171127 ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μα, με τον Καμμένο!

Η ερώτηση, η οποία όμως κλείνει όχι με ερωτηματικό, αλλά με θαυμαστικό, θεωρούνταν το απόλυτο επιχείρημα απέναντι στην «πολιτική ΣΥΡΙΖΑ». Την εισέπραττε κάποιος, όποτε πήγαινε να υποστηρίξει σοβαρά την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Βλέπετε, υπήρχαν εποχές που, στις παρέες και στις συζητήσεις, βρισκόταν αρκετοί που έβγαιναν με θάρρος και τόλμη να υπερασπιστούν την επιλογή τους να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωραίες μέρες!

Μπορούσαν να επικαλεστούν ένα σωρό επιχειρήματα˙ από το «νέο» που είχε ανάγκη ο τόπος, μέχρι το «ηθικό πλεονέκτημα» που διέθετε το κόμμα της Αριστεράς. Βεβαίως, τα περισσότερα είχαν ακόμη μπροστά ένα μεγάλο «ΘΑ».

Διότι τα επιχειρήματα όσων πίστεψαν στον Αλέξη Τσίπρα και έδωσαν στο κόμμα του την εξουσία ήταν ακόμη επηρεασμένα από το… μεγάλο αφήγημα που εκείνος κατάφερε να δώσει στους ψηφοφόρους.

Ότι για όλα φταίνε τα μνημόνια και, άμα τα στείλουμε από εκεί που ήρθαν, η οικονομία θα πάρει μπρος και ο τόπος θα επιστρέψει με γρήγορα βήματα στις μέρες της καλοπέρασης. Ακόμη ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος.

Εκείνος που μας θέλει να υψώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στους ξένους και την ταπεινωτική πολιτική που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Που τους θέλει να υποχωρούν άτακτα, έτσι και βρεθεί κάποιος να τους πει «γκόου μπακ».

Το αφήγημα αυτό, το μεγάλο, το τεράστιο, περιελάμβανε ακόμη ένα σωρό άξιους πολιτικούς, καθώς και μια σειρά από ανώτερα μυαλά, με τα οποία θα υλοποιούνταν όλα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο Αλέξης.

Απέναντι σε όλα αυτά, υπήρχε μια σειρά από επιχειρήματα, που μιλούσαν για το πώς λειτουργεί η πραγματική οικονομία, καθώς και για το γεγονός ότι οι πολιτικοί δοκιμάζονται στην πράξη και όχι στις κουβέντες καφενείου.

Τι να σας τα λέω, τα θυμόσαστε σίγουρα κι εσείς. Ήταν αδύνατον να πείσεις τότε εκείνους που, στο πρόσωπο του Βαρουφάκη, έβλεπαν τον άνδρα που θα βάλει τα γυαλιά σε κάθε οικονομολόγο της Ευρώπης.

Ήταν πεπεισμένοι πως ο οικονομολόγος, ο καθηγητής, ο πολιτικός Γιάνης είχε τη λύση στο τσεπάκι του, όπως την είχε επανειλημμένα αναπτύξει στα τραπεζάκια της πλατείας. Και πως, επιπλέον, ως άριστος γνώστης της θεωρίας των παιγνίων, θα… έπαιρνε τα σώβρακα των αντιπάλων.

Το άλλο πουλάκι:

Μα, με τον Καμμένο!

Έριχναν τότε οι άλλοι στην κουβέντα το απόλυτο επιχείρημα. Πίστευαν, βλέπετε, πως ένας πραγματικός Αριστερός θα ντρέπονταν για τη συνεργασία και τη συγκυβέρνηση του κόμματός του με ένα πολιτικό… κατακάθι.

Και όμως! Το επιχείρημα δεν έπιανε. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς αισθάνεται ή πως σκέφτεται και δεν το ομολογεί ένας συνομιλητής του. Ωστόσο, έμοιαζε να μην ιδρώνει το αυτάκι τους.

Βλέπετε, ο Καμμένος τότε ήταν ο πολιτικός αρχηγός που δεν είχε ψηφίσει μνημόνια (ούτε θα το έκανε ποτέ, παρά μόνο νεκρός). Ήταν ακόμη εκείνος που τράβηξε πολύ ψηλά τον αμανέ τού «όχι».

Κυρίως όμως ήταν ο πολιτικός μάγκας που τα έριχνε στους αντιπάλους, τους κοινούς αντιπάλους των μνημονίων και του «ναι», τα έριχνε μάλιστα με τρόπο που και άλλοι θα ήθελαν, αλλά δεν τολμούσαν.

Έτσι τον έβλεπαν πολλοί από τους εταίρους του. Και είμαι βέβαιος ότι καμάρωναν που, με εκφράσεις τού τύπου «στα τέσσερα εσείς», μετέφερε στη βουλή ένα άρωμα γνήσιας… αγοράς, λαϊκής, παιδιά της οποίας ήταν και οι ίδιοι.

Ο καιρός όμως έχει και γυρίσματα. Και ήρθαν οι μέρες που τα περήφανα «όχι» στα οποία καλούσε τους ψηφοφόρους έγιναν «ναι», με τους όρους που υπέβαλλαν οι Ευρωπαίοι να γίνονται αποδεκτοί, και ο μάγκας Καμμένος το κατάπιε.

