181205 ΦΙΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Με δικαστική απόφαση!

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τις «ανθρώπινες σχέσεις» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως αυτή τη φορά επανερχόμαστε επειδή έχουμε ένα νέο «στοιχείο». Οι σχέσεις αυτές κρίθηκαν σε… δικαστική αίθουσα.

Πού συνέβη αυτό; Μα, φυσικά, στις ΗΠΑ, όπου και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το σύστημα απονομής δικαιοσύνης βρίσκονται σε άλλο επίπεδο. (Βλέπετε πόσο προσέχω τις εκφράσεις μου; Δεν λέω σε ανώτερο, λέω σε άλλο.)

Το πράγμα ξεκίνησε με αφορμή μια συζήτηση σχετικά με το κατά πόσο μπορούν να… συνυπάρχουν σε μια δίκη δυο φίλοι, εννοείται διαδικτυακοί, ένας δικαστής και ένας συνήγορος. Είναι δυνατόν;

Υπάρχει δηλαδή «ασυμβίβαστο» και πρέπει να εξαιρείται ένας δικαστής από υπόθεση στην οποία δικηγόρος είναι κάποιος φίλος του στο φέισμπουκ; Ή μήπως μια διαδικτυακή φιλία δεν αποτελεί λόγο εξαίρεσης.

Πριν μπούμε στην ουσία της υπόθεσης, ελάτε να εξετάσουμε λίγο την… ουσία του θέματος. Γιατί να είναι φίλοι στο φέισμπουκ ένας δικαστής και ένας δικηγόρος; Υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να δείχνουμε αυτοσυγκράτηση;

Ξέρω, για παράδειγμα, περιπτώσεις δασκάλων που είναι φίλοι, μιλάμε πάντα για το φέισμπουκ, με μαθητές τους! Όταν ξέρουμε ότι αυτό είναι λάθος στον πραγματικό κόσμο· αφήστε που στο διαδίκτυο είναι… παράνομο.

Με την έννοια ότι ένα μικρό παιδί δεν επιτρέπεται να έχει «προφίλ». Που πάει να πει ότι, για να αποκτήσει, είπε ψέματα, δήλωσε τουλάχιστον ψεύτικη ηλικία. Αυτό ο δάσκαλος, αντί να το επικρίνει, πάει και το κάνει «φίλο»!

Και τι είδους επικοινωνία μπορούν να έχουν ένας δάσκαλος με κάποιον μαθητή του, μέσω του φέισπουκ; Μη μου πείτε ότι επικοινωνούν για θέματα του σχολείου, διότι, γι’ αυτόν τον σκοπό υπάρχουν άλλα εργαλεία.

Υπάρχει το «σχολικό δίκτυο» που δίνει τη δυνατότητα επικοινωνίας και είναι ειδικά σχεδιασμένο και πολύ πιο ασφαλές από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στην πιάτσα. Μπορεί να υπάρχει ακόμη η ιστοσελίδα του σχολείου, ή απλώς το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Εγώ θα το πήγαινα και λίγο παραπέρα και θα έλεγα πως είναι λάθος ένας δάσκαλος να συνάπτει «φιλίες» ακόμη και με γονείς των μαθητών του. Αυτό προκειμένου να μην υπάρχει η παραμικρή υποψία στα παιδιά ότι μεροληπτεί υπέρ κάποιου.

Το άλλο πουλάκι:

Ας πάμε στα δικαστήρια.

Εννοώ μέσω της συζήτησής μας, όχι να μηνύσουμε ο ένας τον άλλο! Εκεί, λοιπόν, στις ΗΠΑ, ένα δικαστήριο αποφάσισε ότι η διαδικτυακή φιλία δεν αποτελεί πραγματική τέτοια˙ είναι κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό.

Θα έχετε ακούσει κι εσείς το γνωστό απόφθεγμα που λέει «το να έχεις πολλούς φίλους στο φέισμπουκ μοιάζει με το να είσαι πλούσιος στη Μονόπολη»! Ε, κάτι τέτοιο λέει και το σκεπτικό του δικαστηρίου.

Να σας πούμε, πριν συνεχίσουμε, ότι το θέμα το διαβάσαμε στην πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα justina, στην οποία μας παρέπεμψε διαδικτυακός φίλος! Είπαμε, εργαλείο το φέισμπουκ και έτσι πρέπει να το βλέπουμε.

Πάμε τώρα να δούμε τι λέει η δικαστική απόφαση την οποία θεωρούμε σημαντική: «Οι φιλίες στην πραγματικότητα, αποτελούν διαπροσωπικές σχέσεις που διέπονται από αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη». Διαφωνεί κανείς;

Και συνεχίζει: «Στο facebook ένα πρόσωπο έχει χιλιάδες επαφές, πολλές από τις οποίες δεν μπορεί καν να ανακαλέσει στη μνήμη του και τις οποίες ενίοτε αποκτά βάσει των αλγοριθμικών προτάσεων του μέσου κοινωνικής δικτύωσης και όχι με προσωπικές αλληλεπιδράσεις».

Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το μυστικό. Ακούμε συχνά την προτροπή «μην κάνετε φίλους ανθρώπους που δεν γνωρίζετε στην πραγματικότητα», όμως αυτό ελάχιστοι το ακολουθούν. Φίλοι να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι.

Έρχεται, λοιπόν, το δικαστήριο με την απόφασή του και διαχωρίζει τις δύο περιπτώσεις φιλίας: «Η παραδοσιακή φιλία νοείται να κυμαίνεται από μια σχέση μεγάλης οικειότητας μέχρι την περιστασιακή γνωριμία…

Στο διαδίκτυο όμως οι “φιλίες” ποικίλουν σε βαθμό από τη μεγάλη οικειότητα μέχρι τη σύνδεση απολύτως ξένων μεταξύ τους ατόμων». Το γεγονός αυτό διαφοροποιεί και τη στάση απέναντι στο… ασυμβίβαστο.

«Συνεπώς, το γεγονός και μόνο της σύνδεσης δικαστή και δικηγόρου στα social media δεν αποδεικνύει κατ’ ουσίαν το βαθμό της μεταξύ τους γνωριμίας και οικειότητας, ώστε δεν επαρκεί για να στηρίξει την εξαίρεση του δικαστή από υπόθεση που χειρίζεται ο δικηγόρος».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Χρειάζεται και κάτι άλλο!

Αυτό δεν καταλάβατε κι εσείς; Δεν αρκεί η διαδικτυακή «φιλία», δεν αποδεικνύει, από μόνη της, κανενός είδους σχέση. Ας μην ξεγελιόμαστε, λοιπόν, νομίζοντας πως είμαστε ένα κοινωνικό άτομο.

Μπορεί το διαδίκτυο να ήρθε να καλύψει κάποιες σύγχρονες ανάγκες και να δώσει τη δυνατότητα για άλλου είδους επικοινωνία, όμως η αληθινή ζωή, με σχέσεις που κτίζονται με πολύ κόπο, είναι εκεί έξω.

Μακριά από το ασφαλές περιβάλλον του υπολογιστή μας, που δημιουργεί συνθήκες θερμοκηπίου, όπου κάθε σχέση μπορεί να καλλιεργηθεί χωρίς το ρίσκο τής πραγματικής, ανθρώπινης επαφής.

Στην πραγματική ζωή, κάθε σχέση, πολύ περισσότερο η φιλία, δοκιμάζεται καθημερινά και αποτελεί ένα αληθινό άθλημα, μια σπουδή στον άλλο και στον εαυτό σου, μια μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία.

Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστες φορές στη ζωή μας συνδεόμαστε πραγματικά με κάποιον που αποκαλούμε φίλο και ξέρουμε ότι είναι πράγματι τέτοιος. Αλλά και οι άλλες, οι πιο καθημερινές μας σχέσεις, δεν έχουν καμιά σχέση με τις διαδικτυακές.

Γι’ αυτό ας φροντίζουμε να «επενδύουμε» σε αυτές, με όλο το κόστος και το ρίσκο της «χρεοκοπίας» που μπορεί να έχει κάθε επένδυση που αξίζει πραγματικά.

 Κανονικά και με τον νόμο!

181203 ΠΑΤΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ο καλός πατέρας!

Λέγεται και «πατερούλης», όμως καλύτερα να αποφεύγουμε τις σημειολογικές αναφορές, αφού δεν ξέρουμε πού μπορούν να μας οδηγήσουν. Ο καλός πατέρας, λοιπόν, λένε οι οικογενειακοί σύμβουλοι, δεν κακομαθαίνει τα παιδιά του.

Δεν τους κάνει όλα τα χατίρια. Ακόμη κι αν μπορεί να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες τους, το αποφεύγει. Θέλει να τους διδάξει ότι, στη ζωή στην οποία θα ανοιχτούν αύριο, δεν είναι όλα εύκολα.

Δεν τους αγοράζει ό,τι του ζητήσουν, ούτε τους δίνει άφθονο χαρτζιλίκι. Υπολογίζει πόσα χρήματα θα τους χρειαστούν και τόσα τους δίνει, άντε και κάτι παραπάνω, όχι όμως πολλά. Θέλει να συνηθίσουν στην οικονομία και όχι στις σπατάλες.

Ο καλός πατέρας κάνει και κάτι άλλο. Ακόμη κι αν το παιδί του βρίσκει χρήματα από άλλες πηγές, από τους παππούδες του, ας πούμε ή από τα κάλαντα, δεν το αφήνει να τα κρατήσει και να αγοράσει ό,τι εκείνο επιθυμεί.

Τα παίρνει να του τα «φυλάξει», ή να τα βάλει στην τράπεζα σε έναν λογαριασμό του παιδιού, πολύ συχνά όμως τα χρησιμοποιεί για να τις ανάγκες του σπιτιού –κάποτε και για τις δικές του- όπως κρίνει ο ίδιος.

Ο καλός πατέρας γνωρίζει τι χρειάζεται το παιδί του καλύτερα από εκείνο, κι ας διαφέρουν τόσο πολύ οι σημερινές ανάγκες των παιδιών από τις αντίστοιχες που είχε ο ίδιος, όταν ήταν στην ηλικία τους.

