190214 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Διαβάζετε βιογραφικά;

Η ανάγνωση βιογραφικών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, πρόσφατη συνήθεια, που την απόκτησαν μικροί και μεγάλοι. Είναι πρόσφατη διότι μας έφτασε ανανεωμένη μαζί με την ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Για να καταλάβετε, έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό εκείνο το κλασικό «τίνος είσαι εσύ;» ερώτημα που απηύθυναν οι μεγαλύτεροι στα νέα παιδιά, προκειμένου να πάρουν ένα σύντομο βιογραφικό τους.

Διότι, έτσι και έκανε ο νέος το λάθος να πιάσει κουβέντα, εννοώ να μην απομακρυνθεί αμέσως μετά την ανακοίνωση του πατρικού του ονόματος, τότε υποχρεωνόταν σιγά σιγά να ξεδιπλώσει το νήμα της ζωής του.

Σπουδές, ενδιαφέροντα, προσωπική ζωή, οικογένεια, εργασία, τα πάντα. Ε, όλη αυτή η διαδικασία απλοποιήθηκε σήμερα χάρη στις νέες τεχνολογίες. Μπορείς, ας πούμε, να έχεις μια εικόνα από το «προφίλ» του άλλου.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχετε δει κι ένα βιντεάκι που κυκλοφορεί, στο οποίο μια νέα κοπέλα ανακαλύπτει έντρομη, μαζί με τις φίλες της, ότι το παλικάρι που μόλις γνώρισε δεν… «υπάρχει» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να μάθει τίποτε γι’ αυτόν, εκτός κι αν… τον ρωτήσει προσωπικά. Αφήστε που υποψιάζονται ότι μπορεί να είναι πολύ σκοτεινή περίπτωση, για να μην έχει παρουσία στο διαδίκτυο!

Αυτό, δηλαδή, που κάνει τη ζωή μας πολύ πιο εύκολη κατά τις διάφορες αναζητήσεις, και δη των βιογραφικών. Ξέρω γιαγιάδες που παρακολουθούν σίριαλ ή βλέπουν ταινίες με ανοιχτό μπροστά τους το Google.

«Αυτός, καλέ, το πόσο είναι;»

Και αμέσως γκουγκλάρουν το όνομα του ηθοποιού και βρίσκουν την ηλικία του. Εννοείται ότι το ενδιαφέρον τους εστιάζεται κυρίως σε εκείνους που έχουν πάνω κάτω τα δικά τους χρόνια.

Και εννοείται, επίσης, ότι δείχνουν πολύ μεγάλη δυσπιστία, όταν πρόκειται για την χρονολογία γέννησης κάποιας γυναίκας. Τότε, με ένα «σιγά να μην είναι αυτή μόνο τόσο», σου βγάζουν αμέσως άχρηστο το Google.

Το άλλο πουλάκι:

Άλλα βιογραφικά διαβάζετε;

Δεν εννοώ από επαγγελματικό ενδιαφέρον, όταν ψάχνετε, ας πούμε, να προσλάβετε κάποιον στη δουλειά σας. Εννοώ κυρίως τα βιογραφικά που εμφανίζονται στη διάρκεια προεκλογικής περιόδου.

Κάθε υποψήφιος που σέβεται τον εαυτό του και τους (πιθανούς) ψηφοφόρους του, θεωρεί υποχρέωσή του να αναρτήσει ή να δημοσιεύσει ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα, για να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Εκεί, ανάλογα και με το ψηφοδέλτιο στο οποίο κατεβαίνει, τονίζει, φωτίζει θα λέγαμε καλύτερα, κάποια από τα πράγματα με τα οποία έχει ασχοληθεί στο παρελθόν ή ασχολείται σήμερα.

(Για παράδειγμα, σε κάποιο ψηφοδέλτιο, το να είναι κανείς άνεργος θεωρείται μειονέκτημα και αποκρύπτεται από το βιογραφικό του. Απεναντίας, σε άλλες παρατάξεις θεωρείται περίπου σαν τίτλος τιμής και τονίζεται ιδιαίτερα.)

Αυτό που θέλει κυρίως να (απο)δείξει ο υποψήφιος είναι ότι η ενασχόλησή του με τα κοινά δεν προέκυψε ως παρόρμηση της στιγμής, ούτε ως αποτέλεσμα παρότρυνσης κάποιου επικεφαλής υποψηφίου δημάρχου, αλλά είναι μια συνεχής πρακτική.

Λες και είναι κακό κάποιος να αποφασίσει ξαφνικά να κατεβεί υποψήφιος και να ασχοληθεί με τα κοινά της πόλης του, χωρίς να έχει προηγούμενη πείρα ως… μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Σχολείο του παιδιού του.

«Ναι, ρε παιδιά, είδα κι απόειδα, αισθάνομαι βαθιά απογοητευμένος από την κατάσταση που επικρατεί στα κοινά, θεωρώ ότι μπορώ να τα καταφέρω καλύτερα από πολλούς άλλους που ασχολούνται και… εκτίθεμαι στην κρίση σας.