Ήρθαν και εκείνες που με σιγανή και τρεμάμενη (από τη συγκίνηση; από ντροπή;) φωνή δήλωνε «ναι σε όλα» τα μνημόνια, καθώς και σε κάθε άλλο μέτρο θα εξασφάλιζε την παραμονή του στη υπουργική καρέκλα.

Την ίδια στιγμή που «άδειαζε» τους κυβερνητικούς εταίρους του, όποτε προσπαθούσαν να περάσουν κάποιον νόμο σχετικό με ανθρώπινα δικαιώματα, ή με μειονότητες, και τους άφηνε να στηρίζονται στην ψήφο των αντιπάλων.

Έτσι, με όλα αυτά και με πολλά άλλα, το παλιό εκείνο επιχείρημα άρχισε να αποκτά σιγά σιγά την ισχύ που προσπαθούσαν να του δώσουν όσοι το χρησιμοποιούσαν από την αρχή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μα, με τον Καμμένο!

Και τώρα, εκείνοι που ντρέπονται πια να υποστηρίξουν την επιλογή τους να εμπιστευτούν τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αρχίζουν να καταλαβαίνουν και να παραδέχονται, έστω και με τη σιωπή τους, ποιον υποστήριζαν.

Τώρα αρχίζουν να βλέπουν πόσο καιροσκόπος ήταν, πόσο πρόθυμος να κάνει όλα εκείνα για τα οποία κατηγορούσε τους άλλους, μόνο και μόνο για την καρέκλα. Τώρα βλέπουν πως το να συνεχίσει κανείς να τον υπερασπίζεται μοιάζει με το να ταυτίζεται μαζί του.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν το βλέπουν μόνο οι (παραπλανημένοι) ψηφοφόροι του Αλέξη, αλλά και πολλά από τα στελέχη του κόμματός του. Καταλαβαίνουν πόσο χαμηλά τους έχει παρασύρει η τακτική να τρέχουν κάθε φορά να υπερασπίζονται τα καμώματα του εταίρου τους.

Γι’ αυτό και η σημερινή συζήτηση στη βουλή μπορεί να αποδειχθεί σημαντική. Να δούμε πόσοι και με ποιο τρόπο θα εκφράσουν αυτό το «ως εδώ», καθώς και τι στάση θα κρατήσει ο πρωθυπουργός.

Όσο για εμάς, θα συνεχίσουμε να θεωρούμε ως ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα απέναντι σε όσους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να λέγονται Αριστεροί το παλιό αναπάντητο ερώτημα:

Μα, με τον Καμμένο!

 Να δείτε που στο τέλος 

θα τον κατηγορούν κιόλας!

171124 ΕΠΙΜΟΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί να κουραστούμε;

Αφού δεν κουράζονται αυτοί, εμείς για ποιο λόγο να το βάλουμε κάτω, που, εδώ που τα λέμε, ένα «κόπι πάστε» έχουμε να κάνουμε; Όσο, λοιπόν, το θέμα επανέρχεται στην επικαιρότητα, θα είμαστε και εμείς εδώ για να (ξανα)λέμε την άποψή μας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι επανέρχεται με διάφορες μορφές. Το θέμα. Πώς είπατε; Δεν εξηγήσαμε για ποιο θέμα μιλάμε; Σωστά; Πού να ξέρει ο καθένας τι έχει ο άλλος στο μυαλό του; Μιλάμε για το θέμα των προσφύγων.

Γενικώς. Και ειδικώς, για τη φοίτηση των παιδιών τους στα ελληνικά Σχολεία. Η οποία (δεν) γίνεται με κάποιες αντιδράσεις. Ας πάρουμε όμως το θέμα από την αρχή. Να δείτε που το προσφυγικό θα φουντώσει και, αυτή τη φορά θα έχουμε σοβαρά προβλήματα στη νησιά.

Διότι, από μακριά, είναι εύκολα τα λόγια και οι υποδείξεις προς εκείνους που βιώνουν καθημερινά μια δύσκολη κατάσταση. Είδατε τι έγινε στη Λέσβο; Οι κάτοικοι, ναι οι ίδιοι κάτοικοι που άκουσαν τόσα καλά λόγια για τη στάση τους απέναντι στους πρόσφυγες…

Οι ίδιοι που άνοιξαν την αγκαλιά τους και υποδέχτηκαν όλους τους κατατρεγμένους. Που έδωσαν παράδειγμα ανθρωπιάς σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτοί, λοιπόν, φαίνεται ότι τώρα έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

Και εκπέμπουν σήματα αγωνίας, αλλά και αγανάκτησης, για τον τρόπο με τον οποίο το πρόβλημα -διότι, ναι, είναι πρόβλημα- των προσφύγων απειλεί την καθημερινότητά τους, ενώ για άλλους αρμόδιους πέρα βρέχει.

