171107 ΚΟΥΔΟΥΝΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τον συναντήσαμε στο «Παζάρι».

Όχι στην «λαϊκή αγορά», αλλά στο δρόμο όπου γίνεται κάθε Πέμπτη το παζάρι. Το έχω ξαναπεί, οι παλιοί Δραμινοί δεν συνεννοούνται με τα ονόματα των οδών, αλλά με τα παραδοσιακά τοπωνύμια:

«Οι νεοφερμένοι χρησιμοποιούν τον ασφαλή κανόνα των οδών. Μαθαίνουν τα ονόματα των δρόμων σχετικά γρήγορα και, όταν θέλουν να μιλήσουν για ένα σημείο της πόλης το προσδιορίζουν με βάση αυτά.

Οι παλαιότεροι δεν μιλούν με ονόματα οδών. Γι’ αυτούς υπάρχουν άλλα σημεία αναφοράς, κάποιο δημόσιο κτήριο, κάποιο ιστορικό κατάστημα, μια εκκλησιά, ακόμα και το σπίτι γνωστής οικογένειας.

Αυτοί ξέρουν τον φούρνο του Παπαδόπουλου, την κλινική του Κελέκη, την Κρύα Βρύση, το Τρίγωνο, την παλιά Νομαρχία, το Εβραίικο Σχολείο, τα γραφεία της εφημερίδας Θάρρος, τα Μπακιρτζήδικα, τα παλιά Σφαγεία, την Ασφάλεια…

Ακόμα και το Τσάι, που πολλοί δεν το γνωρίζουν καν με τις μετέπειτα ονομασίες του, το πολύ πολύ να το πούνε το Παζάρι! Η οδός Κέννεντυ δεν τους λέει τίποτα, πολύ περισσότερο η οδός 19^ης Μαΐου, η πιο πρόσφατη ονομασία του δρόμου».

Αυτά λέγαμε σε μια κουβέντα μας πριν από περίπου έναν χρόνο. Τότε συζητούσαμε για τις επιγραφές των οδών. Σήμερα είναι άλλο το θέμα μας. Ο φίλος που συναντήσαμε μόλις είχε αγοράσει ένα… κουδουνάκι.

Όχι κουδούνι ποδηλάτου, ούτε από εκείνα που στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ένα κουδουνάκι μπρούντζινο που προορίζεται για ζώο, μάλλον για κάποιον σκύλο. Όμως αυτός απ’ ό,τι ξέραμε δεν είχε σκύλο…

«Ούτε απέκτησα», μας είπε. «Το κουδουνάκι το πήρα για να το χαρίσω, όχι όμως για να το φορέσει κάποιο ζώο, αλλά για να χτυπάει και να συνέρχονται τα… ζώα». Τα λέει λίγο χοντρά ο φίλος, είναι ώρες ώρες πολύ αυστηρός με τους ανθρώπους.

Για να μην τα πολυλογούμε, μας εξήγησε τον λόγο για τον οποίο αγόρασε το κουδουνάκι και σε ποιους σκόπευε να το χαρίσει. Ήταν κάτι φίλοι του μουσικοί που το προηγούμενο βράδυ είχαν εμφανιστεί σε μπαράκι της πόλης.

Το άλλο πουλάκι:

Μιλάμε για μια μάστιγα!

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς, πρόκειται όμως για φαινόμενο γενικευμένο και δεν έχει να κάνει ούτε με τον χώρο, ούτε με το είδος της μουσικής που παίζεται σ’ αυτόν. Το παρατηρείς παντού…

Σε ταβέρνες, σε μπαρ, σε μουσικές σκηνές, σε συναυλιακούς χώρους… Είτε πρόκειται για λαϊκά τραγούδια, είτε για το λεγόμενο έντεχνο, για ρεμπέτικα ή για ροκ, δεν έχει καμιά σημασία.

Ένα μεγάλο μέρος του κοινού πηγαίνει εκεί όχι για να ακούσει μουσική, αλλά για να κουβεντιάσει. Να πουν τα δικά τους αδιαφορώντας αν με τις φωνές τους ενοχλούν όχι μόνο τους άλλους που θέλουν να ακούσουν, αλλά και κυρίως τους καλλιτέχνες.

Είναι τρομερό! Πηγαίνουν σε μια μουσική παράσταση, πληρώνουν πολύ πιο ακριβά απ’ ό,τι αν πήγαινα σε μια ταβέρνα ή σε ένα μπαράκι, συχνά μάλιστα πιάνουν και πρώτο τραπέζι μπροστά στην ορχήστρα και δεν δίνουν σημασία γι’ αυτήν.

Δεν πα’ να προσπαθούν οι μουσικοί να δώσουν την ψυχή τους, δεν πα’ να επιχειρούν να επικοινωνήσουν με το κοινό, δεν πα’ να τροποποιούν ακόμη και το πρόγραμμά τους για να «πιάσουν» και αυτούς που αδιαφορούν…

Εκείνοι τον χαβά τους. Πού και πού διακόπτουν την κουβέντα για να χειροκροτήσουν το τραγούδι που μόλις ΔΕΝ άκουσαν και μετά συνεχίζουν απτόητοι. Μάλιστα, όσο δυναμώνει η μουσικοί για να τους καλύψει τόσο περισσότερο φωνάζουν και αυτοί.

