180515 ΠΑΡΑΔΡΟΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κατόπιν παραγγελίας…

Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, στον χώρο της τέχνης, στον οποίο κινούμαστε και εμείς τα τρία πουλάκια (ΧΑ!) δεν είναι καθόλου σπάνιο να δημιουργούνται έργα κατόπιν παραγγελίας. Ίσα ίσα που θεωρείται πολύ συχνό φαινόμενο.

Σας θυμίζω ότι τόσο οι μεγάλοι ζωγράφοι, όσο και οι πολύ σπουδαίοι συνθέτες παρουσίασαν και άφησαν ως παγκόσμια κληρονομιά μερικά από τα διασημότερα έργα τους, επειδή αυτά παραγγέλθηκαν από πελάτες. 

Εντελώς πρόχειρα, θυμάμαι το αριστούργημα του Ελ Γκρέκο «η κηδεία του κόμη Οργκάθ», παραγγελία του εφημέριου της εκκλησίας του Σάντο Τομέ, για να κοσμήσει το παρεκκλήσιο της Παρθένου.

Η περίφημη Μόνα Λίζα, ήταν παραγγελία του συζύγου της, Φραντζέσκο ντε Τζοκόντο, ασχέτως αν ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν παρέδωσε ποτέ τον πίνακα στον παραγγελιοδότη. Το γεγονός παραμένει.

Να θυμίσω ότι και ο δικός μας Γιάννης Τσαρούχης μάς άφησε ένα από τα πολλά έργα του που παριστάνουν ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, το πορτραίτο του διάσημου γκολτζή Υβ Τριαντάφυλλου, κατόπιν παραγγελίας από τον ίδιο τον Γουλανδρή.

Να μην σας κουράσω άλλο. Θέλω να πω ότι δεν είναι καθόλου υποτιμητικό να δημιουργεί κάποιος όχι μόνο τη στιγμή που η έμπνευση τού χτυπάει την πόρτα, αλλά αφού την προσκαλέσει ο ίδιος ή του τη… στείλει κάποιος άλλος.

Παρ’ όλα αυτά, εμείς δεν συνηθίζουμε να «εργαζόμαστε» μ’ αυτό τον τρόπο. Όχι απλώς επειδή αυτό που κάνουμε δεν είναι εργασία. Κυρίως επειδή, έτσι κι αλλιώς, πηγή έμπνευσης της κουβέντας μας είναι η παρέα.

Αν έχουμε συζητήσει κάτι, αν μας απασχόλησε και πήρε χώρο στις καθημερινές μας συναναστροφές, μπορεί να μεταφερθεί και εδώ, στη δική μας κουβέντα, για να το ακούσουν περισσότεροι.

Ως εκ τούτου, το να μας λέει κάποιος φίλος «πες κάτι και για το τάδε θέμα», δεν έχει νόημα, ούτε αξία, αφού το καλύτερο θα ήταν να το συζητήσουμε πρώτα μαζί και να δούμε αν έχει ενδιαφέρον να πάει και παραπέρα.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν έχουμε αυταπάτες…

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που πιστεύουν ότι, αν πούμε κάτι δημοσίως, αν δηλαδή κάνουμε μια παρατήρηση ή μια υπόδειξη και την ακούσουν οι αρμόδιοι, θα σπεύσουν να την ακολουθήσουν. Δεν είναι έτσι.

Μακάρι να ήταν! Μακάρι να περνούσε η γνώμη μας και να υπήρχαν υπεύθυνοι ή αρμόδιοι για τα αντίστοιχα θέματα που θα λάβαιναν σοβαρά υπόψη τους τα λόγια μας. Δεν έχουμε τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Αφήστε που θα ήταν τεράστια και η ευθύνη μας, πράγμα που δεν θα το θέλαμε με τίποτα. Γι’ αυτό εμείς μια απλή κουβέντα κάνουμε, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι αυτό είναι μια πολιτική πράξη.

Μεγάλη εισαγωγή και δεν θα μας μείνει χρόνος για να αναφερθούμε στο θέμα μας. Έρχεται, λοιπόν, ένας καλός φίλος και μας ρωτάει. Γιατί δεν λέτε κάτι γι’ αυτό το χάλι, τον δρόμο προς την Αμφίπολη;

Καταλαβαίνετε, τώρα, πού πάει όλη η εισαγωγή με τα προηγούμενα; Τέλος πάντων, του υποσχεθήκαμε ότι στην πρώτη ευκαιρία κάτι θα πούμε, πράγμα τελείως περιττό, αφού την κατάσταση τη ζουν όλοι.

Εξάλλου, σύμφωνα με τα δεδομένα που είχαμε μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, το θέμα είχε δρομολογηθεί. Οι αποφάσεις είχαν παρθεί και δεν είχε κανένα νόημα να προσθέσει κανείς κάτι περισσότερο.