Αυτά εκεί. Εν τω μεταξύ, στην πληγείσα Δυτική Αττική, οι σύλλογοι προσφύγων και μεταναστών δίνουν το καθημερινό παρών στην προσπάθεια να ξανασταθεί η περιοχή στα πόδια της. Τους βλέπουμε χαμογελαστούς να βοηθούν με κάθε τρόπο, κυρίως με προσωπική εργασία, που είναι και το πιο σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και ερχόμαστε στα δικά μας, όπου έγινε και πάλι θέμα η αντίδραση (ας πω οι επιφυλάξεις για να είμαι πιο ευγενικός) κάποιων γονέων στη φοίτηση παιδιών προσφύγων σε Σχολεία της περιοχής. Ρωτάω: Είναι αιτιολογημένες οι επιφυλάξεις;

Απαντάω μόνος μου: Σε έναν βαθμό, είναι. Διότι οι γονείς έχουν αφεθεί στο σκοτάδι. Σε έναν άλλο βαθμό, καθόλου. Διότι μιλάμε για το δικαίωμα των παιδιών, όλων των παιδιών, οποιωνδήποτε παιδιών, να πάνε στο Σχολείο.

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε τον πρώτο βαθμό.

Από την αρχή του σχολικού έτους ξέρουμε ότι κάποια παιδιά θα φοιτήσουν σε τμήματα που θα σχηματιστούν σε Σχολεία δυτικά της πόλης. Από την αρχή. Και έχουν περάσει πάνω από δύο μήνες, πάμε για τον τρίτο.

Τι γίνεται; Γιατί αυτή η καθυστέρηση; Γιατί η σχετική ανακοίνωση δεν βγαίνει όταν όλα είναι έτοιμα και αφήνεται μια κατάσταση εκκρεμής να προκαλεί ανησυχίες και ερωτήματα; Γιατί τα ερωτήματα δεν απαντιούνται από κάποιους υπεύθυνους;

Λάθος χειρισμοί. Ε, τόσο θέλουν ορισμένοι να πάρουν μπρος κι έτσι φτάνουμε στον άλλο βαθμό. Διότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία να αντιδρά κάποιος στη φοίτηση παιδιών στο Σχολείο.

Ακόμη και αν στο Σχολείο εκείνο φοιτούν τα δικά του παιδιά. Δυστυχώς όμως, έγινε και αυτό. Και, επιτρέψτε μας να γνωρίζουμε πως οι (είπαμε, δικαιολογημένοι ως ένα βαθμό) λόγοι ανησυχίας δεν είναι ακριβώς εκείνοι που προβάλλονται.

Θα σταθώ μόνο σε μια «δικαιολογία»:  Ότι τα παιδιά αυτά «έχουν υποστεί ακούσια τις επιπτώσεις της βίαιης ωρίμανσης που επιφέρει η αγριότητα του πολέμου, με αποτέλεσμα να έχουν αναπτύξει πολύ διαφορετικές αντιδράσεις σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος που διαβιούν, σε σχέση με τα ανυποψίαστα για τα όρια της ανθρώπινης αγριότητας παιδιά του γηγενούς πληθυσμού».

Παραβλέπω το ιντελέκτσουαλ ύφος που φανερώνει άνθρωπο που ξέρει πολλά για το θέμα -αλλά τα χρησιμοποιεί όπως τον βολεύουν- και έρχομαι στην ευκολία τού «κόπι πάστε». Πέρσι τέτοιον καιρό λέγαμε για το θέμα μεταφέροντας έναν φανταστικό διάλογο:

-Ναι, αλλά αυτά έχουν βιώσει τον τρόμο και τη βία του πολέμου, πράγματα που τα δικά μας παιδιά τα ξέρουν μόνο από τα βιντεοπαιχνίδια. Ποιος μας λέει ότι δεν θα μεταφέρουν αυτή τη βία και μέσα στο Σχολείο;

-Γιατί, είχαμε καμιά τέτοια ένδειξη από τα παιδάκια της Σερβίας που είχαμε φιλοξενήσει πριν από χρόνια, τα οποία εκείνα κι αν είχαν παραστάσεις από βομβαρδισμούς και σφαγές;

-Όχι, αλλά το ίδιο είναι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλάβατε; Ρωτούσαμε.

«Πάει το επιχείρημα του πολέμου, το οποίο προσπαθούσε να κρύψει πίσω του κάτι άλλο, προφανώς το θρήσκευμα των παιδιών. Το ίδιο εύκολα μπορεί να καταρριφθεί και το “επιχείρημα” πως κάποιοι από τους γονείς των παιδιών αυτών είναι βίαιοι και αυτό ίσως το μετέδωσαν στα παιδιά τους.

-Τα Σχολεία μας δέχονται χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, και πολύ καλά κάνουν, παιδιά ηρωινομανών, παιδιά γονέων που ασκούν βία επάνω τους, παιδιά δολοφόνων… Γιατί θα πρέπει να φοβόμαστε και να αρνούμαστε τη φοίτηση ειδικά στα παιδιά των προσφύγων;

Η απάντηση δίνεται έμμεσα, αλλά συχνά και άμεσα από τους συνομιλητές μας και εδώ εδράζει η άρνησή τους να δεχτούν τα παιδιά: Αυτοί έχουν έναν άλλο πολιτισμό, επεκτατικό, που θα επιβληθεί στον δικό μας (εννοείται τον ελληνοχριστιανικό) και θα τον εξαφανίσει.