Επομένως, ο καλός πατέρας έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο παιδί του μέχρι εκείνο το σημείο που τα παιδικά ενδιαφέροντα και οι προτιμήσεις συμφωνούν με τις δικές του. Από εκεί και πέρα δηλώνει ότι… αυτός ξέρει καλύτερα.

Και πράγματι ξέρει. Διότι, και μόνον η εμπειρία της ζωής αρκεί για να κάνει έναν πατέρα παντογνώστη, σε σχέση, εννοείται, με το παιδί του. Πώς λέγανε στον στρατό; «Πας ανώτερος, σοφότερος»! Το ίδιο ισχύει και για το… πας μεγαλύτερος.

Αν όλα όσα είπαμε παραπάνω έχουν μια πραγματική βάση, ελάτε τώρα να ξαναδούμε την επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης, σε σχέση μάλιστα με την πρόσφατη κουβέντα του πρωθυπουργού στο Μάτι.

Ξέρετε, εκείνη που είπε σε πυρόπληκτη γυναίκα ότι, ακόμη κι αν της έδινε δυο χιλιάρικα επίδομα για τις ανάγκες, αυτή θα τα έχανε αυτά τα χρήματα, θα τα σπαταλούσε. Γεννιούνται λοιπόν πολλά ερωτήματα, τα οποία οφείλουμε να δούμε.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιο είναι το όριο;

Διότι, αν δεν κάνω λάθος, η κυβέρνηση, δηλαδή ο πρωθυπουργός για τον οποίο μιλάμε, ετοιμάζεται να δώσει στους πολίτες ένα πολύ μεγάλο ποσό από τα περίφημα πλεονάσματα, με τη μορφή επιδομάτων;

Αυτό, σε σχέση με το «θα τα σπατάλαγες», θεωρήθηκε από κάποιους αναλυτές αντιφατικό. Αφού έτσι κι αλλιώς θα πάνε σε σπατάλες, τι θέλεις και τους τα δίνεις; Αυτοί οι αναλυτές όμως δεν είχαν τη δική μας προσέγγιση.

Διότι, όπως είπαμε, ο καλός πατέρας δίνει μεν χρήματα στο παιδί του, όχι όμως τόσα που να φτάσει αυτό να γίνει σπάταλο. Να, λοιπόν, το ερώτημα. Μέχρι ποιο ποσό μιλάμε για «αναγκαία επιδόματα», ενώ από εκεί και πάνω για «σπατάλες»;

Επιπλέον, δεν πρέπει ο κάθε πολίτης που θεωρείται υποψήφιος για ένα τέτοιο επίδομα να υποβάλει κάποια σχετική μελέτη, έναν συνοπτικό προϋπολογισμό, ώστε να ξέρουμε τι θα κάνει τα χρήματα που θα πάρει;

Αν οι ανάγκες του είναι πραγματικές, αν δηλαδή σκοπεύει να ξοδέψει τα χρήματά του σε έξοδα απαραίτητα, τότε καλώς θα του δοθούν όσα του δοθούν. Αν όμως είναι να κάνει «σπατάλες» τότε μήπως πρέπει να το ξαναδούμε;

Θα μπορούσε επίσης η κυβέρνηση να καταρτίσει μια λίστα με έξοδα στα οποία μπορούμε να διαθέσουμε το επίδομα (όσοι το πάρουμε έτσι;) ή, εναλλακτικά, να μας δίνει, αντί για χρήματα, κουπόνια, που θα μπορούμε να εξαργυρώσουμε σε συγκεκριμένες αγορές.

Έτσι θα ήταν σίγουρος και ο πρωθυπουργός ότι τα λεφτά που θα δώσει από το υστέρημά του (από το πλεόνασμά ΜΑΣ είναι, αλλά κάπως έτσι το παρουσιάζουν) θα πιάσουν τόπο και δεν θα πάνε σε καταναλωτικά αγαθά καθόλου απαραίτητα.

Τώρα όμως που το έφερε η κουβέντα, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι αυτό, με την πολιτική των επιδομάτων, είναι ένα σοβαρό θέμα που έχει να κάνει με τη λειτουργία της δημοκρατίας;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όπου ψηφίζουν όλοι!

Και όπου το κράτος έχει και έναν αναδιανεμητικό ρόλο, να παίρνει, δηλαδή, ανάλογα με τη δυνατότητα των πολιτών και να δίνει ανάλογα με τις ανάγκες τους. Να δίνει όμως ζεστό χρήμα, και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο;

Διότι άλλο είναι οι φόροι που πληρώνουν οι έχοντες (αλλά, στις μέρες μας και οι μη) να γίνονται δρόμοι, σχολεία, νοσοκομεία και ό,τι άλλο χρειάζονται οι πολίτες, και άλλο να δίνονται «κας» στα χέρια των ψηφοφόρων, παραμονές εκλογών.