Αν θέλετε, μπορώ να σας ενημερώσω σχετικά με την σημερινή μου κατάσταση, με τι ασχολούμαι ή ποια είναι τα ενδιαφέροντά μου. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να σας πω τι έκανα στα φοιτητικά μου χρόνια.

Ή αν στα νιάτα μου δραστηριοποιήθηκα σε κάποιους συλλόγους και ασχολήθηκα με αυτό που λέμε κοινά. Σημασία έχει ποιος είμαι και τι κάνω τώρα. Αυτό νομίζω ότι αρκεί στον κάθε ψηφοφόρο που σκέφτεται ποιον να ψηφίσει».

Διότι τα υπόλοιπα είναι και κάπως ψευδεπίγραφα. Σαν να λες, όντας υποψήφιος για μια δουλειά, «ξέρετε, εγώ, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, πήρα και ένα πτυχίο στα Αγγλικά». Αυτό δεν το δέχεται καμιά σοβαρή επιχείρηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πες μας τι κάνεις τώρα.

Το πιο αστείο είναι ότι θα δείτε κάποιους να αναφέρουν ως απόδειξη κοινωνικής δράσης την ιδιότητά τους ως μέλος ενός συλλόγου, στον οποίο δεν πατούν ποτέ, έχουν να πληρώσουν τη συνδρομή τους χρόνια.

Και δεν σκέφτονται το απλό. Κανείς δεν σε ψηφίζει επειδή έχεις πλούσιο βιογραφικό. Αυτό χρειάζεται για να πεισθεί περισσότερο ο… επικεφαλής που θα σε προτιμήσει για τον συνδυασμό και θα σε κατεβάσει υποψήφιο.

Οι συμπολίτες σου θα σε ψηφίσουν αν σε γνωρίζουν προσωπικά και ξέρουν τι άνθρωπος είσαι. Έτσι μάλιστα και καταφέρεις κάποιους να σε συστήσουν και σε ορισμένους φίλους τους, είσαι σε καλό δρόμο.

Γι’ αυτό μην την ψάχνετε τόσο πολύ με τα βιογραφικά. Κάτι απλό και σύντομο αρκεί για την (απαραίτητη) παρουσίαση στο ευρύ κοινό. Από εκεί και πέρα τη δουλεία θα την κάνουν οι δικοί σου άνθρωποι.

Αυτοί που σε γνωρίζουν προσωπικά και μπορούν να μιλήσουν με καλά λόγια για σένα. Πρόσεξε όμως! Έχει μεγάλη σημασία αυτοί που θα τρέξουν για σένα να είναι και οι ίδιοι σοβαρά και αξιόπιστα πρόσωπα.

Ή, αν δεν είναι, ας απευθυνθούν μόνο σε όσους τους νομίζουν τέτοια.

Διαφορετικά, μόνο ζημιά θα σου κάνουν.

 Δωρεάν συμβουλές!

190213 ΜΑΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σήμερα έχουμε νούμερα.

Σκέφτηκα να σας κουράσω λίγο, πάντα τα νούμερα είναι κουραστικά, αλλά να ξεκουραστώ εγώ, αφού θα… αντιγράψω από στοιχεία του ΑΠΕ, τα οποία μάλιστα σκέφτομαι να αφήσω ασχολίαστα.

Ξέρετε γιατί, διότι, μερικές φορές, δεν υπάρχει καλύτερο σχόλιο από το να αφήσεις μια είδηση να μιλήσει μόνη της. Πώς είναι εκείνες οι γελοιογραφίες που έχουν αντί για λεζάντα ένα «χωρίς λόγια»; Κάπως έτσι.

Ξεκινάω, λοιπόν, την ανθολόγηση, αφού περί αυτού πρόκειται, μια και όσα θα ακούσετε στη συνέχεια δεν είναι παρά χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης συλλογής που μας προσέφεραν οι έλεγχοι. 

Αυτοί, ή κάποιοι από αυτούς, που πραγματοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ, κατά το δεύτερο εξάμηνο της χρονιά που μόλις τελείωσε. Το ΑΠΕ μάλιστα μας πληροφορεί ότι οι έλεγχοι αυτοί ήταν «στοχευμένοι».

Στον νομό Θεσσαλονίκης, σε ιατρό γυναικολόγο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2014, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.214.869 ευρώ και σε οδοντίατρο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2016, φορολογητέα ύλη από μη υποβολή δηλώσεων φόρου κληρονομιών/δωρεών ύψους 1.250.730 ευρώ.

Σε μέλος δικηγορικής εταιρείας στο νομό Αττικής προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 και 2013, προσαύξηση περιουσίας ύψους 3.030.319 ευρώ, ενώ δικηγόρος στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου απέκρυψε εισοδήματα ύψους 782.156 ευρώ, για το διάστημα 2012 έως 2017.

