180307 ΥΠΕΥΘΥΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ατομική ευθύνη!

Θεωρώ ότι το πρόβλημα της βίαιης δράσης ορισμένων ομάδων, εκείνων που κάποιοι τις λένε «συλλογικότητες», έχει να κάνει και με το ζήτημα της ατομικής ευθύνης. Με το γεγονός, δηλαδή, ακριβώς ότι δρουν κατά ομάδες.

Αν απομονώσεις τον καθένα από αυτούς, πιθανότατα θα διαφωνούσε, ακόμη και σε επίπεδο συζήτησης, με τη βία ως μέσω ανατροπής των κοινωνικών δομών, των συμβάσεων αλλά και των αξιών με τις οποίες δεν συμφωνεί.

Αφήστε που, πολλές φορές, δεν είναι σε θέση ούτε να διακρίνουν πως η ανατροπή που επιχειρούν εμπεριέχει την αποδοχή και την καταξίωση(;) των δομών που επιθυμούν να ανατρέψουν.

Σκεφθείτε μόνον ότι σπάζουν και ρημάζουν αξιώνοντας (απαιτώντας θέλετε; απαιτώντας!) από τη δικαστική εξουσία να επιτρέψει ή να αποτρέψει τη μεταγωγή συντρόφων τους σε άλλες φυλακές, προκειμένου αυτοί να μπορούν… να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Τι άλλο είναι αυτό από αναγνώριση της δικαστικής εξουσίας, αλλά και των σπουδών (σε ΙΕΚ!) ως παραγόντων που μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν και να ρυθμίζουν τις ζωές των επαναστατών με τις βαριοπούλες;

Βλέπετε όμως, μια χαρά είναι και ο (μικρο)αστικός τρόπος ζωής˙ έχει τα καλά του. Μας επιτρέπει μάλιστα και να τα απολαμβάνουμε και να εξασκούμαστε πάνω τους, προκειμένου να τον ανατρέψουμε.

Γι’ αυτό σας λέω, αν δεν είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις τις σπουδές σου (σε ΙΕΚ!) προκειμένου να μην ζητήσεις (εντάξει, απαιτήσεις) καμιά χάρη από το μισητό σύστημα, τότε μάλλον δεν κατάλαβες τι και γιατί «πολεμάς».

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα της ατομικής ευθύνης. Αυτή δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή του ανθρώπου, όσο τουλάχιστον είναι ακόμη «παιδί». Ούτε το σπίτι, ούτε το Σχολείο, ούτε κανείς άλλος τον αντιμετωπίζει ως υπεύθυνο άτομο.

Και αυτό δεν φαίνεται μόνο από το γεγονός ότι, ουσιαστικά, δεν του επιτρέπουν να πάρει ούτε μια απόφαση για τη ζωή του και ούτε μια σημαντική πρωτοβουλία που να μην φιλτραριστεί από τους γύρω του.

Φαίνεται και από το ότι δεν του αποδίδεται ποτέ, καμιά ευθύνη, ακόμη και όταν αποκλειστικός υπεύθυνος είναι ο ίδιος. Πάντοτε είναι έτοιμοι να τον συγχωρήσουν, επειδή είναι «παιδί».

Το άλλο πουλάκι:

Δεν τιμωρείται κανείς!

Η αντιμετώπιση των νέων θα μπορούσε κάλλιστα να περιγραφεί από τη στάση ενός παλιού -όχι και τόσο παλιού- Γυμνασιάρχη, ο οποίος, ως μοναδικό μέσο τιμωρίας, χρησιμοποιούσε την, με χαρακτηριστική προφορά, απειλή:

«Ιάν ιπαναληφθεί…»

Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι θα γινόταν αν οι μαθητές το ξαναέκαναν, όχι επειδή αυτό δεν συνέβαινε -κάθε άλλο-, αλλά επειδή, κάθε φορά, η… τιμωρία τους ήταν η ίδια η απειλή.

Αυτό όμως είναι ίσως το μόνο μάθημα που μαθαίνουν τόσο καλά τα «παιδιά». Ποτέ κανείς δεν τιμωρείται. Και, εννοώ να τιμωρηθεί πραγματικά. Διότι, ακόμη και οι «παιδαγωγικές» τιμωρίες που καμιά φορά επιβάλλονται είναι αστείες.

Προχθές έλεγαν πάλι κάτι φίλοι καθηγητές για συμπεριφορά ενός μαθητή προς καθηγήτριά του που θα δικαιολογούσε, αν είχαμε σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα, την αποβολή του από όλα τα Σχολεία του νομού.

Αυτός όχι μόνο τη γλίτωσε με μια διήμερη αποβολή (του κάνανε τα μούτρα κρέας) αλλά είχε και κάποιους καθηγητές που έσπευσαν να τον συμπαρασταθούν και να τον παρηγορήσουν, αφού… είναι βέβαιοι πως δεν θα το ξανακάνει.

