171130 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Ποια Στικούδη…»

Θυμόσαστε, βέβαια, τη γνωστή διαφήμιση στην οποία δυο φίλοι προσπαθούν να φτιάξουν και, το σημαντικότερο, να πουλήσουν τη δική τους μπύρα. Πέρα όλων των άλλων, θεωρώ ότι καταδεικνύει μια ενδιαφέρουσα παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας.

Μια παθογένεια που θέλει να αμφισβητούμε τους πάντες και τα πάντα, επειδή… εμείς ξέρουμε καλύτερα. Έτσι, οι δυο φίλοι, με τη φράση «ποια Στικούδη», πετούν ως άχρηστη το μοντέλο-τραγουδίστρια και αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν για τη διαφήμιση της μπύρας τους την Τούλα!

Τουλάχιστον όμως αυτοί μας λένε ποιαν τοποθετούν στη θέση του «ειδώλου» που αποκαθηλώνουν, πράγμα που δεν συμβαίνει συνήθως. Οι περισσότεροι περιορίζονται στο να βρίζουν και να κατηγορούν κάποιον, χωρίς να μας λένε τις δικές τους προτιμήσεις.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή την αναγόρευση του Διονύση Σαββόπουλου σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

«Ως αναγνώριση της μακράς και διακεκριμένης του προσφοράς στην ελληνική μουσική και στιχουργική», όπως μας λέει η σχετική ανακοίνωση. Λέει ακόμη ότι «ο τιμώμενος προσέφερε για πολλά χρόνια με άριστα αποτελέσματα στη μελέτη και την ερμηνεία του ελληνικού τραγουδιού».

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει μ’ αυτά; Ποιος μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι το ελληνικό τραγούδι θα ήταν αυτό που είναι, χωρίς την παρουσία του «Νιόνιου»; Ποιος θα αμφισβητήσει ότι οι μουσικές του, κυρίως όμως οι στίχοι του συντρόφεψαν περισσότερες από μία γενιές;

Ποιος δεν ξέρει ότι χιλιάδες ελληνόπουλα έμαθαν κιθάρα «συλλαβίζοντας» στα πρώτα τους ακόρντα τη Συννεφούλα και το Βιετνάμ; Ότι πολλά από αυτά θέλησαν να μιμηθούν τον τρόπο του Διονύση και έτσι ξεπήδησαν τόσοι νέοι τραγουδοποιοί;

Ρωτάω ποιος; Η απάντηση όμως βρίσκεται στο διαδίκτυο και λέει «χιλιάδες». Δεν μετριούνται εκείνοι που εμφανίστηκαν με αφορμή την τιμή αυτή στον Σαββόπουλο και προσπάθησαν να… τον αποκαθηλώσουν.

Χιλιάδες! Που μιλούν γι’ αυτόν σαν να πρόκειται για τον τελευταίο των τελευταίων, έναν δήθεν υπερεκτιμημένο, που μόνη του έμπνευση ήταν η αντιγραφή ξένων προτύπων από την Αμερική ή την Ιταλία.

Το άλλο πουλάκι:

Μόνον αυτό;

Πόσοι δεν υποστήριξαν πως ο Σαββόπουλος δεν ήταν παρά ένας τριτοκλασάτος δημιουργός που έτυχε όμως να πιάσει τον σφυγμό μιας αριστεράς της δεκαετίας του ’60 και μετά μέχρι τα χρόνια της μεταπολίτευσης και έγινε αυτό που έγινε;

Πάρα πολλοί! Μόνο που, όπως είπαμε στην αρχή, κανείς από αυτούς δεν μας λέει ποιο είναι το δικό του «είδωλο», ποιον θεωρεί σημαντικό, που έχει να παρουσιάσει έργο αντάξιο ή καλύτερο του Σαββόπουλου.

Διότι, αυτό είμαστε. Κουτοπόνηρα και καχύποπτα ανθρωπάκια που το μόνο που ξέρουν είναι να αποκαθηλώνουν άλλους και να μηδενίζουν την αξία τους. Ότι δήθεν πίσω από την επιτυχία τους υπάρχουν σκοτεινά σημεία και συνομωσίες που μόνο εμείς γνωρίζουμε.

Ότι οι πραγματικές αξίες (μεταξύ των οποίων, σε κάποια κατηγορία, ανήκουμε σίγουρα κι εμείς) δεν αναγνωρίζονται σ’ αυτόν τον τόπο, διότι υπάρχει ένα «σύστημα» που θέλει να τις πετάξει από τα πόδια του.

Γιατί το ενοχλούν. Ενώ οι άλλοι, τα δικά του παιδιά, αυτοί που το προσκυνούν και πάνε με τα νερά του, έχουν όλους τους δρόμους ανοιχτούς και την επιτυχία εξασφαλισμένη. Σ’ εμάς δεν μένει, λοιπόν, παρά να αποκαλύψουμε αυτό το βρώμικο παιχνίδι.