Ατομική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στις Σποράδες δεν εξέδωσε, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2018, φορολογικά στοιχεία σε 357 περιπτώσεις και Πρακτορείο ταξιδίων στην Κρήτη δεν απέδωσε φόρο τελών χαρτοσήμου ύψους 404.698 ευρώ, για την περίοδο 2013 έως 2017.

Φυσικό πρόσωπο στο νομό Αττικής, χωρίς έναρξη εργασιών για δραστηριότητα τουριστικού πράκτορα και διοργάνωση συνεδρίων, δεν εξέδωσε φορολογικά στοιχεία σε 859 περιπτώσεις, κατά τις χρήσεις 2008 έως 2015, αποκρύπτοντας εισοδήματα αξίας 1.242.564 ευρώ.

Στο ίδιο φυσικό πρόσωπο προσδιορίστηκε επιπλέον, για τις χρήσεις 2007 έως και 2015, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.416.448 ευρώ συνολικά. Εστιατόριο στο νομό Αχαΐας δεν εξέδωσε 40.646 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας 328.179 ευρώ, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2017.

Σε επιχείρηση εστίασης στο νομό Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε, μετά από επεξεργασία ηλεκτρονικών αρχείων κατά τη χρήση 2018, ότι δεν εκδόθηκαν 10.013 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 397.115 ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουν και κάτι δεκαδικά, αλλά το κόβω:

Πρατήριο υγρών καυσίμων στο νομό Βοιωτίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2017, δεν εξέδωσε ή εξέδωσε ανακριβώς 121 φορολογικά στοιχεία, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 355.515 ευρώ, ενώ ένα άλλο στα Επτάνησα απέκρυψε φορολογητέα ύλη ύψους 366.994 ευρώ από μη έκδοση φορολογικών στοιχείων, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016.

Ατομική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 967 φορολογικά στοιχεία. Κέντρο αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 1.144 φορολογικά στοιχεία. Κομμωτήριο στη δυτική Μακεδονία, κατά τη χρήση 2017, δεν εξέδωσε 3.666 φορολογικά στοιχεία.

Ατομική επιχείρηση, με αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, στην Αθήνα, κατά τη χρήση 2015, εξέδωσε 115 εικονικά φορολογικά στοιχεία συνολικής καθαρής αξίας 2.313.125 ευρώ.

Τουριστική και κατασκευαστική μονοπρόσωπη ΕΠΕ στον Πειραιά, κατά τις χρήσεις 2012 έως και 2016, εξέδωσε 2.465 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 9.461.206 ευρώ.

Ανώνυμη εταιρεία αντιπροσωπείας τροφίμων και ποτών στο νομό Κορινθίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.656.619 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση ειδών υγιεινής, υδραυλικών και οικοδομικών υλικών σε νησί του Αιγαίου, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 93 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.130.600 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση στην Αττική, με αντικείμενο δραστηριότητας τις κατασκευές κτιρίων, κατά τη χρήση 2014, έλαβε δυο εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 8.120.435 ευρώ. Παράλληλα, η ίδια επιχείρηση, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016, εξέδωσε 28 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 375.660 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς καταλαβαίνετε;

Εγώ πολλά από αυτά δεν μπορώ ούτε να τα συλλάβω ως έννοιες, περιέχουν όρους που δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν, αφήστε που τα συγκεκριμένα νούμερα, εκτός από το να μου προκαλούν πονοκέφαλο, με ζαλίζουν.

Εκείνο που καταλαβαίνω, από αυτές τις περιπτώσεις και πάρα πολλές άλλες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα του ΑΠΕ, είναι ότι το πάρτι συνεχίζεται σαν να μη μεσολάβησε τίποτε.

Είναι επίσης ότι, για πολλοστή φορά, αισθάνομαι πως δικαιώνονται και το «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε», παρά τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί και οι δύο αυτές ρήσεις ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας.

Εκείνο όμως που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι που τέτοιου είδους «ειδήσεις» εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν, παρ’ όλο που δεν θα έπρεπε. Γιατί με όλους αυτούς που ακούσατε είχαμε αλισβερίσι εμείς.

Εσείς κι εγώ. Για να μην σας πω ότι κάποιοι που αναφέρονται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς. Επομένως, προς τι η έκπληξη και, ακόμη περισσότερο, η αγανάκτηση που δείχνουμε;

Κανείς δεν πρέπει ούτε να εκπλήσσεται ούτε να θυμώνει κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Ψάχνοντας βρίσκεις!

190212 ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΣ

Το ένα πουλάκι:

Καιρός να σοβαρευτούμε!

Το πρόβλημα είναι ότι, όποτε λέμε αυτή τη φράση, εννοούμε ότι περιμένουμε από τους άλλους να σοβαρευτούν˙ εμείς το έχουμε κάνει ήδη, αν και είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν χάσαμε τη σοβαρότητά μας ούτε για μια στιγμή.