Πιθανότατα όχι. Το ζήτημα είναι όμως πως, αν η τιμωρία του ήταν εκείνη που του άξιζε πραγματικά, ούτε κανείς άλλος θα διανοούνταν ποτέ να συμπεριφερθεί με ανάλογο τρόπο σε καθηγήτριά του.

Και επειδή φοβόμαστε ότι μπορεί να παρεξηγηθεί η αυστηρότητα στην οποία επιμένουμε, θα σας πω ποιους ακριβώς τρόπους τιμωρίας εννοούμε. Προς Θεού, μην πάει ο νους σας σε ποινές εξοντωτικές ή σε φυλακίσεις.

Οι ποινές που προτείνουμε έχουν πραγματικά αναμορφωτικό χαρακτήρα, τόσο για τον δράστη, όσο, αν πρόκειται για ανήλικο, και για τους γονείς του. Πρωτίστως έγκειται στη αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όχι με πληρωμή!

Εδώ βρίσκεται το μυστικό. Όχι να πληρώσει ο ίδιος ή ο πατέρας του και… καθάρισε. Όχι, κάθε άλλο. Να αποκαταστήσει τις ζημιές εργαζόμενος ο ίδιος σε αυτή την αποκατάσταση. Με τα χεράκια του.

Να πάρει έναν κουβά μπογιά και μια βούρτσα και να ξαναβάψει τον τοίχο που μουντζούρωσε με «συνθήματα». Να πάει στον λαμαρινά και να βοηθήσει στην επισκευή του αυτοκινήτου που κατέστρεψε.

Να εργαστεί ως βοηθός, τσιράκι, στην επιχείρηση που έγινε στόχος της επαναστατικής οργής του. Να δει τι σημαίνει να δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ να στήσεις ένα μαγαζί και να έρχεται ο άλλος να… επαναστατεί πάνω του.

Τέτοιου είδους, «κοινωνική εργασία», θα έπρεπε να είναι οι ποινές για τα κάθε ηλικίας «παιδιά» που προσπαθούν να αλλάξουν την κοινωνία σπάζοντας και ρημάζοντας. Ας τη γνωρίσουν πρώτα… από μέσα, και μετά ας την αλλάξουν.

Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και στο πανεπιστήμιο. Αν θέλεις να μην αποβληθείς και να συνεχίσεις τις σπουδές σου, θα πρέπει να φροντίσεις για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσες.

Δυστυχώς όμως, κάτι τέτοιο δεν το θέλει κανείς για τα «παιδιά» του. Προτιμά να τα βλέπει να επαναστατούν χωρίς ουσιαστικό ρίσκο, αδιαφορώντας ότι έτσι ούτε καν… σοβαρούς επαναστάτες μπορεί να τα κάνει.

Ούτε καν αυτό!

«Γκρέμισ’ τα, γκρέμισ’ τα…»

180306 ΟΜΑΔΟΣΥΛΛΟΓΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος θέλει τη βία;

Διαβάζω συνεχώς τις τελευταίες μέρες για το κράτος που έχει παραδοθεί στις βίαιες διαθέσεις ομάδων, που άλλοι τις αποκαλούν «συλλογικότητες», αποτελέσματα της δράσης των οποίων βλέπουμε καθημερινά.

Καταδρομικές ενέργειες, που αφήνουν πίσω τους σπασίματα και καταστροφές, και που είναι θαύμα πώς δεν έχουμε θρηνήσει ακόμη θύματα, είτε από τη μεριά των επιτιθέμενων είτε από εκείνη όσων δέχονται τις επιθέσεις.

Δεν θέλει και πολύ να ξεφύγει η κατάσταση και να απαντήσει κάποιος με εξίσου βίαιο τρόπο, ξαπλώνοντας στη άσφαλτο κάποιο από τα μέλη των ομάδων αυτών, που κάποιοι τις αποκαλούν «συλλογικότητες».

Το ίδιο και από την άλλη μεριά. Μπορεί ο πρώτος, ο εμφανής στόχος, να μην είναι οι άνθρωποι (τους αστυνομικούς δεν τους θεωρούν ανθρώπους, αλλά κάτι άλλο) όμως κανείς δεν ξέρει τι θα προκύψει αν προκληθεί μια συμπλοκή.

Διαβάζω ακόμη διάφορες κατηγορίες προς την κυβέρνηση, οι οποίες την θέλουν όχι απλώς να μην διώκει αυτή τη βία, προστατεύοντας τις περιουσίες και τη ζωή των πολιτών, αλλά και να την υποθάλπει.

Από τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα θέματα, από τον χαριστικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους δράστες, ακόμη και από το γεγονός ότι τους αποκαλεί «παιδιά», όχι με κριτήριο την ηλικία…

Προκύπτει μια ανοχή, αν όχι μια αποδοχή των πρακτικών που οι ομάδες αυτές -«συλλογικότητες» για κάποιους- χρησιμοποιούν, προκειμένου να δώσουν το πολιτικό τους παρών στη σημερινή κατάσταση.

Μπορεί να είναι και απλή ανικανότητα. Αλλά δεν φαίνεται για τέτοια (μόνο). Δείτε, ας πούμε το γεγονός ότι ο αρμόδιος υπουργός κατηγορεί τους υφισταμένους του ότι δεν είναι αρκούντως αποφασιστικοί και αποτελεσματικοί.