Μερικές φορές η δυσαρέσκεια των μουσικών είναι τόσο εμφανής που λες δεν μπορεί θα ντραπούν και θα σταματήσουν. Έχω τύχει σε περιπτώσεις που ο τραγουδιστής σταμάτησε ένα τραγούδι στη μέση ενοχλημένος.

Έχω τύχει και μία φορά που ζήτησε από τον καταστηματάρχη να απομακρύνει κάποιον από το κοινό, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι θα πληρώσει εκείνος τα ποτά που ήπιε, αρκεί να τον βγάλουν αμέσως έξω.

Τίποτε· κανένα μέτρο δεν πιάνει. Τα «ζώα», όπως τους χαρακτήρισε ο ευέξαπτος φίλος, δεν συγκινούνται. Και, φυσικά, μην σκεφθείτε να τους κάνετε εσείς παρατήρηση, γιατί θα μπλέξετε χειρότερα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ μπαίνει το κουδουνάκι.

Ο φίλος μάς είπε ότι το είχε πρωτοδεί σε ένα ρεμπετάδικο στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήταν μια λαϊκή ταβέρνα στην οποία κάποια στιγμή οι ιδιοκτήτες έπιαναν τα όργανα και ανέβαιναν σε ένα μικρό πάλκο, χωρίς μικρόφωνα.

Κατά κανόνα, οι πελάτες άκουγαν προσεκτικά το πρόγραμμα και συμμετείχαν τραγουδώντας μαζί τους. Κάποτε όμως εμφανίζονταν και κάποιοι εκτός τόπου και χρόνου και τότε η βαβούρα μεγάλωνε υπερβολικά.

Σε τέτοιες στιγμές ακούγονταν ο οξύς χαρακτηριστικός ήχος από ένα κουδουνάκι που είχαν οι μουσικοί μπροστά τους και το χτυπούσαν διακριτικά για να επαναφέρουν τους σαματατζήδες στην τάξη.

Ο φίλος μας, λοιπόν, σκέφτηκε να αγοράσει ένα τέτοιο κουδουνάκι για να το χαρίσει στους μουσικούς που άκουσε -που… προσπάθησε να ακούσει όπως μας είπε- το προηγούμενο βράδυ.

«Καλή ιδέα· να μας πεις αν θα έχει αποτέλεσμα», του είπαμε και τον χαιρετήσαμε. Μόνο που θα πρέπει να σκεφτούμε κάτι ανάλογο και για την άλλη μεγάλη μάστιγα των βραδινών μας εξόδων.

Κάτι που να κάνει να συγκινούνται και οι θεριακλήδες που καπνίζουν όσα προλάβουν, λες και… τους πληρώνει κανείς με το κομμάτι.

Έχετε καμιά ιδέα;

Φωνητική πανδαισία! 

171106 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εκ Τρικάλων τα κρείτω!

Και εκ Τρικάλων τα χείρω!

Παραφράσαμε λίγο τον γνωστό διάλογο του αυτοκράτορα Θεόφιλου με την Κασσιανή, κατά την περίφημη διαδικασία επιλογής συζύγου, όταν εκείνος, με πληγωμένο τον αντρικό του εγωισμό από την ευφυή απάντησή της, την απέρριψε και προτίμησε την Θεοδώρα.

Από τα Τρίκαλα, λοιπόν, μας έρχονται σπουδαία πράγματα, με τελευταίο την κίνηση του Δήμου να καταστήσει την πόλη μια πόλη όπου θα εφαρμόζεται ο νόμος για το κάπνισμα όπως ακριβώς προβλέπεται.

«Τα Τρίκαλα δεν καπνίζουν», είναι το σύνθημα που προωθεί ο Δήμος Τρικκαίων σε (συνεργασία με τους) επαγγελματίες εστίασης και τους πελάτες τους και φαίνεται ότι θα υπάρξει ανταπόκριση.

Γι’ αυτό όμως θα συζητήσουμε μια άλλη φορά. Διότι έχουμε και το δεύτερο μέρος του διαλόγου -είπαμε, όπως τον αντιστρέψαμε- το οποίο  θα μας απασχολήσει σήμερα. Σας παρουσιάζουμε αυθεντικό το κείμενο: 

«Εμείς, χριστιανοί ορθόδοξοι γονείς και κηδεμόνες παιδιών που είναι μαθητές στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση του Νομού Τρικάλων δηλώνουμε ότι επιστρέφουμε τους φακέλους/βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών γιατί μέσω των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών και την προπαγάνδα που γίνεται υπέρ των άλλων θρησκειών υποτιμούν τη νοημοσύνη της θρησκευτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού και των παιδιών, τα οποία στοχεύουν να τα χρησιμοποιήσουν σαν άβουλα όντα, στο σχέδιο αποδόμησης της Ελληνικής κοινωνίας και της παιδείας ειδικότερα.

Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, ο Αγιορείτης έλεγε: «Πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε …»

Παρατηρώντας προσεκτικά κανείς τα βιβλία μπορεί να διαπιστώσει τον ύπουλο και μεθοδευμένο τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να προσεγγίσουν τα παιδιά μας ….

 Με υλικό από διδασκαλίες πολλών θρησκειών που παρουσιάζονται με αντιπαιδαγωγικό τρόπο δημιουργώντας παιδαγωγική και γνωσιολογική σύγχυση.

β. Με τη μονόπλευρη παρουσίαση άλλων θρησκειών, αποκρύπτοντας επιμελημένα διδασκαλίες τους που ωθούν σε φανατισμό, ρατσισμό και μίσος. Αντί να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ της ορθοδόξου διδασκαλίας και των άλλων θρησκειών, το Νέο Πρόγραμμα τα παρουσιάζει όλα μαζί συγκεχυμένα και ισοπεδωμένα. […]

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Η Ελληνική Πολιτεία με βάση τη Συνταγματική αρχή της ισονομίας να σεβαστεί το δικαίωμα των Ορθοδόξων μαθητών να διδάσκονται την πίστη των πατέρων τους, όπως λαμβάνει πρόνοια για τους Μουσουλμάνους, Εβραίους και Ρωμαιοκαθολικούς (βάσει του άρθ. 68 του Ν. 4235/2014 και του άρθ. 55 Ν. 4386/2016).

Να αποσυρθούν τα Νέα Προγράμματα Σπουδών στα θρησκευτικά μαζί με τα τωρινά βιβλία/φακέλους και να επανέλθει ο Ορθόδοξος και ομολογιακός χαρακτήρας του μαθήματος».

Το άλλο πουλάκι:

Δεν θα μακρηγορήσομε…

(«Ναι, αλλά μακρηγορείτε», απαντά ο πρόεδρος του δικαστηρίου Παπαγιαννόπουλος στον συνήγορο Πάντζα στη «Σωφερίνα». Και έχει δίκιο!) Το πράγμα είναι πολύ απλό και το έθεσε ωραία ο Γ. Γ. Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας κ. Καλατζής:

«Αυτοί που συνέγραψαν τα βιβλία είναι χριστιανοί ορθόδοξοι Θεολόγοι». Το τονίζει για να αποφύγει παρεξηγήσεις, όταν οι αντιδρώντες προβάλλουν την ιδιότητα του χριστιανού ορθοδόξου, υπονοώντας πολλά.

Τονίζει επίσης, σχετικά και με ιερωμένους που αντιδρούν, ότι «η Εκκλησία της Ελλάδος είναι βαθιά δημοκρατική και εκφράζεται μέσω της ιεραρχίας, η οποία έχει εγκρίνει τα έως τώρα βήματα και έχει δώσει τη συναίνεσή της για τα επόμενα».

Θεωρεί ακόμη ότι είναι δείγμα υγείας να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αλλά και αντιδράσεις για το περιεχόμενο ενός βιβλίου, όχι όμως και προσπάθεια επιβολής αυτών των απόψεων. Διότι τον τελικό λόγο πρέπει να έχουν τα θεσμοθετημένα όργανα της πολιτείας.

Τι άλλο να προσθέσουμε εμείς; Να πούμε ότι οι γονείς που φοβούνται και αντιδρούν το μόνο που δείχνουν είναι ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στην πίστη των παιδιών τους, ούτε, φυσικά, στον τρόπο με τον οποίο τα διαπαιδαγωγούν οι ίδιοι στον τομέα αυτόν;

Όταν φοβάσαι ότι ένα βιβλίο μπορεί να κλονίσει την πίστη σου και να την στρέψει αλλού, τότε μάλλον αυτή δεν έχει οικοδομηθεί σε γερά θεμέλια. Διότι, μη γελιόμαστε, το παιδί εισέρχεται στον κόσμο την πίστης όχι από το Σχολείο, αλλά από το σπίτι του.

Από την άλλη, όπως είπε και ένας δάσκαλος σε… ανησυχούντες γονείς, μακάρι να υπήρχε ένα βιβλίο που να μπορούσε να μας αλλάξει την πίστη και να μας κάνει κακούς ανθρώπους. Διότι αυτό σημαίνει ότι κάποιο άλλο βιβλίο θα μπορούσε να μας κάνει καλούς!

Δεν αλλάζει ο άνθρωπος με ένα βιβλίο! Όταν η ίδια η Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, δεν καταφέρνει να μας αλλάξει, τι φόβος υπάρχει ότι αυτό θα συμβεί από ένα εγχειρίδιο -έστω, φάκελο διδασκαλίας- του Σχολείου.

Και τους κάλεσε να δείξουν εμπιστοσύνη, πρωτίστως, στον δάσκαλο των παιδιών τους, ο οποίος, όπως είπε, δεν υπάρχει περίπτωση να «δώσει» στα παιδιά κάτι που θα τα βλάψει ψυχικά και θα τα οδηγήσει στο κακό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Κατήχηση και Λειτουργική».

