181127 NOMIKON

Το ένα πουλάκι:

Dura lex, sed lex!

Σκληρός νόμος, αλλά νόμος. Η παροιμιώδης φράση επιδέχεται πολλές προσεγγίσεις. Μία από τις επικρατέστερες είναι πως ακόμη κι ένας πολύ αυστηρός νόμος είναι προτιμότερος από την παντελή απουσία νόμου.

Την περασμένη εβδομάδα συζητήσαμε πολύ την σκληρότητα ενός νόμου, έτσι όπως την αντικρίσαμε στην καταδίκη μιας γυναίκας σε δεκαετή φυλάκιση, επειδή πλαστογράφησε το απολυτήριο του δημοτικού.

Πραγματικά, εξουθενωτική ποινή. Όλοι λένε πως, με δεδομένη την ύπαρξη σχετικού νόμου, τον οποίο κανείς δεν τολμά να αλλάξει από το 1950 μέχρι σήμερα, δεν μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο.

Το δικαστήριο έπρεπε ή να την αθωώσει, πράγμα που δεν γινόταν, με βεβαιωμένη τη διάπραξη της πλαστογραφίας, ή να της επιβάλει την ελαφρύτερη ποινή, πράγμα που έκανε, η οποία όμως, στην προκειμένη περίπτωση, είναι τα δέκα χρόνια!

Από τον θόρυβο που ξεσηκώθηκε, φαίνεται ότι ξεκίνησαν κάποιες διαδικασίες και το θέμα θα έχει ευτυχή κατάληξη, ώστε να μην περάσει η γυναίκα χρόνια στις φυλακές. Μακάρι. Ωστόσο αξίζει να παρατηρήσουμε κάτι γενικότερο.

Για άλλη μια φορά αντιδράσαμε, ως κοινωνία, χωρίς μέτρο. Κατά την προσφιλή μας συνήθεια, πήγαμε, με μεγάλη ευκολία, στο άλλο άκρο και, ούτε λίγο ούτε πολύ, κοντέψαμε να ανακηρύξουμε την γυναίκα αυτή σε ηρωίδα ή αγία.

Δεν έλειψαν οι φωνές που ζητούν να διοριστεί αμέσως στο δημόσιο, με όλα τα δικαιώματα που έχουν και οι υπόλοιποι υπάλληλοι, επειδή… Επειδή και άλλοι έχουν «κλέψει» και δεν τιμωρήθηκαν τόσο αυστηρά, ή την γλίτωσαν τελείως.

Ξεκινάμε να συζητήσουμε, δηλαδή, ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει να κάνει με τον τρόπο που πολλές φορές απονέμεται η δικαιοσύνη και το κάνουμε με τους όρους που «συζητούν» πεντάχρονα παιδάκια.

«Γιατί, Κωστάκη, πετάς πέτρες;» ρωτάει η νηπιαγωγός τον μικρό μαθητή της, για να πάρει την απάντηση «και ο Νίκος πετάει». Το ίδιο κάνει και ο παραβάτης του ΚΟΚ που λέει στον τροχονόμο «τους άλλους που τρέχουν δεν τους βλέπεις;»

Αλίμονο, όμως, αν, επειδή κάποιοι διαφεύγουν της προσοχής του νόμου, ή επειδή τα καταφέρνουν και ξεγλιστρούν από τη δικαιοσύνη, απαιτήσουμε να μην εφαρμόζεται ο νόμος και για όλους τους υπόλοιπους.

Το άλλο πουλάκι:

«Ντρέπομαι»!

Αυτό είπε η καταδικασμένη γυναίκα, η οποία, ξαναλέω, μακάρι να μπορέσει πολύ γρήγορα να έχει ένα τέλος στην περιπέτειά της αυτή. Το είπε διότι, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, καταλαβαίνει πως έσφαλε.

Ρώτησα κάποιον από αυτούς τι θα έλεγε αν βρισκόταν στη θέση εκείνου που έχασε τον διορισμό του, εξαιτίας ενός –«σιγά το πράγμα, τώρα»- πλαστού απολυτηρίου που κατέθεσε κάποιος συνυποψήφιος για τη θέση.

Τι να σκέφτεται ή τι πρέπει να απαιτήσει όποιος έμεινε αδιόριστος και έχασε τη δυνατότητα να έχει μια δουλειά και έναν μισθό, επειδή τη θέση την πήρε κάποιος χωρίς τα τυπικά προσόντα, ακόμη και αν αυτά θεωρούνται «αστεία».

Βλέπετε; Το πράγμα δεν είναι απλό. Και αλλάζει πολύ η στάση μας απέναντί του, όταν αλλάξει και η οπτική, όταν βρεθούμε στη θέση εκείνου που αδικήθηκε. Επομένως, για να κλείσουμε το πρώτο μέρος της συζήτησης, υπήρξε παράπτωμα.

Και θα έπρεπε, με κάποιον τρόπο, να τιμωρηθεί. Αν συμφωνούμε σ’ αυτό, μπορούμε να πάμε παραπέρα, στο πώς γίνεται δηλαδή και άλλοι να μην τιμωρούνται καθόλου, ή το τι συμβαίνει γενικότερα με τα πλαστά πτυχία που κυκλοφορούν στην πιάτσα.