Ακόμη όμως κι αν κάτι από όλα αυτά είχε μια δόση αλήθειας, αυτό τι έχει να κάνει με τα παιδιά και το δικαίωμά τους να φοιτήσουν σε κάποιο κανονικό Σχολείο; Και, εν τέλει, πόσο κινδυνεύουν τα Ελληνόπουλα ενός ολόκληρου Σχολείου να χάσουν την ταυτότητά τους, αν συνυπάρξουν με μερικά παιδιά μεταναστών;

Μήπως το πιο πιθανό δεν είναι να συμβεί το αντίθετο, όπως το είδαμε να συμβαίνει με τόσα αλλοδαπά παιδάκια που, μπαίνοντας στα Σχολεία μας… ελληνοποιήθηκαν;»

Ας μη χρειαστεί να δώσουμε συνέχεια στο θέμα.

 Δικαιολογίες να θέλετε…

171123 ΕΞΩΧΩΡΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εύκολη απάντηση!

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απάντηση – πασπαρτού, που ταιριάζει σε πολλές περιπτώσεις. Και γιατί γίνεται αυτό, παρακαλώ; Διότι αυτή είναι η φύση των ανθρώπων˙ οι άνθρωποι δεν είμαστε καλοί -προσπαθούμε να γίνουμε τέτοιοι.

Και, συνήθως δεν τα καταφέρνουμε. Αν θέλουμε να ρίξουμε κάπου το φταίξιμο γι’ αυτό, θα πρέπει να αναλογιστούμε τα χιλιάδες χρόνια που ζήσαμε σαν αγρίμια, σκοτώνοντας και αρπάζοντας ό,τι μας γυάλιζε…

Έπειτα αρχίσαμε σιγά σιγά να δημιουργούμε πολιτισμό. Δηλαδή κάτι που θα μπορούσε να εξημερώσει κάπως το αγρίμι που υπήρχε μέσα μας. Μην ξεχνάτε ότι σ’ αυτό αποβλέπουν όλοι οι θεσμοί που έχουμε δημιουργήσει.

Από τη νομοθεσία και την εκπαίδευση, μέχρι τη θρησκεία και τον αθλητισμό, όλα έχουν ως στόχο είτε να μας κάνουν (καλύτερους) ανθρώπους, είτε να εκτονώσουν με άλλο τρόπο τη βίαιη παρόρμηση που εξακολουθεί να ζει μέσα μας.

Ο Κόνραντ Λόρεντζ, στο σημαντικό βιβλίο του «Ηθολογία», προσπαθεί να ερμηνεύσει συμπεριφορές των ζώων, ενώ, προς το τέλος κάθε κεφαλαίου, προεκτείνει τα συμπεράσματά του και στην ανθρώπινη κοινωνία.

Εκεί «δείχνει» πως σε πολλές περιπτώσεις έχουμε αντίστοιχες με των ζώων συμπεριφορές, οι οποίες όμως διαφοροποιούνται από το γεγονός ότι έχουμε υποστεί μια… επεξεργασία, μέσω του πολιτισμού και της λογικής που επίσης καθοδηγείται από αυτόν.

Η απάντηση - πασπαρτού, λοιπόν, είναι «επειδή μπορούν» και σκεφθείτε σε πόσα ερωτήματα ταιριάζει. Ερωτήματα που είναι τού τύπου «γιατί ορισμένοι άνθρωποι φέρονται έτσι». Το κάνουν, απλούστατα, επειδή μπορούν.

Και, αν σε εμάς φαίνεται ακατανόητη αυτή τους η συμπεριφορά είναι ίσως επειδή δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να πράξουμε το ίδιο. Μάλιστα συχνά κάνουμε κάτι ανάλογο, σε μικρότερη κλίμακα, όμως… αυτό δεν μετράει.

Εμείς είμαστε υπεράνω, επειδή όμως… δεν μπορούμε. Εμείς κατακρίνουμε, γιατί δεν «αξιωθήκαμε» να κάνουμε ό,τι και οι άλλοι. Εμείς μπορεί να κάνουμε ό,τι είναι στα μέτρα μας, όμως αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά στα μεγάλα μεγέθη των άλλων.

Ήρθε η ώρα όμως να μην σας κρατάμε άλλο σε αγωνία (λέμε, τώρα) και να θέσουμε το ερώτημα στο οποίο δώσαμε ήδη την απάντηση. Ανορθόδοξη μέθοδος προσέγγισης, είδαμε όμως και τα χαΐρια με την ορθοδοξία.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί τα πάνε στους… Παραδείσους;

Καταλάβατε τι εννοώ. Μιλάω (με μια μεγάλη δόση ζήλειας που στάζει φαρμάκι) για όλους εκείνους που κερδίζουν τεράστια ποσά και τα φυγαδεύουν σε εξωτικούς προορισμούς, όπου καλοπερνάνε μακριά από τα μάτια της εφορίας. Τα ποσά.