Θα μου πείτε και τι θέλεις να γίνει; Να ψηφίζουν μόνο όσοι πληρώνουν φόρους και να αποκλείονται από το εκλογικό σώμα όσοι παίρνουν επιδόματα; Όχι, βέβαια! Θα μπορούσε όμως η εκάστοτε κυβέρνηση να λειτουργεί διαφορετικά.

Λένε αυτοί που γνωρίζουν πως τα πλεονάσματα, προκειμένου να δημιουργηθούν, έχουν στραγγίξει κυριολεκτικά την αγορά. Λένε ακόμη ότι τα χρήματα αυτά θα είχαν μεγαλύτερη αξία για όλους, αν δεν δίνονταν ως επιδόματα.

Αν αφήνονταν να επενδυθούν και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και περισσότερο πλούτο για όλους. Αν δηλαδή δεν… τα σπαταλούσαμε που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός.

Που όλο και κάτι παραπάνω γνωρίζει!

 Κύκλος, με… ανοίγματα!

181130 ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αγώνας των παιδιών;

Ή μήπως παιδικός αγώνας; Θυμάμαι πάντοτε αυτό που μου έλεγε ένας παλιός δάσκαλος, όταν επιχείρησε με τους μαθητές της τάξης του να εκδώσουν ένα έντυπο, μια εφημεριδούλα με δικά τους κείμενα.

Η συζήτηση που έγινε κατά τη διάρκεια του γλωσσικού μαθήματος ήταν αν θα αναγράφεται «μαθητική εφημερίδα της Ε΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου…» τάδε, ή «εφημερίδα των μαθητών της Ε΄ τάξης» κ.λπ.

Τα περισσότερα παιδιά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη διαφορά. Μόνον ένα κοριτσάκι, που η μητρική του γλώσσα μάλιστα δεν ήταν τα ελληνικά, είπε το εξής αξιοσημείωτο, που ο δάσκαλος ανέφερε με θαυμασμό:

«Κύριε, μια αθλητική εφημερίδα μιλάει για θέματα αθλητισμού, αλλά μπορεί να τη γράφουν άνθρωποι που δεν αθλούνται. Ενώ μια εφημερίδα των αθλητών σημαίνει ότι τη γράφουν αθλητές. Τη δική μας εμείς τη γράφουμε, επομένως… εφημερίδα των μαθητών».

Με βάση, λοιπόν, την παραπάνω συζήτηση, μπορούμε να αναρωτηθούμε και πάλι. Οι καταλήψεις των Σχολείων είναι ένας αγώνας των παιδιών ή ένας παιδικός αγώνας; Που διεξάγεται από μαθητές, ή σε μαθητικό επίπεδο;

Το ενδιαφέρον είναι ότι η απάντηση που δίνουν κάποιοι εξαρτάται από το περιεχόμενο και τα αιτήματα αυτού του «αγώνα», δηλαδή των καταλήψεων, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Όταν τα παιδιά αγωνίζονται για «καλύτερο Σχολείο» (πράγμα όμως που μπορεί να σημαίνει ακόμη και «θέλουμε να χρησιμοποιούμε κινητά και να έχουμε χώρους για κάπνισμα») τότε μιλάνε για ένα ακηδεμόνευτο μαθητικό κίνημα.

Τώρα που σε κάποια Σχολεία τα αιτήματα είναι σχετικά με την ονομασία των Σκοπίων και τη συμφωνία των Πρεσπών, βλέπουν από πίσω διάφορους υποβολείς, γεγονός που, φυσικά, αίρει το… ακηδεμόνευτο τού κινήματος.

Μάλιστα το έγκλημα θεωρείται από αυτούς ακόμη σοβαρότερο, από τη στιγμή που υποβολείς δεν είναι οι πρώτοι τυχόντες γονείς, αλλά οι «χρυσαυγίτες» και οι «εθνικιστές» και οι «φασίστες» γονείς, που ωθούν τα παιδιά τους να καταλάβουν τα Σχολεία.

Για να το δούμε ψύχραιμα το θέμα, πρέπει να θυμηθούμε ότι τέτοιου είδους μαθητικοί «αγώνες» έχουν μια ιστορία. Δεν είναι λίγες οι φορές που στο παρελθόν οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους για ανάλογα θέματα.

Με αιτήματα… εξωσχολικά, αλλά και εθνικού περιεχομένου, για την Κύπρο, εναντίον της Τουρκίας ή των Άγγλων, υπέρ της Ένωσης, κατά της κυβέρνησης Καραμανλή.

Θα σας πούμε όμως και μια τοπική ιστορία.

Το άλλο πουλάκι:

Όλοι στον αγώνα.

Δεν θυμάμαι ποια χρονιά ακριβώς ήταν, πιθανότατα το 1974 ή το 1975, όταν πραγματοποιήθηκε στην πόλη μας ένα πανδραμινό συλλαλητήριο. Θυμάμαι όμως ότι τα Σχολεία έκλεισαν για τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή σ’ αυτό.

Εμείς, ο Χαράλαμπος, ο Γιώργος, ο Μάκης και άλλοι, παιδιά του Δημοτικού τότε, πήραμε δυναμικά μέρος στο συλλαλητήριο. Βρήκαμε ένα χαρτόνι, γράψαμε επάνω το σύνθημά μας και κατεβήκαμε στην πλατεία.