Το φαινόμενο κάποιοι να ξεφεύγουν από το δίχτυ του νόμου μπορεί να το δει κανείς από δύο πλευρές. Η μία είναι εκείνη της στωικότητας: Τι να κάνουμε, έτσι συνέβαινε πάντοτε και έτσι συμβαίνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Αυτή μπορεί να είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση, δεν βοηθά καθόλου όμως στο να βελτιωθεί το πράγμα. Αντιθέτως, αν πούμε πως η άνιση αντιμετώπιση δεν είναι μια φυσιολογική κατάσταση, τότε μπορούμε να αναζητήσουμε λύσεις.

Το πρώτο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαμαρτυρόμαστε… εντόνως, κάθε φορά που βλέπουμε κάτι στραβό στην απονομή της δικαιοσύνης. Προσοχή όμως! Να το κάνουμε αφού ενημερωθούμε, όχι επειδή έτσι νομίζουμε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είμαστε δικαστές.

Ωστόσο, ως κοινωνικό σύνολο και όχι ο καθένας ξεχωριστά, διαθέτουμε αυτό που λέμε περί δικαίου αίσθημα. Και οφείλουμε να το εκφράζουμε. Ο καθένας μόνος του, διότι μόνο έτσι εκφράζεται το κοινωνικό σύνολο.

Δεν ξέρω αν έγινα σαφής, που έλεγε και ο αείμνηστος Λογοθετίδης. Μπορεί ο καθένας ξεχωριστά να έχουμε άλλος άδικο, άλλος περισσότερο δίκαιο, όμως μέσα από τη συνολική εικόνα θα δοθεί η εντύπωση που έχουμε ως κοινωνία.

Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ασκηθεί έλεγχος και στη δικαστική εξουσία, διότι… εξουσία είναι κι αυτή και πρέπει να ελέγχεται. Εκείνο όμως που κυρίως μπορεί να γίνει είναι να πιέζουμε σε δύο κατευθύνσεις.

Η μία είναι να αλλάζει το νομικό πλαίσιο, όπου κρίνεται ότι είναι αναχρονιστικό ή εμφανέστατα άδικο, όπως στην περίπτωση της καταδικασμένης γυναίκας. Βλέπετε, οι πολιτικοί από μόνοι τους δεν έπαιρναν την πρωτοβουλία να κάνουν κάτι.

Η άλλη κατεύθυνση είναι να κλείνουν, όσο αυτό μπορεί να γίνει, τα διάφορα παραθυράκια που βρίσκουν οι επιτήδειοι και διαφεύγουν. Έτσι που απέναντι στον νόμο, ακόμη κι αν αυτός είναι αυστηρός, να είμαστε πραγματικά ίσοι.

Δεν προλάβαμε όμως να πούμε για τα πλαστά και τα «πλαστά» πτυχία. Δεν πειράζει, έχουμε και την αυριανή μέρα.

 Lex malla, lex nulla!

181126 ΦΕΥΓΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι του στυλ μου!

Τον Γιάννη Μπουτάρη, τον κυρ-Γιάννη, τον συνάντησα πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980, σε μια διάλεξη που πραγματοποιήθηκε σε κλειστό, υποτίθεται, κύκλο, στο σπίτι του. Βρέθηκα εκεί κατά λάθος.

Έκτοτε δεν είχαμε άλλη επαφή, παρά μόνο μέσω των εξαιρετικών κρασιών του. Παρακολουθούσα με ενδιαφέρον την οινοποιητική του δραστηριότητα, κυρίως εξαιτίας του πάθους που είχε με τις ντόπιες ποικιλίες.

Όταν άκουσα ότι θα κατέβη υποψήφιος για τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης χάρηκα, όχι τόσο  επειδή ταίριαζε στο πρότυπο του δημάρχου που είχα εγώ κατά νου, όσο επειδή τον θεωρούσα μια σημαντική εναλλακτική λύση.

Εννοείται σε σχέση με ό,τι κυκλοφορούσε τότε (και μέχρι τότε) από πολιτικούς που υπηρέτησαν τον θώκο, όπως και εκείνον της νομαρχίας. Ο κυρ-Γιάννης δεν είχε καμιά σχέση με όλον εκείνον τον συρφετό.

Ξαναλέω όμως, δεν είναι του στυλ μου. Εμένα, για παράδειγμα, δεν μου αρέσουν καθόλου τα τατουάζ, παρ’ όλο που θεωρώ ότι στον Μπουτάρη ταιριάζουν ίσως περισσότερο από κάθε άλλον που «στολίζει» το σώμα του έτσι από μόδα.

Δεν μου αρέσουν επίσης οι προκλητικές δηλώσεις, ιδίως από ανθρώπους που εκπροσωπούν και μία πόλη, έναν νομό ή μια χώρα, είτε γίνονται σοβαρά, είτε προβοκατόρικα. Όμως εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά.

