171109 ΧΟΥΒΑΡΝΤΑΔΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Με τα λεφτά των άλλων»!

Ο τίτλος μάς πάει πίσω στο 1991, όταν έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες η συμπαθητική ταινία του Νόρμαν Τζούισον, στην οποία συγκρούονται δυο άνθρωποι, στην πραγματικότητα δυο διαφορετικοί κόσμοι.

Ο ένας, ο σκληρός, κυνικός και ανελέητος κόσμος της Γουόλ Στριτ, που πίσω από το κάθε τι βλέπει μόνο τη μεγιστοποίηση του κέρδους, εκπροσωπείται από τον Ντάνι ντε Βίτο. Υποτίθεται ότι ο 45χρονος τότε ηθοποιός ενσάρκωνε το νέο που έφτανε να διεκδικήσει τη θέση του.

Απέναντί του, ο Γκρέγκορι Πεκ, 73 ετών τότε, ενσάρκωνε το παλιό, έναν κόσμο αξιών στον οποίο ο άνθρωπος είχε ακόμη προεξάρχουσα θέση. Έναν κόσμο που αρνούνταν να παραδοθεί, τουλάχιστον όχι χωρίς μάχη.

Περιττό να πούμε τι έγινε στο τέλος. Εξάλλου οι ταινίες δεν απεικονίζουν την πραγματικότητα, αλλά αποβλέπουν στην ψυχαγωγία, η οποία περνάει, συνήθως, μέσα από το συναίσθημα. Οπότε…

Η φράση όμως δεν είναι δανεισμένη μόνο από τον τίτλο της συγκεκριμένης ταινίας. Οι περισσότεροι ίσως να την ξέρετε και από το ιστορικό απόφθεγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ, με το οποίο σχολίασε τον σοσιαλισμό.

«Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνουν τα λεφτά… των άλλων». Απόφθεγμα που η χώρα μας είδε να υλοποιείται πολύ σκληρά, μετά από πολλά χρόνια σοσιαλισμού, αριστερού και δεξιού.

Βέβαια, στη χώρα μας, και να αναφέρει μόνο κάποιος το όνομα της Θάτσερ, ισοδυναμεί με ανοσιούργημα. Μόνο που κανείς από αυτούς που φτύνουν τον κόρφο τους ακούγοντάς το δεν απάντησε…

Για ποιο λόγο οι Βρετανοί τής ανέθεσαν τρεις φορές το τιμόνι της χώρας, την οποία συνέφερε από μια βαθιά οικονομική κρίση και την οδήγησε και πάλι στις πλουσιότερες και ισχυρότερες χώρες του κόσμου.

(Με μια περίοδο, είναι αλήθεια, στα πρώτα χρόνια της θητείας της, κατά την οποία η κρίση χειροτέρεψε και μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της χώρας οδηγήθηκαν στην εξαθλίωση. Να τα λέμε και αυτά…)

Και για ποιο λόγο όλοι οι διάδοχοί της, ακόμη και ο «πολύς» και ιδιαίτερα αγαπητός Τόνι Μπλερ, κινήθηκαν στα δικά της βήματα και, στην ουσία, διεύρυναν τη δική της πολιτική στην οικονομία.

Το άλλο πουλάκι:

Με τα λεφτά των άλλων…

Πώς θα σας φαινόταν αν κάποιος γνωστός σας επιδίδονταν σε φιλανθρωπικό έργο, βοηθώντας συμπολίτες που έχουν ανάγκη, με χρήματα όχι δικά του, αλλά που θα συγκέντρωνε από… χορηγούς;

Θεάρεστο έργο, και θα του άξιζαν συγχαρητήρια, κυρίως για την πρωτοβουλία και όχι επειδή διέθετε κάτι δικό του. Τα πραγματικά συγχαρητήρια θα άξιζαν στους δωρητές που θα έβαζαν το χέρι στην τσέπη.

(Κάτι ανάλογο κάνει και η Εκκλησία, καθώς και άλλοι φιλανθρωπικοί φορείς, οι οποίοι, στην ουσία, απλώς διαμεσολαβούν μεταξύ των δωρητών και όσων έχουν ανάγκη, συνήθως όμως εισπράττουν εκείνοι τα «εύγε».)

Ας πάρουμε όμως τώρα μια διαφορετική περίπτωση, εκείνη ενός ανθρώπου ο οποίος βοηθά με τα δικά του χρήματα, δίνοντας από την τσέπη του ό,τι έχει να δώσει στους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους του.

Αυτός, μάλιστα! Μπορούμε να πούμε ότι έχει φιλανθρωπικό έργο και ότι του αξίζουν συγχαρητήρια. Καλό είναι μάλιστα το έργο αυτό να γνωστοποιείται στην κοινωνία για να βρεθούν και μιμητές του.

Φανταστείτε όμως ότι, μόλις πάτε να πείτε σε κάποιον συμπολίτη σας, ας πούμε στον χασάπη της γειτονιάς -μια και το επάγγελμα βρίσκεται αυτές τις μέρες στο επίκεντρο- για την αγαθοεργία του φιλάνθρωπου, σας γυρίζει την πλάτη.

