171013 ΑΠΑΤΗΛΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Απάτη!

Οι απάτες έχουν πολλές μορφές. Μπορεί να ξεκινούν από τις πιο αθώες και να φτάνουν μέχρι τις πλέον δόλιες. Μην ξεχνάτε ότι η απάτη γιορτάζεται και επισήμως την Πρωταπριλιά, με ανάλογες… εκδηλώσεις.

Επίσης να θυμηθούμε ότι, στην αρχαία μυθολογία, είχε και τον θεό της, τον Ερμή, που, σε κάποιες περιπτώσεις, τον τιμούσαν περισσότερο ακόμη κι απ’ τον Δία. Η απάτη, λοιπόν, έχει μεγάλη ιστορία και είναι συνυφασμένη με τον βίο του ανθρώπου.

Είναι κακό πράγμα η απάτη; Όχι, βέβαια! Όχι πάντα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα ίδια τα… θύματά της την επιζητούν και δεν μιλάω φυσικά μόνο για τις παραστάσεις με ταχυδακτυλουργούς, όπου το κοινό πληρώνει για να εξαπατηθεί!

Αν θεωρήσουμε περιπτώσεις που η απάτη, το «ψεύτικο» δηλαδή, λειτουργεί ως παραμυθία, τότε θα πρέπει να εντάξουμε σ’ αυτήν και διάφορες μορφές τέχνης, από τη λογοτεχνία μέχρι τον κινηματογράφο.

Ενδιαφέρον έχει η απάτη στον ερωτικό τομέα και γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια. Αφού σας πω τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησα σήμερα αυτή την κουβέντα. Διάβασα ότι στη Γαλλία ψηφίστηκε ένας νόμος που επιβάλλει την αποκάλυψη ενός είδους… απάτης.

Υποχρεώνει, με την απειλή πολύ αυστηρών προστίμων, οι φωτογραφίες των διαφημίσεων που είναι αποτέλεσμα επεξεργασίας, να σημαίνονται ως τέτοιες. Σας μπέρδεψα; Θα το πω πιο απλά για να το καταλάβετε καλύτερα.

Βλέπεις σε κάποια διαφήμισε μια «κορμάρα» να διατηρεί τη σιλουέτα της τέτοια επειδή χρησιμοποιεί το τάδε προϊόν, ή επειδή τρώει μια συγκεκριμένη τροφή; Αν η φωτογραφία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, πρέπει να το λέει.

Να γράφει δηλαδή από κάτω ότι έχει υποστεί ψηφιακή επεξεργασία, είναι δηλαδή, όπως συχνά λέμε,  αποτέλεσμα… «φώτοσοπ». Ο νόμος έχει λόγο ύπαρξης και υποτίθεται ότι προφυλάσσει κυρίως τους νέους.

Από τι τους προφυλάσσει; Από το να μην… τρώνε παραμύθι. Να μην έχουν την εντύπωση ότι όλα αυτά τα υπέροχα πλάσματα που βλέπουμε στις διαφημίσεις είναι όντα που ζουν και κινούνται ανάμεσά μας.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι;

Κρίμα! Διότι εγώ ανήκω στην κατηγορία εκείνων που… δεν θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Ας υπάρχουν κι ας τα χαίρονται άλλοι, κάποιοι… μερακλήδες, όπως έλεγε κι ένας φίλος. Τελικά όμως «όλα είναι ένα ψέμα»;

Φαίνεται πως ναι! Προκειμένου, λοιπόν, να μην παρασύρονται τα παιδιά και προσπαθούν να μοιάσουν στα «πλάσματα» των διαφημίσεων, κυρίως όμως να μην τα αναζητούν στην πραγματική ζωή και απογοητεύονται, ψηφίστηκε αυτός ο νόμος.

Φαντάζεστε να έρθει και στη χώρα μας; Διότι θα έρθει, δεν μπορεί. Ό,τι εφαρμόζεται στη Ευρώπη, κυρίως όταν έχει να κάνει με δικαιώματα και προστασίες (με την καλή έννοια), αργά η όχι αργά έρχεται και στην Ελλάδα.

Θα σκοτωθούμε για κανένα μήνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα χωριστούμε σε στρατόπεδα και παρατάξεις, θα βρουν την ευκαιρία κόμματα και πολιτευτές να κάνουν το κομμάτι τους, θα πάρει θέσει η ιεραρχία της Εκκλησίας και τελικά θα ψηφιστεί.

Φαντάζεστε; Διότι διαφήμιση δεν είναι μόνο εκείνη που προσπαθεί να πουλήσει ένα προϊόν. Διαφήμιση είναι και η γιγαντοαφίσα που μας ενημερώνει για την παράσταση ή τη συναυλία κάποιου τραγουδιστή.

Που τώρα τελευταία τους βλέπουμε και δεν τους γνωρίζουμε, αν δεν μας ενημερώσει το όνομα από κάτω. Θα πρέπει λοιπόν να μας λέει ότι αυτό το (αγνώριστο) πρόσωπο που βλέπετε δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά είναι αποτέλεσμα ψηφιακής επεξεργασίας.