Διαφωνείτε; Κάντε ένα απλό πείραμα. Προσπαθήστε, σε μια παρέα, να μιλήσετε με κολακευτικά λόγια για οποιονδήποτε άνθρωπο του πολιτισμού ή της τέχνης, ακόμη και της επιστήμης, θεωρείται σημαντικός στον τομέα του.

(Για την πολιτική δεν το συζητάω, διότι εκεί μπαίνουν και άλλα κριτήρια, όπως η ιδεολογία, η ταξική προέλευση, αλλά και προσωπικές προτιμήσεις που έχουν να κάνουν ακόμη και με οικονομικά συμφέροντα. Με την καλή έννοια!)

Στην τέχνη όμως, και στον πολιτισμό γενικότερα, για όποιους και να μιλήσεις, θα βρεθούν κάποιοι που θα τους… θάψουν. Που θα γνωρίζουν λεπτομέρειες της ζωής και της καριέρας τους που αποδεικνύουν ότι δεν αξίζουν καμιάς αναγνώρισης.

Κι ας μιλάμε για ανθρώπους όπως ο Σαββόπουλος, οποίος, όχι απλώς βρέθηκε κάποια στιγμή στην πρωτοπορία της γενιάς του, αλλά σημάδεψε με το έργο του δεκαετίες ολόκληρες και επηρέασε το τραγούδι όσο λίγοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πολύ λυπήθηκα!

Σχεδίαζα από καιρό να παρευρεθώ στην τελετή της αναγόρευσής του, αλλά λόγοι ανώτερης βίας το απαγόρευσαν. Ας είναι. Έψαξα και βρήκα όσα βιντεάκια κυκλοφόρησαν και έτσι μεταφέρθηκα κι εγώ για λίγο εκεί.

Άκουσα τον χαιρετισμό του Πρύτανη, ο οποίος αναφέρθηκε στη λέξη «φωτοκολλημένοι», από τον γνωστό στίχο,  που τον σημάδεψε. «Αλλά εκεί στην ξένη, / στην οθόνη σκυμμένοι, / θεϊκά δεμένοι / με την οικουμένη, / στους απέναντι τόπους, / φωτοκολλημένοι / απ’ τον εδώ ουρανό τους».

Φανταστείτε τι σημαίνει αυτό για τα παιδιά μας που αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.

Και πόσο προφητικά ήταν τα λόγια «κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις / ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί / και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης / στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί», το 1989, παρακαλώ!

Μια όμως που ο Σαββόπουλος είναι ταυτόχρονα τόσο εξωστρεφής –σκεφθείτε τις συναυλίες του- αλλά και τόσο… εσωτερικός –ακούγεται εξίσου κατά μόνας- δημιουργός, επιτρέψτε μου να σας εξομολογηθώ και τον «δικό μου» στίχο:

«Αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά / δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να μου δώσεις / αλλά εσύ που μ’ αγαπούσες μια φορά / όπως πριν / έτσι και τώρα / θα με νιώσεις».

Θανάσιμη, πάντα, αλλά και αναστάσιμη η μοναξιά.

 Άξιος!

171129 ΚΑΔΡΑΡΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αχ, αυτό το κάδρο!

Για τον πολύ κόσμο, η λέξη κάδρο σημαίνει το πλαίσιο, συνήθως ξύλινο, μέσα στο οποίο τοποθετείται μια φωτογραφία, ένας πίνακας, ένας καθρέφτης ακόμη και ένα κέντημα. Μπορεί να είναι ευτελές ή πολυτελείας, μπορεί να είναι απλό ή φανταχτερό, ανάλογα με το θέμα που περιβάλλει.

Μπορεί να περιλαμβάνει κάποιο πασπαρτού ή να βρίσκεται σε άμεση επαφή με την εικόνα που περικλείει. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να αναδείξει ή να… χαντακώσει μια δημιουργία και εκεί φαίνεται η τέχνη τού «κορνιζά».

Διότι περί τέχνης πρόκειται, αφού η επιλογή και η τοποθέτηση μιας σωστής κορνίζας δεν περιορίζεται μόνο στην επίλυση των τεχνικών ζητημάτων που αυτή περιλαμβάνει. Είπα όμως κορνίζα…

Αυτή είναι η σωστή λέξη για το πλαίσιο για το οποίο συζητάμε. Διότι το «κάδρο» περιλαμβάνει συνήθως το πλαίσιο ΜΑΖΙ με την εικόνα που αυτό περιβάλλει. «Και ένα κάδρο της γιαγιάς, σαν ήταν κόρη», τραγούδησε ο Γιώργος Ζαμπέτας.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι, όταν χρησιμοποιούμε μεταφορικά τη φράση «μέσα στο κάδρο», εννοούμε εντός ενός περιβάλλοντος ή μιας υπόθεσης, μαζί με άλλα πρόσωπα. Για να γίνει πιο σαφές, θα χρησιμοποιήσω παραδείγματα.

Λέμε ότι «η αντιπολίτευση προσπάθησε να βάλει στο κάδρο των υποκλοπών και τον υπουργό». Που σημαίνει να εμπλέξει και το δικό του όνομα στην υπόθεση, προφανώς για να τον βλάψει πολιτικά.