Έτσι λεγόταν το βιβλίο των Θρησκευτικών που από το 1933 ακόμη (Βασ. Ε. Πετρούνια) μιλούσε και για άλλες θρησκείες. Ειδικά όμως εκείνο του 1976 (Ματθ. Μουντέ) περιείχε σελίδες ολόκληρες με στοιχεία γι’ αυτές.

Από τον Ινδοϊσμό (Βεδισμός, Βραχμανισμός, Βουδισμός) και την Θρησκεία -μάλιστα, με κεφαλαίο θήτα- της Κίνας (Κομφουκιανισμός, Ταοϊσμός), μέχρι τον Σιντοϊσμό των Ιαπώνων και τον Ζωροαστρισμό των Περσών.

Εννοείται πως οι μαθητές μάθαιναν για τον Μωαμεθανισμό και τον Ιουδαϊσμό, στην αρχή ακόμη του βιβλίου, πριν καν ξεκινήσουν να παίρνουν τις πρώτες γνώσεις για την ορθόδοξη πίστη και το δικό μας Σύμβολο της Πίστεως.

Και, όπως είδατε… κανείς δε έπαθε τίποτε.

Ή έπαθε;

 Ο φόβος δείχνει έλλειψη πίστης!

171103 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ακολουθεί διαφήμιση!

Φυσικά, προηγείται δυσφήμιση! Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα. Μας το λέει και η Εκκλησία μας. Η Σταύρωση προηγείται της Ανάστασης. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάντοτε υπάρχει αυτή η ακολουθία. (Θυμηθείτε «Ωσαννά… άρον άρον…»)

Χιλιάδες σταυρώσεις προηγήθηκαν και άλλες τόσες έγιναν μετά, όμως μόνο τη συγκεκριμένη, του Ιησού, ακολούθησε Ανάσταση. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Εμείς πάντως θα ξεκινήσουμε με τη δυσφήμιση.

Το διάβασα και δεν πίστευα στα μάτια μου: «Δολιοφθορά στον ιστό της Ελληνικής σημαίας του Κορυλόβου κατήγγειλε μέσα από την πρωινή εκπομπή του ALPHA NEWS 95,5 ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος».

Δολιοφθορά! Μάλιστα. Και πώς εξηγείται αυτό; Το λέει το ρεπορτάζ στη συνέχεια: «Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι κάποιοι προσπάθησαν να βγάλουν τα μπουλόνια που κρατούν τη βάση του ιστού της σημαίας, προφανώς για να δημιουργήσουν πρόβλημα».

Και επειδή εκεί στο Δημαρχείο μπορεί να έχουν φόρτο εργασίας, πάντοτε όμως ξεκλέβουν χρόνο για να παρακολουθήσουν αξιόλογες σειρές όπως εκείνη του «Ντετέκτιβ Μονκ», τα συμπεράσματα προέκυψαν αβίαστα:

«Όπως είπε ο κ. Παπαδόπουλος, η πράξη αυτή ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας δύο τουλάχιστον ατόμων ενώ για να ξεβιδωθούν τα μπουλόνια χρειάστηκε οπωσδήποτε η χρήση κάποιου λοστού ως υπομόχλιου».

Δυστυχώς, δεν ξέρουμε τι είδους μοχλός ήταν αυτός, ο αντιδήμαρχος όμως μας πληροφορεί ότι «οι δράστες πρόλαβαν και έβγαλαν περίπου το 1/3 των μπουλονιών που συνολικά κρατούν τον ιστό».

Τα συμπεράσματα, που εσείς θα κρίνετε κατά πόσο είναι λογικά, εξακολούθησαν: «Ο κ. Παπαδόπουλος τόνισε ότι ενημέρωσε σχετικά τον διοικητή της ασφάλειας Δράμας.

Εκτίμησε δε ότι οι δράστες το πιθανότερο είναι να ήθελαν να κάνουν κακό δεδομένου ότι τα μπουλόνια αυτά έχουν συγκεκριμένη χρησιμότητα και είναι απίθανο να τα έβγαλαν προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν για κάποιο λόγο ή να τα πουλήσουν».

Το άλλο πουλάκι:

Άρα… δολιοφθορά!

Μέχρι εδώ όλα καλά. Θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με τον κύριο αντιδήμαρχο ότι πιθανότατα κάποιοι να μην θέλουν τον ιστό (και τη σημαία) και κάποιοι από αυτούς τους κάποιους να προχώρησαν παραπέρα.

Πώς γίνεται όμως να κατηγορείς «κάποιους», χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία; Πώς γίνεται να αναφέρεσαι σε οργανώσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν καταξιωθεί με τη δράση τους στα μάτια της τοπικής κοινωνίας;

Γίνεται, αν είσαι ο κύριος Παπαδόπουλος. Ακούστε, λοιπόν, τι είπε στη συνέχεια, όπως το διαβάζουμε στη σελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού, όπου δόθηκε η συνέντευξη: «Κάποιοι δεν θέλουν τη σημαία και δημιουργούν προβλήματα»!

