190221 ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δυνατό τάκλιν!

Είναι το χαρακτηριστικό παιχνίδι των αγγλικών ομάδων, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί αγώνες ποδοσφαίρου από τα βρετανικά νησιά, το απόγευμα του Σαββάτου, στην κρατική τηλεόραση.

Τότε, που τα περισσότερα ελληνικά γήπεδα ήταν «ξερά», δηλαδή χωρίς χόρτο, μας έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο έπεφταν οι άγγλοι αμυντικοί από μακριά στα πόδια του αντιπάλου, διώχνοντας τη μπάλα.

Καμιά φορά έπαιρναν μαζί και τα πόδια, όμως αυτό θεωρούνταν φυσιολογικό, στο πλαίσιο ενός «αντρικού» σπορ, όπου το να χτυπήσεις τον αντίπαλο (και τη μπάλα) χωρίς να τον σακατέψεις, δεν ήταν κατακριτέο.

Βλέπετε, ο σκοπός τού αμυντικού είναι πάντοτε ιερός. Ωστόσο, το δόγμα που εφάρμοζαν κάποιοι  «η μπάλα περνάει, ο επιθετικός όμως όχι» δεν μας έβρισκε σύμφωνους. Καλό το θέαμα, όχι όμως το σκότωμα.

Το αξιοθαύμαστο για μένα ήταν πάντα η τόλμη με την οποία κάποια παιδιά πήγαιναν να μιμηθούν τους αστέρες του αγγλικού ποδοσφαίρου και έπεφταν κι αυτοί με αυτοθυσία στα πόδια του αντιπάλου.

Μόνο που στις αλάνες, που ήταν τα δικά μας γήπεδα, ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο Εθνικό Στάδιο, όπου ενίοτε παίζαμε ποδόσφαιρο κατά την ώρα της Γυμναστικής, αυτό ισοδυναμούσε με αυτοτραυματισμό.

Όταν σηκώνονταν ο ηρωικός αμυντικός, το μπούτι του ήταν γδαρμένο μέχρι επάνω και αιμορραγούσε, όμως ποιος έδινε τότε σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Το ξέπλεναν σε μια βρύση και συνέχιζαν.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς ξαναδιάβαζα το μέιλ που μου έστειλε ένας φίλος, εδώ και μέρες, και το οποίο μου ζήτησε να σχολιάσω κάποια φορά, στην καθημερινή κουβέντα μας. Μια το ένα όμως, μια το άλλο…

Το ξανάδα σήμερα και σκέφτηκα ότι δεν έχασε την επικαιρότητά του. Εξάλλου, πάντοτε τα θέματα που μας έρχονται από το εξωτερικό έχουν και μια διαφορά φάσης, που λέγαμε και στη Φυσική.

Τα αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας, αλλά με κάποια καθυστέρηση. Όμως, όταν πρόκειται να διδαχτούμε από την εμπειρία των ξένων, αυτό ίσως είναι και καλό. Να όπως το παράδειγμα με τα δυνατά τάκλιν.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν γίνονται μόνο στο ποδόσφαιρο.

Αλλά και στους δρόμους. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ, γιατί νομίζω η είδηση δεν είχε στη χώρα μας κάποια ιδιαίτερη δημοσιότητα και έτσι μπορεί να μην υπέπεσε στην αντίληψή σας.

Το σχετικό βίντεο που τη συνοδεύει ξεκινά σας μια κλασική σκηνή από ταινία δράσης. Η κάμερα, μέσα από ένα όχημα, μας δείχνει μια μηχανή να προπορεύεται και να προσπαθεί να ξεφύγει καταδιωκόμενη.

Από ποιον; Από το όχημα που όπου υπάρχει η κάμερα, δηλαδή από αυτό στο οποίο μοιάζει να επιβαίνουμε και εμείς οι θεατές. Σε κάποια στιγμή το αυτοκίνητο πλησιάζει και… κάνει ένα δυνατό τάκλιν στη μηχανή.

Αυτή ανατρέπεται και ο οδηγός της βρίσκεται να κυλιέται στο δρόμο. Εκεί σταματά η λήψη και αρχίζει η αφήγηση. Ένας δημοσιογράφος μάς εξηγεί πως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η αστυνομία αντιμετωπίζει πλέον τα κλεφτρόνια.

Το φαινόμενο των επιθέσεων με μηχανές σε ανύποπτους διαβάτες έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις στη Βρετανία. «Μηχανόβιοι» κάνουν επιδρομές και αρπάζουν από περαστικούς ό,τι μπορέσουν.