Την προηγούμενη εβδομάδα κάτι άλλαξε. Το θέμα το ανακίνησε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας του νομού μας, κύριος Κυριαζίδης, από την προσωπική σελίδα τού οποίου διαβάζουμε τα παρακάτω ενδιαφέροντα:

«Σας ευχαριστώ για την επιστολή σας σχετικά με την ολοκλήρωση του οδικού άξονα EOI2 (Ε61) Σερρών - Δράμας - Καβάλας. Ο εν λόγω οδικός άξονας ανήκει στο εκτεταμένο δίκτυο του Διευρωπαϊκού Δικτύου Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ).

Το εκτεταμένο δίκτυο πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2050 σε αντίθεση με το κεντρικό δίκτυο, το οποίο πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2030 […]

Όσον αφορά τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά και Επενδυτικά Ταμεία, κατά την τρέχουσα περίοδο προγραμματισμού (2014-2020) δεν προβλέπεται κανένα έργο μεταξύ Σερρών και Δράμας/Καβάλας ούτε στο εθνικό ούτε στα περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα.

Αυτό αντικατοπτρίζει επίσης τις επιλογές που έγιναν από τις ελληνικές αρχές. Εάν πιστεύετε ότι αυτό χρήζει περαιτέρω εξέτασης, θα σας συνιστούσα να έλθετε σε επαφή με τις ελληνικές αρχές για να συζητήσετε περαιτέρω το θέμα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος τα λέει αυτά;

Τα λέει η κυρία Βιολέτα Μπουλκ, Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών, απαντώντας σε επιστολή του βουλευτή. Και εμείς τα βλέπουμε και αναρωτιόμαστε για άλλη μια φορά ποιος μας δουλεύει περισσότερο.

Πάντως αυτό είναι μια καλή ευκαιρία να σας πούμε και την ταπεινή μας γνώμη: Δεν πιστεύουμε ότι ο δρόμος προς την Αμφίπολη πρέπει να είναι κανένας σπουδαίος αυτοκινητόδρομος.

Αν ο υπάρχων είχε έναν κατάλληλο τάπητα και τις απαραίτητες διαγραμμίσεις, μια χαρά αρκούσε για την κίνηση που έχει. Η κυκλοφορία δεν είναι μεγάλη, απλώς ο δρόμος είναι σε άθλια και πολύ επικίνδυνη κατάσταση.

Όπως και εκείνος προς τις Σέρρες. Εμείς όμως τι κάνουμε; Περιμένοντας τις εντάξεις τις μελέτες και τις χρηματοδοτήσεις (που δεν έρχονται ποτέ) αφήνουμε τους δρόμους αυτούς να ρημάζουν και να σκοτώνουν κόσμο.

Μήπως τώρα, που, όπως φαίνεται, προς το παρόν φάγαμε πόρτα, να το ξανασκεφτούμε το θέμα και να σχεδιάσουμε κάτι πιο εύκολο, πιο οικονομικό, όμως απείρως καλύτερο από το χάλι που έχουμε σήμερα;

 Έχουμε δρόμο…

180514 ΕΙΔΟΔΙΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εισοδισμός!

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τον όρο˙ φοβάμαι ότι οι νέοι δεν τον έχουν καν ακουστά. Αυτό το συμπέρασμα για τους νέους το βγάζω από… τον διορθωτή του κειμενογράφου, ο οποίος, όπως και να το κάνουμε, δεν έχει τα χρόνια μας.

Αν του ζητήσεις, λοιπόν, να σου προτείνει εναλλακτικούς τρόπους γραφής της λέξης, αφού με την κόκκινη υπογράμμισή της δηλώνει ότι είναι λάθος γραμμένη, τότε μένεις έκπληκτος από τη… φαντασία του.

Σας διαβάζω τις εναλλακτικές γραφές-διατυπώσεις: Ευσεβισμός, Ιωδισμός, Διποδισμός, Εικονισμός και Σαδισμός! Φαντάζεται δηλαδή ο (νεότατος) διορθωτής ότι κάτι από αυτά ήθελα να πω κει είπα «εισοδισμός».

Ως εκ τούτου, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην καθυστερούμε άλλο˙ ας περάσουμε στην ερμηνεία της λέξης –επαναλαμβάνω, για τους νέους της συντροφιάς μας που δεν τη γνωρίζουν.

Όπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά, προέρχεται από την είσοδο. Η οποία μας οδηγεί κάπου˙ από αυτήν μπαίνουμε στο εσωτερικό ενός κτηρίου, μιας αυλής, ενός χώρου, αλλά και μιας… οργάνωσης.  

Μ’ αυτό το τελευταίο έχει να κάνει ο εισοδισμός. Πρόκειται για μια πολιτική τακτική, η οποία έχει ως στόχο τη μετάλλαξη μιας ιδεολογικά συγγενούς πολιτικής ομάδας ή οργάνωσης προς τις κατευθύνσεις των εισοδιστών. Το μυστικό βρίσκεται στην ιδεολογική συγγένεια.

Δηλαδή, για να μιλήσουμε με παραδείγματα από την πολιτική καθημερινότητα, δεν είναι δυνατόν να σκεφτεί ποτέ μια αριστερή οργάνωση να εφαρμόσει την τακτική του εισοδισμού σε κάποια ακροδεξιά ομάδα.