Την ίδια στιγμή όμως που και εκείνοι τον κατηγορούν ότι δεν τους επιτρέπει να είναι όσο αποφασιστικοί και αποτελεσματικοί θα ήθελαν. Δεν είναι δυνατόν να απαντάς μονίμως στη βία με καλούς τρόπους, ευγένεια και διακριτικότητα.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιος δεν θέλει τη βία;

Σας μπερδέψαμε λίγο, έτσι; Διότι η βία δεν είναι ίδια «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Καλώς ή κακώς -καλώς λέω εγώ- οι κοινωνίες έχουν παραχωρήσει το δικαίωμα άσκησης νόμιμης βίας στα όργανα της τάξης.

Όταν μιλάμε για δημοκρατικά πολιτεύματα, η βία αυτή ασκείται προκειμένου να προστατευτεί η ζωή, τα δικαιώματα και η περιουσία των πολιτών. Κυρίως για να προστατευτούν τα περισσότερο αδύναμα μέλη της κοινωνίας.

Χωρίς την νόμιμη κρατική βία, τα πρώτα θύματα θα ήταν οι πολίτες αυτοί, αφού ο νόμος του ισχυροτέρου που θα επικρατούσε θα τους άφηνε εντελώς ανυπεράσπιστους. Οι κάθε λογής τσαμπουκάδες θα επικρατούσαν.

Έλα όμως που κάποιοι είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητοι μόνο στην άσκηση της συγκεκριμένης μορφής βίας. Οποιαδήποτε άλλη μορφή τη θεωρούν «φυσιολογική αντίδραση των πολιτών απέναντι στις προκλήσεις της εξουσίας ή της άρχουσας τάξης»!

Ανέχονται όχι μόνο τις «ακτιβιστικές ενέργειες των συλλογικοτήτων», αλλά ακόμη και τη βία των γνήσιων χουλιγκάνων των γηπέδων, σε καμιά περίπτωση όμως τη βία που ασκείται από τα όργανα της τάξης.

Η βία αυτή είναι μονίμως «προκλητική», είναι «φασιστική», είναι γενικώς απαράδεκτη. Αφήστε που είναι και η κύρια αιτία της γενικότερης βίας, αφού τα «παιδιά» απλώς αμύνονται και απαντούν σ’ αυτήν.

Φαίνεται, λοιπόν, πως ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο ανήκει στο… πελατολόγιο της παρούσας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αφήστε που κάποιοι βρίσκονται και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση.

Επομένως, δεν είναι χωρίς βάση οι κατηγορίες προς αυτήν, ότι όχι μόνο κάνει τα στραβά μάτια, αλλά, διά της συμπεριφοράς, της ενθαρρύνει και διάφορες ομάδες, που κάποια μέλη της τις αποκαλούν «συλλογικότητες».

Δεν είναι, λοιπόν, απλώς το γεγονός ότι δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν ένα μέρος της παραδοσιακής εκλογικής τους πελατείας, το μόνο που βλέπουν πλέον να τους απομένει. Είναι ότι και οι ίδιοι σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το ερώτημα δεν απαντήθηκε.

Ποιοι θέλουν τη βία; Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί, με ποιον τρόπο και ποιες αρχές έχουν ανατραφεί, που πιστεύουν ότι σπάζοντας και ρημάζοντας θα φέρουν έναν καλύτερο κόσμο; Από πού πήραν τέτοιες «αξίες»;

Από το σπίτι τους, την οικογένειά τους; Από το Σχολείο; Από προσωπικό «ψάξιμο» και αναζήτηση σε… επαναστατικές θεωρίες; Από παρέες και ομάδες (το είπαμε, «συλλογικότητες») στις οποίες εντάχθηκαν;

Και πώς πάνε και εντάσσονται σ’ αυτές; Κάπου πρέπει να το έχεις, κάτι να είχες ψάξει μόνος σου, πριν κάνεις το βήμα να ενταχθείς σε ένα σύνολο που έχει ως τρόπο δράσης την καταστροφή και το μπάχαλο.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι υπάρχει μια ροπή του νέου ανθρώπου προς την ανατροπή κατεστημένων, προς την αναζήτηση νέων, πιο ελεύθερων δομών και τρόπων συγκρότησης του κοινού μας βίου, γιατί θα πρέπει αυτό να γίνεται μέσω της καταστροφής;

Ας μας δώσουν ένα παράδειγμα!

Το έχουμε ξαναπεί. Πολύ περισσότερους φίλους, συμπαθούντες και συνοδοιπόρους θα κέρδιζαν, αν επιχειρούσαν να δείξουν στην κοινωνία πώς είναι ο νέος αυτός κόσμος που θέλουν.

Πού να το δείξουν; Στα μέρη που… ελέγχουν. Στις καταλήψεις, στα πανεπιστήμια, ακόμη και στα Εξάρχεια, που τα θεωρούν δική τους επικράτεια. Δεν θα έπρεπε τα μέρη αυτά να είναι «κοσμήματα»;

Επειδή όμως η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, θα συνεχίσουμε και αύριο.