Το κινητό τους τηλέφωνο, καθώς εκείνοι το έχουν στο αφτί μιλούν και αμέριμνοι, την τσάντα που κρατούν στο χέρι, ακόμη και πράγματα μέσα από σταματημένα στο φανάρι αυτοκίνητα, αφού σπάσουν το τζάμι του συνοδηγού.

Χτυπούν και φεύγουν. Και τα έκπληκτα θύματα μένουν απορημένα να τους βλέπουν να απομακρύνονται πάνω στα μηχανάκια τους. Η Σκότλαντ Γιαρντ όμως αποφάσισε να δράσει αποτελεσματικά.

Έδωσε εντολή στα περιπολικά (δηλαδή στους αστυνομικούς που τα οδηγούν) να χτυπούν απαλά τα μηχανάκια που προσπαθούν να φύγουν καταδιωκόμενα και να ρίχνουν τους αναβάτες τους στο οδόστρωμα.

Μα, θα ρωτήσει κάποιος, αυτό δεν είναι επικίνδυνο; Δεν είναι πολύ πιθανόν κάποιος να χτυπήσει σοβαρά πέφτοντας; Εδώ ακριβώς βρίσκεται η καινοτομία της βρετανικής αστυνομίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αναλαμβάνει το ρίσκο!

Εννοείται ότι ο δράστης που προσπαθεί να ξεφύγει προειδοποιείται από τους αστυνομικούς του περιπολικού. Αφήστε που Σκότλαντ Γιαρντ, δημοσιοποιώντας σχετικά βίντεο κάνει γνωστή σε όλους την αλλαγή στον τρόπο δράσης.

Αυτό φαίνεται ότι έγινε ήδη αντιληπτό από τα μηχανόβια κλεφτρόνια, γιατί, σύμφωνα με το βιντεάκι που είδαμε, τα κρούσματα έχουν πέσει ήδη στο μισό, από τον πρώτο μήνα εφαρμογής του μέτρου.

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται αυτός ο τρόπος δράσης και ίσως να φαντάζεστε κι εσείς τι θα γινόταν αν προσπαθούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην ελληνική πραγματικότητα. Θα ξεσηκώνονταν το σύμπαν!

Θα τρωγόμασταν μεταξύ μας αν το (αποτελεσματικό) αυτό μέτρο συνάδει με τις ανθρωπιστικές αρχές που πρέπει να έχει η χώρα μας, αν δηλαδή ένα δυνατό τάκλιν είναι ή όχι επιτρεπτό στο πλαίσιο μιας σκληρής αναμέτρησης.

Εσείς τι λέτε; Εγώ, κλείνοντας, θα σας μεταφέρω τα λόγια του φίλου που μου έστειλε το μέιλ και με τα οποία συμφωνώ, αφού, όπως σας εξομολογήθηκα από την αρχή, πάντα θαύμαζα τους αποφασιστικούς άγγλους αμυντικούς.

«Οι εχθροί της νομιμότητας, όπως και της δημοκρατίας, χρησιμοποιούν τις αρχές του νομικού πολιτισμού και του δημοκρατικού πολιτεύματος εναντίον τους (μας). Δεν γίνεται πλέον να τους αντιμετωπίζουμε με το γάντι. Εγώ γέλασα πολύ και το καταευχαριστήθηκα».

Me too!

 Αποτελεσματικοί παίκτες!

190220 ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κατηγορούν ο ένας τον άλλο!

Και το χειρότερο; Εκείνο που τους ενοχλεί είναι όταν βλέπουν τον άλλο να κάνει πράγματα που και οι ίδιοι ευχαρίστως θα έκαναν, αν μπορούσαν. Όμως τώρα δεν μπορούν γι’ αυτό τα θεωρούν απαράδεκτα.

Να σας το πω με απλά παραδείγματα. Έστω (που λέγαμε παλιά στα μαθηματικά) ένα κόμμα που έχει μικρή πολιτική δύναμη, τα ποσοστά του είναι χαμηλά και το ανθρώπινο δυναμικό του δεν επαρκεί για τη στοιχειώδη κάλυψη κάποιων θέσεων…

Αν κάποια μέρα αρχίσει να κερδίζει φίλους και οπαδούς, από πού θα προέρχονται αυτοί; Θα πέσουν από τον ουρανό; Θα προέρχονται από τη νέα (πολύ νέα) γενιά που τώρα θα ψηφίσει για πρώτη φορά;

Θα είναι μετανάστες που έφτασαν πρόσφατα στη χώρα και απέκτησαν δικαίωμα ψήφου; (Σ’ αυτό μην απαντάτε, είναι υποθετικό τελείως το ερώτημα.) Ακόμα κι αν ισχύουν όλα τα προηγούμενα, υπάρχει και κάτι άλλο.