Άλλοτε πάλι, όταν δεν πρόκειται περί σκανδάλου, αλλά μιας υπόθεσης που εμπεριέχει θετικά στοιχεία για τους εμπλεκόμενους, βλέπουμε την προσπάθεια που γίνεται από το επικοινωνιακό επιτελείο κάποιων πολιτικών να τους τοποθετήσουν στο κάδρο. 

Επειδή όμως σπανίως συμβαίνουν καλά πράγματα (που να αφορούν τους πολιτικούς αυτής της χώρας) το συνηθέστερο είναι να παρακολουθούμε την προσπάθεια των αντιπάλων κάποιου να τον βάλουν στο κάδρο μιας υπόθεσης και των δικών του να τον κρατήσουν έξω από αυτήν.

Αρκετά μιλήσαμε όμως με γενικότητες και αόριστα παραδείγματα, καλό είναι να περάσουμε σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Είδατε τι έγινε στη βουλή τη Δευτέρα. Καταλάβατε φαντάζομαι ότι όλη η κουβέντα αφορούσε την προσπάθεια να μπει στο κάδρο και ο πρωθυπουργός.

Το άλλο πουλάκι:

Εκεί είναι η θέση του!

Με συγχωρείτε πολύ, αλλά πιστεύω ότι όχι μόνον ο συγκεκριμένος, αλλά και κάθε πρωθυπουργός βρίσκεται «φύσει και θέσει» εντός κάθε κάδρου που αφορά υπουργούς του. Εκτός, αν έχει γρήγορα αντανακλαστικά.

Δηλαδή υπάρχουν περιπτώσεις που ένας πρωθυπουργός «καθαρίζει» τον υπουργό του αμέσως μόλις φανεί η παραμικρή σκιά γύρω από υποθέσεις που εκείνος χειρίζεται. Το έχουμε δει να γίνεται και… εν πτήσει!

Αυτό, διότι ο κάθε υπουργός έχει (τουλάχιστον) ένα κοινό σημείο με την… γυναίκα του Καίσαρα. Πρέπει όχι μόνον να είναι έντιμος, αλλά να δείχνει και τέτοιος. Η παραμικρή υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά θεωρείται πρόβλημα.

Και τότε το σωστό είναι να βγαίνει και να δίνει τις απαραίτητες εξηγήσεις και… να παραιτείται. Μάλιστα, η σωστή σειρά είναι πρώτα να παραιτείται και μετά να δίνει τις εξηγήσεις. Πριν προλάβει, ας πούμε, να τον καλέσει για κάτι τέτοιο η βουλή.

Βεβαίως, αυτά ισχύουν σε κινηματογραφικές ταινίες ή σε χώρες όπου «υπάρχει και φιλότιμο». Ή όπου υπάρχει και μια διαφορετική κουλτούρα. Όπου δηλαδή η ανάληψη των ευθυνών δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με ενοχή.

Στη χώρα μας κανείς δεν τολμά να παραιτηθεί από τη θέση του, διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με άμεση παραδοχή της ενοχής του. Ξέρετε όμως κανέναν που να παραδέχεται ότι έκανε, κάποτε, το παραμικρό σφάλμα; Πολιτικό εννοώ.

Στην καλύτερη περίπτωση να διαβάσουμε στα απομνημονεύματά του, ή σε βιογραφίες που κυκλοφορούν μετά τον θάνατό του, ότι «στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν φάνηκα όσο αποφασιστικός έπρεπε». Τρίχες, μετά συγχωρήσεως.

Προχθές μόλις, διαβάσαμε πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θεωρούσε κάθε έναν από τους ρουσφετολογικούς διορισμούς που έκανε κατά χιλιάδες ως… βοήθεια προς κάποιον που είχε ανάγκη να δουλέψει. Και πάντως πρόσεχε να είναι άξιος και εργατικός!

Κανείς, λοιπόν, δεν παραιτείται, γι’ αυτό και ο εκάστοτε πρωθυπουργός, όταν τον κρατά και μόνο στη θέση του, θεωρώ πως μπαίνει στο κάδρο και μάλιστα σε κεντρικό σημείο. Εκεί ακριβώς όπου εστιάζει ο φακός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί το κάνουν;

Θα σας γελάσω. Διότι δεν υπάρχει ένας γενικός κανόνας∙ κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ως τέτοια πρέπει να εξετάζεται. Γιατί, ας πούμε, ο Αλέξης Τσίπρας κρατάει (αγκαζέ, για τις ανάγκες της φωτογράφισης) τον Καμμένο;

Είναι για σας αρκετός λόγος το ότι αυτή η κυβέρνηση δεν υφίσταται χωρίς τους ΑΝΕΛ; Αν ήταν έτσι, αν ο μόνος λόγος είναι η δεδηλωμένη, τότε μπορούσε να τον αφήσει να εκτίθεται, προσπαθώντας ο ίδιος να παραμείνει εκτός κάδρου.