Και, όταν του ζητάτε εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του αυτή, μαθαίνετε πως ο ίδιος έχει να λαβαίνει από τον ανοιχτοχέρη συμπολίτη σας τα βερεσέδια για την αγορά κρέατος μηνών! Δεν τον πληρώνει τον άνθρωπο.

Σε λίγο μαθαίνετε πως το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και με όσους έχουν δούναι λαβείν -δηλαδή μόνο δούναι- για μήνες, μαζί του. Χρωστάει σε όλο τον κόσμο. Από τους προμηθευτές και τους υπαλλήλους του μέχρι τον μάστορα του αυτοκινήτου και τον σπιτονοικοκύρη του!

Τι θα λέγατε τότε; Θα εξακολουθούσατε να έχετε την ίδια γνώμη για τον φιλάνθρωπο συμπολίτη σας; Θα επιθυμούσατε να σταματήσει αμέσως τη φιλανθρωπική του δράση; Και τότε, τι θα γίνονταν όλοι όσοι περίμεναν τη βοήθειά του;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τουλάχιστον να έλεγε την αλήθεια!

Αυτό θα απαιτούσα εγώ. Να παραδέχονταν πως η φιλανθρωπική του δράση δεν ήταν παρά μια ατυχής προσπάθεια αναδιανομής του (τοπικού) εισοδήματος, η οποία εμφάνιζε ψευδώς τον ίδιο ως ευεργέτη των φτωχών.

Αν μάλιστα αποδειχθεί πως κι εκείνοι στους οποίους χρωστάει τα φέρνουν βόλτα ίσα ίσα, και μάλιστα πως, αν τους ξεχρέωνε εγκαίρως, θα μπορούσαν να μεγαλώσουν κάπως τις δουλειές τους, να βοηθήσουν κι αυτοί κάποιους φτωχότερους ή να τους πάρουν στη δούλεψή τους…

Ξέρω, είναι απλουστευμένο και απλοϊκό το παράδειγμά μου, πιστεύω όμως ότι μας βοηθά να καταλάβουμε το «παιχνίδι» της κυβέρνησης με την φιλολαϊκή πολιτική διανομής των πλεονασμάτων σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

Πλεονασμάτων που στην ουσία δεν υπάρχουν, αλλά προκύπτουν από την άρνηση της κυβέρνησης να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της απέναντι σε πολίτες. Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους που έχουν λαμβάνειν!

Μάλιστα, αν κάπου το παράδειγμα μπορεί να θεωρηθεί ατυχές είναι στο γεγονός ότι ο φιλάνθρωπος ήρωάς μας δεν προσβλέπει στις ψήφους όσων ευεργετεί. Σε αντίθεση με την κυβέρνηση.

Και η λεπτομέρεια αυτή είναι που προσθέτει ένα στοιχείο… ανεντιμότητας στους χειρισμούς της.

Δηλαδή απάτης!

 Κάνε το καλό…

171108 ΧΑΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι χρόνια!

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στα πρώτα χρόνια της επόμενης, στην ελληνική μουσική σκηνή συνέβαιναν πράγματα και θαύματα. Εντελώς πρόχειρα μπορώ να θυμηθώ ότι, το 1979, για παράδειγμα, είχαμε…

Την «Εκδίκηση της Γυφτιάς» έναν δίσκο που άλλαξε τα δεδομένα στο σύγχρονο λαϊκό τραγούδι. Τον «Σταυρό του Νότου» για τον οποίο δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο, αφού μέχρι σήμερα γίνονται συναυλίες αποκλειστικά με τα τραγούδια του.

Είχαμε επίσης τον, κατά τους κριτικούς και όχι μόνο, καλύτερο δίσκο της ελληνικής ροκ, τον «ΦΛΟΥ» από τον αξέχαστο Παύλο Σιδηρόπουλο, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το «Crazy Love στου Ζωγράφου», μια ιστορική συναυλία του Δημήτρη Πουλικάκου.

Δεν μιλώ για τη «Ρεζέρβα» του Διονύση Σαββόπουλου, αφού πρόκειται για έναν από μια μακριά σειρά αξιόλογων δίσκων του δημιουργού. Θέλω να περιοριστώ στους νέους ή πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες.

Έτσι, τα αμέσως επόμενα χρόνια, θα ακούσουμε για παράδειγμα τα «Μπαράκια» του Βαγγέλη Γερμανού, καθώς και τον πρώτο ομώνυμο δίσκο των Φατμέ, του Νίκου Πορτοκάλογλου. Ποιο ήταν όμως το χαρακτηριστικό «άκουσμα» όλης εκείνης της περιόδου;

Θα γελάσετε, αλλά θα σας θυμίσω ότι ήταν ο ήχος, το «φύσημα», που είχαν οι κασέτες, οι οποίες αποτελούσαν για τους περισσότερους νέους της εποχής τον μοναδικό τρόπο αναπαραγωγής μουσικής.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά «άλμπουμ» δεν κυκλοφορούσαν καθόλου σε βινύλιο, αλλά μόνο σε κασέτες, με αυτοσχέδια μάλιστα εξώφυλλα, συχνά από το χέρι του ίδιου του δημιουργού τους.