Οπωσδήποτε θα πάρει ψηφοφόρους και από άλλα κόμματα, συνήθως από εκείνα με τα οποία γειτονεύει, αν και η πολιτική τράπουλα έχει ανακατευτεί πολύ και δεν ισχύουν πλέον τέτοιοι διαχωρισμοί.

Από άλλα κόμματα θα βρει και κάποια από τα στελέχη του, αφού πάντοτε χρειάζονται άνθρωποι με πείρα για να στελεχώσουν κάποιες διοικητικές θέσεις. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος.

Είναι πανάρχαια συνήθεια, όταν προσφεύγεις στο αντίπαλο στρατόπεδο, να σου αποδίδονται τιμές που δεν τις είχες εκεί που ήσουν πριν. Σε κάθε περίπτωση… το νέο σου σπίτι σου παρέχει ένα καλύτερο δωμάτιο.

Τι βλέπουμε όμως στην πολιτική καθημερινότητα. Όταν μας φεύγουν στελέχη για άλλα κόμματα, αυτό θεωρείται προδοσία και είναι κατακριτέο. Όταν παίρνουμε εμείς από άλλους, τότε λέγεται… διεύρυνση.

Στην πρώτη περίπτωση κατηγορούμε το κόμμα υποδοχής, αλλά κυρίως εκείνον που μεταγράφηκε, για πολιτικό αλισβερίσι. Στη δεύτερη περίπτωση το θεωρούμε μεγάλη μεταγραφική επιτυχία του κόμματός μας.

Θα μου πείτε υπάρχουν και περιπτώσεις πολιτικών που μιλούσαν με τα χειρότερα λόγια για το κόμμα στο οποίο μεταγράφηκαν. Ε, τι να κάνουμε; Και οι ποδοσφαιριστές μπορεί να έριχναν πολλά γκολ στην ομάδα που τώρα τους απόκτησε.

Το άλλο πουλάκι:

Μια και είπαμε για ποδόσφαιρο…

Θα έχετε παρατηρήσει ότι αρκετές φορές σάς μιλάμε για τις ομοιότητες που έχει η πολιτική ζωή του τόπου με εκείνη του ποδοσφαίρου. Και αυτό δεν έχει σχέση με ό,τι ονομάζουν ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής.

Κοιτάξτε, ας πούμε, αυτό με την συνήθεια να κατηγορούμε άλλα κόμματα επειδή κάνουν κάτι το οποίο θα θέλαμε κι εμείς αλλά δεν μπορούμε. Τι σας θυμίζει από την ποδοσφαιρική και όχι μόνο ιστορία του τόπου;

Δεν μοιάζει με το αστείο η μια ομάδα να κατηγορεί τις άλλες ότι προσπαθούν να κερδίσουν τα παιχνίδια όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και με άλλες μεθόδους επηρεασμού παραγόντων και διαιτητών;

Αυτό, όταν το κάνει η δική μας ομάδα, είναι καλό και άγιο. Αφήστε που άμα μας το καταλογίζουν οι αντίπαλοι, ισχυριζόμαστε πως τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν, ότι ούτε διαιτητές πιάνονται ούτε παιχνίδια στήνονται.

Μόλις όμως περάσει η δική μας ηγεμονία και έρθουν στα πράγματα άλλοι, τότε τους κατηγορούμε για αλλοίωση του πρωταθλήματος και ανακαλύπτουμε πως οι αγώνες δεν κερδίζονται μόνο στο γήπεδο.

Σας ρωτάω όμως. Είναι να τη λυπάσαι μια τέτοια ομάδα, όταν την ακούς να κλαψουρίζει πως οι άλλες την νικούν χρησιμοποιώντας πλάγια μέσα; Όταν τη βλέπεις να παραπονιέται πως η διαιτησία την αδικεί;

Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, θα έπρεπε να δείξουμε κατανόηση και να τους συμπονέσουμε. Θα πρέπει να είμαστε υπέρ της κάθαρσης των πρωταθλημάτων και να μας απωθεί η αδικία… από όπου κι αν προέρχεται.