«Κάτω τα χέρια απ’ το βρακί μας»! Βλέπετε το συλλαλητήριο εκείνο γινόταν προκειμένου να πείσουμε την κυβέρνηση να χτίσει το εργοστάσιο της SOFTEX στη Δράμα και όχι στη γειτονική, ανεπτυγμένη Καβάλα.

Το σύνθημά μας άρεσε τόσο πολύ στον συγκεντρωμένο κόσμο που το υιοθέτησε και το φώναξε και έγινε ένα από τα συνθήματα του συλλαλητηρίου. Το ερώτημα είναι αν η διαμαρτυρία μας εκείνη ήταν… ακηδεμόνευτη.

Προφανώς όχι! Τα Σχολεία είχαν κλείσει με εντολή άνωθεν και εμείς ούτε που ξέραμε καλά καλά τι ήταν το εργοστάσιο που διεκδικούσαμε και τι μπορούσε να σημαίνει για την οικονομία του νομού μας.

Βρήκαμε ευκαιρία να χαρούμε το χάσιμο του μαθήματος και να διασκεδάσουμε. Δεν είναι κακό, το έχουμε ξαναπεί. Εκτός αν γίνεται συστηματικά, εθιμοτυπικά και… για την ετοιμότητα του λαϊκού (βλέπε μαθητικού) κινήματος.

Εξάλλου, το επόμενο παρόμοιο συλλαλητήριο, με μαθητική συμμετοχή, ήταν, μετά από δεκαπέντε χρόνια, εκείνο ενάντια στην εγκατάσταση των λιγνιτωρυχείων και τη λειτουργία θερμοηλεκτρικών εργοστασίων στον νομό μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μία σου και μία μου.

Εμείς γι’ αυτό φωνάζουμε, χρόνια τώρα, αφήστε τα παιδιά να είναι παιδιά. Δεν είναι ανάγκη να τους κάνουμε συνειδητοποιημένους πολίτες που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, από τα δώδεκά τους χρόνια.

Και μάλιστα δείχνοντάς τους έναν εντελώς διαστρεβλωμένο τρόπο διεκδίκησης, με μια μορφή αγώνα, δηλαδή «επαναστατικής γυμναστικής», όπου μόνο να κερδίσεις έχεις (χαβαλέ και χάσιμο μαθημάτων) χωρίς να ρισκάρεις τίποτε.

Όταν όμως το κάνεις εσύ, θα το κάνει και ο άλλος και τότε είναι πολύ αργά για να διαμαρτυρηθείς. Το παιχνίδι έχει χαθεί και ο εχθρός (δηλαδή η δυνατότητα να άγονται και να φέρονται οι μαθητές) είναι κιόλας μέσα από τα τείχη.

Όσο για τα παιδιά, αν πραγματικά αγαπούν τη Μακεδονία και ενδιαφέρονται για την πατρίδα μας, έχω να τους προτείνω μια αληθινά επαναστατική μορφή αγώνα. Να προσπαθήσουν φέτος όλα να αριστεύσουν στην Ιστορία.

Και στη Γεωγραφία. Και να προγραμματίσουν τις εκδρομές τους σε σημαντικούς ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους της μακεδονικής γης. Όπου θα προσπαθήσουν να καταλάβουν και να μάθουν όλα όσα τους δείξουν οι καθηγητές τους.

Να αριστεύσουν και στην Ελληνική Γλώσσα. Και να είναι βέβαια ότι, μ’ αυτόν τον τρόπο προετοιμάζονται για να αγωνιστούν στο μέλλον και να υπερασπιστούν πολύ καλύτερα όλα όσα θέλουν να υπερασπιστούν με τις καταλήψεις.

Οι οποίες σε λίγες μέρες θα τελειώσουν και θα επιστρέψουμε στον γλωσσικό και τον ιστορικό αναλφαβητισμό. Όλοι μας!

 Αγαπάς τη Μακεδονία;

Μάθε για τη Μακεδονία!

181129 ΑΝΑΓΩΓΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ή αυτοί ή εμείς!

Με συγχωρείτε για την… τύπου πολιτικού συνθήματος έκφραση˙ δεν συνηθίζω να αντιγράφω πολιτικούς και ειδικά τον πρωθυπουργό, διότι τότε θα έκανα… αντιγραφή της αντιγραφής, πράγμα καθόλου τιμητικό για μένα.

Ξεκίνησα έτσι τη σημερινή κουβέντα μας για να τονίσω ότι, δεν μπορεί, σε τέτοιου είδους διαφωνίες, κάποιος κάνει λάθος. Ή εμείς, τα τρία πουλάκια, ή όλοι εκείνοι με τους οποίους βλέπουμε το θέμα διαφορετικά.

Θα μου πείτε αυτό είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Μάλιστα έχουμε κατά καιρούς υποστηρίξει πως καθημερινές κουβέντες, όπως αυτές που κάνουμε εδώ μαζί σας, μόνον έτσι έχουν λόγο ύπαρξης˙ όταν τονίζουν κάτι διαφορετικό.