Θα γίνει χαμός! Έρχομαι όμως να ρωτήσω: Γιατί μόνο στις διαφημίσεις; Γιατί όχι σε κάθε φωτογραφία που δημοσιεύεται ή αναρτάται κάπου που τη βλέπει πολύς κόσμος; Είναι απλό: Να υπάρχει κάποιο σημαδάκι που να μας ενημερώνει ότι δεν βλέπουμε αυτό που είδε και ο φωτογράφος μέσα από τον φακό του.

Δύσκολο, ε; Διότι μετά ξεκινάει μια ολόκληρη ιστορία που θα μας κάνει να χάσουμε αυτό που είπαμε στην αρχή∙ τη μαγεία της… απάτης, δηλαδή της τέχνης. Αφήστε που θα σπάσει μια παράδοση αιώνων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διότι εκεί βασίζεται ο έρωτας!

Και αν σήμερα επεμβαίνουμε σε μια φωτογραφία μας που θα αναρτήσουμε στο «προφίλ» μας, μην ξεχνάμε ότι κάποτε υπήρχε περίπτωση να δεις άλλη κοπέλα στο προξενιό και άλλη να σου φέρουν στη εκκλησία για τον γάμο.

Έπειτα, από τα χρόνια ακόμη της «Παριζιάνας», της γνωστής τοιχογραφίας στην Κνωσό, ξέρουμε ότι υπήρχαν ένα σωρό παρεμβάσεις που αλλοίωναν την αρχική εικόνα και μας παρουσίαζαν το αποτέλεσμα κάποιας… επεξεργασίας.

Τι θα πρέπει, δηλαδή; Να υπάρχει και σήμανση που να λέει… αυτό που βλέπετε είναι αποτέλεσμα «αισθητικής παρέμβασης», προκειμένου να προφυλάξουμε τον θεατή από την επιχειρούμενη εξαπάτησή του;

Στο κάτω κάτω, αν ο άλλος είναι τόσο χαϊβάνι και δεν μπορεί να διακρίνει πότε ένα μαλλί είναι βαμμένο, πότε ένα πρόσωπο στοκαρισμένο και πότε ένα στήθος σιλικονούχο, ε, ας τον αφήσουμε να ζει τον μύθο του.

Βλέπετε όμως, φίλοι μου, πού οδηγούμαστε όταν πάμε να τραβήξουμε αυτά τα ζητήματα με τα δικαιώματα και τα πολιτική ορθότητα στα άκρα; Διότι και σήμερα όλοι κανονικά θα έπρεπε να καταλαβαίνουμε πότε ένα εικονιζόμενο πρόσωπο ανταποκρίνεται σε έναν «πραγματικό άνθρωπο» και πότε όχι.

Οι Γάλλοι όμως αποφάσισαν πως αυτό πρέπει να γίνεται υπό την αιγίδα του κράτους με την πρόβλεψη κάποιου σχετικού νόμου.

Τι να κάνουμε; Γάλλοι είναι αυτοί!

 Οπτασία!

171012 ΕΥΜΟΡΦΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μπράβο και πάλι μπράβο!

Δεν ξέρετε πόσες φορές, φίλοι μου, θέλω να σας μιλήσω για ενδιαφέροντα πράγματα που διάβασα από άλλους, άξιους σχολιαστές, όμως διστάζω, μην τυχόν και κατηγορηθώ ότι… τεμπελιάζω.

Ότι δεν ψάχνω, δηλαδή, κάτι πρωτότυπο, δικό μου να σας πω, παρά παίρνω έτοιμα κείμενα άλλων και σας τα μεταφέρω, χωρίς να κουραστώ καθόλου. Ότι, δηλαδή, αντιγράφω, όπως πολλοί φοιτητές, και επομένως δεν αξίζω να… περάσω το μάθημα.

Κι όμως, το σκεπτικό αυτό είναι λάθος. Πρώτον, διότι, ουσιαστικά, στον κόσμο των σχολίων, δεν υπάρχει πρωτότυπη σκέψη. Ο καθένας σχολιάζει κάποιον άλλο. Πόσω μάλλον που εμείς δεν είμαστε καν σχολιαστές, μια καθημερινή κουβέντα κάνουμε, να περνά η ώρα.

Έπειτα, διότι και η αντιγραφή είναι μια τέχνη˙ η κλοπή, λένε, ακόμη μεγαλύτερη. Το τι θα πάρεις, από πού, και πώς θα το παρουσιάσεις δεν είναι καθόλου απλό πράγμα. Χρειάζεται κοφτερό αισθητήριο και κριτήρια υψηλών προδιαγραφών.

Σήμερα, λοιπόν, δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό και… ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Θα σας μιλήσω, μεταφέροντας και εκτενή αποσπάσματα, για το κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη στα ΝΕΑ, με τίτλο «Η ομορφιά σώζει».

Πριν ξεκινήσω, θα σας θέσω ένα ερώτημα που το έχω συζητήσει πολλές φορές με φίλους, πάντοτε όμως σε μικρές συντροφιές και ποτέ δημόσια˙ διά τον φόβο των αυτόκλητων φυλάκων τού πολιτικώς ορθού:

Αν μπείτε σε ένα λεωφορείο και έχει δυο άδειες θέσεις, η μια δίπλα σε έναν νέο και ευπαρουσίαστο άνθρωπο (προσέξτε πώς το θέτω!) και η άλλη δίπλα σε έναν ατημέλητο και… όχι και τόσο ευπαρουσίαστο, πού θα πάτε να καθίσετε;

Σκεφθείτε τι θα απαντήσετε, διότι το «πείραμα» έχει πραγματοποιηθεί κατ’ επανάληψη, όχι μόνο με το συγκεκριμένο ζευγάρι επιλογών που σας έδωσα εγώ, αλλά και με άλλα που διέφεραν σε κάθε είδους χαρακτηριστικά.

Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο. Ο άνθρωπος έλκεται από το όμορφο -ό,τι θεωρεί ο καθένας όμορφο- και αποφεύγει το άσχημο -ό,τι θεωρεί ο καθένας άσχημο- επίσης το ξένο και το διαφορετικό. Γιατί; Γιατί έτσι!

Ήρθε όμως η ώρα να σας διαβάσω ένα απόσπασμα από το κείμενο για το οποίο σας μίλησα στην αρχή.

Το άλλο πουλάκι:

Άσε, θα το διαβάσω εγώ.

Που έχω και καλύτερη φωνή. Διότι, εκτός από το όμορφο, υπάρχουν ένα σωρό άλλα χαρίσματα που μας έλκουν σε άλλους ανθρώπους και μας κάνουν να τους προτιμούμε ή να τους επιλέγουμε. Κι αυτό δεν είναι έγκλημα.

Γράφει, λοιπόν ο Χρήστος Χωμενίδης και, για να μη σας μπερδέψω, λέω ότι τα εισαγωγικά είναι όλα δικά του, σε έναν φανταστικό διάλογο που έχει στήσει ο ίδιος:

«Θα επέλεγες από μια λίστα διαθέσιμων οδηγών ταξί τον πιο καλοφτιαγμένο;». «Θα τον επέλεγα. Γιατί; Δεν ξέρω... Ενστικτωδώς ο άνθρωπος θέλγεται από ένα ευχάριστο παρουσιαστικό. Και ας μην έχει την παραμικρή πρόθεση να φλερτάρει, πόσω δε μάλλον να ψωνιστεί».

«Εάν ήσουν εργοδότης, θα προσελάμβανες ανάμεσα σε δυο επίδοξες υπαλλήλους, με τα ίδια κατά τα λοιπά προσόντα, την πιο ελκυστική;». «Ναι, έστω και ασυναίσθητα. Εκτός άμα φοβόμουν μην ενδώσω σε πειρασμούς κι έχω κακά ξεμπερδέματα...».

«Πιστεύεις πως στις παρελάσεις πρέπει να προηγούνται οι πιο ευσταλείς, οι πιο λεβέντες, οι κοπέλες-λαμπάδες;». «Παρέλαση εξ ορισμού σημαίνει θέαμα, θέαμα που εμπνέει, εθνικώς διεγερτικό.

Οι γλύπτες όταν φιλοτεχνούσαν αγάλματα θεών δεν χρησιμοποιούσαν για μοντέλα τους ανθρώπους μέτριας εμφάνισης. Καλούσαν στα εργαστήρια - και τα μοσχοπλήρωναν - κορίτσια και αγόρια εξαιρετικής καλλονής».

Τώρα που το ξαναβλέπω καταλαβαίνω ότι το αδικώ το κείμενο. Θα έπρεπε να το μελετήσει -επίτηδες διαλέγω το ρήμα- κανείς όλο, ωστόσο φαντάζομαι πως δεν σας είναι δύσκολο να το αναζητήσετε και να το βρείτε.

Αφορμή για τη συγγραφή του έδωσε ένα επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε από την πλευρά εκείνη που τάχθηκε κατά της ύπαρξης του taxibeat, για το οποίο μιλήσαμε κι εμείς την περασμένη εβδομάδα.

Έτσι ξεκινά ο προβληματισμός του συγγραφέα. Τα εισαγωγικά και πάλι δικά του:

«Δεν μπορεί να απεικονίζεται η φωτογραφία του οδηγού... αν είναι όμορφος ή άσχημος, για να αξιολογηθεί ή να επιλεγεί από τον πελάτη...».

Το εξωφρενικό δεν είναι ότι το παραπάνω επιχείρημα εκστομίσθηκε για να αιτιολογηθεί η επίθεση εναντίον του taxibeat. Το εξωφρενικό είναι ότι -υπό το πρόσχημα της πολιτικής ορθότητας- η ομορφιά η ίδια πλέον κατακεραυνώνεται, δαιμονοποιείται, θεωρείται αθέμιτος ανταγωνισμός.

Και όχι από έναν καιροσκόπο υπουργό. Ή από έναν εν πολλαίς αμαρτίαις γηράσαντα ταριφοπατέρα. Αλλά από πολλούς και διάφορους συμπολίτες μας, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ειλικρινώς και ανιδιοτελώς σαν «προοδευτικοί».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς αντιδρούμε στο όμορφο;

Κυρίως όμως, πώς ομολογούμε (ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό) ότι συμπεριφερόμαστε απέναντί του; Προσέξτε! Ασφαλώς και υπάρχει ένας χυδαίος τρόπος, που τον συναντάμε πολύ συχνά γύρω μας. Δεν μιλάμε γι’ αυτόν.