Όμως αυτός αφήνει να εννοηθεί πως υπάρχουν μεταξύ τους και άλλου είδους… εκλεκτικές συγγένειες. Ας πούμε το γεγονός ότι μια προσφυγή στις κάλπες θα ήταν μοιραία και για τους δύο.

Όπως έχουν τα πράγματα, κανένας από τους δυο δεν έχει ορατό (στις δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον) πολιτικό μέλλον. Μέρα με την ημέρα, η αγκαλιά στο Σύνταγμα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο συμβολισμό.

Μαζί θα πάνε ως το τέλος. (Καλά, το να ευαισθητοποιηθεί ο άλλος και να παραιτηθεί δίνοντας μια λύση, ούτε που να το φανταστώ.) Και, όσο είναι μαζί, μπορούν να καθυστερούν αυτό το τέλος κάπως περισσότερο.

Έτσι μόνον εξηγείται…

 Χέρι χέρι…

171128 ΜΕΣΑΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποια είναι η «μεσαία τάξη»;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, αλλά, επιτρέψτε μου να το πω, υπαρξιακό. Το επίθετο έχει μέσα του την ύπαρξη, αλλά και την… αξία, αναλόγως πώς θέλεις να δεις το θέμα. Εμείς θα εξετάσουμε και τις δύο όψεις.

Ποια είναι, λοιπόν, η μεσαία τάξη; Υφίσταται κάτι τέτοιο, ή χρησιμοποιούμε τον όρο απλώς για να διευκολύνουμε τη συζήτηση, αλλά και για να αποταθούμε σε κάποιο εκλογικό ακροατήριο που δεν μπορούμε να το οριοθετήσουμε διαφορετικά;

Εξ ορισμού, το μεσαίο πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα σε δυο άκρα, μάλιστα, αν είναι δυνατόν, να απέχει εξίσου από αυτά. Η μεσαία τάξη, λοιπόν, αν υπάρχει, θα πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα σε δυο άλλες.

Ποιες είναι αυτές; Προφανώς κάποια ανώτερη και κάποια κατώτερη, οι οποίες και θα αποτελούν τα δυο άκρα από τα οποία η μεσαία τάξη κρατά ίσες αποστάσεις. Σωστά όλα αυτά, μόνο που το θέμα δεν τίθεται απλώς σχηματικά.

Διότι οι τάξεις αυτές χαρακτηρίζονται με βάση οικονομικά κριτήρια, συνήθως χρησιμοποιείται το ετήσιο εισόδημα μιας οικογένειας ως τέτοιο. Ούτε και αυτό όμως είναι κάτι σταθερό, αφού αλλάζει από χρόνο σε χρόνο και από τόπο σε τόπο.

Δεν είναι ίδια τα οικονομικά κριτήρια για τον καθορισμό της μεσαίας τάξης σήμερα, με εκείνα που χρησιμοποιούνταν, ας πούμε, μετά τον πόλεμο. Ούτε μπορούμε να κατατάξουμε στη μεσαία τάξη της χώρας του κάποιον κάτοικο της υποσαχάριας Αφρικής με τα κριτήρια που χρησιμοποιούμε για έναν Ευρωπαίο.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για πολύ συγκεκριμένα πράγματα, για την Ελλάδα του σήμερα. Υπάρχει ένας ασφαλής οικονομικός δείκτης για να μπορέσουμε να τον χρησιμοποιήσουμε στον καθορισμό της μεσαίας τάξης;

Το ρωτάω αυτό, γιατί είδατε τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα που η κυρία Θεανώ προσδιόρισε ως μέτρο –το πήρε είπε από την ΕΛΣΤΑΤ- για τον καθορισμό αυτόν το ποσό των 7.500 ευρώ, ως ετήσιο εισόδημα. Που σημαίνει, για να μην κάνετε τις πράξεις, 625 ευρώ τον μήνα!

Παρένθεση εδώ. Συγγνώμη για το «κυρία Θεανώ», όμως μερικούς ανθρώπους δεν μπορείς να τους δεις παρά μόνο σαν την εικόνα που έχουν επιλέξει οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Όπως, για παράδειγμα, τους δημιουργούς τους αναφέρουμε με το όνομα που υπογράφουν το έργο τους, δεν λέμε… Κωνσταντίνος Παλαμάς.

Αν ισχύει ο υπολογισμός αυτός, τότε μια οικογένεια στην οποία εργάζεται ένα μέλος της ως δημόσιος υπάλληλος και παίρνει 1.300 ευρώ τον μήνα ανήκει -πού;- πολύ πάνω από τη μεσαία τάξη. Α, αν μιλάμε για ατομικό εισόδημα τότε το πράγμα αλλάζει!

Το άλλο πουλάκι:

«Τον δουλεύω για να δουλεύει»!

Έτσι εξηγεί ο Γιώργος Κωνσταντίνου την τοποθέτηση του μεγαλομανούς αδελφού του στη θέση του Διευθυντή, στην ταινία «Καλώς ήρθε το δολάριο». Και προτρέπει την αρραβωνιαστικιά του: «Ρίξ’ του “κύριε διευθυντά”».