Γιατί το κάνουν;

Μα, την απάντηση τη δώσαμε ήδη. Επειδή μπορούν! Και, φυσικά, το προχωρήσαμε παραπέρα. Εμείς, εσείς κι εγώ, τι θα κάναμε στη θέση τους; Για να μην μιλάμε θεωρητικά, ας φέρουμε το ερώτημα στα μέτρα μας.

Τι κάνουμε με τα χρήματα που κερδίζουμε; Τα εμφανίζουμε όλα και πληρώνουμε στο κράτος ακριβώς το ποσό που αναλογεί; Κάποιοι μπορεί να το κάνουν κι αυτό. Ξέρετε ποιοι; Όσοι δεν μπορούν να το αποφύγουν!

Όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να κρύψουν μέρος από τα εισοδήματά τους και μάλιστα δεν αισθάνονται καμιά ενοχή γι’ αυτό. Ίσως κάποιον φόβο, ενοχή όμως σε καμιά περίπτωση. ιδίως τα τελευταία χρόνια.

Ιδίως, γιατί τώρα έχουν και ένα… αριθμητικό επιχείρημα: «Αν τα δηλώσω όλα, δεν μου μένει τίποτε για να ζήσω». Το ίδιο επιχείρημα βέβαια, αντιστραμμένο, ακούγεται και από κυβερνητικά χείλη.

Εμείς, λένε, βάζουμε υψηλούς φόρους, γιατί κανένας δεν δηλώνει όλα τα χρήματα που κερδίζει. Έτσι, παρ’ όλο όλοι που κρύβουν ένα μέρος, εκείνο που φορολογείται να αποδίδει τελικά τόσα που να φτάνουν για τις στοιχειώδεις ανάγκες του κράτους.

Βέβαια, «τι είναι αυτά που δεν δηλώνουμε εμείς, μπροστά στα εκατομμύρια που έχουν φυγαδεύσει οι άλλοι σε φορολογικούς παραδείσους;» Και, για του λόγου το ακριβές, να οι λίστες με ονόματα, να και οι φωτογραφίες των… ενόχων.

Διαβάζοντας όμως και βλέποντας, διαπίστωσα πως πολλοί από αυτούς δεν έχουν καν τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους στην Ελλάδα. Μπορεί να τους ξέρουμε εδώ εξαιτίας μιας ομάδας ή ενός καναλιού που… χρησιμοποιούν, όμως ο κύριος όγκος των επιχειρήσεών τους βρίσκεται εκτός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή, καλά κάνουν;

Όχι βέβαια˙ έτσι το λέω. Όμως να ξέρουμε κι εμείς τι ζητάμε και με ποιους τα βάζουμε. Διότι, όπως σωστά ειπώθηκε, οι φορολογικοί παράδεισοι είναι το αντίστοιχο του κινήματος «δεν πληρώνω» σε… πιο πλούσιο.

Πολύ πιο πλούσιο. Και εμείς δικαιούμαστε να μιλάμε, διότι ούτε τους «δεν πληρώνω» υποστηρίζαμε, ούτε, φυσικά όσους έλεγαν πως είναι κοροϊδία να πληρώνουμε φόρους, από τη στιγμή που δεν βλέπουμε να γίνονται έργα.

Το έλεγαν, πριν έρθει στα πράγματα η πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά, με ολίγη Ακροδεξιά, επειδή πίστευαν ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί ποτέ. Να όμως που έγινε –«προσκυνώ τη χάρη σου, Λαέ μου».

Τώρα έχουμε τους άλλους που λένε «να πληρώνω εγώ φόρους για να προσλαμβάνουν αυτοί τους… Καρανίκες;» Και έτσι, εμείς που πιστεύουμε ότι όλοι πρέπει να πληρώνετε αυτό που σας αναλογεί είμαστε πάντοτε ριγμένοι.

Για να αφήσουμε την πλάκα. Το θέμα των «παραδείσων» είναι πολύ σοβαρό και δεν έχει νόημα να το συζητά μια χώρα μόνη της, παρά μόνο για εκτόνωση ή για όξυνση -αναλόγως- των πολιτικών παθών.

Ας κάνουν, λοιπόν, αυτά που μπορούν και ας προσπαθήσουν να συνεννοηθούν με τις άλλες χώρες για τα υπόλοιπα.

Ας μας αφήσουν όμως στον πόνο μας!

 Βγάλτε τις σκούφιες σας να τους χτυπήσουμε.

171122 ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μαζί τα χτίσαμε;

Άκουσα πως τα αυθαίρετα στη χώρα είναι πάνω από ένα εκατομμύριο! Το ένα στα έξι κτήρια που βρίσκονται στη χώρα. Που πάει να πει ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι έχουμε ένα αυθαίρετο ή γνωρίζουμε κάποιον που έχει.