Υπάρχει λόγος όμως, προκειμένου να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τέτοιου είδους συμπεριφορές, να ντρεπόμαστε επειδή μας αρέσει το όμορφο, επειδή μας έλκει, ή επειδή θα το προτιμούσαμε ως παρουσία γύρω και δίπλα μας;  

Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό που θα θέλαμε στη συντροφιά μας έναν καλλίφωνο όταν τραγουδάμε, έναν «Φρεντ Ασταίρ» όταν θα χορέψουμε, έναν πνευματώδη όταν αστειευόμαστε, ή έναν τεχνίτη της μαγειρικής όταν μας καλούν σε τραπέζι.

Οι άνθρωποι μπορεί να (θέλουμε να) είμαστε ίσοι, δεν είμαστε όμως ίδιοι. Και το «τάλαντο» που έχει πάρει ο καθένας από τον Θεό ή από την φύση τον… συστήνει στους υπόλοιπους από διαφορετική θέση.

Τι να κάνουμε; Αυτά είναι που κάνουν τον κόσμο… κόσμημα. Να τα πετάξουμε στα σκουπίδια για το χατίρι των πολιτικώς ορθών αστυφυλάκων; Κρίμα δεν είναι;

«Ομορφάντρα μου»!

171011 ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είδαν κι απόειδαν…

Παίρνουν τα ματάκια τους και φεύγουν. Ματάκια νεανικά, αθώα ακόμη, γεμάτα όρεξη για ζωή και όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον -όχι με την μορφή που το ονειρευόμασταν εμείς, η μεγαλύτερη γενιά.

Διότι, κάποτε, το μέλλον αφορούσε μεν τον καθένα ατομικά, περιελάμβανε όμως και τους υπόλοιπους, «την κοινωνία», που φανταζόμασταν ότι θα αλλάξει και θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τα εφηβικά μας όνειρα. Είδαμε τι έγινε, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το μέλλον εκείνο ήρθε και… πέρασε. Ήταν πολύ καλύτερο, για τον καθένα ατομικά, απ’ ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε. Κανείς έφηβος της γενιάς μας, γεννημένος στη φτώχια του ’50 και του ’60, δεν είχε ονειρευτεί ένα επίπεδο ζωής σαν αυτό που απολαύσαμε στα καλά χρόνια, πριν από την κρίση.

Και του οποίου τα… απόνερα είναι αυτά που συντηρούν ακόμη πολλές οικογένειες και εξασφαλίζουν μια στοιχειωδώς ικανοποιητική ζωή για τα παιδιά τους, μέχρι να μπορέσουν να αποκατασταθούν τα ίδια.

Δηλαδή το δικό τους το μέλλον, το οποίο εμείς το πήραμε (και το φάγαμε –«μαζί») σαν προκαταβολή, θα μπορεί να στηρίζεται -για πόσο ακόμη;- σε ό,τι δεν φαγώθηκε, ή σε ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει κάποιο επιπλέον εισόδημα για «τα παιδιά».

Διότι, πώς αλλιώς θα μπορούσαν τα νεανικά μάτια για τα οποία ξεκίνησα να σας μιλώ να αντικρύσουν τις πόλεις της βόρειας Ευρώπης, ανά τις οποίες, τους τελευταίους μήνες, αναζητούν εργασία ανάλογη των προσόντων που διαθέτουν;

Οι γονείς, που από τη μια πονούν για τον ξενιτεμό των παιδιών τους, από την άλλη ανοίγουν το κομπόδεμα -όσοι μπορούν, έτσι;- για να τους εξασφαλίσουν εισιτήρια και διαμονή μηνών, μέχρι να μπορέσουν αυτά να «αποκατασταθούν».

Και θα μπορέσουν, είναι σίγουρο. Διότι ένα μεγάλο μέρος από εκείνα που φαγώθηκαν επενδύθηκε (ευτυχώς) σε σπουδές των παιδιών και τα εφοδίασε με ένα σωρό προσόντα, με ξένες γλώσσες, με πτυχία και μεταπτυχιακά, τα οποία έξω «μετράνε».

Κι έτσι, τα νεανικά όνειρα περιλαμβάνουν πλέον, σχεδόν αποκλειστικά,  μια καριέρα στο εξωτερικό, μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και τόπους, μακριά από μια χώρα που δεν μπόρεσε να κρατήσει και να αξιοποιήσει το πιο εκλεκτό κομμάτι της νεολαίας της.

Εν τω μεταξύ, εδώ, κάποιοι μετρούν την ανεργία, η οποία -λέει- μειώθηκε θεαματικά τη χρονιά που διανύουμε και έτσι μπορούμε να αισιοδοξούμε. Αυτό το λέει η μία ανάγνωση. Διότι υπάρχει και δεύτερη.

Το άλλο πουλάκι:

Ας ξεκινήσουμε από τα στοιχεία.

«Στο πρώτο 9μηνο του έτους (Ιανουάριος – Σεπτέμβριος) δημιουργήθηκαν 265.871 νέες θέσεις εργασίας αποτελώντας την υψηλότερη επίδοση πρώτου εννιαμήνου έτους από το 2001 μέχρι σήμερα. 