Τι να αλλάξει εκεί και προς ποια κατεύθυνση; Αντιθέτως, θα μπορούσε να δοκιμάσει την τεχνική αυτή σε κάποιο εργατικό σωματείο, μια οικολογική κίνηση ή μια πολιτιστική ομάδα, τις οποίες θα έφερνε πιο κοντά στην ιδεολογία της.

Πρέπει να παρατηρήσουμε εδώ ότι οι εισοδιστές πιθανότατα δεν έχουν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για τα θέματα αυτών των ομάδων, αλλά δραστηριοποιούνται σ’ αυτές με μοναδικό στόχο να τις μεταλλάξουν, να τις φέρουν πιο κοντά στις δικές τους θέσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Ή να… βγάλουν γκόμενα!

Στα φοιτητικά μας χρόνια, κατηγορούσαμε, ειρωνικά, για εισοδισμό διάφορους τύπους οι οποίοι ήταν σε θέση να μπουν σε οποιαδήποτε οργάνωση, μόνο και μόνο επειδή ανήκε εκεί μια κοπέλα που τους ενδιέφερε.

Μπορούσες να τους δεις τον ένα μήνα στην πιο ριζοσπαστική αναρχική ομάδα και τον επόμενο να συμμετέχουν σε μια χριστιανική παράταξη, επειδή έτσι θα βρίσκονταν πιο κοντά στο… κέντρο του ενδιαφέροντός τους.

Ας τους αφήσουμε όμως αυτούς και ας επικεντρωθούμε στον πραγματικό λόγο που μας έκανε να αναφερθούμε σήμερα σ’ αυτή την παλιά πολιτική τακτική˙ δεν είναι άλλος από την συμμετοχή της χώρας μας στη Γιουροβίζιον.

Εννοώ το φεστιβάλ τραγουδιού. Το οποίο τι είναι; Μια νεανική γιορτή, ένα πανηγύρι για παιδιά που θέλουν να ζήσουν ξένοιαστα και να διασκεδάσουν με κάτι εύπεπτο που δεν θα τους προβληματίσει ιδιαίτερα.

Ε, αυτό το πράγμα είτε το αποδέχεσαι και πας να λάβεις μέρος με τους όρους του, είτε το απορρίπτεις και κάθεσαι στο σπίτι σου. Το δεύτερο το καταλαβαίνουμε εύκολα. Τι σημαίνει όμως το πρώτο;

Σημαίνει «στήνεις» ένα τραγουδάκι σαν αυτά που θέλει το κοινό του συγκεκριμένου διαγωνισμού, δουλεύεις πάνω στα χορευτικά, στο στάιλινγκ, σε κάποια ψηφιακά εφέ, προμοτάρεις κατάλληλα και τη συμμετοχή σου…

Α, να μην το ξεχάσω! Πας μέχρι το Φανάρι για να πάρεις και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη… Ο οποίος, αφού είναι οικουμενικός δεν κατάλαβα γιατί δεν τον… εκμεταλλεύονται και άλλοι Ορθόδοξοι.

Και πας λοιπόν στον διαγωνισμό να πάρεις όσο το δυνατόν περισσότερους βαθμούς, με δεδομένο και τον τρόπο με τον οποίο δίνονται αυτοί. Διότι όλοι καταλαβαίνουμε πως υπάρχουν «ομάδες χωρών».

Αυτά κάνεις, λοιπόν. Αυτό σημαίνει αποδέχομαι το πράγμα και πάω να παίξω με τους όρους του. Εκτός και αν είσαι εισοδιστής. Οπότε έχεις άλλους στόχους, όπως το να αλλάξεις τον διαγωνισμό… από μέσα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς αυτό προσπαθήσαμε φέτος.

Διότι δεν μπορώ να φανταστώ πως πήγαμε στα σοβαρά μας να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο από αυτό που πήραμε, με τη συμμετοχή μας, έτσι όπως ήταν στημένο όλο το… πρότζεκτ (που λέμε και στο χωριό μας).

Πήγαμε να τους αλλάξουμε, όχι τα φώτα. Να τους δείξουμε ότι ένας άλλος μουσικός διαγωνισμός είναι εφικτός, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το ίδιο πνεύμα που πήγαμε να αλλάξουμε την Ευρώπη.

Και μας πέταξαν έξω. Από τη Γιουροβίζιον με συνοπτικές, όσο πιο συνοπτικές γινόταν, διαδικασίες, από την Ευρώπη ευτυχώς όχι τόσο βεβιασμένα˙ μας έδωσαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούμε.

Για 17 ώρες! Και εμείς το σκεφτήκαμε και είπαμε για άλλη μια φορά πως καλύτερα να προσπαθήσουμε να τους αλλάξουμε σιγά σιγά, όντας από μέσα. Και έτσι κάναμε τη μεγαλειώδη εκείνη κωλοτούμπα.

Ας επανέλθουμε όμως στην φετινή συμμετοχή μας, η οποία δεν ήταν του κόσμου τούτου, δηλαδή εκείνου. Ήταν για κάπου αλλού, για κάτι άλλο. Επομένως δεν χρειάζεται καθόλου να γκρινιάζουμε.

Ούτε να μιλάμε για αποτυχία. Εκτός αν θέλετε να συζητήσουμε με άλλους όρους. Δηλαδή να αναρωτηθούμε αν η συμμετοχή μας αυτή, αυτό το φετινό πρότζεκτ, ήταν κατάλληλο για… οπουδήποτε.

Αν αυτό είναι το καλύτερο τραγούδι που έχουμε να παρουσιάσουμε ως χώρα, όχι στη Γιουροβίζιον, αλλά ακόμη και σε εκείνον τον φανταστικό διαγωνισμό που είχαν στο κεφάλι τους όσοι το επέλεξαν.

Τι λέτε, αυτό ήταν;

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας!

180511 ΑΘΛΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Για το καλό του αθλήματος…»

Αυτή ήταν μια φράση που χρησιμοποιούσε κάποιος παιδικός φίλος, όταν τον ρωτούσες για ποιο λόγο την κοπανάει από το σχολείο και περνάει τη μέρα του στα μπιλιάρδα και στα μπαλάκια.

Ειδικά στα μπαλάκια! Αυτό ήταν το δικό του το «άθλημα», για το καλό του οποίου… αναγκαζόταν να χάσει μέχρι και τις ώρες των μαθημάτων, που τόσο πολύ αγαπούσε. Δυστυχώς, τα μπαλάκια δεν του έδωσαν ψωμί!

Έτσι μας έλεγαν τότε οι γονείς μας. Ήταν βλέπετε η εποχή που τα γράμματα… σου έδιναν ψωμί. Αν σπούδαζες, ήταν βέβαιο ότι θα έβρισκες δουλειά, είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε, όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα, στο δημόσιο.

Με τα σημερινά δεδομένα, ούτε τα γράμματα σου δίνουν ψωμί, εκτός αν θελήσεις να αναζητήσεις εκείνο της ξενιτιάς, το οποίο, σύμφωνα και με τον Στέλιο Καζαντζίδη, είναι πικρό, όπως, άλλωστε, και το νερό της θολό…

Δεν ξέρω πόσοι θα συμφωνούσαν σήμερα με το συγκεκριμένο τραγούδι, ειδικά με το σημείο που λέει «πιο καλά στο φτωχικό ψωμί κι ελιά / παρά χίλια καλά στην πικρή ξενιτιά». Ξέφυγε όμως πολύ η κουβέντα∙ ας επιστρέψουμε.

Για το καλό του αθλήματος… Θα σας διηγηθώ μια άλλη ιστορία από τα παιδικά μας χρόνια, όπου θα δείτε ότι αυτή τη φορά η φράση αποκτά το νόημά της. Τον καιρό εκείνο, λοιπόν, το θρυλικό «Νησάκι» διέθετε ιχθυοτροφείο!

Θα το θυμούνται οι μεγαλύτεροι. Ήταν ένα περιφραγμένο μέρος των πηγών που υπάρχουν γύρω από το εστιατόριο, «εξοχικό κέντρο» αν προτιμάτε, όπου εκτρέφονταν πέστροφες, τις οποίες περιελάμβανε το μενού.

Αν ήθελε μάλιστα ο πελάτης, μπορούσε να υποδείξει στους υπαλλήλους ποια ακριβώς πέστροφα επιθυμούσε να φάει. Εκείνοι την έπιαναν με μια απόχη και την πήγαιναν κατ’ ευθείαν στην κουζίνα.

Το εκτροφείο αυτό βρισκόταν στη δυτική και τη νότια πλευρά του μαγαζιού, μάλιστα ήταν έτσι διαμορφωμένο που ένα τμήμα του, το νότιο, έμπαινε και κάτω από το κτήριο. Έχει σημασία γι’ αυτό το λέω.

Το άλλο πουλάκι:

Εκεί δρούσαν οι φίλοι του αθλήματος.

Ήταν δυο τρεις μαθητές Γυμνάσιου, τόσους ξέρω εγώ, που πήγαιναν αργά το βράδυ και από ένα χάλασμα στον τοίχο του εκτροφείου, έβαζαν μέσα μια απόχη και έπιαναν μία ή δύο πέστροφες. Ποτέ περισσότερες!

Γιατί; Μα, σας το είπαμε. Για το καλό του αθλήματος. Την πέστροφα που έπιαναν την… απελευθέρωναν στο ποταμάκι έξω από το «Νησάκι». Το οποίο, και αυτό έχει σημασία, ήταν «κλειστό».  Στην άλλη άκρη του υπήρχε ένα μύλος.

Πήγαιναν, λοιπόν, οι φίλοι, μετά από καναδυό μέρες και ψάρευαν με πετονιά στο συγκεκριμένο ποταμάκι. Και… μαντέψτε τι έπιαναν. Το βρήκατε. Μια πέστροφα! Και, καλά, θα ρωτήσει κάποιος, γιατί τόση φασαρία;

Εσείς κι εγώ δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Όσοι όμως έχουν ψαρέψει πέστροφα, λένε ότι είναι ένα πολύ ιδιαίτερο ψάρεμα, επειδή προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις. Δεν μοιάζει με τίποτε άλλο.

Αυτό συμβαίνει γιατί, όταν η πέστροφα πιαστεί στην πετονιά, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από το αγκίστρι κάνει τεράστια άλματα έξω από το νερό. Αυτό είναι ένα σπάνιο θέαμα και μια αίσθηση για τον ψαρά μοναδική.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, όπως κατάλαβα κι εγώ όταν μου διηγήθηκαν την ιστορία, ότι οι συγκεκριμένοι φίλοι ήταν αληθινοί… σπόρτσμεν, αν μου επιτρέπετε τον όρο. Εννοώ ως προς το… μεν, αφού ήταν παιδιά.

Αφήστε και το άλλο. Όταν πήγαιναν την πέστροφα στο σπίτι και τους ρωτούσαν πού τη βρήκαν, απαντούσαν απολύτως ειλικρινά ότι… την έπιασαν στο ποτάμι. Υπήρχε, βλέπετε, και προηγούμενο, αφού κάποτε έγινε πράγματι διαφυγή ψαριών από το εκτροφείο.

Εκείνο όμως που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι οι συγκεκριμένες πέστροφες ήταν… κότες. Μεγαλωμένες στο ασφαλές περιβάλλον του ιχθυοτροφείου, πιθανότατα δεν ήξεραν να αναζητήσουν την τροφή τους μέσα στο ποτάμι.

Πεινασμένες, λοιπόν, καθώς ήταν, και λόγω τού προηγούμενου βίου τους, ήταν πολύ εύκολο να… τσιμπήσουν το δόλωμα που συνήθως ήταν ψωμί, αφού είχαν μάθει να τρώνε τα ψίχουλα που τις τάιζαν οι πελάτες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πέστροφες… πτηνοτροφείου!

Όπως και λαγοί πτηνοτροφείου! Αυτή η είδηση είναι που μας θύμισε την παραπάνω ιστορία, την οποία, με τη σειρά μας, σας τη θυμίσαμε κι εμείς. Εκτρέφονται και μετά αφήνονται στη φύση!

Ο λόγος; Για να έχουν οι κυνηγοί θηράματα, αφού εν τω μεταξύ έχουν φροντίσει να τα εξαφανίσουν. Εκτρέφουν, λοιπόν, λαγούς, όπως και άλλα θηράματα, και τα απελευθερώνουν σε κυνηγότοπους, για… εμπλουτισμό!

Μόνο που αυτά τα καημένα δεν έχουν μάθει να επιβιώνουν στη φύση∙ ξέρουν μόνο να βρίσκουν έτοιμη τροφή από τον άνθρωπο. Αφήστε που δεν μπορούν να προφυλαχθούν καθόλου από τους εχθρούς τους.

Δηλαδή τους ανθρώπους! Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα θαυμάσιο κόμικ στριπ τού σπουδαίου δημιουργού Ρεζέρ (Reiser). Μεταφέρω από μνήμης: Δυο κυνηγοί συζητούν και ο ένας διαμαρτύρεται στον άλλο.

«Έχει παραγίνει το κακό με αυτά τα πουλιά των εκτροφείων. Χάθηκε κάθε ευχαρίστηση».

Ο άλλος συμφωνεί και στο επόμενο καρέ φωνάζει δυνατά «ελάτε να σας σκοτώσω», οπότε ξεπετάγονται και τρέχουν χαρούμενα προς το μέρος τους κάποια ορτύκια.

Ο δημιουργός, προκειμένου να δείξει και την παράνοια του πράγματος βάζει ακόμη ένα καρέ όπου οι δυο κυνηγοί πυροβολούν σχεδόν εξ επαφής και εξολοθρεύουν τα αθώα πουλάκια. Αυτά, στη Γαλλία, καμιά σαρανταριά χρόνια πριν!

Εμείς ακολουθούμε.

Σε πόσα χρόνια από σήμερα θα ντρεπόμαστε;

 Άθλημα και έπαθλο!

180510 ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είναι «ερωτική πόλη»;

Είναι βέβαιο ότι θα το έχετε ακούσει κι εσείς πολλές φορές. «Ερωτική πόλη» ονομάζεται η Θεσσαλονίκη, παρόλο που ο χαρακτηρισμός αυτός αμφισβητείται από πολλούς. Σήμερα όμως υπάρχουν νέα δεδομένα στο θέμα αυτό.

Τι θα λέγατε να ξεκινήσουμε με το ερώτημα κατά πόσον ο χαρακτηρισμός αποτελεί στερεότυπο ή έχει μια πραγματική βάση. Και αν η βάση αυτή έχει να κάνει με τους λόγους που δημιούργησαν το στερεότυπο.

Σας μπέρδεψα, έτσι; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από μια αρχή. Η Θεσσαλονίκη, από τα οθωμανικά της χρόνια ακόμη, αποτελούσε, μεταξύ των άλλων, και… ερωτικό προορισμό.

Θέλετε τα περίφημα λουτρά της, τα χαμάμ που διέθετε σε αφθονία, χώροι εξ ορισμού ερωτικής αναζήτησης; Θέλετε η πανσπερμία ανθρώπων που την επισκέπτονταν για εμπορικούς λόγους, που πάντα συνοδεύονται από το τερπνόν;

Δεν χρειάζεται να κάνουμε μεγάλη αναδρομή, πάντως οι μαρτυρίες καταδεικνύουν ότι η Θεσσαλονίκη, με κέντρο την περιοχή του Βαρδαρίου, τα Λαδάδικα και την περίφημη Μπάρα, αποτελούσε πόλο έλξης όσων αναζητούσαν τον ελεύθερο έρωτα.

Η κατάσταση «κορυφώθηκε» κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν έφτασε στην πόλη η περίφημη Στρατιά της Ανατολής με πολλές εκατοντάδες χιλιάδες άντρες! Στρατιώτες, νταβραντισμένους!

Σκεφθείτε μια πόλη στην οποία υπήρχαν ήδη Εβραίοι, Έλληνες, Τούρκοι, Σλάβοι, Αρβανίτες, Βλάχοι και διάφοροι Ευρωπαίοι, να προστεθούν Αλγερινοί, Μαροκινοί, Σενεγαλέζοι, Σουδανοί που ήρθαν ως Γάλλοι στρατιώτες.

Από την άλλη κατέφθασαν με το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα Σκοτσέζοι, Αυστραλοί, Νεοζηλανδοί, Ινδοί, και κοντά σ’ αυτούς Ιταλοί, Ρώσοι, Σέρβοι και Μαυροβούνιοι… Φυσικά, προς εξυπηρέτησή τους, κατέφθασαν και χιλιάδες πόρνες.

Η περιοχή που αναφέραμε έσφυζε από ζωή τη μέρα και, κυρίως, τη νύχτα. Προκειμένου να περιοριστεί η μετάδοση ασθενειών, οι ίδιοι οι στρατιωτικοί γιατροί εξέταζαν τακτικά τις γυναίκες των εκατοντάδων «σπιτιών».

Το άλλο πουλάκι:

«Προσοχή οικογένεια»!

Αυτή την επιγραφή υποχρεώθηκαν να αναρτήσουν έξω από το σπίτι τους, όσοι νοικοκυραίοι είχαν την ατυχία να διαμένουν εκεί, προκειμένου να αποφεύγουν τις απρόσκλητες επισκέψεις μερακλήδων φαντάρων.

Φυσικά, ονομαστές έμειναν κάποιες από τις πιο διάσημες «μαντάμ» της περιοχής, οι οποίες διοικούσαν τα καλύτερα «σπίτια» και κανόνιζαν τις τιμές με βάση τις ικανότητες κάθε κοριτσιού και τα γούστα του κάθε πελάτη. 

Όπως ονομαστοί έμειναν και ορισμένοι νταβατζήδες, οι οποίοι είχαν καταφέρει να επιβληθούν στο τεράστιο πλήθος παρανόμων που δρούσε εκεί και διακινούσε νόμιμες και παράνομες «ουσίες και οινοπνεύματα».

Τα χρόνια πέρασαν, η περιοχή… υποβαθμίστηκε, ωστόσο δεν έπαψε ποτέ να διατηρεί ένα ξεθυμασμένο άρωμα από τις ένδοξες μέρες της. Φυσικά, ελάχιστοι από όσους την αποκαλούν σήμερα ερωτική πόλη γνωρίζουν κάτι από αυτά.

Ο χαρακτηρισμός μάλλον προέρχεται από… προσωπικές εμπειρίες, μια που η Θεσσαλονίκη, στη σύγχρονη εποχή, φιλοξενεί χιλιάδες φοιτητές. Ε, όπως και να το κάνουμε, όλο και κάποιες αναμνήσεις θα τους έχει χαρίσει.

Κάποιος, λοιπόν, που σπούδασε εκεί και έζησε τους πρώτους νεανικούς του έρωτες, σίγουρα θα έχει να θυμάται την πόλη σαν έναν τόπο γεμάτο γωνιές, δρόμους και στέκια όπου ο μικρός φτερωτός θεός κάνει τις τσάρκες του. 

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι. Μη ξεχνάμε ότι η Θεσσαλονίκη, λόγω κυρίως της Έκθεσης, του Φεστιβάλ Τραγουδιού, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αλλά και άλλων εκδηλώσεων, αποτελεί τόπο προορισμού για… ξέγνοιαστα τριήμερα.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι νέες γνωριμίες, το χαλαρό πρόγραμμα, οι δεξιώσεις με το άφθονο (τζάμπα) οινόπνευμα, οι παραμονές σε (τζάμπα) μονόκλινα δωμάτια, δημιουργούν ένα άριστο σκηνικό σύντομης ερωτικής περιπέτειας.

Αφήνω τα διάφορα θέατρα καθώς και τις συναυλίες, οι οποίες ανεβαίνουν ανοιξιάτικα στην πόλη, προκειμένου να κλείσουν εκεί τον κύκλο εμφανίσεών τους. Που πάει να πει μακριά από την οικογενειακή… επίβλεψη.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που τον χαρακτηρισμό «ερωτική πόλη» τον έδωσαν κυρίως Αθηναίοι, δημοσιογράφοι και άνθρωποι της σόου μπιζ, οι οποίοι όλο και κάτι θα έχουν να θυμούνται από την παραμονή τους εκεί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν νέα δεδομένα.

Το είπαμε και στην αρχή. Δόθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη δημοσιότητα η «έρευνα» που κάνει κάθε τόσο η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία που δραστηριοποιείται στον χώρο της παραγωγής «ερωτικών ταινιών».

Γυρίζουν τσόντες, για να το πω πιο απλά. Οι πρωταγωνίστριες των οποίων αποκαλούνται (με τον πολύ φιλόδοξο, είναι αλήθεια, τρόπο) πορνοστάρ. Αυτές, λοιπόν, προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από τη Θεσσαλονίκη.

Μιλώντας με τη σκληρή και συχνά αποκαλυπτική γλώσσα των αριθμών, βλέπουμε ότι ένα ποσοστό 60% κατάγεται από την «ερωτική πόλη», το 20% από την Αθήνα, το 5% από την Πάτρα και το υπόλοιπο 15% από αλλού.

Δεν είναι πολύ μεγάλη η διαφορά; Ακόμα και αν όλη η Βόρεια Ελλάδα δηλώνει, όπως γίνεται συχνά, Θεσσαλονικιά, πάλι δεν δικαιολογείται τέτοιο τεράστιο ποσοστό παραγωγής πρωταγωνιστριών.

Θα μπορούσε το αποτέλεσμα αυτής της «έρευνας» να αιτιολογήσει τον χαρακτηρισμό που αποδίδεται στην πόλη; Και ποιος μπορεί να μας πει με βεβαιότητα πώς λειτουργεί το… πρωθύστερο σχήμα;

Η ερωτική πόλη, ο τόπος δηλαδή, είναι που βγάζει τόσες πρωταγωνίστριες πορνοστάρ, ή η μεγάλη παραγωγή τέτοιων είναι ο λόγος που (πρέπει να) ονομάζεται έτσι η Θεσσαλονίκη;

Αναπάντητο!

 Ερωτικό το πορνό;

180509 ΦΑΡΜΑΚΩΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κλεψιά από κλεψιά…

Υπάρχει μια διαφορά. Που, κανονικά, δεν θα έπρεπε, διότι η Εντολή το λέει ρητά: «ου κλέψεις». Δεν λέει ου κλέψεις, εκτός και αν… Ούτε ου κλέψεις, αλλά… Ίσα ίσα που το πάει ακόμη παραπέρα.

Ούτε να επιθυμήσεις επιτρέπεται, όσα έχει ο διπλανός σου˙ δεν μιλάω για τη γυναίκα του γείτονα. Επομένως, χτυπώντας το κακό στη ρίζα του, στην επιθυμία, δεν μπαίνεις καν στον κόπο να σκεφτείς την κλοπή.

Διότι η επιθυμία, ο πειρασμός δηλαδή, είναι η γενεσιουργός αιτία. Αν δεν υπάρχει αυτός, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Με μια σημείωση. Ξέρουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά για να αποφύγει τις πράξεις.

Τα κακά έργα. Πώς όμως αποφεύγεις τον πειρασμό; Αρκεί η Κυριακή Προσευχή, αρκεί να παρακαλάς τον ουράνιο Πατέρα να μη σε βάλει σε πειρασμό; Μάλλον όχι, αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα που βλέπουμε γύρω μας.

Επίσης, μοιάζει να μην κάνουν και πολλά πράγματα και όλα τα άλλα κόλπα που έχουν σκαρφιστεί οι άνθρωποι, προκειμένου να αποφύγουν τον πειρασμό. Από τον βασανισμό της σάρκας, μέχρι την φυγή στην έρημο.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλη αυτή η προσπάθεια θεωρείται ένας πολύ σκληρός πνευματικός αγώνας, ο οποίος ελάχιστες έχει νικηφόρα έκβαση. Φαίνεται πως ο αντίπαλος είναι πολύ ισχυρός, ανίκητος θα έλεγα.

Ας επανέλθουμε όμως στην κλοπή, η οποία, σε κάποιες περιπτώσεις φαίνεται πως… νομιμοποιείται –είπαμε, όχι από τις Γραφές, από εμάς τους ανθρώπους. Ας μη ξεχνάμε ότι, στην προχριστιανική Ελλάδα, η κλεψιά είχε και τον θεό της.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη! Ακόμη όμως και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, πάλι υπήρχαν παραθυράκια που άφηναν να εισχωρήσουν κάποιες περιπτώσεις… διακρίσεως˙ μη ξεχνάτε τον Γιάννη Αγιάννη!

Γιατί όχι και τον Ρομπέν των Δασών, ο οποίος μάλιστα αποτέλεσε και πρότυπο για διάφορους αγωνιστές, οι οποίοι βάφτισαν την κλοπή «απαλλοτρίωση» και έτσι ξεπερνούσαν ακόμη και τον σκόπελο της επιθυμίας.

Το άλλο πουλάκι:

Για το καλό της κοινωνίας!

Όχι για τον εαυτό τους, ούτε για την οικογένειά τους που πεινάει, ούτε καν για τους αδικημένους αυτού του κόσμου, από τους οποίους τα είχαν ήδη αφαιρέσει οι άνθρωποι του Σερίφη. Αλλά για την Επανάσταση!

Δεν είναι λοιπόν το αίσθημα της ζήλιας, ούτε η επιθυμία για όσα έχει ο πλησίον, αλλά το καθήκον απέναντι στην κοινωνική δικαιοσύνη, κάτι πολύ ανώτερο, που οδηγεί τους επαναστάτες στην απαλλοτρίωση υλικών αγαθών.

Κυρίως χρημάτων, διότι, κακά τα ψέματα, μ’ αυτό το πανάρχαιο ανταλλακτικό μέσο μπορείς να αποκτήσεις ό,τι χρειάζεται η Επανάσταση. Πού να τρέχεις να ανταλλάσσεις αγαθά˙ χτυπάς μια τράπεζα και κάνεις τη δουλειά σου.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς διάβαζα για την εξάρθρωση ενός κυκλώματος, οι οποίοι δεν είχαν ούτε ιερό, ούτε όσιο. Πώς λέμε «μην κλέβεις από εκκλησία»; Γιατί το λέμε όμως, μόνο επειδή αποτελεί ιεροσυλία;

Πιστεύω ότι η φράση έχει πολλαπλά νοήματα. Έχω ακούσει να τη χρησιμοποιούν δίνοντας βαρύτητα στην ιερότητα του χώρου. Εκκλησία, ναός, οίκος του Θεού. Είναι δυνατόν να κλέψεις από εκεί;

Άλλοι πάλι τη χρησιμοποιούν… υποτιμητικά, δίνοντας βαρύτητα στην ευκολία του εγχειρήματος. Αυτοί μάλιστα μιλάνε περισσότερο για εκκλησάκι, ξωκλήσι δηλαδή, που πάει να πει εντελώς αφύλακτο.

(Χαρακτηριστικά, άκουσα τη φράση να την λέει θεατής παρτίδας τάβλι στον έμπειρο παίχτη που αντιμετώπιζε με μεγάλη ευκολία κάποιον αρχάριο. «Είναι σαν να κλέβεις εκκλησάκι», του είπε, όταν εκείνος καυχήθηκε.)

Υπάρχει όμως και η περίπτωση που η κλοπή από εκκλησία θεωρείται ανοσιούργημα, επειδή τα χρήματα που αποσπά ο κλέφτης προορίζονται για καλό σκοπό. Υποτίθεται, έτσι; Τότε λένε, «σαν να κλέβεις παγκάρι».

Που πάει να πει ότι, στην πραγματικότητα, κλέβεις από τους φτωχούς και τους ανήμπορους, για τους οποίους προορίζονταν εκείνα τα χρήματα. Ανθρώπους, δηλαδή που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μεγαλύτερη από έναν άρρωστο;

Το κύκλωμα για το οποίο σας μίλησα έκλεβε φάρμακα και μάλιστα όχι έτσι, γενικώς και αορίστως, σκευάσματα δηλαδή που απλώς προορίζονταν για την αγορά. Έφτασαν να κλέβουν φάρμακα συγκεκριμένων ασθενών.

Και τι ασθενών, καρκινοπαθών! Ανθρώπων, δηλαδή, που είχαν απόλυτη ανάγκη από τα φάρμακά τους, προκειμένου να κρατηθούν στη ζωή και να δώσουν τη μάχη με την ασθένειά τους.

Όχι μόνο έκλεβαν τα πανάκριβα σκευάσματα που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν σε αφθονία στην αγορά, αλλά έφτασαν μέχρι του σημείου να χορηγούν σε πάσχοντες μειωμένες δόσεις, κρατώντας το υπόλοιπο του φαρμάκου.

Το οποίο φυγάδευαν αεροπορικώς στο εξωτερικό, αφού προηγουμένως διατηρούσαν σε κατάλληλη θερμοκρασία μέσα σε ψυγεία, «ενός ανθοπωλείου στο Παγκράτι και ενός ιχθυοπωλείου στην Καλλιθέα».

Τα φάρμακα τα πουλούσαν σε χώρες του εξωτερικού, αποκομίζοντας κέρδη εκατομμυρίων. Ενέργειες με βαθιές θεολογικές προεκτάσεις, αφού έκαναν πολλούς απλούς ανθρώπους να αναρωτιούνται αν πράγματι υπάρχει Θεός.

Το άκουσα ο ίδιος. Σχολιάζοντας ένας ηλικιωμένος την είδηση, είπε πως αν ήταν εκείνος Θεός, θα έκοβε το χέρι της νοσοκόμας τη στιγμή που έκλεβε το φάρμακο του καρκινοπαθούς και του χορηγούσε μειωμένη δόση.

Δεν του απάντησα, θεωρώ επικίνδυνο το να μπαίνω σε τέτοια χωράφια. Πάντως, το μέγεθος και το είδος της τιμωρίας δεν θα μ’ έβρισκε και πολύ αντίθετο, κι ας φωνάζουν οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αμάν, πια!

 Τι άλλο θα δούμε!