Είμαστε όμως και άνθρωποι και έχουμε αδυναμίες. (Δεν λέω φίλαθλοι, ή οπαδοί, διότι πρόκειται για τελείως διαφορετικό πράγμα.) Μια από τις αδυναμίες μας είναι να χαιρόμαστε όταν τις τρώει ο νταής της ιστορίας.

Μπορεί η βία να είναι κακό πράγμα, μπορεί να μην την θέλουμε στη ζωή μας, πείτε μου όμως, δεν σας ικανοποιεί κι εσάς όταν, συνήθως στο τέλος της ταινίας, ο κακός βρίσκει τον μάστορά του;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το λέμε αποκατάσταση!

Επιμένω ότι δεν είναι σωστό. Όπως μου έλεγε όμως ένας παλιός δάσκαλος, συμβαίνει και στα Σχολεία και τότε ανακουφίζεται πολύς κόσμος. Σκεφθείτε δηλαδή τι γίνεται όταν υπάρχει ένα παιδί που τους τυραννάει.

Που χτυπάει συνεχώς και χωρίς λόγο τα άλλα παιδιά, που αυθαδιάζει στους δασκάλους του και σε γονείς, που δεν αφήνει να γίνει μάθημα μέσα στην τάξη, που καταντάει ο φόβος και ο τρόμος του Σχολείου…

Ε, καμιά φορά τα φέρνει έτσι η τύχη, που εμφανίζεται στο Σχολείο κάποιος χειρότερος από αυτόν και του… ταιριάζει τη γούνα. Τότε τον βλέπεις να απευθύνεται κλαίγοντας στους δασκάλους του και να ζητάει προστασία.

Ε, το σωστό είναι να του τη δώσεις, μου έλεγε ο παλιός εκείνος δάσκαλος. Μη μου πεις όμως ότι δεν θα κάνεις και λίγο τα στραβά μάτια, ώστε να φάει καναδυό ψιλές και να καταλάβει τι έκανε τόσο καιρό στους άλλους;

Έτσι είναι, φίλοι μου. Το άδικο δεν μας αρέσει, καλό είναι όμως αυτό να το σκεφτόμαστε όχι μόνον όταν είμαστε εμείς από την πλευρά των αδικημένων. Διαφορετικά, να καθόμαστε να την τρώμε και να μη μιλάμε.

Τουλάχιστον στην αρχή!

 Για την αποκατάσταση της τάξης!

190219 ΜΙΚΡΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μικροκομματικό όφελος!

Ακούμε πολύ συχνά –το ακούσαμε και πρόσφατα, με τη συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση άρθρων του Συντάγματος- το ένα κόμμα να κατηγορεί τα άλλα για προσπάθεια να αποκομίσουν μικροκομματικά οφέλη.

Για να ξεκινήσουμε την κουβέντα, εγώ δεν μπορώ να δω καμιά διαφορά ανάμεσα στο μικροκομματικό όφελος και στο μεγάλο κομματικό όφελος (δεν έχω υπόψη μου κάποια αντίστοιχη σύνθετη λέξη).

Ούτε καν με το απλό κομματικό όφελος, εκείνο δηλαδή που δεν είναι ούτε μεγάλο, ούτε μικρό, είναι το… συνηθισμένο. Για να σοβαρέψουμε όμως την κουβέντα, θα σας πω τι μου θυμίζει η όλη ιστορία.

Ήταν μια από τις πιο πετυχημένες γελοιογραφίες που έχω δει. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι τον δημιουργό της, πρέπει όμως να τη διάβασα στην Αυγή, τότε ακόμη που η εφημερίδα σέβονταν τον εαυτό της και την ιστορία της.

Ήταν τα χρόνια που το χρηματιστήριο είχε πάρει την κατρακύλα και οι «επενδυτές» έχαναν καθημερινά χρήματα, υποτίθεται, στην αρχή, από τα κερδισμένα, όμως κανείς δεν έλεγε να φύγει ακόμη από το κόλπο.

Όλοι ήλπιζαν ότι κάτι θα γίνει και οι μετοχές, τουλάχιστον εκείνες στις οποίες είχαν επενδύσει οι ίδιοι, θα ξαναπάρουν τα πάνω τους, ώστε να μπορέσουν να ρεφάρουν. Τότε, λοιπόν, δημοσιεύτηκε η συγκεκριμένη γελοιογραφία.