Από τη σύγκριση των στοιχείων των δύο μηνών, Σεπτέμβριος 2017 και Σεπτέμβριος 2016, προκύπτει αυξημένη επίδοση κατά 9.340  περισσότερων θέσεων εργασίας για τον Σεπτέμβριο 2017 (θετικό ισοζύγιο 17.128  θέσεων εργασίας) έναντι θετικού ισοζυγίου (7.788) τον Σεπτέμβριο του 2016.

Αθροιστικά για την περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 2017, οι αναγγελίες προσλήψεων ανήλθαν στις 1.849.872 θέσεις εργασίας και οι αποχωρήσεις έφτασαν τις 1.584.001, εκ των οποίων οι 814.256 ήταν αποτέλεσμα καταγγελιών συμβάσεων αορίστου χρόνου ή λήξεων συμβάσεων ορισμένου χρόνου και οι 769.745 οικειοθελείς αποχωρήσεις».

Αυτά τα στοιχεία μάς τα δίνει η ΕΡΓΑΝΗ, το σύστημα που καταγράφει τι γίνεται με την (επίσημη, έτσι;) αγορά εργασίας στη χώρα μας. Τα στοιχεία όμως, όπως ξέρετε πολύ καλά, έχουν πολλές αναγνώσεις. Άσε που πρέπει να βλέπεις και… πίσω από αυτά.

Διαβάζοντάς τα, λοιπόν, η ΑΥΓΗ, πανηγυρίζει στο πρωτοσέλιδό της, το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου: «Με πτώση της ανεργίας περί το 20% ή έναν στους πέντε ανέργους ισοδυναμεί το θετικό ισοζύγιο (προσλήψεις μείον απολύσεις) απασχόλησης που κατέγραψε η Εργάνη για το πρώτο εννεάμηνο του τρέχοντος έτους.

Το γεγονός ότι η θετική τάση εμφανίζεται ισχυρή και τον Σεπτέμβριο επιτρέπει την αισιοδοξία για σημαντικό περιορισμό της ανεργίας και επαναφορά της σε ευρωπαϊκά επίπεδα τα επόμενα ένα - δύο χρόνια».

Βέβαια, κρατάει και μια πισινή, διότι εργασία από εργασία έχει διαφορά: «Μελανό σημείο της γενικής τάσης η διατήρηση και πιθανώς η ενίσχυση των ελαστικών μορφών εργασίας σε νέες θέσεις εργασίας, αλλά και η αντικατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πάμε όμως και στην άλλη ανάγνωση.

Η οποία γίνεται από τον κ. Βρούτση, τομεάρχη εργασίας της ΝΔ: «Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, το Σεπτέμβριο του 2017, εκτινάχθηκαν στο 60,33%, με την πλήρη απασχόληση να συρρικνώνεται μόλις στο 39,67%.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά αρνητική επίδοση, που επηρεάζει τόσο το σύνολο της αγοράς εργασίας, όσο και τη διαμόρφωσή της. Την ίδια στιγμή, το εννιάμηνο του 2017 παρουσιάζει τη χειρότερη επίδοση όλων των ετών, καθώς οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης “σκαρφάλωσαν” στο 53,50%, όταν στο αντίστοιχο εννιάμηνο του 2013 οι ευέλικτες μορφές ήταν μόνο 43,48%. 

Το ισοζύγιο του Σεπτεμβρίου εμφανίζεται θετικό, αλλά αυτό οφείλεται κατεξοχήν στη δυναμική επέκταση της τουριστικής περιόδου -και το μήνα Σεπτέμβριο- ενώ παρατηρείται εναλλαγή θέσεων πλήρους απασχόλησης με θέσεις μερικής απασχόλησης.

Αποδεικνύεται, έτσι, ότι η αποκλιμάκωση της ανεργίας αφενός καθυστερεί και αφετέρου συντελείται με λάθος τρόπο. Δηλαδή, μέσα από την μείωση των μισθών και την αντικατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης, με θέσεις μερικής απασχόλησης».

Είπαμε όμως πως θα διαβάσουμε και πίσω από τις γραμμές. Με μια ερώτηση. Τα ματάκια για τα οποία σας μιλήσαμε στην αρχή, πού ακριβώς καταγράφονται; Διότι εγώ προσωπικά γνωρίζω πάρα πολλά «παιδιά» που αυτό το διάστημα αναζήτησαν την τύχη τους έξω.

Είναι άνεργα για τη χώρα μας; Δεν νομίζω, γιατί, απ’ όσο ξέρω, δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναζητήσουν εργασία εδώ.

Αυτά ποιο «ισοζύγιο» θα τα συμπεριλάβει;

 «Τώρα φεύγω»!

171010 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Δεν ολοκληρώσαμε!

Λέγαμε χθες πως από το μικρό μπορεί κανείς να υποθέσει και να κρίνει και το μεγαλύτερο. Και πως όποιος θέλει να πείσει τους άλλους για τις προθέσεις και τις ικανότητές του δεν έχει παρά να τις δείξει. Διά του παραδείγματος…

Είμαι εκπαιδευτικός και έχω μια άποψη για το πώς πρέπει να λειτουργεί η εκπαίδευση στη χώρα μου; Δεν χρειάζεται να γίνω υπουργός Παιδείας, ή να καταλάβω ανώτερη διοικητική θέση, για να υλοποιήσω το σχέδιό μου.