«Να σου δώσω μια να σπάσεις…»

180305 ΔΡΑΜΙΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μνημειώδες!

Ας το ξαναπώ, τώρα που έχω την ευκαιρία, γιατί ποιος ξέρει μετά πότε θα μπορέσω να ξαναχρησιμοποιήσω τη σπάνια αυτή λέξη: μνημειώδες!

Νομίζω ότι σας έχω ξαναπεί την ιστορία, όμως δεν πειράζει.

Κάποια μέρα, μετά από ένα ναυάγιο, μπαίνει στο καφενείο εκείνος που έμαθε το νέο πρώτος και το ανακοινώνει στους άλλους. «Το πλοίο χάθηκε αύτανδρο». Οι υπόλοιποι της παρέας ρωτούν για να μάθουν περισσότερα.

- Δηλαδή πνίγηκαν όλοι;

- Όχι!

- Τι έγινε, σώθηκε μόνο ένας; Δύο; Πόσοι σώθηκαν;

- Όλοι. Κανένας δεν πνίγηκε. Περνούσε ένα άλλο καράβι και τους περισυνέλεξε.

- Και τότε, γιατί είπες «αύτανδρο»;

- Τι λέτε, ρε; Να χάσω ττέτοια λέξη;

Έτσι είναι, φίλοι μου. Οι λέξεις είναι κι αυτές σαν πολλά από τα είδη των οικοσυστημάτων που μας περιβάλλουν. Κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όταν δεν τις χρησιμοποιούμε, όταν δεν φροντίζουμε να τις διατηρούμε στη ζωή.

Καλό είναι, λοιπόν, όποτε βρίσκουμε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε μια κάπως πιο σπάνια λέξη, όπως το «αύτανδρον», να μην την αφήνουμε να πάει χαμένη. Ακόμα περισσότερο όταν με τη λέξη αυτή… κυριολεκτούμε.

Όπως το «μνημειώδες» που σας είπα εγώ. Αν αναζητήσουμε τη λέξη στα λεξικά, θα δούμε ότι έχει περισσότερες από μία ερμηνείες. Η πρώτη είναι όταν αναφερόμαστε σε κάτι μεγάλο, που έχει τις διαστάσεις μνημείου.

Δεν την αποκλείουμε, όμως δεν είναι και η πλέον κατάλληλη για την περίπτωσή μας. Μια δεύτερη ερμηνεία είναι «εκείνο που ξεχωρίζει, που προκαλεί εντύπωση». Εδώ είμαστε πολύ κοντά, σ’ αυτό που θέλουμε να πούμε.

Στη συνέχεια όμως πλησιάζουμε ακόμη περισσότερο, όταν, για παράδειγμα, μιλάμε για κάτι που «θεωρείται εξαιρετικό στο είδος του, βρίσκεται πάνω από τον μέσο όρο». Το τελευταίο μάς τα χαλάει λίγο, γι’ αυτό ας συνεχίσουμε.

«Αξίζει να μνημονευτεί, έχει μεγάλη ιστορική αξία». Οπωσδήποτε! Αν όμως θέλουμε να είμαστε πιο κοντά στην πραγματικότητα, τότε πρέπει να τα συμπεριλάβουμε όλα. Ίσως και κάτι παραπάνω.

Το άλλο πουλάκι:

Μνημειώδες!

Μιλάμε για ένα βιβλίο, ένα λεύκωμα, που έφτασε στα χέρια μας και έχει τον τίτλο «Φωτογραφίες της Δράμας και του υπέροχου κόσμου της». Εδώ η λέξη όχι μόνο δεν πάει χαμένη, αλλά θεωρώ ότι δεν θα βρίσκαμε κάποια περισσότερο ταιριαστή.

Μνημειώδες, πρώτα πρώτα για το μέγεθός του. Διακόσιες σαράντα μεγάλες σελίδες, χοντρά εξώφυλλα, συν μια προσεγμένη κουβερτούρα. Το σχήμα και το «στήσιμό» του είναι τέτοια που να βολεύει η… έκθεση φωτογραφιών.

Αν πάμε στη δεύτερη εκδοχή της λέξης, θα δούμε ότι το λεύκωμα αυτό όχι μόνο «ξεχωρίζει», αλλά και «προκαλεί εντύπωση» από την πρώτη ματιά. Η προσεγμένη έκδοση… κραυγάζει, είτε σταθείς στη γενική εντύπωση, είτε την ψάξεις στις λεπτομέρειές της.

Όσο για το αν «βρίσκεται πάνω από τον μέσο όρο», θα έλεγα ότι μια τέτοια κρίση όχι μόνο το αδικεί, αλλά δεν έχει καν νόημα να τη συζητούμε. Διότι, απλώς, βρίσκεται… στην κορυφή˙ όντως «θεωρείται εξαιρετικό στο είδος του».