Έτσι δεν γνωρίσαμε τον Νικόλα Άσιμο; Πόσα χρόνια πέρασαν πριν δεχτεί, μετά από πολλές πιέσεις, να συνεργαστεί με δισκογραφική εταιρία; Παρεμπιπτόντως «Ο Ξαναπές» κυκλοφόρησε και αυτός το 1982.

(Ξέρω ότι είχε προηγηθεί το 45άρι «Ο Μηχανισμός» από τη Λύρα, κυκλοφορία του 1975, όμως ήταν σχεδόν αδύνατον να τον βρεις, αφήστε που είχε λογοκριθεί και απαγορευόταν η μετάδοσή του από τα ραδιόφωνα.)

Ο Νικόλας ήταν και ο πρώτος που άρχισε να πουλάει τις κασέτες στου στο Πολυτεχνείο, κάτι που τα επόμενα χρόνια έγινε «θεσμός», με χιλιάδες κασέτες ελληνικής και ξένης μουσικής να κυκλοφορούν εντός των συνόρων του… πανεπιστημιακού ασύλου.

Το άλλο πουλάκι:

Πού τα θυμηθήκαμε όλα αυτά;

Θα ακούσετε στη συνέχεια και θα θαυμάσετε, για άλλη μια φορά, τα παιχνίδια που κάνουν οι συνειρμοί του νου. Διότι, κάπως έτσι, μέσα από κασέτες, πρωτοακούσαμε και τις Μουσικές ταξιαρχίες του Τζίμη Πανούση.

Ήταν η… ανεξάρτητη κασέτα «Disco Tsoutsouni» που μας τις σύστησε, το 1980, πριν κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά το πρώτο του LP, «Μουσικές Ταξιαρχίες», για να ακολουθήσει, τρία χρόνια αργότερα, το «Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν».

Επιτρέψτε μου εδώ να κάνω μια παρένθεση και να σχολιάσω την πορεία του Τζίμη Πανούση, μια χαρακτηριστική περίπτωση ταλαντούχου ανθρώπου, από εκείνους όμως που επαναπαύονται στις πρώτες αξιόλογες δουλειές και, στη συνέχεια, αντιγράφουν τον εαυτό τους με άσχημο μάλιστα τρόπο. 

Φτάσαμε όμως και στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε η σημερινή μας κουβέντα. Διότι στα «ρουλεμάν», δίσκο του μακρινού 1984, υπήρχε το τραγούδι-προτροπή «Γ@μ@τε γιατί χανόμαστε».

Για όσους δεν έβγαλαν νόημα από τη λέξη με τα… παπάκια, ας πούμε πως το τραγούδι περιέχει την πρόταση του δημιουργού προς τους ακροατές του για μια ερωτικής φύσεως αντίδραση στο πρόβλημα της εποχής, που ήταν ο… καταναλωτισμός!

«Καταναλωτικά γουρούνια, μας κρεμάσανε κουδούνια, αν δεν μπεις στο κοπάδι πίσσα και πούπουλα». Αυτό έβλεπε, προφητικά μπορούμε να πούμε, ως πρόβλημα ο Τζιμάκος τα ξένοιαστα χρόνια της… Αλλαγής. Πού να ήξερε τι θα ακολουθούσε!

Διότι, μπορεί το κοινό προς το οποίο απηύθυνε τη δουλειά του να μην τον άκουσε και να έπεσε τα επόμενα χρόνια με τα μούτρα στα καταναλωτικά και όχι μόνο δάνεια, όμως… έχει ο καιρός γυρίσματα.

Και τώρα, στα χρόνια της βαθειάς κρίσης, έρχεται να υλοποιήσει την προτροπή του. Και να το ρίξει στο σεξ, σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από όλα όσα η κρίση αυτή έρχεται να φορτώσει στην καθημερινότητά του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Η Κρίση ανεβάζει τη λίμπιτο των Ελλήνων»!

Έτσι λέει το ρεπορτάζ που διαβάσαμε και αναφέρεται σε πορίσματα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, σύμφωνα με το οποίο η συχνότητα σεξουαλικών επαφών στους Έλληνες άνδρες έχει αυξηθεί κατά 35% το τελευταίο τετράμηνο σε σχέση με πέρσι.

Μη βιαστείτε να πείτε πως αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως δείγμα… ανάκαμψης της οικονομίας, διότι δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Οι αναλύσεις των δεδομένων του Ινστιτούτου άλλα λένε:

«Η σεξουαλική ζωή των κατοίκων της χώρας μας έχει απογειωθεί παρά και λόγω της οικονομικής κρίσης και αβεβαιότητας, ως τρόπος άμυνας και αντιμετώπισης συνθηκών, που δεν μπορεί ούτε να επηρεάσει, ούτε να ελέγξει».

Παρά και… λόγω!

Τι να κάνει λοιπόν και ο Έλληνας άντρας, είδε κι απόειδε και αποφάσισε να ακολουθήσει την παλιά προτροπή του Τζίμη Πανούση. Για να μην χαθούμε, βρε αδελφέ.