Μπορώ να δώσω δείγματα γραφής ακόμη και μέσα από μία αίθουσα διδασκαλίας. Μπορώ, με τη συνέπεια και την υπευθυνότητά μου -ναι, ακόμη και μέσα στις δύσκολες συνθήκες που συχνά διαμορφώνονται άνωθεν- να γίνω το… παράδειγμα για όσα πιστεύω.

Είμαι συνδικαλιστής της ΠΟΣΠΕΡΤ, μια και μιλούσαμε χθες για «Καλφαγιάννηδες»; Θα δείξω πρώτος εγώ πως αυτά που διεκδικώ με τους αγώνες μου για λογαριασμό του τηλεθεατή -να τον σέβονται, ας πούμε οι διοικήσεις της ΕΡΤ- τα εννοώ.

Και προσπαθώ να τα υλοποιήσω. Υπάρχει κανείς που έχει την εντύπωση, την παραμικρή έστω, ότι οι συνδικαλιστές της ΠΟΣΠΕΡΤ λειτουργούν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Και μόνο το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις (και οι πρόεδροι της ΕΡΤ) πέφτουνε, μα οι «Καλφαγιάννηδες» μένουν…

Αφήστε που μάθαμε προχθές ότι έχουν να κάνουν εκλογές πάνω από πέντε χρόνια και «διοικούνται» με δικαστικές αποφάσεις. Έτσι εννοούν, ας πούμε την εξυγίανση; Αυτό είναι το παράδειγμα σωστής λειτουργίας που έχουν να μας δώσουν;

Βλέπετε, φίλοι μου, το ίδιο σκεπτικό μπορούμε να το προεκτείνουμε σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας ζωής. Είσαι, ας πούμε, ένας από τους αυτοαποκαλούμενους «αναρχικούς» ή «αντιεξουσιαστές» φοιτητές και οραματίζεσαι -λέμε τώρα- ένα άλλο πανεπιστήμιο;

Πώς το φαντάζεσαι; Μες στη βρωμιά και τη δυσωδία; Με μουτζουρωμένους τοίχους και κατεστραμμένα εργαστήρια; Με την αντιγραφή να αποτελεί τον κύριο τρόπο παραγωγής εργασιών; Με τις λέσχες καπνιστήρια και χώρους σίτισης κάθε «πικραμένου»;

Με ξυλοδαρμούς και βία μεταξύ ομάδων που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις; Μήπως θα ήθελες, στο «δικό σου» πανεπιστήμιο να απαγορεύεται η διακίνηση ιδεών με τις οποίες κάποιες δυναμικές μειοψηφίες διαφωνούν. Απεναντίας, να επιτρέπεται η διακίνηση ναρκωτικών, προκειμένου να μην διασαλευτεί το ιερόν του «ασύλου»;

Πώς θα σου φαινόταν αν ο κάθε καθηγητής του πανεπιστημίου σου, με τον οποίον πιθανώς κάποιοι διαφωνούσαν, κινδύνευε να «προγραφεί», να δει το πρόσωπό του σε αφίσες στους δρόμους της πόλης να υποδεικνύεται ως στόχος επιθέσεων;

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι εύκολο!

Μπορείς με μεγάλη ευκολία να καταφέρεσαι εναντίον κάθε πράγματος με τη λειτουργία του οποίου διαφωνείς, είναι πολύ δύσκολο όμως να πεις τι ακριβώς θα ήθελες εσύ, πόσω μάλλον να το κάνεις πράξη, διά του παραδείγματος, ο ίδιος.

Θυμάμαι έναν φίλο, διευθυντή Σχολείου, που μου έλεγε ότι, κάθε φορά που κάποιοι γονείς πήγαιναν εξοργισμένοι προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για κάτι, τους αποστόμωνε με μια ερώτηση: «Τι ακριβώς θέλετε; Ποιο είναι το αίτημά σας;»

Κανείς τους ποτέ δεν μπόρεσε να πει κάτι. Το μόνο που ήθελαν ήταν να φωνάξουν, να βάλουν τον δάσκαλο ή τον διευθυντή «στη θέση τους», να απειλήσουν ίσως με «παραπέρα ενέργειες», όμως κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς ζητούσε από το Σχολείο.

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Θα έχετε ακούσει βέβαια τη φράση «ο Θεός να σε φυλάει από αριστερό αφεντικό». Όχι ότι έχουν κάτι ιδιαίτερο τα αφεντικά της συγκεκριμένης ιδεολογίας, απλώς είναι… αφεντικά. Βλέπουν δηλαδή τη λειτουργία μιας επιχείρησης από διαφορετική σκοπιά από ό,τι οι εργαζόμενοι.

Θυμάμαι επίσης που σχολιάζαμε παλαιότερα τον τηλεοπτικό σταθμό «της Αριστεράς» και ρωτούσα έναν φίλο του χώρου: Δεν θα έπρεπε να μας δίνει μια πρόγευση για το πώς φαντάζεται τον πολιτισμό και την κοινωνία, αντί να διαφημίζει… στηθόδεσμους;

Δεν αρκεί, λοιπόν, «να ξέρεις πολλά τραγούδια έξω από τον χορό». Θα πρέπει, όταν θα σηκωθείς να χορέψεις, έστω και για λίγο, να δείξεις πως αυτά που έλεγες σχολιάζοντας τους άλλους μπορείς να τα κάνεις ο ίδιος καλύτερα.