Θεωρώ ότι ο Γιάννης Μπουτάρης δεν εκπροσώπησε ποτέ κανέναν άλλον, πέρα από τον εαυτό του και μόνον αυτόν. Και σε όποιους άρεσε. Γι’ αυτό και κανείς δεν μπορούσε να ταυτιστεί απολύτως με όλες του τις απόψεις.

Και με τη συνολική του συμπεριφορά. Σε ορισμένους άρεσε η πιο ποπ πλευρά του χαρακτήρα του, σε άλλους η πιο πανκ, και σε άλλους η πιο αλτέρνατιβ ή η πιο προγκρέσιβ, για να μιλήσω με μουσικούς όρους.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Γιάννης Μπουτάρης είναι όλα αυτά (καθώς και πολλά άλλα) ομού και ταυτοχρόνως, με έναν μοναδικό, αυθεντικό τρόπο. Είδατε; Επανήλθα στον Ενεστώτα, αφού ο άνθρωπος ζει και βασιλεύει.

Απλώς δεν θα είναι και πάλι υποψήφιος για τη δημαρχία. Αυτό, ναι· είναι κάτι που το εκτίμησα από την πρώτη στιγμή που το έμαθα. Και θεωρώ είναι ίσως το πιο σημαντικό από όσα έχει δώσει αυτός ο άνθρωπος στην πόλη του και όχι μόνο.

Το άλλο πουλάκι:

Προσοχή, γιατί μπορεί να γίνει παρεξήγηση.

Δεν θεωρώ την απόφασή του να τα παρατήσει σημαντική επειδή… δεν είχε να δώσει άλλα στη Θεσσαλονίκη. Ίσα ίσα! Είναι σημαντικότατη ακριβώς για το αντίθετο. Φεύγει, ενώ μπορούσε να παραμείνει και να παρουσιάσει κι άλλο έργο.

Όμως αυτό το έργο, όσο σημαντικό και να ήταν, δεν θα άξιζε όσο η απόφαση του ανδρός να παρατήσει το αξίωμά του, πριν φθαρεί από αυτό, πριν κουράσει, πριν αναγκαστούν οι πολίτες να του δείξουν την πόρτα της εξόδου.

Τι σπουδαίο μάθημα για όλους όσοι εμπλέκονται με τα δημόσια πράγματα! Πόσο σημαντικό και για εμάς τους απλούς πολίτες που εξακολουθούμε να τρέχουμε πίσω από «καμένα χαρτιά», μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε τις αλλαγές.

Για να καταλάβετε το πόσο σημαντική είναι η στάση του Μπουτάρη, δείτε όλους εκείνους που γαντζώνονται στις θέσεις εξουσίας και δεν το κουνάν από εκεί, ακόμη κι αν γίνει πολιτικός σεισμός.

Για να μην παρεξηγούμαστε, εξουσία είναι και οι κομματικές θέσεις, όπως και εκείνες των παρατάξεων. Για να μην μιλήσω για κάτι υπέργηρους μητροπολίτες που εξακολουθούν να επιμένουν να… ποιμαίνουν.

Πέρα όμως από αυτό το σημαντικό μάθημα που μας έδωσε ο Γιάννης Μπουτάρης, εκείνο που επίσης μας έδειξε, τόσα χρόνια, με τη στάση του, και για το οποίο του αξίζουν συγχαρητήρια, είναι πως δεν πρέπει να φοβόμαστε.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να κοιτάζουμε κατάματα τους δαίμονές μας, να μιλάμε για τους σκελετούς στη ντουλάπα μας, να αντικρίζουμε χωρίς παρωπίδες την Ιστορία μας, να αναθεωρούμε παγιωμένες αντιλήψεις…

Δεν πρέπει ακόμη να φοβόμαστε εκείνους που θεωρούνται ισχυροί, εκείνους που πιθανώς μπορούν να βλάψουν την καριέρα μας, εκείνους που έχουν με το μέρος τους όχι το δίκιο, αλλά την κοινή γνώμη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι έκανε για την πόλη του;

Δεν ζω στη Θεσσαλονίκη, όμως από τις περιστασιακές επισκέψεις, κυρίως στο κέντρο, βλέπω μια άλλη πόλη, σε σχέση με εκείνη που ήξερα πριν από οκτώ χρόνια, όταν ανέλαβε την αρχή. Μια πόλη αισθητά αισθητικά αναβαθμισμένη.

Αυτή είναι η δική μου αίσθηση, αλλά ακούω πως υπάρχουν και ενστάσεις από Θεσσαλονικείς για το πόσο καλά τα πήγε στα κυρίως δημαρχιακά του καθήκοντα, στην καθαριότητα, την ύδρευση και τα τέτοια.

Νομίζω όμως πως αυτό δεν (πρέπει να) είναι το παν, πως τα καθήκοντα ενός δημάρχου δεν αρχίζουν ούτε τελειώνουν εκεί. Θα το ακούσετε και από όλους τους υποψήφιους, τώρα, κατά την προεκλογική περίοδο που έρχεται.

Θα σας μιλήσουν όλοι για «όραμα», καθώς και για «ανάπτυξη». Ε, λοιπόν, ο Γιάννης Μουτάρης, σε αυτόν τον τομέα, άλλαξε πραγματικά την ιστορία της Θεσσαλονίκης. Πήρε μια πόλη κλεισμένη στον μικρόκοσμο της και της έδωσε πνοή. 