Μπορεί, λοιπόν, να ισχυριστεί κάποιος ότι «μαζί τα χτίσαμε», ότι έχουμε όλοι ευθύνες για το πολεοδομικό κατάντημα της χώρας, το οποίο,  όπως είδαμε με τραγικό τρόπο, ευθύνεται και για τον χαμό τόσων ανθρώπων;

Και, αν καταλήξουμε σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, μπορούμε να κάνουμε και το επόμενο βήμα, να ισχυριστούμε πως, ως λαός, είμαστε περισσότερο επιρρεπείς στη λαμογιά, ότι έχουμε στα γονίδιά μας την κομπίνα και τη διαφθορά;

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε ανάποδα τη διαδρομή. Και ας καλέσουμε για οδηγό τον άνθρωπο που μπορεί να μας διαφωτίσει επί του θέματος περισσότερο από τον καθένα. Τον γνωστό σε όλους μας κ. Λέανδρο Ρακιντζή, επί 11 χρόνια Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.

Πρώτα πρώτα να πούμε ότι οι γενετιστές δεν έχουν εντοπίσει κάποιο γονίδιο που να ελέγχει την τάση του ανθρώπου για διαφθορά. Όπως, λοιπόν, δεν μπορούμε σοβαρά να ισχυριστούμε ότι ο Έλληνας «έχει τη νίκη στο αίμα του», το ίδιο ισχύει και για τη διαφθορά.

Αφού, λοιπόν, δεν είναι κληρονομικό το χάρισμα, σημαίνει ότι είναι επίκτητο, ότι υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες που ευνοούν την εμφάνιση και την παρουσία του, και πως αυτές οι συνθήκες είναι ανθρώπινο δημιούργημα.

«Δεν μπορούμε να πούμε αν σε άλλες χώρες υπάρχει μεγαλύτερη ή μικρότερη διαφθορά», λέει ο κ. Ρακιντζής, «αφού δεν έχουμε συγκριτικά στοιχεία. Πάντως, σε άλλα μέρη, που θεωρούνται πολιτισμένα, η διαφθορά εντοπίζεται σε ανώτερο επίπεδο».

Η άποψη αυτή, σε συνδυασμό με την εκτίμησή του ότι «στη χώρα το 80% είναι λαμόγια ή διεφθαρμένοι και το υπόλοιπο 20% που απομένει δεν μπορεί να το διαχειριστεί αυτό», μας βοηθούν να έχουμε μια εικόνα για να ξεκινήσουμε τη συζήτηση.

Βεβαίως, για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε, θα πρέπει να ορίσουμε τις έννοιες, ώστε όταν μιλάμε όλοι για ένα πράγμα, να εννοούμε και να καταλαβαίνουμε περίπου τα ίδια. Πώς εννοεί, λοιπόν, ο κ. Ρακιντζής τη διαφθορά;

«Όλοι καταδικάζουν τη διαφθορά αλλά, όταν χρειαστεί, καταφεύγουν σε αυτή. Όλοι βγάζουν πύρινους λόγους κατά της διαφθοράς και όταν δουν την κλήση στο αυτοκίνητο προσπαθούν να βρουν μέσο να τη σβήσουν. Είναι η νοοτροπία που έχουμε ως λαός. Όλοι θέλουν τον πόλεμο να τον κάνουν οι άλλοι».

Το άλλο πουλάκι:

Καταλάβατε;

Οι περισσότεροι, όταν μιλάμε για διαφθορά, εννοούμε τη διαφθορά των άλλων ή, κυρίως, των «μεγάλων» που θα «λαδώσουν» για να πάρουν ένα τεράστιο έργο ή για να χτίσουν μια μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα πλάι στο κύμα.

Το σβήσιμο της κλήσης ή το να βάζεις κάποιον γνωστό σου να μεσολαβήσει για να παρακάμψεις την ουρά ή να αποφύγεις τις προβλεπόμενες διαδικασίες ούτε που περνάει από τον νου μας ότι δεν είναι σωστό και νόμιμο.

Για να έρθουμε, λοιπόν, στα λόγια του ειδικού, όλοι έχουμε δει ταινίες ή διαβάσει βιβλία για τη διαφθορά που υπάρχει σε «πολιτισμένες χώρες» σε ανώτερα κλιμάκια. Δεν μπορεί να είναι επιστημονική φαντασία. Υπάρχει.

Η διαφορά είναι ότι, στη χώρα μας, αυτό το συναντάς ως καθημερινή πρακτική που την ασκεί και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας. Κάπως έτσι, με την ενεργό ή την παθητική συμμετοχή στο… ταγκό, βγαίνει το ποσοστό που μας έδωσε.

Αυτό όμως δεν είναι παρά ένα ενσταντανέ, μια φωτογραφία της στιγμής. Θα έπρεπε να συζητήσουμε τι είναι εκείνο το ξεχωριστό που υπάρχει στο ελληνικό «κλίμα» και ευνοεί τόσο την ανάπτυξη του φαινομένου.

Σ’ αυτό ο κ. Ρακιντζής είναι αρκετά σαφής: «Είναι θέμα πολιτικής βούλησης». Να πούμε βέβαια ότι αυτά τα είπε μόλις πριν από μερικούς μήνες όταν έληξε η θητεία του και απομακρύνθηκε από τη θέση του.

«Όλοι κάνουν δηλώσεις και υπόσχονται ότι θα βελτιώσουν τη δημόσια διοίκηση. Αλλά για να γίνουν αυτά χρειάζεται σταθερή και συνεχής πολιτική βούληση. Όλοι καταδικάζουν τη διαφθορά. Τη φράση το “μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκκαλο”, την έχω ακούσει άπειρες φορές».