Με το ίδιο σκεπτικό όμως κινείται μια ολόκληρη κοινωνία. Που πιστεύει ότι ευθύνη έχουν μόνο όσοι βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, ενώ ο ρόλος των υπολοίπων είναι να κρίνουν ανεύθυνα, ακόμα κι όταν βρίσκονται… σε θέση ευθύνης!

Διότι, πέρα από το γεγονός ότι η κριτική είναι, γενικώς, μια υπεύθυνη δουλειά, υπάρχουν και θεσμοθετημένες θέσεις… κριτικής, όπως, ας πούμε, αυτή της αντιπολίτευσης. Η οποία φέρει τεράστια ευθύνη για το πού πάει ο τόπος, ακόμη κι αν δεν έχει κυβερνήσει ποτέ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διαφορετικά, τι λόγο ύπαρξης έχει;

Το θυμήθηκα διαβάζοντας ένα σχετικό άρθρο τού… καλύτερα να μην σας πω, γιατί κυκλοφορεί και πολλή προκατάληψη. Ας αρκεστούμε στις ιδέες και ας μην μας απασχολούν οι χαρακτήρες των φορέων τους.

Θυμάμαι, λοιπόν, που συζητούσα με σημαίνον στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, όταν αυτός είχε πάρει (αντιμνημονιακή) φόρα και πήγαινε για την εξουσία. Προσπαθούσα να του επισημάνω τις ευθύνες της αντιπολίτευσης –«εμείς ποτέ δεν κυβερνήσαμε»- καθώς και τα (παρα)δείγματα γραφής που είχαμε μέχρι τότε.

Υπάρχει έστω και ένα, το πιο εξωφρενικό, αίτημα που να μην το υποστηρίξατε όλα αυτά τα χρόνια; Είναι δυνατόν ό,τι ζητούσε ο οποιοσδήποτε να ήταν όλα δίκαια και λογικά;

Ή, ακόμη, ποια είναι η εικόνα πολλών σχολών, ακόμη και πανεπιστημίων, που ουσιαστικά διοικούνται από ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων ριζοσπαστικών δυνάμεων; Δεν θα έπρεπε να κάνουν τη διαφορά; Είμαστε ευχαριστημένοι από τα δείγματα γραφής που έχουμε;

Τι μου απάντησε; «Τώρα προέχει να φύγουν τα μνημόνια και τα άλλα θα τα βρούμε στην πορεία»!

 «Κάνε κάτι, λοιπόν…»

171009 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Διά του παραδείγματος…

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα: αν θέλεις να σε παίρνουν στα σοβαρά, πάψε να υπόσχεσαι και να κάνεις διακηρύξεις˙ δείξε αυτό που θέλεις και μπορεί να σε πιστέψουν και να σε εμπιστευθούν,

Θα μου πείτε, πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Πώς μπορεί, ας πούμε, κάποιος που δεν έγινε ποτέ πρωθυπουργός να «δείξει» με ποιον τρόπο θα κυβερνήσει, αντί να δίνει προεκλογικές υποσχέσεις;

Κι όμως, γίνεται. Διότι δεν είναι ανάγκη να έχεις πρακτική εμπειρία σ’ αυτό στο οποίο θα κληθείς να δοκιμαστείς. Μπορείς να δείξεις τις ικανότητές σου και σε άλλα θέματα, σε κάποια από τα οποία έχεις δοκιμαστεί ήδη.

Κυρίως να δείξεις τον τρόπο με τον οποίο θα χειριστείς τις καταστάσεις και θα κατευθύνεις τα πρόσωπα (και όχι, ας πούμε το ανάποδο). Μπορείς δηλαδή να αναδειχθείς… εις μικρόν γενναίος, μέχρι να σου δοθεί η ευκαιρία να πάρεις μια πραγματικά μεγάλη και υπεύθυνη θέση.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά και πάλι, με αφορμή δύο θέματα της επικαιρότητας. Τον τρόπο με τον οποίο η κυρία Φώφη Γεννηματά μεθοδεύει (προσπαθεί να μεθοδεύσει) τις διαδικασίες εκλογής τού επικεφαλής του νέου φορέα, αλλά και την παραίτηση Τσακνή από την ΕΡΤ.

Να με συγχωρείτε, αλλά θεωρώ περισσότερο άξιο σχολιασμού το δεύτερο. Για την κυρία Γεννηματά θα πω απλώς ότι δεν πείθει, τουλάχιστον εμένα, πως ενδιαφέρεται για τη δημιουργία κάτι διαφορετικού από αυτό μέσα στο οποίο έχει μάθει να λειτουργεί.

Και το οποίο οι πολίτες αποδοκίμασαν όχι μόνον μία φορά. Και τώρα φαίνεται ότι έχει ως στόχο τις «μόνιμες» και αμετακίνητες ψήφους των μεγάλων σε ηλικία ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ, οι οποίες μπορούν να της εξασφαλίσουν την εκλογή.