Δεν είναι μόνον ότι δεν βρίσκεις δωμάτιο σε ξενοδοχείο, παρά τις τόσες νέες κλίνες που προστέθηκαν προσφάτως. Είναι ότι η Θεσσαλονίκη άρχισε και πάλι να αποκτά ένα κοσμοπολίτικο ύφος, αυτό που είχε ανέκαθεν.

Να ανοίγει και να ανοίγεται στον σύγχρονο κόσμο και να κυριαρχεί στα Βαλκάνια, όπου θα έπρεπε να ηγεμονεύει. Λίγο το έχετε;

Περιμένουμε να δούμε τον… διάδοχό του.

 Ένας (χορτάτος) άνθρωπος, μια πόλη (αρχόντισσα)!

181123 ΜΑΧΗΤΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Τα έχουν πει όλα!

Για τα τραγούδια λέω∙ έχουν μιλήσει για τα πάντα. Δεν υπάρχει πτυχή της καθημερινής ζωής που να μην την έχουν περιγράψει. Πολλές φορές κυριολεκτώντας, άλλες μιλώντας μεταφορικά. Και άλλες πάλι…

Άλλες αφήνουν σ’ εμάς να εκλάβουμε το νόημά τους όπως ταιριάζει στην περίσταση. Να, για παράδειγμα, θα σας θυμίσω ένα όχι και τόσο γνωστό τραγούδι: «την πρώτη και τη δεύτερη σου είπα χάρισμά σου / μα αφού δεν συμμορφώνεσαι μάζεψ’ τα πράγματά σου».

Το τραγούδι μιλάει για μια προβληματική ερωτική σχέση, όμως εμείς μπορούμε μια χαρά να το αξιοποιήσουμε στην κουβέντα που αρχίσαμε από χθες, σχετικά με την προετοιμασία των κομμάτων για τις επερχόμενες εκλογές.

Μιλήσαμε για τη Νέα Δημοκρατία και σήμερα έχει σειρά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος κέρδισε τις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Είναι η πρώτη και η δεύτερη φορά που λέει το τραγούδι. Χάρισμά του.

Την πρώτη υποσχέθηκε πως θα επαναφέρει τη χώρα, «με έναν νόμο και ένα άρθρο», στις ξένοιαστες μέρες της αστακομακαρονάδας. Πολλοί τον πίστεψαν διότι ήθελαν να τον πιστέψουν. Έτσι δουλεύει ο λαϊκισμός.

Τη δεύτερη φορά έπεισε τον κόσμο πως έδωσε μια σκληρή μάχη, όμως οι κακοί δανειστές τον υποχρέωσαν σε άτακτη υποχώρηση και υπογραφή νέου μνημονίου. Έκλεισε όμως πονηρά το μάτι στους ψηφοφόρους.

«Καθίστε να μας δώσουν τα λεφτά τα κορόιδα, και εγώ θα βρω έναν τρόπο να τα μοιράσω όπως θέλω, για την ακρίβεια, όπως θέλετε εσείς». Χάρισμά του και πάλι. Όμως φαίνεται πως οι ψηφοφόροι δεν τσιμπάνε πλέον.

Δεν το λέω εγώ, το λένε οι ίδιοι στις δημοσκοπήσεις, όπου δηλώνουν καθόλου ευχαριστημένοι από το κυβερνητικό έργο και δεν εμπιστεύονται ούτε τον πρωθυπουργό, που είναι και το ατού της κυβέρνησης.

Ετοιμάζονται, λοιπόν, να πουν στον ΣΥΡΙΖΑ ό,τι λέει και το τραγούδι, μάζεψ’ τα πράγματά σου. Βλέποντάς το αυτό, το επιτελείο του κόμματος έρχεται να ρίξει στην εκλογική μάχη τα πιο δυνατά του χαρτιά.

Αυτά λέγονται παροχές· αρχικά μη περικοπές και στη συνέχεια και κάποια επιδόματα που θα δώσουν μια ανάσα σε πολύ κόσμο. Αρκεί αυτό για να ανατρέψει την εις βάρος τους εικόνα; Για να απαντήσουμε πρέπει να διερευνήσουμε τους στόχους του κόμματος.

Διότι αυτοί δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι. Κάποιοι λένε πως στοχεύουν στην εκλογική νίκη. Άλλοι πως το καλύτερο που μπορούν να πετύχουν είναι μια διαχειρίσιμη ήττα. Και άλλοι πως πρέπει να κατέβουν με στόχο… τις επόμενες εκλογές.

Το άλλο πουλάκι:

Διαφορετικοί στόχοι, διαφορετική τακτική.

Αν πιστεύεις πως η κατάσταση που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αναστρέψιμη, τότε ψάχνεις και για συμμαχίες. Τότε χτίζεις μέτωπα στα οποία προσπαθείς να συμπεριλάβεις όσους θεωρείς συγγενικούς χώρους.