Πόσες φορές σας έχουμε μιλήσει για τις κινητοποιήσεις των αγροτών; Πόσες φορές δεν σταθήκαμε στον τρόπο με τον οποίο αυτές αντιμετωπίζονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τις αντίστοιχες αντιπολιτεύσεις.

Πριν από τρία ακριβώς χρόνια μιλούσαμε για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που, όταν πέρασαν από την ριζοσπαστική αντιπολίτευση στην βολική και αναπαυτική κυβέρνηση, ανακάλυψαν ότι υπάρχουν «αγροτοπατέρες που κάνουν πάρτι».

Ότι υπάρχουν αγρότες που δεν δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα, αγρότες που παίρνουν την επιδότηση και αφήνουν την παραγωγή στα δέντρα να σαπίζει, αγρότες που «ζύγιζαν πέτρες για να παίρνουν επιδοτήσεις»…

Αντίστοιχα, μιλούσαμε για ανθρώπους της αντιπολίτευσης, αλλά και των ΜΜΕ, που ανακάλυψαν ξαφνικά το δίκιο των αγροτών και τρέχουν στα μπλόκα για να κάνουν ή να πάρουν μια δήλωση που θα τους εντάξει στο… φιλοαγροτικό στρατόπεδο.

Κοιτάξτε τι διαβάσαμε φέτος σε φιλοκυβερνητική ιστοσελίδα, που μάλιστα αναπαράχθηκε αυτούσιο από τον κύριο Στέλιο Κούλογλου, ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουίτερ.

Τίτλος: «Σοβαρά, γνωρίζει κανείς τα αιτήματα των αγροτών;» Και το κείμενο που ακολουθεί: «Στην επικαιρότητα των ημερών βρίσκονται οι κινητοποιήσεις των αγροτών αν και η προσέγγιση κάθε τέτοια εποχή είναι περίπου μηχανική και ουδείς ασχολείται με τα αιτήματά τους.

Όμως, καθώς τα φορολογικά, ασφαλιστικά ή άλλα οικονομικά θέματα είναι όλα λυμένα -παρά την κρίση- πολλοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο θα βρεθούν στους δρόμους; Χρειάζεται πράγματι αρκετή έρευνα για να εντοπίσει κάποιος ότι τα αιτήματα συνοψίζονται στη “μείωση του κόστους παραγωγής”.

Αν το αντιμετωπίσει χιουμοριστικά μοιάζει με κατάληψη Λυκείου επειδή το κυλικείο διαθέτει ακριβές τυρόπιτες, αν το αντιμετωπίσει ψύχραιμα μοιάζει το αγροτικό κίνημα να ζητά την κατάλυση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, που διαμορφώνει τις συνθήκες του ανταγωνισμού.

Τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει γιατί πολύ απλά, την πρώτη φορά που δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό αίτημα για την κοινωνική ομάδα που επλήγη λιγότερο από την κρίση -ή και καθόλου- αυτή  κάνει επίδειξη κυνισμού και παρωχημένου πολιτικού εκβιασμού.

[…] Δεν έχει σημασία αν κάποιος αποτιμά θετικά ή αρνητικά το έργο της κυβέρνησης ή αν θεωρεί κομματικά κατευθυνόμενες τις οργανώσεις. Ο συνδικαλισμός οφείλει να διεκδικεί ακόμη και αν σιώπησε επιλεκτικά, τα χρόνια που διαλύθηκε το κοινωνικό κράτος, οι εργασιακές σχέσεις, το εισόδημα των Ελλήνων.

Όμως, αφού σοβαρεύτηκε αρκετά η χώρα, καιρός να σοβαρευτεί και ο συνδικαλισμός».

Το άλλο πουλάκι:

Από πού να το πιάσεις;

Από τη διαπίστωση ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών γίνονται ΠΛΕΟΝ εθιμοτυπικά; Από τη βεβαιότητα ότι όλα τους τα προβλήματα είναι ΠΛΕΟΝ λυμένα γι’ αυτό αναζητούν απεγνωσμένα μια δικαιολογία για να κλείσουν τους δρόμους;

Από το ότι το αίτημα για «μείωση του κόστους παραγωγής» είναι ασαφές, άρα γελοίο, σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά»; Από την άποψη πως πρέπει να σεβόμαστε ΠΛΕΟΝ τις συνθήκες ανταγωνισμού;

Τις οποίες καθορίζει το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο θεωρείται ΠΛΕΟΝ δεδομένο και δεν έχει νόημα να το αντιπαλεύουμε; Ή από το γεγονός ότι η χώρα είναι ΠΛΕΟΝ σοβαρή και αυτό, εννοείται, είναι έργο της κυβέρνησης;

Καλώς τα παιδιά (και τον κύριο Κούλογλου)! Που, εύχομαι, να είναι και είμαστε όλοι εδώ και του χρόνου, όχι, εννοείται, από τις ίδιες θέσεις, για να ξανασυζητήσουμε τις κινητοποιήσεις των αγροτών.