Για το αν «αξίζει να μνημονευτεί» δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε, εξάλλου αυτό κάνουμε εμείς σήμερα. Σίγουρα όμως τού πρέπει μια πιο επίσημη παρουσίαση, από ανθρώπους και μέσα που έχουν μεγαλύτερη εμβέλεια από τη δική μας απλή, καθημερινή κουβεντούλα.

Την περιμένουμε.

Ελάτε όμως να δούμε και το τελευταίο… κριτήριο. Έχει το λεύκωμα αυτό «μεγάλη ιστορική αξία»; Εδώ επιτρέψτε μας να σταθούμε λίγο περισσότερο. Και να μιλήσουμε όχι ως τυχαίοι αναγνώστες, αλλά ως Δραμινοί τέτοιοι.

Το λεύκωμα για το οποίο σας μιλάμε -μνημειώδες το χαρακτηρίσαμε- έρχεται να δώσει πολλές πολύτιμες πληροφορίες όχι μόνο σε κάποιον ξένο που θέλει να μάθει για τη Δράμα (η έκδοση είναι δίγλωσση) αλλά και σε κάθε Δραμινό που αγαπάει τον τόπο του.

Για να μιλήσουμε με φωτογραφικούς όρους, φωτίζει κατάλληλα αξιοπρόσεκτες γωνιές του τόπου, ζουμάρει σε ενδιαφέρουσες στιγμές του χρόνου, και εστιάζει σε ιδιαίτερα σημεία που το καθημερινό βλέμμα τα προσπερνάει βιαστικά.

Αφήστε που μας δίνει και ενσταντανέ του φυσικού περιβάλλοντος τα οποία, χωρίς το κυνηγητικό ταλέντο, τη σκοπευτική δεινότητα και τα αντανακλαστικά του Κώστα Βιδάκη, δεν θα τα απολαμβάναμε ποτέ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μνημειώδες!

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της έκδοσης. Τους συγγραφείς των κειμένων, τους συλλέκτες που διέθεσαν υλικό τους, τους φωτογράφους, τους επιμελητές… όλους.

Πρωτίστως στην «Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία ΚΥΚΛΩΨ», η οποία είχε την ιδέα, αλλά και ανέλαβε το κόστος της υλοποίησής της, σε μια τέτοια… μνημειώδη έκδοση. Συγχαρητήρια της αξίζουν και για άλλους λόγους.

Για το γεγονός ότι διέθεσε ικανό αριθμό αντιτύπων του λευκώματος σε τρία σωματεία, προκειμένου να ενισχυθούν οικονομικά από την πώλησή τους. Να ένα διαφορετικό είδος βοήθειας στο οποίο δεν είμαστε συνηθισμένοι.

Για το γεγονός ότι δώρισε από ένα αντίτυπο στις βιβλιοθήκες όλων των Σχολείων του νομού, ώστε αυτό να αξιοποιηθεί για τις διδακτικές ανάγκες των μαθητών.

Για το γεγονός ότι βάζει τον πήχη πολύ ψηλά και δίνει το μέτρο για αντίστοιχες εκδόσεις που θα επιχειρηθούν στο μέλλον, φαντάζομαι από φορείς του δημοσίου, που κοντεύουν να ξεχάσουν ΚΑΙ αυτή την αποστολή τους.

Τέλος, για το γεγονός ότι δείχνει έναν δρόμο σε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να διαθέσουν κάποια από τα χρήματά τους για το καλό του τόπου τους.

Ας το κάνουν με τον… μνημειώδη τρόπο που το έκανε ο ΚΥΚΛΩΨ. 

Ο υπέροχος κόσμος 

του… υπέροχου κόσμου της Δράμας!

180302 ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν έχουμε αντανακλαστικά!

Θα έπρεπε να απαντάμε αμέσως στις προκλήσεις, όμως εμείς αργούμε, φαίνεται, να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Μέχρι να το πάρουμε είδηση έχουν περάσει μέρες και το πράγμα κρυώνει.

Αυτή, βεβαίως, είναι η μία οπτική. Διότι υπάρχει και η άλλη, η γνωστή συμβουλή που δίνουν οι ειδικοί σε τέτοιες περιπτώσεις: αν σας συμβεί κάτι σοκαριστικό, μην απαντάτε αμέσως. Μετρήστε πρώτα μέχρι το τρία εκατομμύρια, εφτακόσιες χιλιάδες… πενήντα δύο.

Εμείς κάνουμε κάτι ενδιάμεσο. Προσπαθούμε να απαντήσουμε όσο γρήγορα μας επιτρέπουν τα αντανακλαστικά μας, μετράμε όμως και μέχρι έναν αξιοσημείωτο αριθμό, έτσι, για να μην κάνουμε κρίσεις εν θερμώ.

Ελάτε να το πιάσουμε από την αρχή. «Έπρεπε να παραιτηθεί η υπουργός (στη συνέχεια και ο σύζυγός της) για ένα επίδομα που το δικαιούνταν», με ρώτησε καλοπροαίρετα κάποιος φίλος.