Γίνεται όμως αυτό; Βλέπουμε ότι δεν είναι εύκολο. Διότι, από τη μια μεριά έχουμε έναν ξεκάθαρο διαχωρισμό «εμείς και οι άλλοι», όπου στους «άλλους» τοποθετούνται οι δεξιοί, που είναι ακροδεξιοί, δηλαδή «φασίστες».

Στο «εμείς» εντάσσονται όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή οι αριστεροί, οι σοσιαλδημοκράτες και οι οικολόγοι. Ενδιάμεσος χώρος δεν υπάρχει, λέει αυτός ο διαχωρισμός, ο οποίος μπορεί να είναι βολικός προεκλογικά, δεν ανταποκρίνεται όμως στο πραγματικό πολιτικό σκηνικό.

Αφήστε που ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να γκρεμίσει τις γέφυρες, όταν, καβαλώντας με αλαζονεία το κύμα του εκλογικού ρεύματος, φρόντιζε να διαχωρίσει τη θέση του ΚΑΙ από εκείνους που σήμερα υπολογίζει ως εν δυνάμει συνοδοιπόρους.

Τότε καθύβριζε και περιφρονούσε όλους τους «μνημονιακούς», εναγκαλιζόμενος μόνο με τους ΑΝΕΛίτες, των οποίων όμως το εκλογικό καύσιμο έχει σωθεί προ πολλού. Και τώρα πρέπει να γλείψει εκεί που έφτυνε.

Πώς μπορείς όμως να γυρίσεις εκεί από όπου ξεκίνησες όταν… κομμένα τα γιοφύρια πίσω σου; Θέλετε και κάτι ακόμη; Πώς μπορείς να σκέφτεσαι για (μετ)εκλογικές συνεργασίες, όταν πιάνεις και κατηγορείς ηγετικά στελέχη της κεντροαριστεράς;

Τελικά, κάποιοι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποφασίσει ποια στρατηγική θα ακολουθήσουν. Θα προσπαθήσουν να μαζέψουν ό,τι υπόλοιπα καταφέρουν από τον χώρο τού πρώην κραταιού ΠαΣοΚ, τώρα, πριν από τις εκλογές.

Θα προσπαθήσουν να επενδύσουν στο γεγονός (;) ότι αυτοί θεωρούνται πλέον οι αυθεντικοί συνεχιστές τού -πώς να τον πω;- παπανδρεϊσμού, και πως ο λαός που δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά πρέπει τώρα να τους στηρίξει.

Παιχνίδια όμως που παίζει η άτιμη η Ιστορία! Όταν ο Ανδρέας μάζευε στο εκλογικό του μαγαζί ό,τι αντιδεξιό κυκλοφορούσε και στρίμωχνε στη γωνία τις δυνάμεις πέραν του ΠαΣοΚ, φωνάζαμε για τον κακό δικομματισμό.

Τώρα που ο ένας πόλος αυτού του νέου δικομματισμού (φιλοδοξούμε να) είμαστε εμείς, καθόλου δεν μας πειράζει που συνθλίβονται όλοι οι άλλοι. Τώρα ο δικομματισμός θεωρείται απαραίτητος για την εναλλαγή των «κομμάτων εξουσίας» στην… εξουσία.  

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διώξεις, διώξεις, διώξεις!

Να ποιο φαίνεται ότι θα είναι το πιο ισχυρό όπλο του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές. Το «να βάλουμε κάποιους φυλακή» φαίνεται ότι θα κυριαρχήσει ως προεκλογική τακτική, αφού σε τίποτε άλλο πλέον δεν μπορούμε να πούμε πως διαφέρουμε από τους προηγούμενους.

Μπορεί να κάναμε τα ίδια και χειρότερα, να υπογράψαμε μνημόνια, να τα βρήκαμε με όλους, από τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους μέχρι τον ΣΕΒ και την Εκκλησία, να διορίσαμε όποιον πέρασε έξω από τα γραφεία μας…

Να δώσαμε προεκλογικούς μποναμάδες «ελεημοσύνης», να προσπαθήσαμε να αλώσουμε τη δικαιοσύνη και τα Μέσα, αλλά, τουλάχιστον, εμείς… δεν κλέψαμε.

Τι λέτε, θα πιάσει αυτό το τελευταίο και πολύ επικίνδυνο χαρτί;

 Όλα για όλα!

181122 ΜΑΧΗΤΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Βαίνομεν προς εκλογάς!

Το έλεγε ο Θανασάκης ο Πολιτευόμενος, το λέμε κι εμείς, όχι έτσι, χωρίς λόγο, ούτε φυσικά επειδή προσπαθούμε να σας πούμε κάτι νέο, κάτι που δεν το ξέρει κι ο τελευταίος Έλληνας. (Τελευταίος, χωρίς αξιολογική σειρά, για να μην πέσουμε και πάνω σε άλλα!)

Το αναφέρουμε επειδή θα θέλαμε να συζητήσουμε τη διαδρομή, το ωραίο ταξίδι, μέχρι τις εκλογές, το οποίο έχει ξεκινήσει ήδη. Ας διευκρινίσουμε ότι δεν μιλάμε για όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που περιμένουμε το επόμενο διάστημα.

Σήμερα θα αναφερθούμε στις εθνικές εκλογές∙ για τις αυτοδιοικητικές, που είναι εξίσου σημαντικές, θα το κάνουμε άλλη φορά, όπως και για τις ευρωεκλογές που επίσης υπάρχουν στο εκλογικό καλεντάρι.

Με τι εφόδια κατεβαίνουν στον εκλογικό στίβο οι διεκδικητές της εξουσίας; Να κάτι που αξίζει να το παρατηρήσει κανείς. Ποια θα είναι τα όπλα τού καθενός και με τι είδους επιχειρήματα θα ζητήσουν την ψήφο μας;

Ας ξεκινήσουμε με τα δύο μεγάλα κόμματα και στη συνέχεια, αν έχουμε χρόνο, λέμε κάτι και για τα μικρότερα. Θέλετε να κάνουμε αρχή από τη Νέα Δημοκρατία; Πού βλέπετε εσείς να εστιάζει το προεκλογικό της σκεπτικό;

Να σας πω τι βλέπω εγώ. Κατ’ αρχάς βλέπω να ποντάρει στην αποτυχία της παρούσας κυβέρνησης να φέρει τις καλύτερες μέρες που υποσχέθηκε. Τους τα χαλάει βέβαια λίγο το θέμα με τις συντάξεις, στο οποίο κακώς έδωσαν τόση σπουδαιότητα.

Η (μη) περικοπή των συντάξεων έπρεπε να απασχολεί αποκλειστικά την κυβέρνηση, με μια έξυπνη αντιπολίτευση να την περιμένει στη γωνία, αφήνοντας τους συνταξιούχους να κρίνουν αν θα απογοητευτούν ή όχι.

Επενδύοντας στην περικοπή των συντάξεων, από τη μια δεν κερδίζεις τίποτα περισσότερο, αν συμβεί, από την άλλη έχεις να χάσεις, αν οι συνταξιούχοι τη γλιτώσουν, έστω και προσωρινά. Όπως και διαφαίνεται.

Παρεμπιπτόντως, μια απορία: Αφού «βγήκαμε από τα μνημόνια και την επιτήρηση», γιατί περιμένουμε την άδεια των δανειστών για να μην κόψουμε τις συντάξεις; Λαϊκίζω και δεν κάνει∙ επανέρχομαι στη Νέα Δημοκρατία.

Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο θα εστιάσει είναι το… κεντροδεξιό προφίλ που θέλει να παρουσιάσει. Στο πλαίσιο αυτό μπορούμε να ερμηνεύσουμε τις διάφορες μεταγραφές υποψηφίων που δεν προέρχονται από τον στενά κομματικό της χώρο.

Είδαμε τον Πέτρο Τατσόπουλο και να είστε βέβαιοι ότι θα δούμε και άλλους. Ασφαλώς εδώ, στο μεταγραφικό πεδίο, θα στηθούν μάχες, με την Νέα Δημοκρατία να έχει κάποιο προβάδισμα, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δύσκολο, πλέον, να πετύχει κάτι αξιοσημείωτο.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιο είναι το γερό της χαρτί;

Χωρίς αμφιβολία είναι η «ησυχία, τάξις και ασφάλεια», την οποία υπόσχεται στους πολίτες της χώρας, κυρίως της Αθήνας. Κάτι που, αν σε παλιότερες αποχές ακουγόταν εφιαλτικό, φτάσαμε σήμερα να είναι απαιτητό από πολλούς.

Στο πλαίσιο αυτό πρόκειται να επενδύσει στην ανοχή (για κάποιους και συμπάθεια) που δείχνει η κυβέρνηση σε φαινόμενα… αγωνιστικής βίας, καθώς και στην πανθομολογούμενη ανομία που επικρατεί στα πανεπιστήμια.

Δείτε λίγο τι έγινε με το Πολυτεχνείο και να είστε βέβαιοι ότι το πράγμα θα κλιμακωθεί με την «επέτειο Γρηγορόπουλου». Το ενδιαφέρον είναι να δούμε τη στάση που θα κρατήσει η κυβέρνηση. Ήδη έκανε συλλήψεις!

Στο μέτωπο της οικονομίας, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επικαλεστεί την «ελπιδοφόρο κατάσταση» στην οποία είχε φέρει την χώρα στα τέλη του 2014, πράγμα όμως που μοιάζει τόσο μακρινό, μετά από όσα μεσολάβησαν.

Έτσι, το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί είναι η προσέλκυση επενδύσεων στη χώρα, καθώς και οι φορολογικές ελαφρύνσεις, οι οποίες θα παίξουν σε σχέση με τα θηριώδη πλεονάσματα, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει σε «παροχές».

Αυτό με τους φόρους θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να το παρακολουθήσουμε, αφού απασχολεί πράγματι την κοινωνία, ιδιαίτερα εκείνο το κομμάτι της που δεν μπορεί να αποφύγει την πληρωμή τους. (Οι άλλοι γκρινιάζουν για τα μάτια του κόσμου.)

Υπάρχει ακόμη το μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής, όπου θα δοθεί βαρύτητα, όπως είναι αναμενόμενο, στη Συμφωνία των Πρεσπών. Μένει να δούμε αν το πεδίο προεκλογικού ανταγωνισμού θα βλάψει ή θα ωφελήσει την εθνική υπόθεση της ονομασίας.

Να μου το θυμηθείτε όμως πως σημαντικό χαρτί στα χέρια της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα είναι και οι πολύνεκρες τραγωδίες που συνέβησαν «στη βάρδια» της κυβέρνησης. Θα τονίσει ιδιαίτερα την αδυναμία λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού.

Ιδίως αν γίνει καμιά «στραβή» και έχουμε τίποτα «ακραία καιρικά φαινόμενα» μέσα στην προεκλογική περίοδο, τότε το θέμα θα το σηκώσουν όσο παίρνει. Αυτό όμως είναι ένα στοίχημα που θα βάλει και η κυβέρνηση με τον εαυτό της.

Γενικά, η Νέα Δημοκρατία δείχνει ότι θα επενδύσει στην «αποτυχία» της κυβέρνησης, στις πολλές παλινωδίες της, στις λανθασμένες επιλογές στελεχών, κυρίως όμως στις υποσχέσεις που έδωσε και δεν μπόρεσε να τηρήσει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Δεν έγινε πράξη»!

Αυτό θα είναι το μοτίβο πάνω στο οποίο θα «παίξει» προεκλογικά η Νέα Δημοκρατία. Θα μιλήσει για όλα όσα υποσχέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, είτε πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου, είτε πριν από εκείνες του Σεπτεμβρίου του 2015.

Αφήσαμε απ’ έξω μερικά ακόμη ενδιαφέροντα πεδία, όπως το θέμα της δικαιοσύνης και εκείνο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία επίσης θα χρησιμοποιηθούν στην προεκλογική μάχη. Εδώ θα είμαστε να την παρακολουθήσουμε.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν προλάβαμε∙ κι αύριο μέρα είναι.

 Από την εξέδρα!

181121 ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αναθεώρηση!

Η λέξη από μόνη της, ειδικά αν την δούμε σαν ρήμα -αναθεωρώ-, σημαίνει ξανασκέφτομαι κάποια πράγματα, μέσα από άλλη οπτική, και αυτό, όπως όλοι ξέρετε, δεν είναι καθόλου κακό˙ απεναντίας!

Αν ανοίξουμε το λεξικού του Τριανταφυλλίδη θα διαβάσουμε: «αναθεωρώ [anaθeoró] -ούμαι: α. επανεξετάζω, ελέγχω κτ. για να διορθώσω σφάλματα ή για να συμπληρώσω παραλείψεις: Θα αναθεωρηθούν οι εκλογικοί κατάλογοι. 

β. τροποποιώ κτ. υπό το πρίσμα νέων δεδομένων ή ύστερα από επανεκτίμηση των δεδομένων: H βουλή αναθεώρησε ορισμένα άρθρα του συντάγματος. H κυβέρνηση θα αναθεωρήσει τους όρους της σύμβασης για την κατασκευή του υπόγειου σιδηροδρόμου». 

Σημαίνει όμως και κάτι επίσης πολύ σχετικό˙ σημαίνει: «μεταβάλλω: H πείρα της ζωής με υποχρέωσε να αναθεωρήσω πολλές από τις απόψεις μου». Όπως καταλαβαίνετε, όλα τα παραπάνω έχουν σχέση με τη συζήτηση των ημερών.

Γίνεται, λοιπόν, να αναθεωρήσουμε, δηλαδή να τροποποιήσουμε κάποια άρθρα του Συντάγματος, αν δεν αναθεωρήσουμε, δηλαδή δεν μεταβάλουμε κάποιες από τις απόψεις μας, κυρίως όπως αυτό επιβάλλεται από την ίδια τη ζωή;

Και το αντίστροφο; Αν η ζωή η ίδια και η καθημερινή πραγματικότητα μάς επιβάλλουν να αναθεωρήσουμε αντιλήψεις περασμένων ετών, έχει νόημα να επιμένουμε αυτό να μην εκφραστεί και σε μια αναθεώρηση του Συντάγματος;

Δεν θέλω να απλώσουμε την κουβέντα σε όλα τα προς αναθεώρηση άρθρα, ίσως το κάνουμε κάποια άλλη φορά. Ελάτε σήμερα να συζητήσουμε για το άρθρο 16 και το αίτημα για την ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Ποιος διαφωνεί με την πρόταση «όλοι οι Έλληνες [θα] είναι ίσοι απέναντι στο αγαθό της γνώσης»; Φαντάζομαι κανείς. Πώς θα σας φαινόταν όμως αν το ακούγατε αυτό από κάποιον που στέλνει τα παιδιά του σε ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο;

Ξεκαθαρίζω, για να μην παρεξηγηθώ. Καλά κάνει ο κάθε γονιός, εν προκειμένω ο πρωθυπουργός της χώρας, και επιλέγει για τα παιδιά του ό,τι θεωρεί καλύτερο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν… επιλέγει και για τα παιδιά «του λαού».