Και μετά; Πώς θα πείσει τον υπόλοιπο κόσμο που περιμένει από έναν φορέα του χώρου αυτού να συσπειρώσει τις σκόρπιες δυνάμεις και να γεμίσει το πολιτικό κενό που υπάρχει ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ;

Κυρίως όμως πώς θα πείσει εκείνους που έχουν μνήμες από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το «παλιό καλό ΠαΣοΚ» ότι κάτι πάει να αλλάξει; Ή μήπως η κυρία Γεννηματά αρκείται στην ύπαρξη ενός μικρού, παλαιάς κοπής κόμματος, αρκεί να το διοικεί η ίδια;

Το άλλο πουλάκι:

Ας μιλήσουμε για το δεύτερο θέμα.

Ποιος (θα πρέπει να) είναι ο πρωταρχικός στόχος κάθε ανθρώπου, όταν αυτός αναλαμβάνει επικεφαλής ενός φορέα, ενός οργανισμού ή απλώς ενός «μαγαζιού» που πρέπει να λειτουργήσει με ευθύνη του;

Το πολύ απλό. Να τον αφήσει σε λίγο καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι τον ανάλαβε. Αν το καταφέρει αυτό μπορεί να θεωρείται ήδη επιτυχημένος. Τώρα, αν καταφέρει να καινοτομήσει και να επιφέρει ουσιαστικές μεταβολές, τότε του αξίζουν συγχαρητήρια.

Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, που πρέπει να αναρωτηθεί ο κάθε πολίτης, οποίος συντηρεί την ΕΡΤ με την υποχρεωτική διμηνιαία «συνεισφορά» του είναι το εξής: Είναι η ΕΡΤ σήμερα καλύτερη από την ημέρα που την ανέλαβε ο κύριος Τσακνής;

Εντάξει, το ξέρω ότι την ανέλαβε… εκ του μηδενός. Έχουμε όμως όλοι μνήμες από την λειτουργία και τα προγράμματα της ΕΡΤ, πριν πέσει το τρισκατάρατο «μαύρο». (Εσείς τι κάνατε όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ;)

Υπήρχε, ακολούθως, η ΝΕΡΙΤ που λειτουργούσε πριν από το… «άνοιγμα της ΕΡΤ με όλους τους σταθμούς και όλα τα προγράμματά της». Υπάρχει καμιά αισθητή διαφορά, τέτοια που να μπορέσουμε να πούμε ότι έβαλε κι αυτός ένα λιθαράκι και άφησε το δικό του στίγμα;

Φοβάμαι πως όχι. Αυτό φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού από όποιον ρίξει μια ματιά στα προγράμματα της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Όχι ότι είναι άσχημα. Απλώς είναι τα ίδια εδώ και δεκαετίες˙ επαναλήψεις των επαναλήψεων.

Με εξαίρεση, επιτρέψτε μου να πω, τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές. Που είναι οι χειρότερες που έχουμε δει. Ας μιλάμε όμως για τον εαυτό μας˙ οι χειρότερες που έχω δει εγώ (από τα κρατικά κανάλια).

Τίποτε, λοιπόν, δεν μπόρεσε να αλλάξει ο κύριος Τσακνής; Ας μην μηδενίζουμε. Θυμάμαι τώρα, πρόχειρα, ότι οι καλοκαιρινές συναυλίες στο προαύλιο του ραδιομεγάρου, σε συνεργασία με τον δήμο Αγίας Παρασκευής, είναι κάτι ωραίο. Τουλάχιστον για τους Αθηναίους.

Όμως, με βάση και τη δική του ομολογία, δεν μπόρεσε να πειράξει στο ελάχιστο την μεγαλύτερη «πληγή» που χρόνια τώρα κατατρώει την ΕΡΤ, τον συνδικαλισμό που, με επικεφαλής τον Π. Καλφαγιάννη, ουσιαστικά την διοικεί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό γιατί να το αλλάξει;

Με συγχωρείτε, αλλά έχω την εντύπωση ότι «το πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού», όπως χαρακτηριστικά έγραψε στην επιστολή παραίτησής του, ουδόλως απασχόλησε τον κύριο Τσακνή, το διάστημα που αυτός κρατούσε το τιμόνι της ΕΡΤ.

Τουλάχιστον δεν ακούσαμε κάτι τέτοιο, ούτε είδαμε κάποια κίνηση αντιπαράθεσης μαζί του. Τι τον ενόχλησε; Το γεγονός ότι κάποια στιγμή αυτό το πιο άρρωστο κ.λπ. τμήμα «άφησε αιχμές για το ήθος και την τιμιότητά» του. Και κανείς από την κυβέρνηση δεν βγήκε να τον υπερασπιστεί.

Φεύγει, λοιπόν, άλλος ένας πρόεδρος της ΕΡΤ, αφήνοντας τον κύριο Καλφαγιάννη να… αλωνίζει και να δικαιώνει όσους υποστήριζαν πως «το μαγαζί» αυτό δεν μπορεί να εξυγιανθεί εν λειτουργία˙ μόνο αν κλείσει και στη θέση του στηθεί ένα άλλο, με καλύτερους όρους.

Φαίνεται όμως ότι ο κύριος Τσακνής δεν κατάλαβε και πολλά πράγματα από τη θητεία του στην ΕΡΤ, αφού κλείνοντας την επιστολή του, εύχεται στους εργαζόμενους «να πάρουν την τύχη της εταιρίας στα χέρια τους».

Λες και οι Καλφαγιάννηδες τελειώνουν καμιά φορά!

 «Στο ίδιο έργο θεατές…»