Για τις οποίες, πριν από πάρα πολλά χρόνια, ναι, τότε που οι σοβαροί αγροτοσυνδικαλιστές ήταν τα χαϊδεμένα παιδιά όσων σήμερα βρίσκονται σε (φιλο)κυβερνητικά πόστα, εμείς σημειώναμε:

«Η ιστορία των αγροτικών κινητοποιήσεων είναι πλούσια, βασική όμως προϋπόθεση θεωρώ πως είναι η ουσιαστική οργάνωση των αγροτών σε συνεταιριστικούς και συνδικαλιστικούς φορείς.

Αυτή δηλαδή η ομοψυχία που βλέπουμε στις καταλήψεις των δρόμων, με τα χιλιάδες τρακτέρ παρατεταγμένα, θα είχε νόημα αν εκφραζόταν και από πιο ουσιαστικές “συμπράξεις”.

Δυστυχώς οι αγρότες κατάφεραν οι ίδιοι, όχι μόνο να διαλύσουν αλλά και να κατασυκοφαντήσουν τους συνεταιρισμούς τους, φορτώνοντάς τους με τεράστια οικονομικά και ηθικά σκάνδαλα. Με τις ευλογίες και της εκάστοτε πολιτείας.

Η οποία κάθε φορά χαϊδεύει όχι μόνο τα αφτιά αλλά και τις τσέπες των αγροτών, κάνοντας τα στραβά μάτια, ή συμμετέχοντας σε… απατεωνίες, εις βάρος των κουτόφραγκων».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να δούμε σοβαρά το πρόβλημα!

Λέγαμε αλλού: «Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στο ότι ο χώρος των αγροτών είναι τόσο ανομοιογενής που, για χάρη του βασιλικού ποτίζονται και οι γλάστρες, συνήθως μόνο αυτές.

Διότι, αγρότης είναι και ο μικροκαλλιεργητής, αγρότης και ο άλλος με μια τρακτεράρα που κοστίζει όσο δυο μαγαζιά σε κεντρικό εμπορικό δρόμο (αγορασμένη με δανεικά κι αγύριστα).

Αγρότης είναι και ο κάτοικος της υπαίθρου, αγρότης και ο αστός που καλλιεργεί δι’ αντιπροσώπων τα στρέμματα που του άφησε ο πατέρας του. Αγρότης εκείνος που ασχολείται αποκλειστικά με τη γη, αγρότης και ο δημόσιος υπάλληλος που την κοπανάει από το γραφείο με αναρρωτική για να μαζέψει τις ελιές.

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Την επί χρόνια τακτική της πολιτείας να επιδοτεί υπαρκτές και ανύπαρκτες καλλιέργειες, να αποζημιώνει υπαρκτές και ανύπαρκτες καταστροφές, να χαρίζει υπαρκτά και ανύπαρκτα δάνεια».

Εμείς του χρόνο θα μπορούμε να υποστηρίζουμε και πάλι τα ίδια. Τι λέτε, θα μπορεί και ο κύριος Κούλογλου;

Σοβαρότης μηδέν!

190211 ΓΛΩΣΣΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Να ανησυχείτε!

Όταν ακούτε ότι υπάρχει «παγκόσμια μέρα» για τον «εορτασμό» κάποιου πράγματος, τότε να ξέρετε ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτό. Ότι, αν δεν κινδυνεύει άμεσα, τουλάχιστον βρίσκεται σε… σοβαρή κρίση.

Δείτε για παράδειγμα τις διάφορες παγκόσμιες ημέρες για περιβαλλοντικά ζητήματα, για ασθένειες, για ευπαθείς ομάδες, για προβλήματα που αξίζουν την προσοχή μας, όμως εμείς την έχουμε στραμμένη αλλού. 

Ναι, θα πει κάποιος, υπάρχουν όμως και παγκόσμιες ημέρες για το θέατρο, τη μουσική… Θα του απαντούσαμε ότι και αυτά δεν μπορούν να περηφανεύονται ότι διάγουν τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας τους.

Σε κάθε περίπτωση, μια παγκόσμια ημέρα μάς λέει ότι χρειάζεται να σκύψουμε πάνω από το αντικείμενο εορτασμού και να δούμε τι ανάγκες έχει και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ώστε να γίνει καλύτερο.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, δεν αισθανθήκαμε και πολύ όμορφα όταν, ανοίγοντας τον υπολογιστή προχθές το Σάββατο, θυμηθήκαμε ότι γιορτάζεται η Διεθνής Ημέρα για την Ελληνική Γλώσσα.

Γιατί επιλέχθηκε η 9^η Φεβρουαρίου; Διότι (πόσοι, άραγε χρήστες της ελληνικής γλώσσας το θυμόμαστε αυτό;) είναι η μέρα που πέθανε ο Διονύσιος Σολωμός, ο αποκαλούμενος και «εθνικός μας ποιητής».