Εκ της θέσεώς του, έτσι; Είπε, λοιπόν στη Βουλή: «Παιδεία άλλη για τους κληρονόμους και άλλη για τα παιδιά του λαού δεν θα επιτρέψουμε». Εννοούσε, φυσικά, ανώτατη εκπαίδευση, γιατί, για τις κατώτερες βαθμίδες, μια χαρά επιτρέπει.

Το άλλο πουλάκι:

Ποια είναι τα «παιδιά του λαού»;

Από τα λεγόμενα του πρωθυπουργού στη Βουλή, συνάγουμε ότι είναι εκείνα για τα οποία υπάρχουν και λειτουργούν τα κρατικά πανεπιστήμια στη χώρα μας. Ενώ «οι κληρονόμοι» εκείνοι στους οποίους (θα) απευθύνονται τα μη κρατικά.

Ελάτε όμως, με βάση όσα είπαμε προηγουμένως για την πραγματικότητα και τις αναθεωρήσεις που επιβάλλει, να δούμε αν ισχύει κάτι τέτοιο. Ξέρετε πόσα παιδιά σπουδάζουν σήμερα σε πανεπιστήμια του εξωτερικού;

Έψαξα και (δεν) βρήκα αριθμούς που κυμαίνονται από τριάντα επτά, μέχρι πενήντα χιλιάδες φοιτητές. Μάλλον εξαρτάται από το αν συμπεριλαμβάνονται και οι μεταπτυχιακές σπουδές. Ας μην σταθούμε όμως σ’ αυτό.

Ακόμα και οι πιο μετριοπαθείς υπολογισμοί μάς υποχρεώνουν να παραδεχτούμε ότι δεν μιλάμε για «κληρονόμους», ούτε καν για τα παιδιά όσων στέκονται ικανοποιητικά οικονομικά. Να το πω απλά, φεύγει όποιος μπορεί.

Είτε επειδή δεν πέρασε εδώ στη σχολή που θα επιθυμούσε, είτε επειδή επιθυμεί ένα καλύτερο επίπεδο σπουδών, είτε επειδή, σε κάποιες περιπτώσεις, απλώς συμφέρει. Αυτό το τελευταίο ας μην το αναλύσουμε τώρα.

Ας δούμε όμως πόσο υποκριτικό είναι να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο γεγονός αυτό˙ ότι χιλιάδες παιδιά φεύγουν, μαζί με το συνάλλαγμά τους (μισό δισ. τον χρόνο) απλώς και μόνο επειδή εμείς «δεν θέλουμε παιδεία για τους κληρονόμους».

Επιπλέον, σχετικές εκθέσεις της Εθνικής Τράπεζας υποστηρίζουν πως η λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων, και η προσέλκυση φοιτητών ξένων χωρών σ’ αυτά, θα μπορούσε να ωφελήσει την εθνική οικονομία κατά 1,8 δισ. ετησίως.

Ας έρθουμε όμως σε κάτι πιο ουσιαστικό. Αφού επιμένουμε να έχουμε πανεπιστήμια (τελικά, μόνο) «για τα παιδιά του λαού», θα πρέπει και να συμφωνήσουμε αν αυτά τα πανεπιστήμια είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε να τους εξασφαλίσουμε.

Εδώ οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι θεωρούν ότι η λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων θα συμπαρασύρει προς το καλύτερο και τα ήδη υπάρχοντα, ενώ άλλοι επιμένουν πως το μόνο που θα κάνει είναι να τα υποβαθμίσει.

(Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τα πανεπιστήμιά μας λειτουργούν μια χαρά και πως όσοι μιλούν για προβλήματα απλώς τα συκοφαντούν, όμως, είπαμε, η πραγματικότητα δεν σου ζητά παρά να την κοιτάξεις κατάματα.)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας δούμε τι γίνεται αλλού.

Στην Κύπρο, για παράδειγμα, ακούγεται ότι τα κρατικά πανεπιστήμια ευνοήθηκαν από τον ανταγωνισμό (ευγενή άμιλλα το λένε οι ίδιοι) με τα ιδιωτικά. Εδώ λέτε να συμβεί ό,τι και με τα ιδιωτικά… ιατρικά κέντρα;

Αστειεύομαι. Το επίπεδο των παρεχόμενων κρατικών υπηρεσιών εξαρτάται κυρίως από το ίδιο το κράτος και τις δυνατότητες που αυτό έχει, καθώς και τις προτεραιότητες που θέτει. Ας μην υποκρινόμαστε ότι φταίει ο ανταγωνισμός.

Εξάλλου, όπως υποστηρίζει κι ένας καλός φίλος, όσες χώρες προόδευσαν πραγματικά, το έκαναν μέσα σε συνθήκες δημοκρατίας και ελεύθερου ανταγωνισμού. Όσες προσπάθησαν να προστατευτούν και να προστατέψουν τον λαό και τα παιδιά του…

Τρέχουν, τώρα, και δεν φτάνουν!

Για να είμαστε ακριβείς, αναθεωρούν πολλά από όσα υποστήριξαν και εφάρμοσαν στο παρελθόν. Σε αντίθεση με εμάς που αρνούμαστε να το κάνουμε. Και επιμένουμε.

 Αναθεωρήστε, αναθεωρήστε, κάτι θα μείνει.