Πολύ φοβάμαι, λοιπόν, ότι η κυρα-Θεανώ μάς δουλεύει για να «δουλεύουμε», δηλαδή να μην δυσανασχετούμε με την οικονομική κατάντια στην οποία έχουμε περιέλθει. Δεν έχει σημασία πόσα βγάζεις, πώς ζεις, σημασία έχει πού ανήκεις.

Μπορεί ο μισθός σου να μην φτάνει ούτε για τα αναγκαία, μπορεί να φεύγει όπως τον παίρνεις σε λογαριασμούς και χρέη, το ουσιαστικό είναι όμως ότι ανήκεις στη μεσαία τάξη ή, αν βγάζεις κάπως περισσότερα, στην ανώτερη.

Εξάλλου, αν ζούσες στα χρόνια αμέσως μετά την Κατοχή, ή αν είχες γεννηθεί μερικούς παραλλήλους πιο νότια, θα ήσουν ένας πάμπλουτος άνθρωπος, χωρίς να έχεις ούτε ένα ευρώ παραπάνω από όσα βγάζεις «εδώ και τώρα».

Για να μην θέσω το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί με την αδιάψευστη γλώσσα των αριθμών και θα δικαιώσει πέρα για πέρα την κυρία Θεανώ: Ξέρεις πόσα ταψιά γεμιστά κάνεις με 20 ευρώ τη μέρα; Να σκάσεις δεν μπορείς να τα φας!

Επομένως, για να κλείσουμε με τη μία οπτική, η μεσαία τάξη υπάρχει, δηλαδή ζει (και βασιλεύει) και μάλιστα δικαιούται και κοινωνικό μέρισμα. Για να δείτε ότι η κυβέρνηση δίνει όχι μόνο στους φτωχούς, αλλά και στους έχοντες.

Είπαμε όμως πως υπάρχει και μια άλλη οπτική. Αυτή έχει να κάνει περισσότερο με τον αυτοπροσδιορισμό. Είστε μεσαία τάξη, αν έτσι νομίζετε. Όπως και ανήκετε σε όποια άλλη τάξη τοποθετείτε εσείς τον εαυτό σας.

Αυτό ακούγεται περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα˙ εξάλλου οτιδήποτε θα ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα σε σχέση με αυτά που πιστεύει η κυρία Θεανώ και πολλοί άλλοι σύντροφοί της.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όμως δεν μπορεί να είναι αντικειμενικό.

Και δεν μπορεί, διότι οι μνήμες είναι ακόμη νωπές. Ο δημόσιος υπάλληλος, ας πούμε, του παραδείγματός μας, θυμάται ότι τέτοιες μέρες, πριν μόλις μερικά χρόνια, περίμενε το «δώρο των Χριστουγέννων».

Αν μάλιστα εργαζόταν και η σύζυγός του, έπεφταν στο σπίτι πάνω από πέντε χιλιάρικα, μέσα σε λίγες μέρες, σχεδόν όσα βγάζει τώρα σε έναν χρόνο το παιδί τους, παιδί της «μεσαίας τάξης». Να μην σας θυμίσω και πόσο είχε τότε το πετρέλαιο!

Πού, λοιπόν, να τοποθετήσει σήμερα ο άνθρωπος αυτός τον εαυτό του; Μπορεί να έχει ένα ωραίο σπίτι και ένα μεγάλο αυτοκίνητο, «αναμνήσεις» της παλιάς καλής ζωής, όμως σκέφτεται πώς να το ζεστάνει και πώς θα πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας.

Με δεδομένο ότι και τότε δεν ανήκε στην πλούσια τάξη, πάντα υπήρχαν από πάνω του πολλοί πολύ πιο πλούσιοι, τώρα πιστεύει ότι βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας.

Κι ας έχει την κυρία Θεανώ να λέει…

 Μικρομέγαλος!

171127 ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μα, με τον Καμμένο!

Η ερώτηση, η οποία όμως κλείνει όχι με ερωτηματικό, αλλά με θαυμαστικό, θεωρούνταν το απόλυτο επιχείρημα απέναντι στην «πολιτική ΣΥΡΙΖΑ». Την εισέπραττε κάποιος, όποτε πήγαινε να υποστηρίξει σοβαρά την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Βλέπετε, υπήρχαν εποχές που, στις παρέες και στις συζητήσεις, βρισκόταν αρκετοί που έβγαιναν με θάρρος και τόλμη να υπερασπιστούν την επιλογή τους να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωραίες μέρες!

Μπορούσαν να επικαλεστούν ένα σωρό επιχειρήματα˙ από το «νέο» που είχε ανάγκη ο τόπος, μέχρι το «ηθικό πλεονέκτημα» που διέθετε το κόμμα της Αριστεράς. Βεβαίως, τα περισσότερα είχαν ακόμη μπροστά ένα μεγάλο «ΘΑ».

Διότι τα επιχειρήματα όσων πίστεψαν στον Αλέξη Τσίπρα και έδωσαν στο κόμμα του την εξουσία ήταν ακόμη επηρεασμένα από το… μεγάλο αφήγημα που εκείνος κατάφερε να δώσει στους ψηφοφόρους.