«Στο κάτω κάτω, όλοι οι υπουργοί και οι βουλευτές παίρνουν επιδόματα που είναι της πλάκας, μόνο και μόνο για να δικαιολογούν μεγαλύτερες αποδοχές. Γιατί να την πληρώσει αυτή;  Κρίμα δεν είναι;»

Εδώ σηκώνει πολλές απαντήσεις. Η πρώτη λέει ότι, όταν υπάρχει κάτι που δεν λειτουργεί σωστά, πάντοτε την πληρώνει ο «τυχερός» που θα βρεθεί στη φάση, όταν γίνει η στραβή. Και σ’ αυτή την περίπτωση, έγινε.

Έπειτα, είναι αστείο να χρησιμοποιούμε εμείς οι μεγάλοι τα επιχειρήματα μικρών παιδιών που, όταν τα ρωτάς γιατί κάνουν κάτι κακό, σου απαντούν «και ο Γιάννης το κάνει». Ναι, οι βουλευτές έχουν σκανδαλώδη επιδόματα∙ ε, και;

Πρώτα πρώτα εδώ δεν μιλάμε για ένα επίδομα που το παίρνεις «βρέξει χιονίσει». Πρέπει να κάνεις αίτηση, που σημαίνει ότι… το διεκδικείς. Και, εν πάση περιπτώσει, αφού το δικαιούσαι, γιατί η πρώτη σου αντίδραση είναι «θα επιστρέψω τα λεφτά»;

Για λόγους ευθιξίας; Για τέτοιους λόγους δεν επιστρέφεις κάτι που (πιστεύεις ότι) δικαιούσαι, αλλά υποβάλλεις την παραίτησή σου, πριν σου τη ζητήσουν. Και τότε ο προϊστάμενός σου δεν την κάνει δεκτή, διότι, σου λέει, δεν έκανες κάτι παράτυπο.

Στο κάτω κάτω αυτός έβαλε την υπογραφή του για να παίρνεις εσύ το συγκεκριμένο επίδομα; Δεν το έπαιρνες κρυφά! Πώς είπατε; Εντάξει ΚΑΙ αυτός. Επομένως;

Το άλλο πουλάκι:

Ανασχηματισμός!

Είναι αυτό που λένε στα σαλόνια του καλού κόσμου, όπου κάποιος από την παρέα διαβάζει πού και πού κανένα βιβλίο και το συστήνει μετά στους υπόλοιπους… διακριτικά, πετώντας την κατάλληλη στιγμή μια ατάκα!

«Όταν θέλεις κάτι πολύ, συνωμοτεί το σύμπαν για να το αποκτήσεις».

Μια μπαρούφα ολκής, που πάει να πει ότι όλοι εμείς, που δεν έχουμε αποκτήσει αυτά που ποθούσαμε, απλώς… δεν τα θέλαμε πολύ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως φαίνεται ότι ταιριάζει. Όλα τα παραπάνω, επιδόματα σε «εξωκοινοβουλευτικούς», κράξιμο στην κυρία Αντωνοπούλου, παραίτηση δική της και του συζύγου της, ανασχηματισμός…

Όλα λες και σχεδιάστηκαν από μια αόρατη συνωμοσία (του σύμπαντος) προκειμένου να μπει στο υπουργικό συμβούλιο ο Φώτης Κουβέλης. Ο οποίος, συμπεραίνουμε (κάνοντας τώρα εμείς τον αντίστροφο συλλογισμό) το ήθελε πολύ.

Αυτό βέβαια φαίνεται και μόνο από το γεγονός ότι… δέχτηκε τη θέση. Μη βιάζεστε, ξέρω καλά τι σκέφτεστε. Αν ήταν να μην τη δεχτεί, απλώς δεν θα του την πρότειναν, συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας.

Σ’ αυτά τα πράγματα πρώτα γίνονται οι απαραίτητες συνεννοήσεις και μετά «πέφτουν οι υπογραφές». Φαντάζεστε, δηλαδή να ακούγονται ότι ο πρωθυπουργός πρότεινε υπουργική θέση στον Φώτη Κουβέλη και αυτός την αρνήθηκε;

Αλλά, μια στιγμή; Γιατί όχι; Μήπως κάτι τέτοιο δεν θα ήταν πιο σωστό, αν ο Αλέξης Τσίπρας σεβόταν πραγματικά και εκτιμούσε τον Φώτη Κουβέλη, κυρίως όμως αν ο δεύτερος σεβόταν τον εαυτό του και τιμούσε την ιστορία του;

Θα έπρεπε, κατόπιν, εννοείται, συνεννοήσεως των δυο τους, να του προτείνει ένα υπουργείο και ο Φώτης Κουβέλης να αρνηθεί. Έτσι θα έκλεινε μια για  πάντα τα στόματα όλων εκείνων που τον θέλουν… λιγούρη της καρέκλας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Γιατί, ρε χαμένε»!

Συγγνώμη, δεν μιλάω άσχημα, απλώς θυμήθηκα μια ατάκα, από τα πρώτα ηρωικά χρόνια του Χαράλαμπου Τραμπάκουλα, σε ένα δημοφιλές σκετσάκι της εποχής. Ο λόγος για μια θέση αξιοζήλευτη, που όμως δεν ήταν για όλους.