Κάποιος μας κατηγόρησε ότι βιαστήκαμε να χαρούμε, αφού, λέει ή αύξηση 35% αναφέρεται σε άντρες ηλικίας από 18 μέχρι 35 ετών. Εκείνος βιάστηκε. Διότι εμείς ψάξαμε και βρήκαμε πως και (εμείς) σε μεγαλύτερες ηλικίες δεν τα πάμε άσχημα.

Από 35 μέχρι 54 ετών η αύξηση είναι της τάξης του 30%, ενώ σε ηλικίες άνω των 54 ετών φτάνει το 27%! Δεν είναι λίγο.

Είδατε η κρίση;

 Χανόμαστε που χανόμαστε…

171107 ΚΟΥΔΟΥΝΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τον συναντήσαμε στο «Παζάρι».

Όχι στην «λαϊκή αγορά», αλλά στο δρόμο όπου γίνεται κάθε Πέμπτη το παζάρι. Το έχω ξαναπεί, οι παλιοί Δραμινοί δεν συνεννοούνται με τα ονόματα των οδών, αλλά με τα παραδοσιακά τοπωνύμια:

«Οι νεοφερμένοι χρησιμοποιούν τον ασφαλή κανόνα των οδών. Μαθαίνουν τα ονόματα των δρόμων σχετικά γρήγορα και, όταν θέλουν να μιλήσουν για ένα σημείο της πόλης το προσδιορίζουν με βάση αυτά.

Οι παλαιότεροι δεν μιλούν με ονόματα οδών. Γι’ αυτούς υπάρχουν άλλα σημεία αναφοράς, κάποιο δημόσιο κτήριο, κάποιο ιστορικό κατάστημα, μια εκκλησιά, ακόμα και το σπίτι γνωστής οικογένειας.

Αυτοί ξέρουν τον φούρνο του Παπαδόπουλου, την κλινική του Κελέκη, την Κρύα Βρύση, το Τρίγωνο, την παλιά Νομαρχία, το Εβραίικο Σχολείο, τα γραφεία της εφημερίδας Θάρρος, τα Μπακιρτζήδικα, τα παλιά Σφαγεία, την Ασφάλεια…

Ακόμα και το Τσάι, που πολλοί δεν το γνωρίζουν καν με τις μετέπειτα ονομασίες του, το πολύ πολύ να το πούνε το Παζάρι! Η οδός Κέννεντυ δεν τους λέει τίποτα, πολύ περισσότερο η οδός 19^ης Μαΐου, η πιο πρόσφατη ονομασία του δρόμου».

Αυτά λέγαμε σε μια κουβέντα μας πριν από περίπου έναν χρόνο. Τότε συζητούσαμε για τις επιγραφές των οδών. Σήμερα είναι άλλο το θέμα μας. Ο φίλος που συναντήσαμε μόλις είχε αγοράσει ένα… κουδουνάκι.

Όχι κουδούνι ποδηλάτου, ούτε από εκείνα που στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ένα κουδουνάκι μπρούντζινο που προορίζεται για ζώο, μάλλον για κάποιον σκύλο. Όμως αυτός απ’ ό,τι ξέραμε δεν είχε σκύλο…

«Ούτε απέκτησα», μας είπε. «Το κουδουνάκι το πήρα για να το χαρίσω, όχι όμως για να το φορέσει κάποιο ζώο, αλλά για να χτυπάει και να συνέρχονται τα… ζώα». Τα λέει λίγο χοντρά ο φίλος, είναι ώρες ώρες πολύ αυστηρός με τους ανθρώπους.

Για να μην τα πολυλογούμε, μας εξήγησε τον λόγο για τον οποίο αγόρασε το κουδουνάκι και σε ποιους σκόπευε να το χαρίσει. Ήταν κάτι φίλοι του μουσικοί που το προηγούμενο βράδυ είχαν εμφανιστεί σε μπαράκι της πόλης.

Το άλλο πουλάκι:

Μιλάμε για μια μάστιγα!

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς, πρόκειται όμως για φαινόμενο γενικευμένο και δεν έχει να κάνει ούτε με τον χώρο, ούτε με το είδος της μουσικής που παίζεται σ’ αυτόν. Το παρατηρείς παντού…

Σε ταβέρνες, σε μπαρ, σε μουσικές σκηνές, σε συναυλιακούς χώρους… Είτε πρόκειται για λαϊκά τραγούδια, είτε για το λεγόμενο έντεχνο, για ρεμπέτικα ή για ροκ, δεν έχει καμιά σημασία.

Ένα μεγάλο μέρος του κοινού πηγαίνει εκεί όχι για να ακούσει μουσική, αλλά για να κουβεντιάσει. Να πουν τα δικά τους αδιαφορώντας αν με τις φωνές τους ενοχλούν όχι μόνο τους άλλους που θέλουν να ακούσουν, αλλά και κυρίως τους καλλιτέχνες.