Ότι για όλα φταίνε τα μνημόνια και, άμα τα στείλουμε από εκεί που ήρθαν, η οικονομία θα πάρει μπρος και ο τόπος θα επιστρέψει με γρήγορα βήματα στις μέρες της καλοπέρασης. Ακόμη ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος.

Εκείνος που μας θέλει να υψώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στους ξένους και την ταπεινωτική πολιτική που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Που τους θέλει να υποχωρούν άτακτα, έτσι και βρεθεί κάποιος να τους πει «γκόου μπακ».

Το αφήγημα αυτό, το μεγάλο, το τεράστιο, περιελάμβανε ακόμη ένα σωρό άξιους πολιτικούς, καθώς και μια σειρά από ανώτερα μυαλά, με τα οποία θα υλοποιούνταν όλα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο Αλέξης.

Απέναντι σε όλα αυτά, υπήρχε μια σειρά από επιχειρήματα, που μιλούσαν για το πώς λειτουργεί η πραγματική οικονομία, καθώς και για το γεγονός ότι οι πολιτικοί δοκιμάζονται στην πράξη και όχι στις κουβέντες καφενείου.

Τι να σας τα λέω, τα θυμόσαστε σίγουρα κι εσείς. Ήταν αδύνατον να πείσεις τότε εκείνους που, στο πρόσωπο του Βαρουφάκη, έβλεπαν τον άνδρα που θα βάλει τα γυαλιά σε κάθε οικονομολόγο της Ευρώπης.

Ήταν πεπεισμένοι πως ο οικονομολόγος, ο καθηγητής, ο πολιτικός Γιάνης είχε τη λύση στο τσεπάκι του, όπως την είχε επανειλημμένα αναπτύξει στα τραπεζάκια της πλατείας. Και πως, επιπλέον, ως άριστος γνώστης της θεωρίας των παιγνίων, θα… έπαιρνε τα σώβρακα των αντιπάλων.

Το άλλο πουλάκι:

Μα, με τον Καμμένο!

Έριχναν τότε οι άλλοι στην κουβέντα το απόλυτο επιχείρημα. Πίστευαν, βλέπετε, πως ένας πραγματικός Αριστερός θα ντρέπονταν για τη συνεργασία και τη συγκυβέρνηση του κόμματός του με ένα πολιτικό… κατακάθι.

Και όμως! Το επιχείρημα δεν έπιανε. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς αισθάνεται ή πως σκέφτεται και δεν το ομολογεί ένας συνομιλητής του. Ωστόσο, έμοιαζε να μην ιδρώνει το αυτάκι τους.

Βλέπετε, ο Καμμένος τότε ήταν ο πολιτικός αρχηγός που δεν είχε ψηφίσει μνημόνια (ούτε θα το έκανε ποτέ, παρά μόνο νεκρός). Ήταν ακόμη εκείνος που τράβηξε πολύ ψηλά τον αμανέ τού «όχι».

Κυρίως όμως ήταν ο πολιτικός μάγκας που τα έριχνε στους αντιπάλους, τους κοινούς αντιπάλους των μνημονίων και του «ναι», τα έριχνε μάλιστα με τρόπο που και άλλοι θα ήθελαν, αλλά δεν τολμούσαν.

Έτσι τον έβλεπαν πολλοί από τους εταίρους του. Και είμαι βέβαιος ότι καμάρωναν που, με εκφράσεις τού τύπου «στα τέσσερα εσείς», μετέφερε στη βουλή ένα άρωμα γνήσιας… αγοράς, λαϊκής, παιδιά της οποίας ήταν και οι ίδιοι.

Ο καιρός όμως έχει και γυρίσματα. Και ήρθαν οι μέρες που τα περήφανα «όχι» στα οποία καλούσε τους ψηφοφόρους έγιναν «ναι», με τους όρους που υπέβαλλαν οι Ευρωπαίοι να γίνονται αποδεκτοί, και ο μάγκας Καμμένος το κατάπιε.

Ήρθαν και εκείνες που με σιγανή και τρεμάμενη (από τη συγκίνηση; από ντροπή;) φωνή δήλωνε «ναι σε όλα» τα μνημόνια, καθώς και σε κάθε άλλο μέτρο θα εξασφάλιζε την παραμονή του στη υπουργική καρέκλα.

Την ίδια στιγμή που «άδειαζε» τους κυβερνητικούς εταίρους του, όποτε προσπαθούσαν να περάσουν κάποιον νόμο σχετικό με ανθρώπινα δικαιώματα, ή με μειονότητες, και τους άφηνε να στηρίζονται στην ψήφο των αντιπάλων.

Έτσι, με όλα αυτά και με πολλά άλλα, το παλιό εκείνο επιχείρημα άρχισε να αποκτά σιγά σιγά την ισχύ που προσπαθούσαν να του δώσουν όσοι το χρησιμοποιούσαν από την αρχή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μα, με τον Καμμένο!