-Ε, μου είπαν να πάω και πήγα!

-Κι εσάς, όποιος σας πει να πάτε πηγαίνετε;

-Γιατί, ρε χαμένε! Ξέρεις εσύ κανέναν που να του είπαν να πάει και δεν πήγε;

Όσο θυμούνται την εποχή και την ιστορία θα κατάλαβαν καλύτερα περί τίνος πρόκειται.

Αλίμονο, αυτό είναι το συμπέρασμα που βγάζει ο απλός πολίτης, παρατηρώντας τη συμπεριφορά των πολιτικών.

Εντάξει, όχι όλων! Θα υπάρχουν και εξαιρέσεις· φαντάζομαι! Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην… καρέκλα. Είτε θεωρεί τον εαυτό του άξιο είτε όχι… πηγαίνει.

Μπορεί να του προτείνουν κάτι εντελώς αταίριαστο με τον χαρακτήρα, τις ικανότητες, ακόμη και με την ιδεολογία του (αν υποθέσουμε ότι σε πολλούς πολιτικούς υπάρχει κάτι τέτοιο). Αυτός εκεί, θα δεχτεί, γιατί… δεν μπορεί να αρνηθεί.

Δεν μπορεί να αρνηθεί την τιμή που του γίνεται, ούτε, φυσικά, να στερήσει την πατρίδα από τις πολύτιμες υπηρεσίες του. σκύβει το κεφάλι, κάνει πέτρα την καρδιά και… κάθεσαι στην καρέκλα.

Κι ύστερα οι πολίτες δηλώνουν απογοητευμένοι από τον πολιτικό κόσμο, κι ύστερα συμπεραίνουν ότι «όλοι ίδιοι είναι», κι ύστερα αυξάνονται τα ποσοστά των «αντισυστημικών» κομμάτων, κι ύστερα, κι ύστερα…

Μα, δεν υπάρχει ύστερα!

 Δεν είναι όλοι ίδιοι!

180301 ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ωραίο έθιμο!

Το οποίο τείνει να καθιερωθεί, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να το απαγορεύσει. Βλέπετε, δεν είναι μόνο στη χώρα μας κάποια έθιμα και κάποιες περιοχές υπεράνω νόμων και διατάξεων.

Συμβαίνει και εις Παρισίους. Ή, για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, στην μακρινή μας Κίνα. Όπου η κυβέρνηση κυνηγά να σταματήσει ένα σχετικώς νέο έθιμο, πριν αυτό επεκταθεί και γίνει θεσμός.

Επειδή θα σας ακουστεί λίγο παράξενο, έτσι το ακούσαμε κι εμείς, κι επειδή πολλά λέγονται στις μέρες μας για τα φέικ νιουζ (δεν ξέρω αν το προφέρω και σωστά) θα σας πούμε ότι η είδηση μεταδόθηκε από το BBC.

Εμείς τη διαβάσαμε σε έγκυρο ελληνικό ειδησεογραφικό σάιτ και σκεφτήκαμε να τη συζητήσουμε μαζί σας, αυτή την εποχή που η Εκκλησία μας αφιερώνει και πολλές από τις ημέρες στους κεκοιμημένους.

Εξόδιον… στριπτίζ! Μάλιστα, πολύ καλά ακούσατε. Μιλάμε για το σχετικά πρόσφατο  έθιμο που τείνει να κυριαρχήσει στην Κίνα και θέλει να προσλαμβάνονται επαγγελματίες στριπτιζέζ, για να αποχαιρετήσουν έναν νεκρό.

Το έθιμο αυτό δεν το συναντά κανείς στις μεγάλες πόλεις, παρά μόνο στα προάστιά τους, αλλά στην επαρχία έχει αρχίσει να εξαπλώνεται σε βαθμό ανησυχητικό. Όχι για εμάς, δεν ανησυχούμε με κάτι τέτοια, για την κυβέρνηση της Κίνας που θέλει να το περιορίσει.

Τι ακριβώς περιλαμβάνει; Περιλαμβάνει τη δημόσια εκτέλεση στριπτίζ ή πόουλ ντάνσινγκ, προς τιμήν του εκλιπόντος. Όταν λέμε δημόσια μπορεί να γίνει σε κάποια ειδική πίστα, αλλά μπορεί και στην καρότσα ενός φορτηγού.

Στόχος είναι…

Δεν ξέρουμε καλά καλά ποιος είναι ο στόχος, αν δηλαδή η εκδήλωση αυτή έχει να κάνει με κάποια νεκρώσιμη δοξασία, ή αν απλώς έχει ως στόχο την «διασκέδαση» των τεθλιμμένων συγγενών που συνοδεύουν τον αποθανόντα.

Το άλλο πουλάκι:

Θέλουν μπούγιο!

Φαίνεται ότι στην Κίνα, τουλάχιστον σε κάποιες περιοχές -διότι, όταν μιλάμε γι’ αυτή τη χώρα δεν πρέπει να ξεχνάμε το μέγεθός της, πρόκειται κυριολεκτικά για μια ήπειρο- το πλήθος που συνοδεύει τον νεκρό σημαίνει πολλά.