Αν είναι να λέμε αυτά που λένε όλοι και να βλέπουμε τα πράγματα με τα ματιά που τα βλέπουν οι περισσότεροι, τότε δεν έχει νόημα να συζητάμε. Καλύτερα να ανοίγουμε τα κινητά μας και να παίζουμε με αυτά.

Θα μου πείτε είναι δυνατόν να διαφωνείς πάντοτε με τους περισσότερους; Ασφαλώς όχι! Γι’ αυτό όμως και δεν συζητάμε όλα τα θέματα -άλλωστε θα ήταν πρακτικά αδύνατον- παρά εκείνα για τα οποία έχουμε να πούμε κάτι διαφορετικό.

Που να αξίζει να συζητηθεί, έτσι; Όχι διαφορετικό για το διαφορετικό. Τέλος πάντων. Αφού για μια ακόμη φορά θέσαμε το πλαίσιο της κουβέντας, ας δούμε σήμερα σε ποιο σημείο διαφωνούμε και με ποιους.

Ήδη κάναμε μια νύξη προηγουμένως, είμαι σίγουρος όμως ότι διέφυγε της προσοχής σας. Διότι η προσοχή σε μια συζήτηση είναι υψίστης σημασίας. Ακόμη και για το γεγονός και μόνο ότι κάνεις πως ακούς τον άλλο.

Και δεν «παίζεις», ας πούμε, με το κινητό σου. Για να πάρουμε όμως το πράγμα από την αρχή, να σας πω ότι εγώ τον Παπαδάκη, ναι, τον γνωστό δημοσιογράφο των πρωινών εκπομπών, δεν τον παρακολουθώ καθόλου.

Ποτέ δεν το έκανα. Εκτός από το γεγονός ότι θεωρώ πολύ ενοχλητικό να σηκώνεσαι το πρωί, να ετοιμάζεσαι για τη δουλειά και να ανοίγεις την τηλεόραση, δεν μου ταιριάζει καθόλου και αυτό το στυλ το εντελώς… λαϊκίστικο.

Πάντα με τους «αναξιοπαθείς», ανέκαθεν με τους «κατατρεγμένους», ακόμα και όταν «το καλάθι της νοικοκυράς» βογκούσε από το φορτίο, ακόμα και όταν «οι φουκαράδες συνταξιούχοι» απορούσαν τι να κάνουν τα λεφτά που έπαιρναν (στα πενήντα τους).

Θα μου πείτε έτσι είναι αυτές οι εκπομπές˙ αυτά θέλει ο κόσμος που τις παρακολουθεί. Εξάλλου, όταν έχεις απέναντί σου τον Αυτιά, κάπως πρέπει και εσύ να επιβιώσεις. Μπορεί, όμως εμένα δεν με αφορά.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιοι έχουν δίκιο;

Διότι κάποιοι από εκείνους που παρακολουθούν τον Παπαδάκη έκαναν θέμα το γεγονός ότι μίλησε άσχημα σε «συνεργάτιδά του». Και βγήκαν να σχολιάσουν τον κακό χαρακτήρα του που τον κάνει απότομο και εριστικό.

Η καημένη η κοπέλα! Τα άκουσε από τον Παπαδάκη, μετά το πέρας της εκπομπής, διότι, καθ’ όλη τη διάρκειά της, αυτή είχε μπροστά της το κινητό και σέρφαρε στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και ρωτάω, τώρα, εγώ. Είχε άδικο ο άνθρωπος; Ακόμη και αν μίλησε περισσότερο απότομα από όσο έπρεπε, είναι αυτό θέμα για να του επιτεθούμε και να τον καταδικάσουμε για… απρεπή συμπεριφορά προς συνεργάτιδα;

Εσάς, δηλαδή, δεν σας ενοχλεί; Όταν συζητάτε με το παιδί σας, όταν κάθεστε στο τραπέζι οικογενειακώς, ακόμα και όταν υποτίθεται ότι δεν το ενοχλείτε επειδή διαβάζει, δεν σας ενοχλεί που μονίμως ελέγχει το κινητό του;

Πείτε την αλήθεια, δεν ήρθε ποτέ κάποια στιγμή που «τα πήρατε στο κρανίο» και αρχίσατε τις φωνές, φαινομενικά χωρίς σοβαρό λόγο, στην πραγματικότητα όμως επειδή έχετε σκάσει με αυτή τη συμπεριφορά;

Ξέρω, το ξέρετε κι εσείς ότι είναι καλύτερα να εκφράζουμε τη διαφωνία μας και να κάνουμε τις όποιες παρατηρήσεις με ευγενικό τρόπο, όμως άνθρωποι είμαστε, δεν είμαστε… Κινέζοι. Εξάλλου δεν μιλάμε για κάτι που έγινε μια φορά.

