλώσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας». Διότι, όπως είναι γνωστό, στον σοσιαλιστικό παράδεισο, κάθε πολίτης μεταμορφώνεται σε αγγελούδι και βγάζει μόνο τον καλύτερό του εαυτό.

Έλα όμως που εμείς δεν ζούμε (ακόμη) στον παράδεισο αυτό, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της κυβέρνησης! Και πολύ σωστά ρώτησε κάποιος έναν φανατικό πολέμιο της αξιολόγησης (των εκπαιδευτικών):

Εσύ, με ποιον τρόπο διάλεξες καθηγητή για να κάνει ιδιαίτερο στο παιδί σου; Φαντάζεσαι να υπήρχε μια επετηρίδα και να σου έλεγαν θα πάρεις υποχρεωτικά εκείνον που έχει σειρά; Τι λέγαμε χθες; Πας στην πιάτσα και είσαι υποχρεωμένος να πάρεις το ταξί που είναι πρώτο.

Ασχέτως αν το αυτοκίνητο είναι σαράβαλο, ασχέτως αν ο οδηγός καπνίζει, ασχέτως αν… αποπνέει από μακριά αντιεπαγγελματισμό. Αυτό σου έτυχε, αυτό θα πάρεις. Εκτός αν έχεις υπομονή, ξέρω κάποιους που το κάνουν, και περιμένεις μέχρι να έρθει πρώτο κάποιο αξιοπρεπές.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αν όμως δεν μπορείς να… περιμένεις;

Αντιγράφω από την ανάρτηση στο φέισμπουκ ενός ανθρώπου που γνωρίζει πολύ καλά τα θέματα των ΑΜΕΑ: «Διαλέγω όχημα  που έχει μεγάλο χώρο αποσκευών, ώστε να μπαίνει άνετα το αμαξίδιο, παίρνω τηλέφωνο τον οδηγό και μπαίνει μέσα στην πιλοτή στο σπίτι μου, ή όπου με βολεύει, αν είμαι έξω.

Δεν χρειάζεται να ψάχνω για χρήματα μιας και πληρώνεται αυτόματα από την κάρτα μου…
Τι σημαίνει για έναν τυφλό: σημαίνει ότι μπορεί να καλέσει ταξί και να επικοινωνήσει με τον οδηγό να του πει “επειδή δεν βλέπω, είμαι αυτός με την κόκκινη μπλούζα έξω από το σπίτι, όταν φτάσεις έλα να με συνοδεύσεις μέσα στο αυτοκίνητο”, αλλά κυρίως είναι η πρώτη φορά που ξέρει ότι δεν θα τον κλέψουν.

Τι σημαίνει για έναν κωφό: σημαίνει ότι μπορεί να συμπληρώσει από πριν τον προορισμό του, να μπει στο ταξί και όταν φτάσει να βγει και να πάει στο καλό, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να προσπαθήσει να συνεννοηθεί με τον οδηγό».

Το είχατε φανταστεί ποτέ; Ξέρετε, αγαπητοί φίλοι, τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι συνάνθρωποί μας, έτσι και περάσει τελικά το ρουσφέτι -περί αυτού πρόκειται- του κυρίου Σπίρτζη και της κυβέρνησης στον κύριο Λυμπερόπουλο;

Θα κάνουν… δύο βήματα πίσω. Και όχι μόνον!

Αλλά δεν θα περάσει.

 Όπισθεν!

171002 ΤΑΞΙ...ΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Ελεύθερη οικονομία!

Δεν έχω καλή εικόνα για τους ταξιτζήδες. Μπορεί το φταίξιμο να είναι δικό μου, σίγουρα όμως μεγάλη ευθύνη έχουν κα οι ίδιοι. Όχι όλοι· προς Θεού. Όπως γίνεται όμως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, κοντά στο ξερό καίγεται και το χλωρό.

Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, η εμπειρία μου προέρχεται κυρίως από οδηγούς ταξί σε μεγάλες πόλεις, από τα χρόνια που σπούδαζα και ζούσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ήταν τόσα τα «παθήματά» μου, που πήρα τότε κι έμαθα απ’ έξω τον κανονισμό, δηλαδή τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις οδηγών και πελατών ταξί.

Ήξερα από πού πρέπει να παίρνουν και πού να αφήνουν τις αποσκευές σου, μέχρι πόση ώρα μπορείς να τους πεις να σε περιμένουν κάπου όταν σταματήσεις για μια δουλειά, τι γίνεται όταν μεταφέρεις κάποιο κλουβί -είχα τότε και τον Διονύση, ένα καναρίνι...

Υποχρεώθηκα να τα διαβάσω και να τα μάθω, επειδή είχα κουραστεί να μαλώνω. Κάθε φορά, λοιπόν, που ήξερα ότι έχω δίκιο, όταν ο οδηγός δεν ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του, του έλεγα να με πάει στην Τροχαία, για να λύσουμε τη διαφορά μας. Δεν πήγαμε ποτέ!

Θυμάμαι ένα πρωί που πήρα ταξί για να πάω από το σπίτι όπου έμενα στην Αθήνα, στο στρατόπεδο όπου υπηρετούσα· διαδρομή που την έκανα πολύ συχνά. Ο ταξιτζής, καταλαβαίνοντας πως είμαι ξένος, έκανε μια μεγάλη «βόλτα», και το ταξίμετρο έγραψε τουλάχιστον τα διπλά από το σύνηθες.

Όταν σταμάτησε μπροστά στην πύλη, του έκανα μια συμφωνία. «Θα ξαναπάμε πίσω και θα επιστρέψουμε, όμως από διαδρομή που θα σας υποδείξω εγώ. Αν το ταξίμετρο γράψει λιγότερα από όσο έγραψε τώρα, δεν θα πληρώσω τίποτε. Αν γράψει παραπάνω, θα πληρώσω και τις δύο κούρσες».