«Ο αντιδήμαρχος Δράμας εξέφρασε την αγανάκτησή του για τα κωλύματα που ορισμένοι δημιουργούν προκειμένου να φύγει η σημαία από τον Κορύλοβο και κατήγγειλε την Οικολογική Κίνηση Δράμας, η οποία προχώρησε σε κινήσεις που ως στόχο έχουν –όπως είπε– την απομάκρυνση της σημαίας.

Πάντως διαβεβαίωσε τους πολίτες ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα από το νόμο ούτως ώστε ο ιστός της σημαίας να είναι ασφαλής και να μην υπάρξει ενδεχόμενο πτώσης του».

Τι ακριβώς έκανε η Οικολογική Κίνηση Δράμας και πώς έβγαλε το (αγανακτισμένο) συμπέρασμα ο κύριος αντιδήμαρχος που ακούσατε πριν; Εμείς ρωτήσαμε και μάθαμε και, όπως θα ακούσετε, απέχει πολύ από τα αυθαίρετα συμπεράσματα.

Όταν ξεκίνησε να χτίζεται η βάση για την τοποθέτηση του ιστού, η Οικολογική Κίνηση δέχτηκε καταγγελίες από πολίτες που περπατούσαν στον Κορύλοβο ότι «κάποιοι ρίχνουν τσιμέντα και ετοιμάζονται να χτίσουν κάτι».

Σημειωτέον ότι τότε κανείς δεν είχε ενημερώσει ούτε τους φορείς ούτε τις αρμόδιες υπηρεσίες για την επέμβαση εκείνη. Η Οικολογική Κίνηση, όπως όφειλε, πήγε και έκανε μια καταγγελία στην Πολεοδομία.

Ούτε εκεί γνώριζε κανείς περί τίνος πρόκειται! Μάλιστα, λίγο αργότερα ενημέρωσαν την Οικολογική Κίνηση ότι το θέμα δεν είναι της αρμοδιότητάς τους, αλλά του Δασαρχείου και έτσι έβαλαν την καταγγελία στο αρχείο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κακώς!

Κανονικά θα έπρεπε να την διαβιβάσουν αρμοδίως, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Πέρασε, λοιπόν, λίγος καιρός και αποκαλύφθηκε ότι το τσιμεντάρισμα ήταν η βάση για τον ιστό της σημαίας.

Εσείς, τώρα, από όλο αυτό, καταλάβατε ό,τι κατάλαβε (και κατήγγειλε με αγανάκτηση) ο αντιδήμαρχος; Και να σας ρωτήσω κάτι, ή μάλλον να ρωτήσω τον ίδιο: Πιστεύει ή όχι ότι όποιος θέλει να χτίσει κάτι πρέπει να έχει την απαραίτητη άδεια;

Ας τον αφήσουμε όμως, πολιτική κάνει ο άνθρωπος και δικαιολογείται. Καιρός να περάσουμε και στην διαφήμιση. Μάθατε ότι κυκλοφόρησε το ημερολόγιο της Οικολογικής Κίνησης; Τώρα το μάθατε σίγουρα.

Πρόκειται για (άλλη μια) προσεγμένη δουλειά που δείχνει πρωτίστως σεβασμό προς εκείνον που θα το αγοράσει. Διότι, μπορεί κάποιος να θέλει να ενισχύσει την Οικολογική Κίνηση, μη βρίζει όμως από πίσω…

Το ημερολόγιο έχει ως θέμα «δραστηριότητες και αθλήματα στη φύση» και, μέσα από πολύ όμορφες φωτογραφίες που έδωσαν φίλοι της Οικολογικής, μας προκαλεί να βγούμε κι εμείς στη φύση, να τη γνωρίσουμε, να τη χαρούμε και να την προστατέψουμε.

Σας έχουμε όμως και ένα δώρο. Επειδή πολλοί φίλοι πήραν ήδη το ημερολόγιο και εξέφρασαν μια απορία, εμείς φροντίσαμε να μάθουμε και να τη λύσουμε. Η φωτογραφία στον μήνα Φεβρουάριο, από την «κατάβαση βαράθρου», είναι τραβηγμένη στο Οχυρό.

Βλέπετε πόσο όμορφα και πόσο κοντινά μας είναι κάποια «θαύματα της φύσης»; Συγχαρητήρια στην Οικολογική Κίνηση που τα συστήνει στο ευρύ κοινό.

Εμπρός, λοιπόν, όλοι να την ενισχύσουμε.

 Οι αγανακτισμένοι υπάρχουν ακόμη!

171102 ΕΞΕΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι χιούμορ!

Μακάρι να ήταν και ας εμπεριείχε και στοιχεία ρατσισμού, όπως εκείνη η συνηθισμένη πρακτική στην ελληνική επαρχία (και όχι μόνον εκεί) να καλούν στην παρέα κάποιον με νοητική στέρηση, για να «κάνουν πλάκα».

Πρακτική που τη γνωρίσαμε και στον Στρατό, καθώς εκεί είναι και το… περιβάλλον που συντελεί (ωραία δικαιολογία!) στο να εκδηλώσουν οι φαντάροι τα πιο βάρβαρα ένστικτά τους απέναντι σε «συναδέλφους» με προβλήματα.