Η καθιέρωση της ημέρας ελληνικής γλώσσας είναι, φαντάζομαι, μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουν ακόμη περισσότεροι ότι ο Σολωμός δεν ονομάστηκε εθνικός ποιητής επειδή έγραψε τον «ύμνο προς την Ελευθερία».

Όπως ακριβώς και ο Νικόλαος Μάντζαρος δεν είναι ο εθνικός μας συνθέτης. (Αν υπάρχει κάποιος τέτοιος, θα έλεγα ότι μάλλον είναι ο Βασίλης Τσιτσλανης˙ άσχετο.) Ο Σολωμός θεωρείται εθνικός ποιητής για άλλους λόγους.

Ένας από αυτούς είναι η σχέση του με τη γλώσσα του λαού, την οποία οφείλει να χρησιμοποιεί και να καλλιεργεί ένας ποιητής, σε αντίθεση με εκείνη που χρησιμοποιούσαν οι «σοφολογιότατοι» της εποχής του.

Το άλλο πουλάκι:

Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη ημέρα!

Η οποία, όμως, δεν είναι και τόσο παγκόσμια ή διεθνής, όσο λέει το όνομά της. Θα λέγαμε ότι τείνει προς τα εκεί, ότι το να γίνει μια τέτοια μέρα είναι ο ευγενής πόθος εκείνων που την εμπνεύστηκαν.

Συγκεκριμένα, η ημέρα αυτή… πήρε ΦΕΚ με κοινή απόφαση των υπουργών Εσωτερικών, Εξωτερικών και Παιδείας, μόλις στις 24 Απριλίου του 2017. Μιλάμε, δηλαδή, για πολύ πρόσφατη υπόθεση.

Είναι η δεύτερη χρονιά φέτος που τη γιορτάζουμε και γι’ αυτό ίσως δεν έχει λάβει ακόμη την αίγλη που θα περίμενε κάποιος. Αφήστε που εκκρεμεί η αναγνώρισή της από τους διεθνείς οργανισμούς.

Διότι, μπορεί εμείς να την ονομάσαμε «διεθνή» ημέρα, αυτό όμως, όπως καταλαβαίνετε, δεν αρκεί ώστε να αναγνωριστεί ως τέτοια. Θα πρέπει να το πει και κανένας ΟΗΕ και καμιά ΟΥΝΕΣΚΟ, κάτι πιο… παγκόσμιο τέλος πάντων.

Τη δύσκολη δουλειά να «ψήσει» αυτούς τους οργανισμούς ανέλαβε, σύμφωνα με την απόφαση που αναφέραμε πριν, το υπουργείο Εξωτερικών. Και, αν κρίνουμε από άλλες πρόσφατες επιτυχίες του…

Αξίζει μάλιστα εδώ, για να καταλάβουμε πόσο είναι το πραγματικό ενδιαφέρον των ελληνικών φορέων για τη γλώσσα μας, να πούμε ότι η πρωτοβουλία για την καθιέρωση μιας τέτοιας ημέρας δεν είναι… ελληνική.

Δηλαδή ελληνική είναι, όχι όμως ελλαδική. Προέρχεται από την Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Ιταλίας, οι οποίοι είχαν την ιδέα και υπέβαλαν την πρόταση για την ημέρα αυτή. Ύστερα ανέλαβαν οι δικοί μας.

Όπως όμως είπαμε στην αρχή, το φαινόμενο είναι ανησυχητικό, αφού η καθιέρωση της ημέρας για την ελληνική γλώσσα το μόνο που κάνει είναι να επισημοποιεί την άποψη ότι αυτή κινδυνεύει.

Προσέξτε! Μακριά από εμάς απόψεις τού τύπου «η γλώσσα μας δεν χρησιμοποιείται όπως παλιά και δέχεται συνεχώς νέους όρους και επιδράσεις από την αγγλική (αμερικάνικη), άρα κινδυνεύει να χαθεί».

Εμείς πιστεύουμε ότι ο γλώσσα μας, όντας ένας ζωντανός οργανισμός, κακοποιείται και υποφέρει από εμάς τους χρήστες της. Γιατί; Κυρίως διότι δεν μας ενδιαφέρει να τη χρησιμοποιήσουμε σωστά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φάνηκε η γύμνια μας!

Όσο οι άνθρωποι δεν γράφαμε, αλλά επικοινωνούσαμε κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- προφορικά, δεν ήταν εμφανές το πόσο λάθος χρησιμοποιούμε τη γλώσσα μας. Από τη στιγμή που πιάσαμε το πληκτρολόγιο…

Διότι, συν τοις άλλοις, τα γραπτά όχι απλώς μένουν, αλλά μπορούν να μεταφέρονται αυτούσια μέσω των κοινοποιήσεων. Έτσι τα εκφραστικά, τα συντακτικά και τα ορθογραφικά μας λάθη κάνουν τον γύρο του διαδικτύου.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι, για την συντριπτική πλειονότητα των χρηστών της γλώσσας, η εικόνα ενός κειμένου τους δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Διότι, άλλο να κάνεις λάθη –όλοι κάνουμε- και άλλο να… καμαρώνεις γι’ αυτά.