Είναι τρομερό! Πηγαίνουν σε μια μουσική παράσταση, πληρώνουν πολύ πιο ακριβά απ’ ό,τι αν πήγαινα σε μια ταβέρνα ή σε ένα μπαράκι, συχνά μάλιστα πιάνουν και πρώτο τραπέζι μπροστά στην ορχήστρα και δεν δίνουν σημασία γι’ αυτήν.

Δεν πα’ να προσπαθούν οι μουσικοί να δώσουν την ψυχή τους, δεν πα’ να επιχειρούν να επικοινωνήσουν με το κοινό, δεν πα’ να τροποποιούν ακόμη και το πρόγραμμά τους για να «πιάσουν» και αυτούς που αδιαφορούν…

Εκείνοι τον χαβά τους. Πού και πού διακόπτουν την κουβέντα για να χειροκροτήσουν το τραγούδι που μόλις ΔΕΝ άκουσαν και μετά συνεχίζουν απτόητοι. Μάλιστα, όσο δυναμώνει η μουσικοί για να τους καλύψει τόσο περισσότερο φωνάζουν και αυτοί.

Μερικές φορές η δυσαρέσκεια των μουσικών είναι τόσο εμφανής που λες δεν μπορεί θα ντραπούν και θα σταματήσουν. Έχω τύχει σε περιπτώσεις που ο τραγουδιστής σταμάτησε ένα τραγούδι στη μέση ενοχλημένος.

Έχω τύχει και μία φορά που ζήτησε από τον καταστηματάρχη να απομακρύνει κάποιον από το κοινό, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι θα πληρώσει εκείνος τα ποτά που ήπιε, αρκεί να τον βγάλουν αμέσως έξω.

Τίποτε· κανένα μέτρο δεν πιάνει. Τα «ζώα», όπως τους χαρακτήρισε ο ευέξαπτος φίλος, δεν συγκινούνται. Και, φυσικά, μην σκεφθείτε να τους κάνετε εσείς παρατήρηση, γιατί θα μπλέξετε χειρότερα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ μπαίνει το κουδουνάκι.

Ο φίλος μάς είπε ότι το είχε πρωτοδεί σε ένα ρεμπετάδικο στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήταν μια λαϊκή ταβέρνα στην οποία κάποια στιγμή οι ιδιοκτήτες έπιαναν τα όργανα και ανέβαιναν σε ένα μικρό πάλκο, χωρίς μικρόφωνα.

Κατά κανόνα, οι πελάτες άκουγαν προσεκτικά το πρόγραμμα και συμμετείχαν τραγουδώντας μαζί τους. Κάποτε όμως εμφανίζονταν και κάποιοι εκτός τόπου και χρόνου και τότε η βαβούρα μεγάλωνε υπερβολικά.

Σε τέτοιες στιγμές ακούγονταν ο οξύς χαρακτηριστικός ήχος από ένα κουδουνάκι που είχαν οι μουσικοί μπροστά τους και το χτυπούσαν διακριτικά για να επαναφέρουν τους σαματατζήδες στην τάξη.

Ο φίλος μας, λοιπόν, σκέφτηκε να αγοράσει ένα τέτοιο κουδουνάκι για να το χαρίσει στους μουσικούς που άκουσε -που… προσπάθησε να ακούσει όπως μας είπε- το προηγούμενο βράδυ.

«Καλή ιδέα· να μας πεις αν θα έχει αποτέλεσμα», του είπαμε και τον χαιρετήσαμε. Μόνο που θα πρέπει να σκεφτούμε κάτι ανάλογο και για την άλλη μεγάλη μάστιγα των βραδινών μας εξόδων.

Κάτι που να κάνει να συγκινούνται και οι θεριακλήδες που καπνίζουν όσα προλάβουν, λες και… τους πληρώνει κανείς με το κομμάτι.

Έχετε καμιά ιδέα;

Φωνητική πανδαισία! 

171106 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εκ Τρικάλων τα κρείτω!

Και εκ Τρικάλων τα χείρω!

Παραφράσαμε λίγο τον γνωστό διάλογο του αυτοκράτορα Θεόφιλου με την Κασσιανή, κατά την περίφημη διαδικασία επιλογής συζύγου, όταν εκείνος, με πληγωμένο τον αντρικό του εγωισμό από την ευφυή απάντησή της, την απέρριψε και προτίμησε την Θεοδώρα.

Από τα Τρίκαλα, λοιπόν, μας έρχονται σπουδαία πράγματα, με τελευταίο την κίνηση του Δήμου να καταστήσει την πόλη μια πόλη όπου θα εφαρμόζεται ο νόμος για το κάπνισμα όπως ακριβώς προβλέπεται.

«Τα Τρίκαλα δεν καπνίζουν», είναι το σύνθημα που προωθεί ο Δήμος Τρικκαίων σε (συνεργασία με τους) επαγγελματίες εστίασης και τους πελάτες τους και φαίνεται ότι θα υπάρξει ανταπόκριση.