Οι «πλάκες» και οι «καζούρες» λαμβάνουν εκεί ενίοτε διαστάσεις γνήσιων βασανιστηρίων, όπως συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος άξεστος αποκτά εξουσία, έστω και αυτή την ασήμαντη του «παλιού», ή μπορεί να κρύβεται μέσα στο πλήθος ομοίων του.

Την βλέπουμε όμως και καθημερινά στην τηλεόραση, όταν σε εκπομπές «ταλέντων» προσκαλούνται άνθρωποι για τους οποίους μόνο το ΕΣΡ ή ο εισαγγελέας δεν αντιλαμβάνονται ότι πάσχουν νοητικά ή/και ψυχικά.

Και εκεί τους κάνουν «πλάκα». Για να διασκεδάσουν οι τηλεθεατές και να τα οικονομήσουν οι παρουσιαστές και τα κανάλια. Και να είναι όλοι ευχαριστημένοι με την ποιότητα του προγράμματος και το ήθος που αυτό αποπνέει.

Ποιο είναι το κοινό γνώρισμα ή το χαρακτηριστικό στοιχείο που έχουν αυτές οι «πλάκες»; Εδώ σας θέλω! Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Θα σας πω πώς το βλέπω εγώ. Οι περισσότερες εκκινούν από την ιδέα που έχει το θύμα για τον εαυτό του.

Αν πιστεύει ότι είναι καλός ποδοσφαιριστής, ότι έχει επιτυχία στις γυναίκες, ότι διαθέτει καλή φωνή ή υποκριτικό ταλέντο, η καζούρα χτίζεται γύρω από αυτό το γνώρισμα. Και, συνήθως, περιλαμβάνει την αναγόρευση του θύματος σε «αστέρι» του είδους στο οποίο αυτό διακρίνεται.

Αφού προηγουμένως του ζητηθεί (ή το υποχρεώσουν διά της βίας) να κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων του και να ξεδιπλώσει, παρουσία του «φανατικού» του κοινού, τις αρετές και τα χαρίσματα που διαθέτει.

(Θυμίζω πως μια ιστορική τέτοια συμπεριφορά του όχλου και των στρατιωτών ήταν η ανακήρυξη του Ιησού σε «Βασιλέα των Ιουδαίων», με όλο το σχετικό «τελετουργικό» που περιελάμβανε χλαμύδα, σκήπτρο και στέμμα.) 

Το άλλο πουλάκι:

Όμως, δεν είναι χιούμορ!

Δεν μπορεί κοτζάμ καθηγητές Πανεπιστημίου να φέρονται με τέτοιο τρόπο. Να καλούν δηλαδή κάποιον που δεν έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την καζούρα που του κάνουν και να τον τιμούν.

Φανταστείτε στη δική σας παρέα, εκεί που συζητάτε και σχολιάζετε πολιτικές προσωπικότητες, να πει κάποιος ξαφνικά ότι «ο Καμμένος διακρίνεται για τον σεβασμό του στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα».

Ποια θα ήταν η αντίδραση της συντροφιάς; Αν το θεωρούσατε ως προσπάθεια να αστειευτεί, θα του λέγατε ότι το αστείο του είναι σαχλό. Αν πιστεύατε ότι το λέει σοβαρά, το πιο πιθανό είναι να σταματούσατε την κουβέντα μαζί του.

Άντε, το πολύ πολύ να του έλεγε κάποιος ότι το να σέβεται ένας πολιτικός άντρας (λέμε, τώρα) το κοινοβουλευτικό πολίτευμα είναι αυτονόητο, άρα δεν αποτελεί προσόν. Επομένως δεν αξίζει να το επικαλούμαστε.

Τι θα απαντούσατε όμως αν σας έλεγε ότι αυτό ακριβώς επικαλέστηκαν οι καθηγητές από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, προκειμένου να αιτιολογήσουν την επιλογή και τη βράβευση του κυρίου Καμμένου;

Του ανθρώπου που ορισμένες ατάκες του στο κοινοβούλιο έχουν μείνει κλασικά δείγματα επίδειξης ψευτομαγκιάς, αγοραίας συμπεριφοράς και αλήτικης φρασεολογίας, η οποία μπορεί να παραπέμπει σε… λιμάνι, ποτέ όμως σε κοινοβούλιο;

Ναι! Κάλεσαν και τίμησαν -ποιον;- τον Καμμένο, ως «εξέχουσα προσωπικότητα». Και προκειμένου να μην μπερδευτεί κανείς από το «εξέχουσα», διευκρίνισαν ότι εννοούν «από εκείνες που μπορούν να γίνουν ηγέτες και να δώσουν προοπτική στη χώρα».

Είμαι βέβαιος πως, σε αντίθεση με άλλα «ταλέντα», ούτε ο ίδιος ο Καμμένος πιστεύει για τον εαυτό του κάτι τέτοιο. Και όμως, οι καθηγητάδες εκεί στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης του το πέταξαν έτσι, χωρίς ντροπή, κατάμουτρα!