Και τώρα, εκείνοι που ντρέπονται πια να υποστηρίξουν την επιλογή τους να εμπιστευτούν τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αρχίζουν να καταλαβαίνουν και να παραδέχονται, έστω και με τη σιωπή τους, ποιον υποστήριζαν.

Τώρα αρχίζουν να βλέπουν πόσο καιροσκόπος ήταν, πόσο πρόθυμος να κάνει όλα εκείνα για τα οποία κατηγορούσε τους άλλους, μόνο και μόνο για την καρέκλα. Τώρα βλέπουν πως το να συνεχίσει κανείς να τον υπερασπίζεται μοιάζει με το να ταυτίζεται μαζί του.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν το βλέπουν μόνο οι (παραπλανημένοι) ψηφοφόροι του Αλέξη, αλλά και πολλά από τα στελέχη του κόμματός του. Καταλαβαίνουν πόσο χαμηλά τους έχει παρασύρει η τακτική να τρέχουν κάθε φορά να υπερασπίζονται τα καμώματα του εταίρου τους.

Γι’ αυτό και η σημερινή συζήτηση στη βουλή μπορεί να αποδειχθεί σημαντική. Να δούμε πόσοι και με ποιο τρόπο θα εκφράσουν αυτό το «ως εδώ», καθώς και τι στάση θα κρατήσει ο πρωθυπουργός.

Όσο για εμάς, θα συνεχίσουμε να θεωρούμε ως ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα απέναντι σε όσους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να λέγονται Αριστεροί το παλιό αναπάντητο ερώτημα:

Μα, με τον Καμμένο!

 Να δείτε που στο τέλος 

θα τον κατηγορούν κιόλας!

171124 ΕΠΙΜΟΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί να κουραστούμε;

Αφού δεν κουράζονται αυτοί, εμείς για ποιο λόγο να το βάλουμε κάτω, που, εδώ που τα λέμε, ένα «κόπι πάστε» έχουμε να κάνουμε; Όσο, λοιπόν, το θέμα επανέρχεται στην επικαιρότητα, θα είμαστε και εμείς εδώ για να (ξανα)λέμε την άποψή μας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι επανέρχεται με διάφορες μορφές. Το θέμα. Πώς είπατε; Δεν εξηγήσαμε για ποιο θέμα μιλάμε; Σωστά; Πού να ξέρει ο καθένας τι έχει ο άλλος στο μυαλό του; Μιλάμε για το θέμα των προσφύγων.

Γενικώς. Και ειδικώς, για τη φοίτηση των παιδιών τους στα ελληνικά Σχολεία. Η οποία (δεν) γίνεται με κάποιες αντιδράσεις. Ας πάρουμε όμως το θέμα από την αρχή. Να δείτε που το προσφυγικό θα φουντώσει και, αυτή τη φορά θα έχουμε σοβαρά προβλήματα στη νησιά.

Διότι, από μακριά, είναι εύκολα τα λόγια και οι υποδείξεις προς εκείνους που βιώνουν καθημερινά μια δύσκολη κατάσταση. Είδατε τι έγινε στη Λέσβο; Οι κάτοικοι, ναι οι ίδιοι κάτοικοι που άκουσαν τόσα καλά λόγια για τη στάση τους απέναντι στους πρόσφυγες…

Οι ίδιοι που άνοιξαν την αγκαλιά τους και υποδέχτηκαν όλους τους κατατρεγμένους. Που έδωσαν παράδειγμα ανθρωπιάς σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτοί, λοιπόν, φαίνεται ότι τώρα έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

Και εκπέμπουν σήματα αγωνίας, αλλά και αγανάκτησης, για τον τρόπο με τον οποίο το πρόβλημα -διότι, ναι, είναι πρόβλημα- των προσφύγων απειλεί την καθημερινότητά τους, ενώ για άλλους αρμόδιους πέρα βρέχει.

Αυτά εκεί. Εν τω μεταξύ, στην πληγείσα Δυτική Αττική, οι σύλλογοι προσφύγων και μεταναστών δίνουν το καθημερινό παρών στην προσπάθεια να ξανασταθεί η περιοχή στα πόδια της. Τους βλέπουμε χαμογελαστούς να βοηθούν με κάθε τρόπο, κυρίως με προσωπική εργασία, που είναι και το πιο σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και ερχόμαστε στα δικά μας, όπου έγινε και πάλι θέμα η αντίδραση (ας πω οι επιφυλάξεις για να είμαι πιο ευγενικός) κάποιων γονέων στη φοίτηση παιδιών προσφύγων σε Σχολεία της περιοχής. Ρωτάω: Είναι αιτιολογημένες οι επιφυλάξεις;

Απαντάω μόνος μου: Σε έναν βαθμό, είναι. Διότι οι γονείς έχουν αφεθεί στο σκοτάδι. Σε έναν άλλο βαθμό, καθόλου. Διότι μιλάμε για το δικαίωμα των παιδιών, όλων των παιδιών, οποιωνδήποτε παιδιών, να πάνε στο Σχολείο.

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε τον πρώτο βαθμό.