Με κοίταξε απορημένος. Δεν είπε τίποτα. Πήρε λεφτά που του πρότεινα, τα μισά από ό,τι έγραφε το ταξίμετρο και έφυγε χωρίς να πει κουβέντα. Να όμως που το ένα φέρνει το άλλο και θυμήθηκα άλλη μια ενδιαφέρουσα περίπτωση.

Τον καιρό εκείνο, είχα μια εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή σε σταθμό που βρισκόταν έξω από την πόλη, κοντά στον Κορύλοβο. Για να φτάσει εκεί το ταξί έπρεπε να μπει και να κάνει λίγες εκατοντάδες μέτρα σε έναν καλοστρωμένο χωματόδρομο.

Κάποια φορά, ένας από τους ταξιτζήδες σταμάτησε στην άσφαλτο και μου ζήτησε να κατέβω, γιατί… «εγώ σε χωματόδρομο δεν μπαίνω». Του είπα πως είναι υποχρεωμένος και πως, εν πάση περιπτώσει, αυτό έπρεπε να μου το είχε πει όταν του έδωσα τον προορισμό της διαδρομής.

Ήταν ανένδοτος. Ζήτησε να τον πληρώσω και να φύγει. Κατέβηκα από το ταξί φορτωμένος δυο τσάντες με δίσκους (εποχή βινυλίου, μιλάμε τώρα!) και του είπα πως αρνούμαι να τον πληρώσω.

Του έδωσα τα στοιχεία μου, και του είπα πως, επειδή δεν είχα χρόνο εκείνη την ώρα να πάμε στην Τροχαία, λόγω της εκπομπής, μπορούσε να πάει ο ίδιος, να αναφέρει το συμβάν και να με περιμένει εκεί μετά από δύο ώρες. Έγινε άφαντος, εννοείται βρίζοντας χοντρά!

Το άλλο πουλάκι:

Ελεύθερη οικονομία!

Την ίδια εποχή, εγώ είχα έναν γνωστό ταξιτζή, πολύ καλό παιδί και καλός επαγγελματίας, που σύχναζε στο καφενείο που πηγαίναμε κι εμείς. Καλό παιδί, μόνο που ήταν… «δεξιός», πράγμα πολύ κακό για τα χρόνια εκείνα.

Όντας από μικρός στο μεροκάματο, δεν είχε τη δυνατότητα ούτε να διαβάσει, ούτε να «ζυμωθεί» με όλα εκείνα με τα οποία καταγινόμασταν εμείς στα φοιτητικά και τα νεανικά μας χρόνια.

Κάποτε, λοιπόν, σε μια από τις κουβέντες του καφενείου, ανέλαβα να του κάνω μερικά «απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας», για να θυμηθούμε και τον Γιάννη Νεγρεπόντη που με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη μας χάρισαν τον ιστορικό δίσκο.

Εσύ που είσαι δεξιός, πρέπει να είσαι και υπέρ της ελεύθερης οικονομίας, του είπα. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Δεν ήξερε, αν και κάτι σχετικό είχε ακούσει. Σημαίνει πως εκεί, στην πιάτσα των ταξί, δεν θα έπρεπε να ισχύει η «σειρά».

Θα έπρεπε να έρχομαι εγώ ο πελάτης και να διαλέγω όποιο αυτοκίνητο ή όποιον οδηγό μου κάνει κέφι. Επιπλέον, θα έπρεπε να μπορώ να «παζαρέψω». Πόσο θα πάρετε παιδιά να με πάτε μέχρι τους Κομνηνούς; Και να πάρω τον πιο φτηνό.

Του είπα ακόμη ότι οι άδειες θα πρέπει να είναι ελεύθερες και να μπορεί όποιος επιθυμεί να βγάλει ταξί. Ο φίλος επαναστάτησε. Διαφωνούσε με όλα. Εγώ του είπα πως είναι δικαίωμά του να διαφωνεί, όμως να ξέρει πως αυτά που υποστηρίζει δεν είναι… «δεξιά». Φέρνουν περισσότερο προς τον κομμουνισμό!

Έχω χρόνια να τον δω. Μαθαίνω ότι έχει ακόμα το ταξί και παλεύει να τα φέρει βόλτα. Δεν ξέρω αν τώρα, που «το επάγγελμα δεν έχει ψωμί παρά για λίγους που δουλεύουν με τηλέφωνα», όπως μου είπε προχθές ένα άλλος ταξιτζής, εκείνος, ένας καλός και άξιος επαγγελματίας, υποστηρίζει ακόμη τη λογική της… ουράς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ή αν υποστηρίζει τον πρόεδρό τους.

Έναν αγράμματο (αυτό δεν είναι και μεγάλο πρόβλημα) και αγενέστατο (αυτό είναι τεράστιο) άνθρωπο, που εκπροσωπεί το χειρότερο είδος συνδικαλισμού που γνώρισε η χώρα και που –ω του θαύματος- τα βρήκε με την κυβέρνηση Τσίπρα.

Αυτόν που, βλέποντάς τον στην οθόνη να «μιλά», με έκανε να θυμηθώ πολλές από τις τραυματικές εμπειρίες που είχα με ταξιτζήδες και που κόντευα να ξεχάσω, ακούγοντας μάλιστα τα τελευταία χρόνια πως κάτι άλλαξε στο επάγγελμα.

Να όμως που τίποτε δεν αλλάζει έτσι εύκολα!

 «Ταρίφες»!