Γι’ αυτό όμως θα συζητήσουμε μια άλλη φορά. Διότι έχουμε και το δεύτερο μέρος του διαλόγου -είπαμε, όπως τον αντιστρέψαμε- το οποίο  θα μας απασχολήσει σήμερα. Σας παρουσιάζουμε αυθεντικό το κείμενο: 

«Εμείς, χριστιανοί ορθόδοξοι γονείς και κηδεμόνες παιδιών που είναι μαθητές στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση του Νομού Τρικάλων δηλώνουμε ότι επιστρέφουμε τους φακέλους/βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών γιατί μέσω των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών και την προπαγάνδα που γίνεται υπέρ των άλλων θρησκειών υποτιμούν τη νοημοσύνη της θρησκευτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού και των παιδιών, τα οποία στοχεύουν να τα χρησιμοποιήσουν σαν άβουλα όντα, στο σχέδιο αποδόμησης της Ελληνικής κοινωνίας και της παιδείας ειδικότερα.

Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, ο Αγιορείτης έλεγε: «Πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε …»

Παρατηρώντας προσεκτικά κανείς τα βιβλία μπορεί να διαπιστώσει τον ύπουλο και μεθοδευμένο τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να προσεγγίσουν τα παιδιά μας ….

 Με υλικό από διδασκαλίες πολλών θρησκειών που παρουσιάζονται με αντιπαιδαγωγικό τρόπο δημιουργώντας παιδαγωγική και γνωσιολογική σύγχυση.

β. Με τη μονόπλευρη παρουσίαση άλλων θρησκειών, αποκρύπτοντας επιμελημένα διδασκαλίες τους που ωθούν σε φανατισμό, ρατσισμό και μίσος. Αντί να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ της ορθοδόξου διδασκαλίας και των άλλων θρησκειών, το Νέο Πρόγραμμα τα παρουσιάζει όλα μαζί συγκεχυμένα και ισοπεδωμένα. […]

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Η Ελληνική Πολιτεία με βάση τη Συνταγματική αρχή της ισονομίας να σεβαστεί το δικαίωμα των Ορθοδόξων μαθητών να διδάσκονται την πίστη των πατέρων τους, όπως λαμβάνει πρόνοια για τους Μουσουλμάνους, Εβραίους και Ρωμαιοκαθολικούς (βάσει του άρθ. 68 του Ν. 4235/2014 και του άρθ. 55 Ν. 4386/2016).

Να αποσυρθούν τα Νέα Προγράμματα Σπουδών στα θρησκευτικά μαζί με τα τωρινά βιβλία/φακέλους και να επανέλθει ο Ορθόδοξος και ομολογιακός χαρακτήρας του μαθήματος».

Το άλλο πουλάκι:

Δεν θα μακρηγορήσομε…

(«Ναι, αλλά μακρηγορείτε», απαντά ο πρόεδρος του δικαστηρίου Παπαγιαννόπουλος στον συνήγορο Πάντζα στη «Σωφερίνα». Και έχει δίκιο!) Το πράγμα είναι πολύ απλό και το έθεσε ωραία ο Γ. Γ. Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας κ. Καλατζής:

«Αυτοί που συνέγραψαν τα βιβλία είναι χριστιανοί ορθόδοξοι Θεολόγοι». Το τονίζει για να αποφύγει παρεξηγήσεις, όταν οι αντιδρώντες προβάλλουν την ιδιότητα του χριστιανού ορθοδόξου, υπονοώντας πολλά.

Τονίζει επίσης, σχετικά και με ιερωμένους που αντιδρούν, ότι «η Εκκλησία της Ελλάδος είναι βαθιά δημοκρατική και εκφράζεται μέσω της ιεραρχίας, η οποία έχει εγκρίνει τα έως τώρα βήματα και έχει δώσει τη συναίνεσή της για τα επόμενα».

Θεωρεί ακόμη ότι είναι δείγμα υγείας να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αλλά και αντιδράσεις για το περιεχόμενο ενός βιβλίου, όχι όμως και προσπάθεια επιβολής αυτών των απόψεων. Διότι τον τελικό λόγο πρέπει να έχουν τα θεσμοθετημένα όργανα της πολιτείας.

Τι άλλο να προσθέσουμε εμείς; Να πούμε ότι οι γονείς που φοβούνται και αντιδρούν το μόνο που δείχνουν είναι ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στην πίστη των παιδιών τους, ούτε, φυσικά, στον τρόπο με τον οποίο τα διαπαιδαγωγούν οι ίδιοι στον τομέα αυτόν;

Όταν φοβάσαι ότι ένα βιβλίο μπορεί να κλονίσει την πίστη σου και να την στρέψει αλλού, τότε μάλλον αυτή δεν έχει οικοδομηθεί σε γερά θεμέλια. Διότι, μη γελιόμαστε, το παιδί εισέρχεται στον κόσμο την πίστης όχι από το Σχολείο, αλλά από το σπίτι του.

Από την άλλη, όπως είπε και ένας δάσκαλος σε… ανησυχούντες γονείς, μακάρι να υπήρχε ένα βιβλίο που να μπορούσε να μας αλλάξει την πίστη και να μας κάνει κακούς ανθρώπους. Διότι αυτό σημαίνει ότι κάποιο άλλο βιβλίο θα μπορούσε να μας κάνει καλούς!