Από την αρχή του σχολικού έτους ξέρουμε ότι κάποια παιδιά θα φοιτήσουν σε τμήματα που θα σχηματιστούν σε Σχολεία δυτικά της πόλης. Από την αρχή. Και έχουν περάσει πάνω από δύο μήνες, πάμε για τον τρίτο.

Τι γίνεται; Γιατί αυτή η καθυστέρηση; Γιατί η σχετική ανακοίνωση δεν βγαίνει όταν όλα είναι έτοιμα και αφήνεται μια κατάσταση εκκρεμής να προκαλεί ανησυχίες και ερωτήματα; Γιατί τα ερωτήματα δεν απαντιούνται από κάποιους υπεύθυνους;

Λάθος χειρισμοί. Ε, τόσο θέλουν ορισμένοι να πάρουν μπρος κι έτσι φτάνουμε στον άλλο βαθμό. Διότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία να αντιδρά κάποιος στη φοίτηση παιδιών στο Σχολείο.

Ακόμη και αν στο Σχολείο εκείνο φοιτούν τα δικά του παιδιά. Δυστυχώς όμως, έγινε και αυτό. Και, επιτρέψτε μας να γνωρίζουμε πως οι (είπαμε, δικαιολογημένοι ως ένα βαθμό) λόγοι ανησυχίας δεν είναι ακριβώς εκείνοι που προβάλλονται.

Θα σταθώ μόνο σε μια «δικαιολογία»:  Ότι τα παιδιά αυτά «έχουν υποστεί ακούσια τις επιπτώσεις της βίαιης ωρίμανσης που επιφέρει η αγριότητα του πολέμου, με αποτέλεσμα να έχουν αναπτύξει πολύ διαφορετικές αντιδράσεις σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος που διαβιούν, σε σχέση με τα ανυποψίαστα για τα όρια της ανθρώπινης αγριότητας παιδιά του γηγενούς πληθυσμού».

Παραβλέπω το ιντελέκτσουαλ ύφος που φανερώνει άνθρωπο που ξέρει πολλά για το θέμα -αλλά τα χρησιμοποιεί όπως τον βολεύουν- και έρχομαι στην ευκολία τού «κόπι πάστε». Πέρσι τέτοιον καιρό λέγαμε για το θέμα μεταφέροντας έναν φανταστικό διάλογο:

-Ναι, αλλά αυτά έχουν βιώσει τον τρόμο και τη βία του πολέμου, πράγματα που τα δικά μας παιδιά τα ξέρουν μόνο από τα βιντεοπαιχνίδια. Ποιος μας λέει ότι δεν θα μεταφέρουν αυτή τη βία και μέσα στο Σχολείο;

-Γιατί, είχαμε καμιά τέτοια ένδειξη από τα παιδάκια της Σερβίας που είχαμε φιλοξενήσει πριν από χρόνια, τα οποία εκείνα κι αν είχαν παραστάσεις από βομβαρδισμούς και σφαγές;

-Όχι, αλλά το ίδιο είναι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλάβατε; Ρωτούσαμε.

«Πάει το επιχείρημα του πολέμου, το οποίο προσπαθούσε να κρύψει πίσω του κάτι άλλο, προφανώς το θρήσκευμα των παιδιών. Το ίδιο εύκολα μπορεί να καταρριφθεί και το “επιχείρημα” πως κάποιοι από τους γονείς των παιδιών αυτών είναι βίαιοι και αυτό ίσως το μετέδωσαν στα παιδιά τους.

-Τα Σχολεία μας δέχονται χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, και πολύ καλά κάνουν, παιδιά ηρωινομανών, παιδιά γονέων που ασκούν βία επάνω τους, παιδιά δολοφόνων… Γιατί θα πρέπει να φοβόμαστε και να αρνούμαστε τη φοίτηση ειδικά στα παιδιά των προσφύγων;

Η απάντηση δίνεται έμμεσα, αλλά συχνά και άμεσα από τους συνομιλητές μας και εδώ εδράζει η άρνησή τους να δεχτούν τα παιδιά: Αυτοί έχουν έναν άλλο πολιτισμό, επεκτατικό, που θα επιβληθεί στον δικό μας (εννοείται τον ελληνοχριστιανικό) και θα τον εξαφανίσει.

Ακόμη όμως κι αν κάτι από όλα αυτά είχε μια δόση αλήθειας, αυτό τι έχει να κάνει με τα παιδιά και το δικαίωμά τους να φοιτήσουν σε κάποιο κανονικό Σχολείο; Και, εν τέλει, πόσο κινδυνεύουν τα Ελληνόπουλα ενός ολόκληρου Σχολείου να χάσουν την ταυτότητά τους, αν συνυπάρξουν με μερικά παιδιά μεταναστών;

Μήπως το πιο πιθανό δεν είναι να συμβεί το αντίθετο, όπως το είδαμε να συμβαίνει με τόσα αλλοδαπά παιδάκια που, μπαίνοντας στα Σχολεία μας… ελληνοποιήθηκαν;»

Ας μη χρειαστεί να δώσουμε συνέχεια στο θέμα.

 Δικαιολογίες να θέλετε…