Θα μου πείτε παντού γίνεται αυτό. Έτσι βγήκε και η σοφή ρήση «κοίτα να πηγαίνεις στις κηδείες των άλλων, γιατί, διαφορετικά, ούτε εκείνοι θα έρθουν στη δική σου». Το πλήθος που συνοδεύει κάποιον στην τελευταία του κατοικία κάτι σημαίνει.

Υποτίθεται όμως ότι το πλήθος αυτό προσέρχεται αυθόρμητα, επειδή εκτιμούσε τον νεκρό, εννοείται όσο ήταν εν ζωή, κι όχι επειδή πρόκειται να παρακολουθήσει κάποιο ενδιαφέρον θέαμα. Υποτίθεται, έτσι;

Γιατί, τώρα που το σκέφτομαι, σε πολλές κηδείες διάσημων προσώπων ένα μέρος του κόσμου πηγαίνει ακριβώς γι’ αυτό το θέαμα, που δεν είναι άλλο από τους συγγενείς, τους φίλους και τους γνωστούς που θα συνοδέψουν τον νεκρό στην τελευταία του κατοικία.

Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι κηδείες τέτοιων ανθρώπων γίνονται και θέαμα από τα τηλεοπτικά κανάλια, όπου σχολιάζεται κυρίως ποιοι διάσημοι παραβρέθηκαν, πώς ήταν ντυμένοι, τι δηλώσεις έκαναν, αν δάκρυσαν ή όχι…

Φαίνεται, λοιπόν, πως αυτό το θέμα προσπάθησαν να το λύσουν στην Κίνα προσφέροντας «ζωντανό» θέαμα στο κοινό, και όχι μαυροφορεμένους σελέμπριτις που κρύβουν τα πρόσωπά τους πίσω από τεράστια μαύρα γυαλιά.

Έτσι, αντί να προσλαμβάνουν, όπως παλαιότερα, διάφορους επώνυμους κωμικούς ή τραγουδιστές, οι οποίοι αναλάμβαναν το θλιβερό καθήκον να συλλυπούνται τους συγγενείς του νεκρού, αποφάσισαν να κάνουν κάτι πιο δραστικό.

Απευθύνονται σε γραφεία που μανατζάρουν στριπτιζέζ και πόουλ ντάνσερς (το ένα γαλλικό το άλλο αμερικάνικο, αναλόγως της καταγωγής της τέχνης) που τους προμηθεύουν με επαγγελματίες του είδους.

Τώρα, υπάρχουν κοινωνιολογικές και λαογραφικές προσεγγίσεις που κάνουν λόγο για «λατρεία της αναπαραγωγής» την ώρα του ύστατου αποχαιρετισμού. «Σε κάποιες τοπικές παραδόσεις, ο ερωτικός χορός εκφράζει την ευλογία της γονιμότητας - ειδικά στις περιπτώσεις που ο νεκρός έκανε πολλά παιδιά πριν αποδημήσει».

Σε κάθε περίπτωση όμως, μία κηδεία με χορεύτριες που κάνουν στριπτίζ θεωρείται σημάδι μεγάλου πλούτου του νεκρού και της οικογένειάς του, όπως πέρσι, όταν… αποχαιρέτησαν ένα νεκρό πενήντα τέτοιες, πάνω σε οροφές ισάριθμων τζιπ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί αντιδρά η κυβέρνηση;

Μια απάντηση θα ήταν «επειδή στην Κίνα δεν υπάρχει… Εκκλησία της Ελλάδος για να αντιδράσει». Δεν είναι όμως η σωστή. Σκεφθείτε ότι το βάρος της αντίδρασης έχει αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού. Με ό,τι σημαίνει αυτό σε μια κομμουνιστική χώρα.

Φαίνεται ότι ανησυχούν «για τις επιδράσεις που θα έχει η επέκταση ενός τέτοιου εθίμου στα θεμέλια της κοινωνίας, αλλά και στα νέα παιδιά που συχνά ακολουθούν τους μεγάλους στις κηδείες». Απαγόρευση, λοιπόν.

Κι έτσι ξεκινά το διαδεδομένο και σε πολλές περιοχές της χώρας μας «κυνηγητό» μεταξύ των οργάνων της τάξης και των υποστηρικτών ενός εθίμου (μπαλωθιές, βεγγαλικά, κοκορομαχίες κ.λπ.) που κινείται… «στην γκρίζα ζώνη της νομιμότητος».

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι έκβαση θα έχει αυτή η διαμάχη, να είστε βέβαιοι όμως ότι μια παράδοση που αγκαλιάζεται από τον λαό, δύσκολα μπορεί να ξεριζωθεί με απαγορευτικές διατάξεις.

Έτσι προβλέπω η απειλή «θα χορεύω στους τάφους σας» σύντομα να αποκτά νέο νόημα.

Αρχής γενομένης από την Κίνα!

 

Ύστατο… στριπτίζ!