Δεν αλλάζει ο άνθρωπος με ένα βιβλίο! Όταν η ίδια η Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, δεν καταφέρνει να μας αλλάξει, τι φόβος υπάρχει ότι αυτό θα συμβεί από ένα εγχειρίδιο -έστω, φάκελο διδασκαλίας- του Σχολείου.

Και τους κάλεσε να δείξουν εμπιστοσύνη, πρωτίστως, στον δάσκαλο των παιδιών τους, ο οποίος, όπως είπε, δεν υπάρχει περίπτωση να «δώσει» στα παιδιά κάτι που θα τα βλάψει ψυχικά και θα τα οδηγήσει στο κακό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Κατήχηση και Λειτουργική».

Έτσι λεγόταν το βιβλίο των Θρησκευτικών που από το 1933 ακόμη (Βασ. Ε. Πετρούνια) μιλούσε και για άλλες θρησκείες. Ειδικά όμως εκείνο του 1976 (Ματθ. Μουντέ) περιείχε σελίδες ολόκληρες με στοιχεία γι’ αυτές.

Από τον Ινδοϊσμό (Βεδισμός, Βραχμανισμός, Βουδισμός) και την Θρησκεία -μάλιστα, με κεφαλαίο θήτα- της Κίνας (Κομφουκιανισμός, Ταοϊσμός), μέχρι τον Σιντοϊσμό των Ιαπώνων και τον Ζωροαστρισμό των Περσών.

Εννοείται πως οι μαθητές μάθαιναν για τον Μωαμεθανισμό και τον Ιουδαϊσμό, στην αρχή ακόμη του βιβλίου, πριν καν ξεκινήσουν να παίρνουν τις πρώτες γνώσεις για την ορθόδοξη πίστη και το δικό μας Σύμβολο της Πίστεως.

Και, όπως είδατε… κανείς δε έπαθε τίποτε.

Ή έπαθε;

 Ο φόβος δείχνει έλλειψη πίστης!

171103 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ακολουθεί διαφήμιση!

Φυσικά, προηγείται δυσφήμιση! Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα. Μας το λέει και η Εκκλησία μας. Η Σταύρωση προηγείται της Ανάστασης. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάντοτε υπάρχει αυτή η ακολουθία. (Θυμηθείτε «Ωσαννά… άρον άρον…»)

Χιλιάδες σταυρώσεις προηγήθηκαν και άλλες τόσες έγιναν μετά, όμως μόνο τη συγκεκριμένη, του Ιησού, ακολούθησε Ανάσταση. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Εμείς πάντως θα ξεκινήσουμε με τη δυσφήμιση.

Το διάβασα και δεν πίστευα στα μάτια μου: «Δολιοφθορά στον ιστό της Ελληνικής σημαίας του Κορυλόβου κατήγγειλε μέσα από την πρωινή εκπομπή του ALPHA NEWS 95,5 ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος».

Δολιοφθορά! Μάλιστα. Και πώς εξηγείται αυτό; Το λέει το ρεπορτάζ στη συνέχεια: «Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι κάποιοι προσπάθησαν να βγάλουν τα μπουλόνια που κρατούν τη βάση του ιστού της σημαίας, προφανώς για να δημιουργήσουν πρόβλημα».

Και επειδή εκεί στο Δημαρχείο μπορεί να έχουν φόρτο εργασίας, πάντοτε όμως ξεκλέβουν χρόνο για να παρακολουθήσουν αξιόλογες σειρές όπως εκείνη του «Ντετέκτιβ Μονκ», τα συμπεράσματα προέκυψαν αβίαστα:

«Όπως είπε ο κ. Παπαδόπουλος, η πράξη αυτή ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας δύο τουλάχιστον ατόμων ενώ για να ξεβιδωθούν τα μπουλόνια χρειάστηκε οπωσδήποτε η χρήση κάποιου λοστού ως υπομόχλιου».

Δυστυχώς, δεν ξέρουμε τι είδους μοχλός ήταν αυτός, ο αντιδήμαρχος όμως μας πληροφορεί ότι «οι δράστες πρόλαβαν και έβγαλαν περίπου το 1/3 των μπουλονιών που συνολικά κρατούν τον ιστό».

Τα συμπεράσματα, που εσείς θα κρίνετε κατά πόσο είναι λογικά, εξακολούθησαν: «Ο κ. Παπαδόπουλος τόνισε ότι ενημέρωσε σχετικά τον διοικητή της ασφάλειας Δράμας.

Εκτίμησε δε ότι οι δράστες το πιθανότερο είναι να ήθελαν να κάνουν κακό δεδομένου ότι τα μπουλόνια αυτά έχουν συγκεκριμένη χρησιμότητα και είναι απίθανο να τα έβγαλαν προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν για κάποιο λόγο ή να τα πουλήσουν».

Το άλλο πουλάκι:

Άρα… δολιοφθορά!

Μέχρι εδώ όλα καλά. Θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με τον κύριο αντιδήμαρχο ότι πιθανότατα κάποιοι να μην θέλουν τον ιστό (και τη σημαία) και κάποιοι από αυτούς τους κάποιους να προχώρησαν παραπέρα.