Το μυστικό, λοιπόν, είναι στο «σταθερή και συνεχής». Διότι οι αντιστάσεις είναι πολλές και, επειδή ακριβώς εμπλέκονται χιλιάδες πολιτών, δύσκολα η εκάστοτε εξουσία αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος να πάρει μέτρα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Ένας είναι η ατιμωρησία˙ «πρακτικά» ελάχιστοι τιμωρούνται και αυτό παρέχει μια άνεση σε όποιον θέλει να παρανομήσει να μην το σκεφτεί δεύτερη φορά. Το φαινόμενο έχει να κάνει και με το καθεστώς των παραγραφών, αλλά και με τους ρυθμούς με τους οποίους κινείται η Δικαιοσύνη.

Ένας άλλος είναι το ότι… γνωριζόμαστε μεταξύ μας! Σας κάνει εντύπωση; Ακούστε τι απάντησε ο κ. Ρακιντζής στην ερώτηση ποιος τομέας έρχεται πρώτος σε διαφθορά στη χώρα μας: «Τις καλές εποχές, που υπήρχε οικονομική άνθιση, ήταν η πολεοδομία, έπειτα η εφορία, μετά ο τομέας της υγείας, αλλά τα πρωτεία τα έχει η τοπική αυτοδιοίκηση.

Η επαρχία έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα, εκεί δεν μιλάει και δεν καταγγέλλει κανείς. Η κοινωνία είναι κλειστή και όλοι έχουν επαφές μεταξύ τους και σχέσεις που δεν θέλουν να διαταράξουν».

Το πιάσατε; Σκεφθείτε τα, λοιπόν, όλα αυτά, την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείτε «γιατί».

 Ε, όχι και όλοι μαζί! 

171121 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Προτεραιότητες…

Είναι κατανοητό ότι δεν μπορείς να κυνηγάς πάντοτε την επικαιρότητα. Όταν, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας φίλος, μέσα σε 24 μόλις ώρες, οι νεκροί από τις πλημμύρες, «συναγωνίζονται» τον Καραμέρο με το αδιάβροχο, τους Ρουβίκωνες που μπούκαραν στο Υπουργείο Άμυνας και τη γυναίκα που τραυματίστηκε σοβαρά από φωτοβολίδα…

Είναι φυσικό να κάνεις επιλογές. Δεν μπορείς να ασχολείσαι με όλα ταυτοχρόνως, ούτε να δίνεις σε όλα την ίδια βαρύτητα. Εμείς είπαμε να πιάσουμε το πιο σοβαρό και να το δούμε κάπως αναλυτικά.

Το ίδιο έκαναν και άλλοι. Μόνο που η δική τους επιλογή ήταν πολύ διαφορετική και, φυσικά, μπορούμε να την κρίνουμε. Διότι, μια επιλογή, από μόνη της είναι αξιολόγηση, δείχνει τι θεωρείς σημαντικό.

Ενώ, λοιπόν είπαμε ότι θα μιλήσουμε σήμερα για τις ευθύνες που υπάρχουν και αλλού, θα κάνουμε εμβόλιμα κάτι άλλο. Θα δούμε πώς αντιμετώπισε το θέμα μια πλευρά του τύπου, η φιλοκυβερνητική, ρίχνοντας μια ματιά στον πιο σοβαρό εκπρόσωπό της, την ΑΥΓΗ της Κυριακής.

Το κύριο άρθρο της ήταν για «το μεγάλο κόλπο», με την φοροαποφυγή στους φορολογικούς παραδείσους. Σημαντικό θέμα, δεν λέω, δεν θα παθαίναμε και τίποτε όμως αν μαθαίναμε για τα μυστικά των φοροφυγάδων λίγες μέρες αργότερα.

Κατά τα άλλα, ένα κείμενο του Π. Σκουρλέτη για τις δεσμεύσεις σχετικά με τα πλεονάσματα και πώς πρέπει να επανασχεδιαστούν (μιλάει και για 9.000 προσλήψεις στους δήμους), ενώ ο Θ. Δρίτσας υποστηρίζει ότι το κοινωνικό μέρισμα είναι υποχρέωση της κυβέρνησης και όχι παροχή.

Η μόνη αναφορά για τη «Δυτική Αττική» είναι πως τα μέτρα πρέπει να παρθούν «χωρίς καθυστερήσεις και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις». Έτσι απλά! Σαν να μη συνέβη κάτι σημαντικό, σαν να μην χάθηκαν ζωές σε απίστευτο αριθμό για καιρό ειρήνης.

Μπορείς όμως να ψάξεις στις μέσα σελίδες, όπου, πράγματι, υπάρχουν αρκετά κείμενα και απόψεις για το θέμα. Μάλιστα σε ένα γίνεται και λόγος για νεκρούς και αναζητούνται «Λασπωμένες ευθύνες». Διαχρονικά. Μόνο που η αναζήτηση σταματά κάπου στο 2011.

Στα άλλα κείμενα ούτε λέξη για θύματα, παρ’ όλο που η προσέγγιση γίνεται με επιστημονικό τρόπο. Δεν έχει νόημα να σας αναφέρουμε τους αρθρογράφους και τους σχολιαστές. Θα σας δώσουμε όμως κάποια παραδείγματα.