Θυμάμαι που μας έλεγαν οι δάσκαλοι στο Σχολείο να μάθουμε καλή ορθογραφία, διότι, αν θα χρειαστεί να γράψουμε κάτι, να μην ντρεπόμαστε για τα λάθη μας. Ε, εμείς κρατήσαμε μόνο αυτό το τελευταίο.

Και όχι μόνον δεν ντρεπόμαστε, αλλά γιορτάζουμε και τη Διεθνή Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, χωρίς να σκεφτούμε ότι ένας τέτοιος εορτασμός θα απαιτούσε, πρωτίστως, το ενδιαφέρον μας για όσο το δυνατόν πιο σωστή χρήση της.

Κατά τα άλλα, καμαρώνουμε που η ελληνική γλώσσα, κατά τον καθηγητή Μπαμπινιώτη «μιλιέται αδιάλειπτα εδώ και 40 αιώνες, ενώ επί 28 αιώνες γράφεται με την ίδια γραφή και το ίδιο ελληνικό αλφάβητο και επί 24 αιώνες γράφεται με την ίδια ορθογραφία».

Ποια ορθογραφία, κύριε καθηγητά;

Άλλη μια μέρα δίχως σκοπό!

190208 ΑΞΕΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σκηνές αλλοφροσύνης.

Πέρασε μια εβδομάδα, όμως αποφάσισα να σας διηγηθώ το περιστατικό επειδή, όπως θα ακούσετε, συνδέεται με κάποιο άλλο πιο πρόσφατο. Βρέθηκα το περασμένο Σάββατο στη Θεσσαλονίκη.

Όπως συνηθίζω, τέλειωσα τις δουλειές μου πολύ πρωί, πριν καλά καλά ανοίξει η αγορά και ξεχυθεί το πλήθος στους δρόμους. Ευτυχώς, αυτά που ήθελα να αγοράσω ήταν από κάτι μαγαζάκια στην πλατεία Άθωνος.

Εννοώ δεν ήταν από τα γνωστά εμπορικά καταστήματα του κέντρου που ανοίγουν… με το πάσο τους, ίσως επειδή κλείνουν και πολύ αργά. Εκείνη τη μέρα λειτουργούσε και μια Έκθεση για αγρότες.

Που πάει να πει ότι υπήρχαν στην πόλη πάρα πολλοί επισκέπτες, πέρα από το συνηθισμένο πλήθος που καταφτάσαμε από την επαρχία, Σάββατο, ημέρα εκπτώσεων, όταν ο καιρός άνοιξε μετά από πολλές βροχές!

Τα λέω αυτά για να σας μεταφέρω το κλίμα που επικράτησε όταν, γύρω στο μεσημέρι, ξεχύθηκαν όλοι αυτοί στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, αναζητώντας ο καθένας τον προσωπικό του… χώρο.

Ωστόσο η κίνηση ήταν αδικαιολόγητα εκνευριστική. Τον (επιπλέον) λόγο τον πληροφορηθήκαμε όταν κάναμε το λάθος να μπούμε σε κάποιο αστικό, για να… ακινητοποιηθούμε μπροστά στην παλιά Φιλοσοφική.

Από τον ασύρματο, το κέντρο ενημέρωνα όλα τα αστικά ότι κάπου γινόταν μια πορεία και συμβούλευε τους οδηγούς να ακολουθούν εναλλακτικές διαδρομές, προκειμένου να μην πέσουν στο μπλοκάρισμα.

Βλέποντας πως το αστικό δεν έλεγε να κουνήσει και πως οι πεζοί μας προσπερνούσαν και έφευγαν, κατεβήκαμε στην πρώτη στάση και συνεχίσαμε με τα πόδια. Ώρα αργότερα ανηφορίσαμε προς τις Σαράντα Εκκλησιές, αυτή τη φορά με τα πόδια.

Βρισκόμασταν μπροστά στη Έκθεση και θέλαμε να διασχίσουμε την Εγνατία προς τη Θεολογική. Μαζί μας ένας αγρότης, οικογενειάρχης (προς το παρόν δεν χρειάζεται άλλη περιγραφή) με τη σύζυγο και τα παιδιά του.

Έβγαινε από την Έκθεση -τα παιδιά κρατούσαν και κάτι διαφημιστικά μπαλόνια- και περίμενε στο φανάρι για να διασχίσει κι αυτός την Εγνατία. Τη στιγμή εκείνη είδαμε και την πορεία να κατευθύνεται προς την Καμάρα.

Το άλλο πουλάκι:

Χάος!