Τι είναι όμως αυτό που κάνει μορφωμένους, κατά τεκμήριο, ανθρώπους να φέρονται σαν τους τελευταίους φαντάρους που «σπάνε πλάκα» με τον μειωμένης αντίληψης συνάδελφό τους;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτοί ξέρουν!

Η ιστορική φράση που παραπέμπει στους «29 κατασκευαστές πλυντηρίων» μάς διαβεβαιώνει ότι οι αξιότιμοι καθηγητές δεν κάνουν τίποτε τυχαία. Όπως κάθε τους κίνηση, και η συγκεκριμένη κάπου αποβλέπει.

Αυτό μας εξήγησε φίλος ο οποίος είχε την τύχη να… εκτεθεί στην κρίση πανεπιστημιακών, προκειμένου να αξιολογηθεί για Σχολικός Σύμβουλος. Και διαπίστωσε ότι «καθηγητές πανεπιστημίου δέχονται να εμπλακούν σε παιχνίδια και να βαθμολογήσουν υποψηφίους σύμφωνα με υποδείξεις άλλων»!

Το μυστικό, λοιπόν, στο ερώτημα είναι η πανάρχαια πρακτική τού «δούναι – λαβείν». Ακούστε μόνο αυτό το μικρό απόσπασμα από την ομιλία του πρύτανη κατά την τελετή βράβευσης του κυρίου Καμμένου και θα καταλάβετε:

«Ο Πάνος Καμμένος έχει αποδείξει μέχρι τώρα έμπρακτα, μέσα από τους αγώνες που έχει κάνει για τη διαφάνεια, για την πρόοδο σε θέματα εθνικά, σε θέματα ορθοδοξίας, ότι γνωρίζει…»

Τι θα φανταζόσασταν ότι μπορεί να ακολουθεί μετά από αυτή την ασυνάρτητη εισαγωγή; Τι μπορεί να γνωρίζει κάποιος που αγωνίζεται για τη διαφάνεια σε θέματα ορθοδοξίας;  Ακούστε και θαυμάστε:

«Γνωρίζει να στηρίζει ιστορικά ιδρύματα. Και νομίζω ότι αυτό το πράγμα είναι ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ο οποίος είναι καθαρός και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να προσφέρει στην κοινωνία…»

Το πιάσατε; Δεν μένει τώρα παρά να περιμένουμε να δούμε το είδος του… στηρίγματος.

 Ταλεντάρα!

171101 ΥΠΕΡΗΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Πέθανε μόνος…»

Πόσες φορές δεν ακούμε αυτή τη φράση να φτάνει στα αφτιά μας σαν ένα «κατηγορώ»; Ποιος μας κατηγορεί και για ποιον λόγο; Είναι μια μεγάλη και, πραγματικά, πονεμένη ιστορία. Οι ευθύνες όμως δεν είναι πάντοτε εκεί που προσπαθούν κάποιοι να τις αποδώσουν.

Δύσκολο πράγμα τα γεράματα! Νομίζω ότι είναι η δική μας γενιά είναι η πρώτη που το αισθάνεται αυτό τόσο έντονα, εμείς που έχουμε γονείς πάνω από ογδόντα, συχνά και πάνω από ενενήντα ετών.

Γιατί εμείς πρώτοι; Για πολλούς λόγους. Ένας σημαντικός είναι ότι οι περασμένες γενιές, οι γονείς, ας πούμε, των γονιών μας και οι παλαιότερες, δεν έφταναν σε τέτοιες ηλικίες. Πέθαιναν πολύ νεότεροι, άσχετα αν από τις κακουχίες έμοιαζαν αιωνόβιοι.

Σήμερα, με τη βοήθεια της ιατρικής και της φαρμακολογίας, έχουμε, πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τόσους πολλούς υπερήλικες. Το φαινόμενο, τα επόμενα χρόνια, θα επεκταθεί, όμως εμείς είμαστε εκείνοι που πρέπει να… μάθουμε στην πράξη.

Έπειτα, στις παλαιότερες γενιές, ήταν διαφορετική η δομή της οικογένειας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες είχαν την θέση τους μέσα στο σπίτι των παιδιών τους. Οι εργασίες των οποίων δεν απαγόρευαν αυτή τη σχέση.

Έτσι, οι νεότερες γενιές μπορούσαν να «κοιτάζουν» τους απόμαχους της ζωής, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Τους παρείχαν τη γωνιά τους, ένα πιάτο φαγητό και ελάχιστα φάρμακα, αφού, όταν έφταναν να αρρωστήσουν, συνήθως πέθαιναν πολύ γρήγορα.

Σήμερα οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Οι περισσότεροι γέροντες θέλουν την ησυχία τους, δεν επιθυμούν να μπλέκουν στα πόδια των παιδιών τους, γεγονός βέβαια με το οποίο συμφωνούν απόλυτα και εκείνα.

Από την άλλη, οι νέοι δεν έχουν ούτε τον χρόνο, ούτε την «πολυτέλεια» να ασχοληθούν όσο θα ήθελαν (ή όσο δεν θα ήθελαν) με τους δικούς τους. Συνήθως μένουν μακριά και, κακά τα ψέματα, άλλες είναι προτεραιότητες στη ζωή τους.