Το άλλο πουλάκι:

Διαβάζω:

«Δεν είναι η πρώτη και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία τραγωδία. Ούτε φταίνε οι αμαρτίες μας γι’ αυτόν τον μίνι κατακλυσμό. Η ύβρις της ανθρώπινης αλαζονείας και η απληστία του σύγχρονου τρόπου ζωής είναι πάντα οι μεγάλοι ένοχοι, ενώ οι αθώοι πάντα θυσιάζονται.

Το ανθρώπινο είδος επιβιώνει πάνω στη Γη αντιμαχόμενο τους φυσικούς νόμους. Μέχρι πρόσφατα λογαριάζαμε ως τριτοκοσμικές τις εικόνες τέτοιων φυσικών φαινομένων. Τώρα τις βλέπουμε παντού, χειμώνα - καλοκαίρι.

Κανείς δεν εξαιρείται. Ο πλανήτης διεκδικεί την υπεροχή του εξαπολύοντας τραγωδίες παντού. Από τους φτωχομαχαλάδες της Ινδίας μέχρι τις βίλες της Φλόριντα. Προφανώς η δυστυχία είναι σε διαφορετικά μεγέθη, όμως κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο και τέτοιες τραγωδίες είναι πλέον αναμενόμενες σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν κατοικούμε».

Σε άλλο άρθρο: «Η διαλεκτική του νερού σημαίνει ότι πλημμυρικό φαινόμενο δεν υπάρχει κάτω από μια ορισμένη ποσότητα νερού - επομένως μια συστηματική δημιουργία φραγμάτων στον περιαστικό χώρο (όπως αυτά που υπάρχουν στον Υμηττό, στην Πεντέλη, στο Πάνειο κ.ά. από τη Δασική Υπηρεσία) θα μπορούσε να αποτρέψει τη σώρευση μιας κρίσιμης “πλημμυροφόρας” μάζας.

Σημαντική όμως θα ήταν και η ανάλυση του επιφανειακού εδάφους (δαπεδοτοπίο) στον αστικό χώρο, όπου είναι χαρακτηριστική η διαφορά στην απορροή των νερών μεταξύ υπερδομημένων και ανοιχτών περιοχών:

Κάθε τετραγωνικό δομημένου χώρου και ασφάλτου συνιστά μείωση της “απορροφητικής ικανότητας” του εδάφους και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να ισοφαρίζεται από άλλες επεμβάσεις στον μείζονα χώρο.

“Η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο” - έλεγε ο Λε Κορμπυζιέ. Τα καταπατημένα ρέματα είναι κάτι παραπάνω - ως κατάσχεση κρίσιμου αστικού χώρου! Κι αυτό τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνει την εξουσία πιο διαλλακτική με τις συλλογικότητες που ασχολούνται με την προστασία τους».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ένα άλλο κείμενο μας πάει πολύ πίσω.

Μιλάει για το 1853 και το βιβλίο «Ο βασιλεύς των ορέων», όπου  Γάλλος συγγραφέας Εδμόνδος Αμπού αναφέρει: «Οι Έλληνες απέφευγαν να χαράξουν δρόμους, σε κάθε περίπτωση που το νερό είχε την καλοσύνη να αναλάβει αυτό το έργο.

Σε τούτη τη χώρα, όπου ο άνθρωπος ελάχιστα αντιτίθεται στη δουλειά που κάνει η φύση, οι χείμαρροι είναι δρόμοι βασιλικοί, τα ρυάκια δρόμοι επαρχιακοί και τα χαντάκια δρόμοι κοινοτικοί. Οι καταιγίδες έχουν αναλάβει το έργο των μηχανικών που κατασκευάζουν γέφυρες και η βροχή συντηρεί, χωρίς έλεγχο, τους δρόμους μεγάλης και μικρής κυκλοφορίας».

Τέλος κάποιος κάνει λόγο και για… πραγματικές ευθύνες:

«Μα να που τα στόματα ανοίγουν μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής. Ανοίγουν και με ευκολία ρίχνουν το ανάθεμα, και όλα τα αδρανή υλικά του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης καταγγέλλουν την κυβέρνηση για αδράνεια.

“Παραιτηθείτε” η επωδός των πρώην προς τους νυν. “Παραιτηθείτε” μέχρι την επόμενη “θεομηνία”, μέχρι την επόμενη “εκδίκηση της φύσης”. Τότε που οι νυν θα έχουν γίνει πρώην και θα ζητούν την παραίτηση των νυν. Αλλά μην το ψάχνεις.

Μην το ψάχνεις, γιατί αν το ψάξεις οι μισοί φταίχτες κατοικούν στα νεκροταφεία, και πού να τρέχεις τώρα να τους βρεις, και οι άλλοι μισοί φτύνουν στον κόρφο τους που δεν έσκασε το ρέμα επί των ημερών τους. Οπότε ας την πούμε θεομηνία και καθαρίσαμε».

Και την είπανε!

 Λίγο λίγο, ρε παιδιά!