Είμαι βέβαιος ότι κανείς δεν πατάει τις φωνές με το πρώτο, εκτός αν του φταίει κάτι άλλο. Είμαι όμως ακόμη πιο βέβαιος και ότι κανείς δεν κόβει αυτή την κακιά συνήθεια με το κινητό, όχι με την πρώτη παρατήρηση, ούτε με την… εκατοστή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι είναι αγενές και τι όχι;

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε άκομψο, απρεπές ή και αγενές ό,τι κάνει φασαρία, ότι είναι βίαιο, ακόμη και με τη μορφή της μεγάλης έντασης της φωνής, σε συνδυασμό και με κάποιον περισσότερο… οικείο τόνο.

Πολλές φορές όμως η αγένεια μπορεί να έχει πιο ήπιες και, φαινομενικά, πιο… πολιτισμένες μορφές˙ δεν παύει όμως να είναι τέτοια. Όταν μιλάς στον άλλο και εκείνος ασχολείται με το φέισμπουκ, είναι σαν να σε φτύνει.

Όταν βγαίνεις ραντεβού για να μιλήσεις με έναν φίλο και εκείνη την ώρα τον απασχολούν περισσότερο οι αναρτήσεις και τα σχόλια από διαδικτυακούς «φίλους» και ακόλουθους, ε, τότε δεν είσαι περισσότερο αγενής από εκείνον, αν του βάλεις τις φωνές.

Πόσω μάλλον όταν το μίτινγκ είναι επαγγελματικό, όταν, για παράδειγμα, γίνεται μια σύσκεψη ή μια διαβούλευση και κάποιοι, αντί να έχουν την προσοχή τους στη συζήτηση, παίζουν με το κινητό τους. Τους αξίζει ό,τι και να ακούσουν από τους προϊσταμένους.

Να, κι εσείς, τόσην ώρα που μιλάμε, βλέπω ότι δεν προσέχετε όλοι στα λεγόμενά μας, αλλά έχετε τον νου σας στο κινητό. Ε, αυτή τη φορά κάναμε την παρατήρηση όσο πιο ευγενικά μπορούσαμε.

Για την επόμενη μην είστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε. Δεν είναι μόνο ο Παπαδάκης νευρικός…

 Γαϊδουριά!

181129 ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Όλα για το πτυχίο!

Ποιο πτυχίο όμως; Υπάρχουν πτυχία και «πτυχία», άλλα που αποκτήθηκαν με κόπο και ιδρώτα και άλλα που στάλθηκαν στο σπίτι τού… πτυχιούχου, για να μην μιλήσουμε για εκείνα που εκτυπώθηκαν στον εκτυπωτή του.

Από τα λίγα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά και από όσα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, με βάση τις εμπειρίες του καθενός, μπορούμε με ασφάλεια να συμπεράνουμε ότι… γίνεται χαμός.

Αυτός ο χαμός είναι που οδήγησε και πολλούς να υποστηρίξουν πως, «εδώ κυκλοφορούν καθηγητάδες με πλαστά διδακτορικά, χειρουργοί με πτυχίο δι’ αλληλογραφίας, και εσείς σκαλώσατε σε ένα πλαστό απολυτήριο δημοτικού;»

Γι’ αυτό το τελευταίο μιλήσαμε χθες. Σήμερα ελάτε να δούμε λίγο τι γίνεται με τους επιστήμονες που απέκτησαν την ιδιότητά τους αυτή διά της πλαγίας οδού. Θα σας πω μια ιστορία παλιά, από τα τέλη της δεκαετίας τού 1990.

Συζητούσα με μία μητέρα δύο παιδιών. Το μικρότερο, το κορίτσι, προετοιμαζόταν για να δώσει εξετάσεις να περάσει στο Αμερικάνικο Κολέγιο με υποτροφία. (Δεν τα κατάφερε –άσχετο.) Ο αδελφός της ήταν καλός και είχε περάσει πρώτος.

Όταν αποφοίτησε -μου διηγόταν η μητέρα- στόχευε στην ιατρική, όμως δεν τα κατάφερε. Επειδή ήταν πολύ καλός, σκέφτηκαν οι γονείς του να τον στείλουν σε μια ιατρική σχολή στη Ρουμανία˙ έτσι και έκαναν.

Η μητέρα αποφάσισε να επισκεφτεί το παιδί της μετά το Πάσχα, με το λεωφορείο που έκανε τότε καθημερινά δρομολόγιο από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν γεμάτο μητέρες φοιτητών. Γνωρίστηκε με κάποιες στη διαδρομή.

Από τις κουβέντες τους όμως παρατήρησε ότι όλες, μα όλες, πρόσεχαν πολύ τις τσάντες τους, επειδή κουβαλούσαν μαζί τους πολλά χρήματα. Και αναρωτήθηκε, αφελώς, η γυναίκα: Τι τα κάνουν τόσα λεφτά;

Θυμάμαι τα λόγια της: «Τα δίδακτρα τα πληρώναμε από την αρχή του έτους˙ το ίδιο και το ενοίκιο. Τα χρήματα των παιδιών τα στέλναμε κάθε μήνα μέσω τραπέζης. Τι τα χρειαζόταν τόσα μετρητά, και μάλιστα σε σκληρό συνάλλαγμα;

Κατάλαβα ότι τα ήθελαν για να πληρώσουν τους καθηγητές και να περάσουν τα παιδιά τους τα μαθήματα. Μόλις το εξακρίβωσα, έφερα το παιδί πίσω στην Ελλάδα και τώρα δουλεύει στη βιοτεχνία του πατέρα του.