Στην καλύτερη περίπτωση τα δικά τους παιδιά. Στη χειρότερη αποκλειστικά ο εαυτός τους, στον οποίο αφιερώνουν ελεύθερο χρόνο που, τις παλαιότερες εποχές, ήταν αδιανόητος. Θέλουν τις εξόδους τους, θέλουν τις διακοπές τους, θέλουν τα σαββατοκύριακα για ψώνια και για βόλτες…

Έτσι το βάρος της φροντίδας των υπερήλικων επωμίζονται συνήθως κάποιες αλλοδαπές κυρίες που, θέλοντας και μη, έχουν ειδικευτεί σ’ αυτό το «επάγγελμα». Που μόνον εύκολο δεν μπορεί να το πει κανείς.

Το άλλο πουλάκι:

Οι ευθύνες της πολιτείας…

Εδώ θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος ώστε και οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη να εξυπηρετούνται όπως πρέπει και οι γυναίκες που απασχολούνται σ’ αυτόν τον τομέα να μην είναι ξεκρέμαστες. Να μπορούν δηλαδή να εργάζονται νόμιμα, με ό,τι σημαίνει αυτό.

Να έχουν ένα ανθρώπινο ωράριο, να έχουν τα ρεπό και τις άδειές τους, κυρίως όμως να έχουν μια ασφάλιση που θα βοηθήσει και τις ίδιες, όταν έρθουν στα χρόνια των ανθρώπων που τώρα αυτές «κοιτούν».

Ιδού, λοιπόν, ένα πεδίο δόξης λαμπρό, για τους δήμους, ας πούμε, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κατάλληλες δομές και κοινωνικές υπηρεσίες στις οποίες θα εργάζονταν τέτοιες γυναίκας. Γιατί όχι και άντρες.

Θα μπορούσε να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι και… νόμιμοι. Διότι τώρα, εκτός του ότι ψάχνει ο καθένας μόνος του στα τυφλά, αισθάνεται πάντοτε και την ενοχή ότι παρανομεί.

Ότι εκμεταλλεύεται κάποια εργαζόμενη που έχει ανάγκη. Και ότι, ακόμη κι αν ήθελε να της εξασφαλίσει όλα όσα εκείνη δικαιούται, δεν θα μπορούσε, διότι κάτι τέτοιο θα απαιτούσε να βρει δυο και τρεις διαφορετικές γυναίκες που να εργάζονται εναλλάξ.

Ας το δούνε, λοιπόν, οι αρμόδιοι και ας πάρουν τεχνογνωσία από άλλες χώρες, όπου το θέμα έχει αντιμετωπιστεί πριν από εμάς, γιατί βλέπετε εκεί οι δομή της οικογένειας ήταν ανέκαθεν πολύ… μοντέρνα.

Όμως για άλλο λόγο ξεκινήσαμε σήμερα αυτή την κουβέντα και αλλού κατάληξε, πράγμα φυσικά πολύ συνηθισμένο στις συζητήσεις μεταξύ φίλων. Λέγαμε για το «κατηγορώ» κάποιων προς την κοινωνία ότι αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν μόνοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ανθρώπους επώνυμους, δηλαδή πολύ γνωστούς στο κοινό.

Μιλάμε για ηθοποιούς ή τραγουδιστές, που διέπρεψαν στην τέχνη τους, που έκαναν μεγάλες επιτυχίες τις οποίες ακόμη θαυμάζουμε. Για ανθρώπους όμως, προσέξτε το αυτό, που από τα χέρια τους πέρασαν εκατομμύρια.

Τα οποία έγιναν ατμός! Και φτάσαν στα γεράματα «να μην έχουν ένα πιάτο φαγητό», να μην μπορούν να συντηρηθούν από την πενιχρή σύνταξη που τους δίνει, αν τους δίνει, το ταμείο του κλάδου τους.

Αυτούς, λοιπόν, είναι που αφήνουμε, ως κοινωνία, να πεθάνουν μόνοι. Κι εδώ ξεκινάει μια μεγάλη συζήτηση για το χρέος που έχουμε απέναντί τους -υπήρξαν κάποτε «αστέρια»- αλλά και για την ευθύνη που έχουν οι ίδιοι.

Για το αν θα έπρεπε να τους φροντίζει το κοινωνικό σύνολο, ή αν θα έπρεπε οι ίδιοι να κάνουν το κουμάντο τους, ώστε τώρα, στα γεράματα, να μην έχουν την ανάγκη κανενός. Δεν ξέρω…

Ασφαλώς θα έπρεπε να ισχύει το δεύτερο, όμως, από τη στιγμή που αυτοί δεν φρόντισαν τον εαυτό τους, θα πρέπει να τους αφήσουμε στη μοίρα τους; Από την άλλη, γιατί να δικαιούνται περισσότερη φροντίδα απ’ ό,τι κάποιος που υπήρξε φτωχός βιοπαλαιστής σε όλη του τη ζωή;

Δύσκολα ερωτήματα, δυσκολότερες οι απαντήσεις!

 Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές…