180913 ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σε ποια πραγματικότητα ζούμε;

Είναι αλήθεια ότι ζούμε ο καθένας στη δική του πραγματικότητα και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τον κόσμο τού άλλου; Θα σας πω δυο παραδείγματα που θα δείτε ότι αυτό ισχύει σε διαφορετικές περιπτώσεις.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη πριν από πολλά χρόνια, τον καιρό που οι αγελάδες ήταν ακόμη τετράπαχες, σε μια ταβέρνα της πόλης. Η παρέα έτρωγε και έπινε με μεγάλο κέφι, έχοντας στο τραπέζι όλα τα καλά.

Κάποια στιγμή πλησίασε ένας ζητιάνος και με κάπως ενοχλητικό, είναι αλήθεια, τρόπο, άρχισε να ζητάει τη βοήθειά τους. Κάποιοι έδωσαν λίγα ψιλά, εκείνος όμως δεν έφευγε, συνέχιζε να γίνεται πιο πιεστικός.

Ένας από την παρέα τού είπε τότε με ευγενικό τρόπο πως δεν έχουν να του δώσουν άλλα χρήματα και να πάει στο καλό. Ο ζητιάνος τίποτε. Αγνοώντας τον επιδεικτικά, συνέχιζε να ζητά, να απαιτεί θα λέγαμε, επιπλέον βοήθεια.

Όταν με τα πολλά κατάφερε ο φίλος να τον κάνει να ξεκολλήσει και να απομακρυνθεί σε άλλο τραπέζι το κέφι της παρέας είχε μειωθεί αισθητά. Τότε εκείνος αποκαμωμένος από την προσπάθεια ξανακάθεται στη θέση του και λέει:

«Δυστυχώς, παιδιά, έτσι είναι. Ο φτωχός τον πλούσιο δεν τον καταλαβαίνει»!

Το είπε τόσο ειλικρινά και με τέτοια φυσικότητα! Και είχε και απόλυτο δίκιο, διότι, τελικά, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τα προβλήματα των άλλων.

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη φέτος το καλοκαίρι. Στον δρόμο για τους Καλαρρύτες, σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο, έξω από τα Γιάννενα. Στο σύντομο διάστημα μέχρι να φουλάρουμε ανταλλάξαμε δυο κουβέντες με τον… βενζινά.

«Πώς πάνε τα πράγματα στη Δράμα;» μας ρώτησε. «Υπάρχει καθόλου κίνηση, ή… νέκρα όπως στα Γιάννενα;»

Τον κοιτάξαμε εμβρόντητοι. «Ξέρεις για ποιο πράμα μιλάς;»

Του εξηγήσαμε ότι τα Γιάννενα έχουν κάτι (πολλές) χιλιάδες φοιτητές, ενώ οι Δράμα μετρημένους στα δάχτυλα. Και μόνον αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για την πόλη τους.

«Τι να σου κάνουν και οι φοιτητές άμα δεν υπάρχει χρήμα;» επέμεινε εκείνος.

Αυτή τη φορά αποδείχθηκε το αντίθετο. Ο πλούσιος -τρόπος τού λέγειν- είναι εκείνος που δεν μπορεί να καταλάβει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι φτωχότεροι από τον ίδιο.   

Το άλλο πουλάκι:

Τι σημαίνει φοιτητές;

Για να το καταλάβετε, θα το κάνουμε σε αριθμούς. Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων φοιτούν περίπου είκοσι δύο χιλιάδες (22.000) προπτυχιακοί φοιτητές και περίπου πέντε χιλιάδες (5.000) μεταπτυχιακοί και υποψήφιοι διδάκτορες.

Υπάρχει και το ΤΕΙ, αλλά είπαμε να απλοποιήσουμε τα πράγματα. Ας πούμε, λοιπόν, ότι ζουν εκεί, χοντρικά, είκοσι χιλιάδες φοιτητές από άλλες πόλεις. Θέλετε να συμφωνήσουμε με τον βενζινά ότι δεν υπάρχει χρήμα;

Θα το κάνουμε. Θα πρέπει όμως να δεχτούμε ότι όλοι αυτοί ξοδεύουν τουλάχιστον πεντακόσια ευρώ (500 €) ο καθένας τον μήνα σε ενοίκιο και υπόλοιπα έξοδα. Το λιγότερο έτσι;

Κάνατε ποτέ τον λογαριασμό;

Μ’ αυτούς τους μετριοπαθείς υπολογισμούς, βγαίνει ότι στα Γιάννενα «πέφτουν» κάθε μήνα πάνω από δέκα εκατομμύρια ευρώ (10.000.000 €), χρήματα που έρχονται ως… εισαγόμενο συνάλλαγμα από άλλες πόλεις.

Μπορεί να μην τα βλέπει απ’ ευθείας στο ταμείο του ο κάθε βενζινάς, γίνονται όμως ενοίκια, καφέδες, σουβλάκια, ρούχα βιβλία, τηλέφωνα (όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά) και από εκεί και καύσιμα για τα αυτοκίνητα. Τεράστιος κύκλος εργασιών.

Αφήνω, βλέπετε, τη θέρμανση στα χιλιάδες σπίτια, κάτι που θα ενδιέφερε και τον παραπονιάρη φίλο μας, ο οποίος δυσκολεύεται να καταλάβει πως κρίση υπάρχει, δεν είναι όμως ίδια για όλους.

Καθώς σκεφτόμουν όλα τα παραπάνω, διάβασα και την απόφαση του υπουργού Παιδείας για είσοδο των αποφοίτων σε κάποιες σχολές, χωρίς εξετάσεις. Χωρίς δηλαδή να χρειαστεί καν να γράψουν το όνομά τους στη κόλλα.

Διότι, κακά τα ψέματα, κάπως έτσι περνούσαν σε κάποιες από τις σχολές χαμηλής ζήτησης, μέχρι τώρα, αν κρίνουμε από τις βάσεις. Αρκούσε να γράψεις το όνομά σου και να… πετύχεις κάποιες από τις απαντήσεις πολλαπλών επιλογών.

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, περνούσαν μεν, δεν φοιτούσαν δε. Υπάρχουν στοιχεία που λένε ότι πολλοί από τους… επιτυχόντες δεν γράφονταν καν. Παρακολουθούσαν τη σχολή ακόμη λιγότεροι, για να πάρουν τελικά πτυχίο ελάχιστοι.  

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι θα αλλάξει τώρα;

Τι είναι αυτό που μας κάνει αισιόδοξους ότι σχολές τις οποίες δεν καταδέχονται εκείνοι που ίδρωσαν (τρόπος τού λέγειν) για να περάσουν θα τις καταδεχτούν άλλοι, οι οποίοι μάλιστα θα βρεθούν εκεί χωρίς κανέναν κόπο;

Μήπως μια λύση θα ήταν κάτι τέτοιες σχολές, που δεν τις θέλει κανείς, να πάψουν να υπάρχουν;

Δεν τις θέλει κανείς; Ούτε οι διδάσκοντες εκεί; Ούτε οι περίφημες τοπικές κοινωνίες για χάρη των οποίων ιδρύθηκαν;

Φαίνεται πως το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Διαβάζουμε για ιπτάμενους καθηγητές, οι οποίοι πηγαίνουν μία ή δύο ημέρες την εβδομάδα στην πόλη όπου διδάσκουν, ζώντας τον υπόλοιπο χρόνο σε κάποια μεγαλύτερη.

Διαβάζουμε για διαμαρτυρίες των ιδιοκτητών ακινήτων, επειδή οι σχολές λειτουργούν Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, με αποτέλεσμα να επωφελούνται μόνο κάποια ξενοδοχεία από τους μετακινούμενους φοιτητές.

Και φυσικά διαβάζουμε για διψήφιους αριθμούς φοιτούντων και μονοψήφιους πτυχιούχων (!) κάθε χρόνο, ακόμη και από σχολές που έχουν διακόσιους και τριακόσιους εισακτέους. Τι να καταλάβει και η… τοπική κοινωνία;

Όπως βλέπετε δεν πιάσαμε καθόλου το καθαρά επιστημονικό κομμάτι, αφού μιλάμε για πανεπιστημιακές σχολές. Το θέμα όμως είναι μεγάλο και θα επανέλθουμε.

 Σχολή – σχόλη!

180912 ΛΑΤΙΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Διαβάζετε Αστερίξ;

Βλέπετε; Παρ’ όλο που ξέρω ότι απευθύνομαι σε ενήλικες (μεγάλους ανθρώπους, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) έβαλα το ρήμα στον Ενεστώτα. Δεν ρώτησα αν διαβάζατε, όταν ήσασταν μικροί, αλλά αν διαβάζετε.

Αυτό για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι θεωρώ πως αν κάποιος διάβασε μια φορά Αστερίξ, έγινε αναγνώστης τους εφ’ όρου ζωής. Προσέξτε! Για να μην παρεξηγηθώ θα εξηγήσω τι εννοώ λέγοντας «διάβασε μια φορά».

Δεν εννοώ εκείνον τον περιστασιακό αναγνώστη που έπιασε στο χέρι του κατά τύχη κάποιο τεύχος και το ξεφύλλισε όπως κάθε άλλο «περιοδικό». Αυτός, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν θεωρείται «αναγνώστης Αστερίξ».

Τέτοιος είναι μόνον εκείνος που… μελέτησε όλα τα τεύχη με την αρμόζουσα προσοχή. Εκείνος που έμαθε ατάκες απ’ έξω. Που μπορεί να απομνημονεύσει επεισόδια ολόκληρα και να σου θυμίσει χαρακτηριστικά περιστατικά.

Που ανέλυσε και σχολίασε με φίλους του κάθε πτυχή των Αστερίξ, από το λεπτό χιούμορ μέχρι τις ιστορικές αναφορές που υπάρχουν στις περιπέτειές τους, και μπορεί να δώσει μια μικρή διάλεξη πάνω σ’ αυτά.

Που ανακάλυψε πως, όσες φορές και να διαβάσεις μια ιστορία, πάντοτε θα βρεις μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια που σου είχε ξεφύγει, και αυτός είναι ένας καλός λόγος για ακόμη μια επανάληψη της σειράς.

Για τέτοιον αναγνώστη σάς μιλάω. Αυτός, όσα χρόνια κι αν περάσουν, πάντοτε θα επιστρέφει στην αγαπημένη θέση της βιβλιοθήκης του, εκεί όπου βρίσκονται προσεκτικά τακτοποιημένα όλα τα Αστερίξ.

Αν, λοιπόν, είστε ένας από αυτούς, θα ξέρετε ότι τα λατινικά είναι όχι μια «νεκρή γλώσσα», αλλά κάτι πολύ χρήσιμο. Γιατί; Διότι, χωρίς αυτά, δεν μπορείς να απολαύσεις τα αγαπημένα σου κόμιξ, τα Αστέριξ.

Ήδη οι πραγματικοί φίλοι τους θα καταλάβατε καλά τι εννοώ, ας το θυμίσουμε όμως και στους άλλους, οι οποίοι είναι λιγότερο ένθερμοι αναγνώστες. Κάθε φορά που ο Αστερίξ ταξιδεύει μέσω θαλάσσης συναντά στο δρόμο του τους πειρατές.

Το καράβι των οποίων, συνήθως ολοκαίνουριο, βυθίζεται με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται στη θάλασσα ανάμεσα σε συντρίμμια που επιπλέουν. Ε, τότε είναι που σου χρειάζονται τα λατινικά!

Το άλλο πουλάκι:

Στα λατινικά!

Ο ένας από τους πειρατές, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έβρισκε να πει μια φράση στα λατινικά, συνήθως παροιμιώδη, και να μας κάνει να τρέχουμε στα… βοηθήματα, αφού δεν ήταν εύκολο να βρεις τη μετάφραση.

Ήταν όντως δύσκολο; Αν πρόσεχες λίγο έβλεπες πως κάποιες λέξεις ή ήταν πολύ γνωστές ή μπορούσες να τις μαντέψεις από τα λίγα αγγλικά, γαλλικά (και ελληνικά) που γνώριζες. Και τότε ίσως αποκαλύπτονταν ολόκληρη η φράση.

Θέλετε να κάνουμε ένα παιχνίδι; Θα σας δώσουμε μερικές τέτοιες φράσεις στα λατινικά και εσείς θα μαντέψετε τι θέλουν να πουν. Για να σας βοηθήσουμε όμως θα σας δώσουμε στη συνέχεια και τις μεταφράσεις.

Μη χαίρεστε, όχι με την ίδια σειρά. Ψάξτε και βρείτε ποια ταιριάζει με ποια, από τις λέξεις που ήδη γνωρίζετε, αλλά πιθανώς δεν το ξέρετε.

Ας ξεκινήσουμε όμως με κάτι μεταφρασμένο: Quidquid latine dictum sit, altum videtur, δηλαδή ό,τι λέγεται στα λατινικά φαίνεται βαθυστόχαστο!

Να τα αποφθέγματά μας:

1.   Timeo Danaos et dona ferrentes.

2.   Alea jacta est.

3.   Tu quoque, fili!

4.   Amantes amentes

5.   In vino veritas.

6.   Res, non verba.

7.   Verba volant, scripta manent.

8.   Dum spiro spero.

9.   Bis vivit qui bene vivit.

10.   Ubi bene, ibi patria.

11.   Cogito ergo sum.

12.   Fama volat.

13.   Ave Caesar, morituri te salutant.

14.   Mors certa, hora incerta.

15.   Citius, Altius, Fortius

16.   Dictum, factum.

17.   Fiat Lux.

18.   De malo, bonum.

19.   Errare humanum est.

20.   Veni, vidi, vici.

21.   Vae victis.

22.   Nullum crimen, nulla poena sine lege.

23.   Testis unus, testis nullus.

24.   Dura lex, sed lex.

25.   Summum jus, summa injuria.

26.   Si vis pacem para bellum.

27.   Inter arma silent leges.

28.   Divide ut regnes.

29.   Ars longa, vita brevis.

30.   Natura nihil fit in frustra.

31.   Carpe diem.

32.   Ο tempora! Ο mores!

33.   Nihil sub sole novum.

34.   Pecunia non olet.

35.   De gustibus non est disputandum.

Να και οι μπερδεμένες μεταφράσεις τους:

1.   Τα γούστα δεν συζητιούνται.

2.   Το χρήμα δεν μυρίζει.

3.   Τίποτε δεν είναι καινούργιο κάτω από τον ήλιο.

4.   Ω καιροί, ω ήθη!

5.   Άρπαξε [και αξιοποίησε] τη μέρα.

6.   η Φύση δεν κάνει τίποτα χωρίς λόγο.

7.   Η τέχνη μακρά, ο βίος βραχύς.

8.   Διαίρει και βασίλευε.

9.   Ανάμεσα στα όπλα (δηλ. στον πόλεμο) οι νόμοι σιγούν.

10.   Αν θες ειρήνη, να ετοιμάζεσαι για πόλεμο.

11.   Υπέρτατη (υπερβολική) δικαιοσύνη, υπέρτατη αδικία.

12.   Σκληρός νόμος, αλλά νόμος.

13.   Εις μάρτυς, ουδείς μάρτυς.

14.   Κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς [ήδη ισχύοντα] νόμο.

15.   Ουαί τοις ηττημένοις.

16.   Ήρθα, είδα, νίκησα!

17.   Το σφάλλειν ανθρώπινον.

18.   Από το κακό, καλό.

19.   Γενηθήτω φως.

20.   Με το που το είπαμε, έγινε.

21.   Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά.

22.   Ο θάνατος είναι σίγουρος, η ώρα του δεν είναι σίγουρη.

23.   Χαίρε Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν.

24.   Η φήμη πετάει.

25.   Σκέφτομαι, άρα υπάρχω.

26.   Όπου [αισθάνεσαι] καλά, εκεί η πατρίδα σου.

27.   Ζει δυο φορές αυτός που ζει καλά.

28.   Όσο αναπνέω ελπίζω

29.   Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν.

30.   Έργα, όχι λόγια.

31.   Εν οίνω η αλήθεια.

32.   Οι ερωτευμένοι [είναι] τρελοί.

33.   Και συ τέκνον!

34.   Ο κύβος ερρίφθη.

35.   Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε μια μικρή βοήθεια;

κ.λπ. τέσσερα τριάντα το με δύο το πέντε τριάντα το με ένα το :ανάποδα αριθμών των σειρές τις αντιστοιχίστε!

Καλή και η κοινωνιολογία!

180911 ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρώτο κουδούνι!

Με το δεύτερο ξεκινούν και τα μαθήματα. Το πρώτο, το ξέρουμε όλοι, είναι για τον Αγιασμό, χωρίς τον οποίο δεν είναι δυνατόν να ξεκινήσει σωστά μια σχολική χρονιά. Έχω και αποδείξεις γι’ αυτό που σας λέω.

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα Σχολεία αρχίζουν την 1^η Σεπτεμβρίου, όμως ο Αγιασμός γίνεται στις 11 του μηνός. Ε, λοιπόν, το διάστημα αυτό των ενδιάμεσων ημερών είναι από τα πιο δύσκολα κάθε σχολικής χρονιάς.

Στα δημοτικά γίνεται η κατανομή των τάξεων και των αρμοδιοτήτων. Στα γυμνάσια οι καθηγητές χωρίζουν τα μαθήματα που θα πάρει ο καθένας. Γίνονται οι τοποθετήσεις των υπεράριθμων, των αποσπασμένων και των αναπληρωτών…

Όσοι τα ζουν λένε ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, όλα αυτά σημαίνουν εκνευρισμό, κόντρες, διαφωνίες και μαλώματα, που κάνουν το κλίμα στα Σχολεία κάπως βαρύ. Με τον Αγιασμό όμως σταματούν. Τυχαίο;

Ξέρω από πηγές μέσα από το υπουργείο πως αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που έχει πλέον απομακρυνθεί κάθε σκέψη για την κατάργησή του, που υπήρχε σε υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη.

«Το πράγμα δουλεύει και έχει αποτελέσματα», φέρεται να έγραψε στον προσωπικό λογαριασμό του στο τουίτερ σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας, απαντώντας σε αριστεριστές που τον κατηγορούσαν για άλλη μια κωλοτούμπα.

Και έτσι είναι! Καταργείς κάτι όταν βλέπεις ότι πλέον δεν έχει καμιά απολύτως χρησιμότητα, όπως τα Λατινικά, και το αντικαθιστάς με κάτι άλλο πιο πρακτικό. Τον Αγιασμό γιατί να τον καταργήσεις;

Και με τι να τον αντικαταστήσεις; Με… «πολιτικό αγιασμό», όπως τον γάμο; Να πηγαίνουν, δηλαδή, εκπρόσωποι των πολιτικών αρχών και να δίνουν ευχές και συμβουλές στα παιδάκια και τους δασκάλους για τη νέα χρονιά;

Αφήστε! Είδαμε τι έγινε με τους πολιτικούς γάμους, που προστρέχουν όλοι, μετά από λίγο καιρό, έντρομοι, στην αγκαλιά της Εκκλησίας και ζητούν την ευλογία και τις ευχές της. Αγιασμός, λοιπόν, και πάλι Αγιασμός.

Εξάλλου, πέρα από το πρακτικόν τού πράγματος, κανείς δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αγνοήσει μια μακροχρόνια παράδοση. Αν θέλεις να αρχίσει η σχολική χρονιά χωρίς προβλήματα, ένας τρόπος υπάρχει.

Το άλλο πουλάκι:

Πώς αρχίζει η σχολική χρονιά;

Το ερώτημα είναι δίχως νόημα, διότι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε σχολική χρονιά αρχίζει με δυο τρόπους. Τον τρόπο του υπουργείου Παιδείας και εκείνον των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών.

Σύμφωνα με τον πρώτο τρόπο, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, όλα είναι έτοιμα, τα βιβλία βρίσκονται στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί στις θέσεις τους και τα προγράμματα ξεκινούν κανονικά από την επομένη του Αγιασμού.

Αν ακούσεις τους συνδικαλιστές, θα σου πουν ότι πολλά βιβλία δεν έχουν καν τυπωθεί ακόμη, ότι υπάρχουν μεγάλα «κενά» στις τοποθετήσεις των εκπαιδευτικών και, ως εκ τούτου, τίποτε δεν αρχίζει όπως πρέπει.

Θέλετε τη δική μας άποψη; Από την εικόνα που έχουμε για τη Δράμα, τα πράγματα βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο. Και βιβλία υπάρχουν και εκπαιδευτικοί βρίσκονται στα σχολεία, εκτός κάποιων εξαιρέσεων στην Ειδική Αγωγή.

Το πρόβλημα, γιατί υπάρχει πρόβλημα, βρίσκεται αλλού. Ακόμη μια σχολική χρονιά ξεκινάει και την τελευταία στιγμή καταφτάνουν στα σχολεία νόμοι, διατάξεις, εγκύκλιοι και οδηγίες τού ποδαριού.

Πράγματα που τα σκέφτονται κάποιοι πεφωτισμένοι εγκέφαλοι του υπουργείου Παιδείας, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν σχέση με την εκπαιδευτική πραγματικότητα της χώρας. Θέλουν όμως να κάνουν μεταρρύθμιση!

Μου έλεγε φίλος εκπαιδευτικός που βρίσκεται στα σχολεία πάνω από τριάντα χρόνια πως δεν θυμάται ούτε μία σχολική χρονιά που να ξεκίνησε χωρίς αλλαγές. Που να είναι τα πράγματα όπως την προηγούμενη.

Κάθε φορά υπάρχει κάποιος υπουργός που θέλει να αφήσει το στίγμα του στην εκπαίδευση των νέων και προχωρά σε… μεταρρύθμιση. Μεγάλη ή μικρότερη. Σε σημαντικούς ή δευτερεύοντες τομείς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε ένα παράδειγμα;

Για φέτος, εκτός πολλών άλλων, προβλέπονται «ομάδες όμορων σχολείων, τις οποίες θα ορίσουν οι Διευθυντές Εκπαίδευσης, με ελάχιστο αριθμό σχολικών μονάδων τις πέντε (5) και μέγιστο τις δέκα (10).

Κάθε σχολική μονάδα εκπροσωπείται στην ομάδα σχολειών από τον διευθυντή και τον υποδιευθυντή ή, οπού δεν προβλέπεται υποδιευθυντής, από έναν εκπαιδευτικό, ο οποίος επιλέγεται [πώς;] από τον σύλλογο διδασκόντων.

Οι σύλλογοι διδασκόντων των ομάδων σχολειών βρίσκονται σε συνεχή ενημέρωση μεταξύ τους σχετικά με επιμορφωτικές πρωτοβουλίες, δράσεις και συμμετοχή σε ποίκιλα παιδαγωγικά προγράμματα με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κοινή εμπλοκή των εκπαιδευτικών τους κοινοτήτων.

Οι εκπρόσωποι των σχολικών ομάδων της συνεργαζόμενης ομάδας σχολειών θα πραγματοποιήσουν τρεις (3) τουλάχιστον συσκέψεις στη διάρκεια του σχολικού έτους, κατά τις όποιες ανταλλάσσουν ιδέες, προτάσεις και προβληματισμούς…»

Καινοτομία; Το δίχως άλλο!

Δεν μένει παρά να δούμε πότε θα συνεδριάζει το όργανο, πού, ποιος θα συγκαλεί τη συνεδρίαση, με ποια διαδικασία, ποιος θα προεδρεύει, αν θα τηρούνται πρακτικά, ποιοι θα εισηγούνται τα θέματα, πώς θα παίρνονται οι αποφάσεις, ποιος θα ελέγχει την υλοποίησή τους…

Και κάτι άλλα τέτοια… γραφειοκρατικά.

Είναι μόνον ένα από πολλά παραδείγματα. Αυτά όμως λύνονται εύκολα. Το δύσκολο είναι να υπάρχει όραμα και διάθεση για μεταρρυθμίσεις.

Καλή υπομονή, παιδιά!

Το ήμισυ του παντός!

180910 ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Θα πάτε στην Έκθεση;

Ήταν το ερώτημα που επικρατούσε την προηγούμενη εβδομάδα. Αν το άκουγε κανείς ανυποψίαστος –υπάρχουν ακόμη τέτοιοι;- θα πίστευε πως αφορά σε μια αθώα και αμέριμνη επίσκεψη όπως εκείνες των παιδικών μας χρόνων.

Φλας μπακ!

Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Δράμας πραγματοποιούσε ημερήσιες εκδρομές στην Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τα λεωφορεία ξεκινούσαν Κυριακή πρωί και επέστρεφαν το βράδυ.

Μας έπαιρναν οι γονείς μας και πηγαίναμε… κανονική εκδρομή· με τα «τσούλια» που θα στρώναμε κάτω από τα δέντρα για τη μεσημεριανή ανάπαυση, με τα φαγητά μας, τα οποία οι μεγάλοι θα συνόδευαν με μαύρη μπύρα...

Εμείς τα παιδιά περιοριζόμασταν σε κανένα παγωτό ή σε μαλλί της γριάς και οπωσδήποτε κάποιο πανηγυρτζίδικο παιχνιδάκι, το οποίο είχε ζωή «από την Τρίτη ως την Τετάρτη», κατά την προσφιλή έκφραση της μητέρας μας.

Θυμάμαι ότι στη διαδρομή, στο λεωφορείο, ακούγονταν «Τα τραγούδια μας», ο δίσκος του Γιώργου Νταλάρα σε μουσική Μάνου Λοΐζου και στίχους Φώντα Λάδη. Λιώνουν τα νιάτα μας, στην Αθήνα μες στο κέντρο, η τσιμινιέρα, ο Στράτος…

Κάποια από αυτά τα είχαμε μάθει και τα τραγουδούσαμε κι εμείς, χωρίς να καταλαβαίνουμε πάντοτε τα λόγια, αφού κανείς δεν μας εξήγησε ποτέ τι είναι η τσιμινιέρα ή το συνδικάτο στο οποίο ο Στράτος το σκεφτόταν να γραφτεί.

Επισκεπτόμασταν γεμάτοι περιέργεια και θαυμασμό τα διάφορα «περίπτερα», μόνο που τότε δεν ξέραμε τη σημασία της λέξης και απορούσαμε που τέτοια τεράστια κτήρια ονομάζονταν έτσι, όπως το περίπτερο της γειτονιάς μας.

Μας εντυπωσίαζε ιδιαίτερα και το «Παλαί ντε Σπορ», τόσο για το παράξενο όνομά του, όσο και για το γεγονός ότι εκεί μέσα γινόταν το περίφημο Φεστιβάλ Τραγουδιού που παρακολουθούσαμε από τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις μας.

Ωραία χρόνια!

Σήμερα η ερώτησα αν θα πας στην Έκθεση αναφέρεται στη συμμετοχή στα συλλαλητήρια που, εθιμοτυπικά πλέον, πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τέτοια εποχή εκεί.

Το άλλο πουλάκι:

Ωραιότερα χρόνια!

Στα χρόνια του ΠαΣοΚ, από την πρώτη επίσκεψη του Ανδρέα το 1982 και μετά, η Θεσσαλονίκη της Έκθεσης γνώρισε ένδοξες μέρες, με τα «πολιτιστικά κέντρα» του Γιαννόπουλου να έχουν τον πρώτο λόγο.

Οι επίσημοι επισκέπτες και οι «φιλοξενούμενοι», δηλαδή οι τζαμπατζήδες, μεταξύ των οποίων και πολλοί δημοσιογράφοι, έφτασαν σε τεράστιους αριθμούς, δίνοντας ζωή στη νυχτερινή Θεσσαλονίκη και τροφή στις λαϊκές φυλλάδες.

Καθώς η δεκαετία του ’80 τελείωνε μαζί με την πρώτη οκταετία του ΠαΣοΚ, άρχισαν και οι διαδηλώσεις. Δεν θα ξεχάσω την αποτυχημένη προσπάθεια «επέλασης» στη Θεσσαλονίκη των πρώην εργαζομένων της ΕΑΣ, το 1992.

Έφτασαν μέχρι τα Μάλγαρα, χωρίς να πληροφορηθούν ότι το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Θεσσαλονίκης είχε, στο μεταξύ, ματαιώσει τα προγραμματισμένα συλλαλητήρια, με αποτέλεσμα η Αστυνομία να τους γυρίσει πίσω.

Ο Σημίτης πρέπει να είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις πρωθυπουργού που βγήκε με τη σύζυγό του βόλτα στην πόλη και απόλαυσε την… πορτοκαλάδα του σε καφετέρια του κέντρου. Άλλοι άνθρωποι, άλλα χρόνια!

Θυμάμαι επίσης ότι είχε ζητήσει και… αυτοσυγκράτηση! Τι εύσχημος τρόπος για να πει στους δικούς του «μην το παρακάνετε με τα μπουζούκια, τα ουίσκι και τα λουλούδια»! Εκείνος το είπε, εκείνος το άκουσε.

Κάποια στιγμή, που… το λαϊκό κίνημα φούντωσε, η επίσκεψη του εκάστοτε πρωθυπουργού για τα εγκαίνια της έκθεσης πήρε και τον χαρακτήρα ετήσιου ραντεβού για επαναστατική γυμναστική.

Αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί, «Μακεδόνες», Παοκτζήδες, μηχανόβιοι και κάθε είδους άλλοι… διαμαρτυρόμενοι δίνουν το δικό τους ραντεβού με στόχο να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στην κυβερνητική πολιτική και να διεκδικήσουν…

Έτσι, λεωφορεία από κάθε πόλη ξεκινούν και πάλι για την Έκθεση, τώρα όμως όχι για να επισκεφτούν οι εκδρομείς τα περίπτερα, αλλά για να πάρουν μέρος στις διαδηλώσεις και να συγκρουστούν με την Αστυνομία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι απαραίτητη η σύγκρουση;

Βεβαίως! Αποτελεί μέρος του προγράμματος. Διότι η Αστυνομία, ως γνωστόν, επιτρέπει τις πορείες και τις διαδηλώσεις… μέχρι ενός σημείου. Από εκεί και πέρα στήνει τις κλούβες και τα ΜΑΤ, προκειμένου να εμποδίσει τους διαδηλωτές να πλησιάσουν περισσότερο.

Έλα όμως που εκείνοι θέλουν να πάνε εκεί ακριβώς που απαγορεύεται! Κι έτσι ξεκινούν οι συγκρούσεις. Οι οποίες έχουν ως στόχο να δείξουν πόσο αντιλαϊκή είναι η εκάστοτε κυβέρνηση που φτάνει να δέρνει αθώους διαδηλωτές.

Πράγμα που μπορεί να αναδειχθεί και απλώς από την παρουσία τεράστιου αριθμού αστυνομικών, οι οποίοι «επιστρατεύονται» στο άκουσμα και μόνο των κινητοποιήσεων: «Να ένας πρωθυπουργός που φοβάται τον λαό και ζητάει αυξημένα μέτρα προστασίας από αυτόν». 

Σκέφτεστε όμως και το άλλο; Την εικόνα ενός πρωθυπουργού  που επισκέπτεται μια άδεια πόλη, με έρημους δρόμους, χειροκροτούμενος μόνο από μερικές δεκάδες κλακαδόρων! Δεν θα ήταν μια επίσης δυνατή εικόνα, χωρίς μάλιστα κινητοποιήσεις;

Μόνο που τότε δεν θα υπήρχε δυνατότητα «καταγραφής» των «δυνάμεων» που αντιστάθηκαν και έδειξαν την αντικυβερνητική τους διάθεση. Διότι την εικόνα μιας άδειας πόλης μπορεί να την… οικειοποιηθεί ο καθένας· πώς θα φανεί ποιος είναι ποιος;

Γι’ αυτό και οι διαφορετικές εκδρομές, γι’ αυτό και οι διαφορετικές πορείες!

Μην μας μπερδέψουν με τους… άλλους!

 Και του χρόνου!