Γι’ αυτό, όποιος σου πει ότι πήρε το πτυχίο του από πανεπιστήμιο του εξωτερικού, ειδικά της Ανατολικής Ευρώπης, να τον στείλεις σε μένα», ολοκλήρωσε την κουβέντα της η αγανακτισμένη και, ομολογώ, υπερβολική μητέρα.

Το άλλο πουλάκι:

Υπερβολική, αλλά…

Πώς γίνεται ένα παιδί που, μέχρι τα δεκαεπτά του χρόνια, ήταν ένας πολύ κακός μαθητής, να πηγαίνει ξαφνικά σε μια ξένη χώρα και να «διαπρέπει στις σπουδές του», ενώ δεν έχει μάθει καλά καλά τη γλώσσα;

Πώς γίνεται πτυχιούχοι από ξενόγλωσσα πανεπιστήμια να μην μπορούν να αλλάξουν δυο κουβέντες στη γλώσσα στην οποία (υποτίθεται ότι) σπούδασαν μια επιστήμη; Θα θυμόσαστε βέβαια και κάποιους που είχαν πτυχία εξωτερικού, χωρίς να έχουν… διαβατήρια!

Ήταν τα ένδοξα χρόνια, όταν οι νταλικέρηδες που περνούσαν από τη Γιουγκοσλαβία μπορούσαν, αν ήθελαν, σε κάθε δρομολόγιο, να περάσουν και μερικά μαθήματα, όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και δικοί τους που παρέμεναν στην Ελλάδα.

Έτσι αποκτήθηκαν όχι λίγα πτυχία. Όμως και σήμερα, ακόμη και στη χώρα μας, υπάρχει μια βιομηχανία, κυρίως μεταπτυχιακών τίτλων, η οποία ήρθε να καλύψει τις ανάγκες ζήτησης της «αγοράς».

Τίτλοι που αποκτούνται με συνοπτικές διαδικασίες, εξ αποστάσεως, ή με μαθήματα που οι μεταπτυχιακοί φοιτητές παρακολουθούν πέντε και δέκα μαζί, σε ένα σαββατοκύριακο. Πέντε και δέκα… μαθήματα μαζί, όχι φοιτητές!

Πάρε κόσμε! Από τη στιγμή που ένας μεταπτυχιακός τίτλος μετράει για τον διορισμό και την επαγγελματική εξέλιξη του κατόχου του, υπάρχει τεράστια ζήτηση˙ ο καθένας προσπαθεί να βρεθεί λίγο πιο μπροστά από τους άλλους.

Κάπως έτσι όμως έχει χαθεί όχι μόνο το νόημα των σπουδών, αλλά και η αξία ακόμη και των πτυχίων, ή των τίτλων εκείνων -και δεν είναι λίγοι- που αποκτούνται πράγματι με πολύ προσπάθεια και μέσα σε «κανονικές συνθήκες»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ό,τι να ‘ναι!

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο μεταπτυχιακός τίτλος «μετράει», δηλαδή μοριοδοτείται ή πληρώνεται παραπάνω, ακόμη κι αν είναι τελείως άσχετος με το αντικείμενο στο οποίο εργάζεται ο κάτοχός του.

Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι το να επιδιώκει ο άλλος την απόκτηση ενός μεταπτυχιακού, όχι για να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις και να γίνει καλύτερος στη δουλειά του, αλλά για να πάρει κάποια επιπλέον «μόρια».

Ως εκ τούτου, ψάχνει και βρίσκει ένα μεταπτυχιακό ό,τι να ‘ναι, που η «φοίτηση» να τον βολεύει σε σχέση με τις άλλες ασχολίες του, να μην είναι πολύ ακριβό και να μπορέσει να το αποκτήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Βλέποντας αυτή τη ζήτηση η «αγορά», προσαρμόστηκε αμέσως και έτσι μπορεί κανείς σήμερα να βρει πραγματικές «ευκαιρίες» για την απόκτηση ενός μεταπτυχιακού στα μέτρα του. Χωρίς κόπο, χωρίς χρόνο, με σχετικά λίγα χρήματα.

Κάπως έτσι έχουν κτιστεί πολλές καριέρες στον δημόσιο τομέα. Από τα κάθε είδους υπουργεία, μέχρι την τελευταία υπηρεσία, θα δει κανείς να γίνονται στελέχη άνθρωποι εγνωσμένης... ανικανότητας, με πολλά πτυχία όμως στο βιογραφικό τους.

Έτσι όμως αδικούνται οι πραγματικά άξιοι, που δεν θέλουν να μπουν σε τέτοια διαδικασία. Το περίεργο είναι ότι αυτό το γνωρίζουν όλοι, το κατακρίνουν οι περισσότεροι, όμως κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει κάτι για να αλλάξει.

Λέτε να φταίει το γεγονός ότι «είναι πολλά τα λεφτά»;

 Με το κιλό!