Προηγουμένως όμως να σας πω ότι, όταν λέμε πορεία, μη φανταστείτε κανένα μέγα πλήθος! Μια «παρέα» ανθρώπων. Είκοσι; Τριάντα; Σίγουρα λιγότεροι από πενήντα. Διαδήλωναν για κάτι με μια ντουντούκα και ένα πανό.

Δεν κατάλαβα για τι ακριβώς, όμως νομίζω πως δεν έχει και καμιά σημασία. Ας πούμε ότι ήταν για το πιο σημαντικό θέμα της ανθρωπότητας. Είναι δυνατόν τριάντα άνθρωποι να ταλαιπωρούν μια… πόλη;

Θα μπορούσαν να σταθούν σε ένα κεντρικό σημείο, σε κάποια πλατεία ή σε ένα φαρδύ πεζοδρόμιο, και να στήσουν το πανό τους, να φωνάξουν τα συνθήματά τους, να μοιράσουν «υλικό» στους περαστικούς.

Για ποιο λόγο θα έπρεπε να κάνουν πορεία και να ταλαιπωρήσουν χιλιάδες οδηγούς και πεζούς, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το δυσβάσταχτο κυκλοφοριακό της πόλης; Τι είδους κακία είναι αυτή που βγάζουν;

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι ψυχαναλυτικού τύπου ερμηνείες, όμως φαντάζομαι πως και αυτοί θα ήθελαν να απολαύσουν το ηλιόλουστο σαββατιάτικο πρωινό, κάνοντας βόλτες στην αγορά, ή πίνοντας καφέ με φίλους.

Επειδή όμως το κόμμα, η οργάνωση, το σωματείο, ακόμη και το αίσθημα κάποιας υψηλής αποστολής δεν τους επιτρέπουν να το κάνουν, αποφασίζουν να εκδικηθούν μ’ αυτόν τον τρόπο όλους τους υπόλοιπους.

Ας επανέλθουμε όμως στη διασταύρωση της πλατείας Συντριβανίου. Ένα τεράστιο διπλό αστικό, κινούμενο επί της Εγνατίας, έχει εγκλωβιστεί από τα άλλα αυτοκίνητα και τα φανάρια και κλείνει κάθετα την Εθνικής Αμύνης.

Χάος. Κάποια στιγμή προχωρούν λίγο τα υπόλοιπα αυτοκίνητα και κινείται και αυτό διστακτικά, για να ξεμπλοκάρει τη διασταύρωση. Τότε όμως έχει ανάψει το πράσινο για τους πεζούς και ο οικογενειάρχης της ιστορίας μας θέλει να περάσει απέναντι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Βάζει τις φωνές στον οδηγό.

Εκείνος κάτι του απαντά απολογούμενος, όμως ο πεζός, έχοντας ήδη περάσει με την οικογένειά του μπροστά από το αστικό, στέκεται στο ανοιχτό παράθυρο του οδηγού και του φωνάζει: «Καλά σας κάνουν μετά και σας σπάζουν τα τζάμια».

«Πόσο ζώον είσαι», απαντά ήρεμα ο οδηγός και ξεκινά να φύγει, επειδή έχει ανοίξει κάπως ο δρόμος μπροστά του. Ο άλλος δεν περίμενε τέτοια απάντηση. Έμοιαζε κεραυνόπληκτος. Αν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να του δώσει μια…

Κυριολεκτικά έξω φρενών, περισσότερο από το γεγονός ότι δεν είχε τη δυνατότητα να αντιδράσει όπως θα ήθελε, γυρίζει την τελευταία στιγμή και ρίχνει στον οδηγό από το ανοιχτό παράθυρο… ένα φτύσιμο.

Αμέσως, καμαρωτός και περήφανος, εξηγεί στα παιδιά του, αλλά και σε εμάς που παρακολουθήσαμε εμβρόντητοι, ότι οι διαβάσεις είναι ιερές και οι οδηγοί πρέπει να σέβονται τους πεζούς που θέλουν να περάσουν.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου θύμισε έντονα τον σύντροφο Πολάκη. Μπορεί να ήταν και το φιζίκ. Ψηλός κι αυτός, καμαρωτός, λεβεντόκορμος, μουστακαλής, έτοιμος να… χώσει δυο μέτρα κάτω από τη γη όποιον τα βάλει μαζί του.

Με μια άξεστη, απολίτιστη συμπεριφορά, που τον κάνει να νιώθει πολύ περήφανος. Ίσως επειδή οι άνθρωποι που συναναστρέφεται την θαυμάζουν. Για την οποία όμως νιώθει και κάποτε την ανάγκη να «απολογηθεί».

Ίσως το κάνει μιλώντας στα παιδιά του και στους γύρω. Ίσως χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ούτως ή άλλως όμως, η «απολογία» θα είναι πάντα ένα «κατηγορώ».

Και μια ακόμη επίθεση!

 Άλλα φαινόμενα της κρίσης!