Πώς γίνεται όμως να κατηγορείς «κάποιους», χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία; Πώς γίνεται να αναφέρεσαι σε οργανώσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν καταξιωθεί με τη δράση τους στα μάτια της τοπικής κοινωνίας;

Γίνεται, αν είσαι ο κύριος Παπαδόπουλος. Ακούστε, λοιπόν, τι είπε στη συνέχεια, όπως το διαβάζουμε στη σελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού, όπου δόθηκε η συνέντευξη: «Κάποιοι δεν θέλουν τη σημαία και δημιουργούν προβλήματα»!

«Ο αντιδήμαρχος Δράμας εξέφρασε την αγανάκτησή του για τα κωλύματα που ορισμένοι δημιουργούν προκειμένου να φύγει η σημαία από τον Κορύλοβο και κατήγγειλε την Οικολογική Κίνηση Δράμας, η οποία προχώρησε σε κινήσεις που ως στόχο έχουν –όπως είπε– την απομάκρυνση της σημαίας.

Πάντως διαβεβαίωσε τους πολίτες ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα από το νόμο ούτως ώστε ο ιστός της σημαίας να είναι ασφαλής και να μην υπάρξει ενδεχόμενο πτώσης του».

Τι ακριβώς έκανε η Οικολογική Κίνηση Δράμας και πώς έβγαλε το (αγανακτισμένο) συμπέρασμα ο κύριος αντιδήμαρχος που ακούσατε πριν; Εμείς ρωτήσαμε και μάθαμε και, όπως θα ακούσετε, απέχει πολύ από τα αυθαίρετα συμπεράσματα.

Όταν ξεκίνησε να χτίζεται η βάση για την τοποθέτηση του ιστού, η Οικολογική Κίνηση δέχτηκε καταγγελίες από πολίτες που περπατούσαν στον Κορύλοβο ότι «κάποιοι ρίχνουν τσιμέντα και ετοιμάζονται να χτίσουν κάτι».

Σημειωτέον ότι τότε κανείς δεν είχε ενημερώσει ούτε τους φορείς ούτε τις αρμόδιες υπηρεσίες για την επέμβαση εκείνη. Η Οικολογική Κίνηση, όπως όφειλε, πήγε και έκανε μια καταγγελία στην Πολεοδομία.

Ούτε εκεί γνώριζε κανείς περί τίνος πρόκειται! Μάλιστα, λίγο αργότερα ενημέρωσαν την Οικολογική Κίνηση ότι το θέμα δεν είναι της αρμοδιότητάς τους, αλλά του Δασαρχείου και έτσι έβαλαν την καταγγελία στο αρχείο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κακώς!

Κανονικά θα έπρεπε να την διαβιβάσουν αρμοδίως, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Πέρασε, λοιπόν, λίγος καιρός και αποκαλύφθηκε ότι το τσιμεντάρισμα ήταν η βάση για τον ιστό της σημαίας.

Εσείς, τώρα, από όλο αυτό, καταλάβατε ό,τι κατάλαβε (και κατήγγειλε με αγανάκτηση) ο αντιδήμαρχος; Και να σας ρωτήσω κάτι, ή μάλλον να ρωτήσω τον ίδιο: Πιστεύει ή όχι ότι όποιος θέλει να χτίσει κάτι πρέπει να έχει την απαραίτητη άδεια;

Ας τον αφήσουμε όμως, πολιτική κάνει ο άνθρωπος και δικαιολογείται. Καιρός να περάσουμε και στην διαφήμιση. Μάθατε ότι κυκλοφόρησε το ημερολόγιο της Οικολογικής Κίνησης; Τώρα το μάθατε σίγουρα.

Πρόκειται για (άλλη μια) προσεγμένη δουλειά που δείχνει πρωτίστως σεβασμό προς εκείνον που θα το αγοράσει. Διότι, μπορεί κάποιος να θέλει να ενισχύσει την Οικολογική Κίνηση, μη βρίζει όμως από πίσω…

Το ημερολόγιο έχει ως θέμα «δραστηριότητες και αθλήματα στη φύση» και, μέσα από πολύ όμορφες φωτογραφίες που έδωσαν φίλοι της Οικολογικής, μας προκαλεί να βγούμε κι εμείς στη φύση, να τη γνωρίσουμε, να τη χαρούμε και να την προστατέψουμε.

Σας έχουμε όμως και ένα δώρο. Επειδή πολλοί φίλοι πήραν ήδη το ημερολόγιο και εξέφρασαν μια απορία, εμείς φροντίσαμε να μάθουμε και να τη λύσουμε. Η φωτογραφία στον μήνα Φεβρουάριο, από την «κατάβαση βαράθρου», είναι τραβηγμένη στο Οχυρό.

Βλέπετε πόσο όμορφα και πόσο κοντινά μας είναι κάποια «θαύματα της φύσης»; Συγχαρητήρια στην Οικολογική Κίνηση που τα συστήνει στο ευρύ κοινό.

Εμπρός, λοιπόν, όλοι να την ενισχύσουμε.

 Οι αγανακτισμένοι υπάρχουν ακόμη!