Δυο «επενδυτές» συζητούν και λέει ο πρώτος: «Κάθε φορά που οι κερδοσκόποι κάνουν τα παιχνίδια τους, την πληρώνουμε εμείς οι… ψυχομανάκηδες». «Τι εννοείς;» τον ρωτάει απορημένος ο άλλος.

«Να, όλους εμάς που παίζουμε στο χρηματιστήριο για… την ψυχή της μάνας μας»!

Καταλάβατε τι σχέση έχει αυτή η αστεία ιστορία με το θέμα του μικροκομματισμού που συζητάμε σήμερα;

Κατηγορεί το ένα κόμμα τα άλλα ότι σκέφτονται και κινούνται με γνώμονα το κομματικό τους συμφέρον, λες και υπάρχει κάποιος άλλος λόγος για τον οποίο ένα κόμμα μπορεί να σκεφτεί ή να κάνει οτιδήποτε.

Για να μην παρεξηγηθώ, πρέπει να τονίσω ότι υπάρχει μια πολύ καλή δικαιολογία για τη στάση αυτή των κομμάτων. Στα μάτια των μελών τους, το κομματικό όφελος ταυτίζεται περίπου με το εθνικό.

Το άλλο πουλάκι:

Τι συμφέρει στη χώρα;

Μα, φυσικά, να κυβερνούμε εμείς, δηλαδή το κόμμα μας. Αυτός δεν είναι ο λόγος ύπαρξής του; Να κατακτήσει μια μέρα την εξουσία, για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του που είναι το καλύτερο για τη χώρα;

Επομένως, ό,τι είναι καλό για το κόμμα, είναι καλό και για τη χώρα! Όταν κοιτάζουμε το μικροκομματικό μας συμφέρον, στην πραγματικότητα δεν κάνουμε άλλο από το να παλεύουμε για το συμφέρον της χώρας.

Λογικό φαίνεται. Είναι όμως έτσι; Διότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου προδήλως το συμφέρον ενός κόμματος δεν ταυτίζεται με εκείνο των πολιτών ή γενικότερα της χώρας. Και αυτό είναι εμφανές διά γυμνού οφθαλμού.

Βλέπουμε, για παράδειγμα, κάποιο κόμμα να παίρνει μια αντιπολιτευτική θέση, όχι επειδή διαφωνεί επί της ουσίας, αλλά απλώς και μόνο για να διαχωρίσει τη θέση του από εκείνη της κυβέρνησης.

Άλλες πάλι φορές βλέπουμε ένα κόμμα να λέει σήμερα κάτι και αύριο το ακριβώς αντίθετο. Τότε δικαίως αναρωτιέσαι σε ποια από τις δυο περιπτώσεις αγωνίζεται για το καλό της χώρας και σε ποια για το κομματικό.

Και, αν αυτό είναι λιγότερο ορατό στην τακτική των μικρών κομμάτων, γίνεται απολύτως ξεκάθαρο, όταν κάποιο κόμμα κατακτά την εξουσία και πρέπει όχι πλέον μόνο να λέει, αλλά και να εφαρμόζει τις ιδέες του.

Στα λεγόμενα, λοιπόν, κόμματα εξουσίας (και η ιστορία της κρίσης μάς έδειξε ότι, εν δυνάμει, όλα είναι τέτοια) βγάζει μάτι η προσπάθειά τους να κάνουν κάτι όχι για να βελτιωθεί η ζωή των πολιτών, αλλά για να κερδίσουν ψήφους.

Δικαίως βέβαια, θα αναρωτηθεί κάποιος καλόπιστος. Καλά, αν βελτιωθεί η ζωή, το βιοτικό επίπεδο και η καθημερινότητα των πολιτών, αυτό δεν θα φέρει και ψήφους στο κόμμα; Η απάντηση είναι σαφής: Όχι απαραίτητα!

Για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι ότι οι πολίτες ποτέ δεν είναι αρκετά ικανοποιημένοι. Ο δεύτερος ότι συχνά εστιάζουν μόνο στα στραβά και ξεχνούν κάτι καλό. Ένας τρίτος ότι κάτι που είναι καλό για τους πολίτες δεν είναι απαραίτητα και για τη χώρα!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Για παράδειγμα, επειδή υπάρχει (;) μια πίτα που πρέπει να μοιραστεί, κάτι που παίρνει ο ένας πιθανόν να το χάνει κάποιος άλλος. Γεγονός που μας επαναφέρει στο κεντρικό σημείο της συζήτησής μας.

Μπορεί ένα κόμμα να είναι εξίσου καλό ή συμφέρον για… όλους τους πολίτες; Αυτό το ερώτημα είναι κάτι που οι περισσότεροι τείνουν να το ξεχνούν. Κάποιοι δεν το κρύβουν και το λένε ανοιχτά.

Εμείς, λένε, αγωνιζόμαστε για τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αυτά μας ενδιαφέρουν. (Το ζητούμενο είναι, βέβαια, να το αντιλαμβάνονται και αυτά και να ανταποδίδουν το ενδιαφέρον. Συνήθως δεν το κάνουν.)

Άλλοι δηλώνουν πως η πολιτική τους ευνοεί την δημιουργία πλούτου -γενικώς- από τον οποίο μπορούν να ωφεληθούν όλοι. Όχι εξίσου βέβαια, ο καθένας ανάλογα με τα προσόντα και την εργατικότητά του.

Υπάρχουν και άλλοι που υπόσχονται πως τον όποιο πλούτο θα τον μοιράσουν πιο δίκαια, ανάλογα με τις ανάγκες των πολιτών. Μόνο που δεν κάνουν σαφές με ποιον τρόπο ακριβώς αυτός θα παραχθεί.

Είδατε; Ξεκινήσαμε να μιλάμε για μικροκομματικό όφελος κα φτάσαμε στις διαφορές των κομμάτων, τα οποία όμως έχουν κάτι κοινό που τα ενώνει. Τι εννοείτε ποιο εννοούμε; Αφού σας το είπαμε!

 Μικρό, αλλά θαυματουργό.

190218 ΜΠΟΛΙΒΑΡΙΑΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βενεζουέλα ώρα μηδέν!

Το βράδυ του Αγίου Βαλεντίνου (καθένας και τα βίτσια του) κάθισα να δω μια δημοσιογραφική εκπομπή στο κρατικό κανάλι. Ο γνωστός δημοσιογράφος της ΕΡΤ Πάνος Χαρίτος βρισκόταν σε αποστολή στη Βενεζουέλα.

Μια Βενεζουέλα «με δύο Προέδρους και πολλές και διαφορετικές κρίσεις», όπως είπε. Συνομιλητής του ένας έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου στο Καράκας και πολιτικός αναλυτής, που βρίσκεται στη χώρα από το 2012.

Για να σας πω την αλήθεια, στην αρχή ήμουν πολύ δύσπιστος. Θεωρούσα βέβαιο πως η εκπομπή θα παρουσιάσει μια εικόνα κάπως πιο ειδυλλιακή (βλέπετε τι διακριτικά το λέω;) από ό,τι ισχύει στην πραγματικότητα.

Στο να σχηματίσω αυτή την εικόνα, πέρα από την γνωστή προκατάληψη απέναντι στην ΕΡΤ και τους κομματικούς δημοσιογράφους της, βοήθησε και η εισαγωγή που έκανε ο παρουσιαστής.

«Είχα μια άλλη εικόνα, όπως και πολλοί κάτοικοι της Ελλάδας», είπε, «και, όταν έφτασα εδώ… προσγειώθηκα σε μια διαφορετική πραγματικότητα». Τι εικόνα μπορεί να είχε, πέρα από την τραγική που παρουσιάζουν τα διεθνή Μέσα;

Επομένως, σκέφτηκα εγώ ο καχύποπτος, αυτός θέλει να μας πει τώρα ότι όλα όσα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι μια άθλια προπαγάνδα και πως εκείνο το οποίο ισχύει στην πραγματικότητα είναι διαφορετικό.

Τέλος πάντων, η δυσπιστία μου έφυγε μόλις άρχισε η συνέντευξη και ο καθηγητής προχώρησε σε μια κατατοπιστική ανάλυση σχετικά με αυτό το δίπολο εξουσίας που υπάρχει σήμερα στη Βενεζουέλα.

Δεν θέλω να σας κουράσω με αυτά τα θεσμικά, διότι εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν, όταν η κουβέντα έφτασε στην οικονομία της χώρας, η τραγική εικόνα που παρουσιάστηκε και από τους δύο συνομιλητές.

Ειδικά ο καθηγητής, τουλάχιστον στο διάστημα που παρακολούθησα εγώ, ήταν καταπέλτης. Λέω στο διάστημα που παρακολούθησα διότι, πραγματικά, δεν άντεξα να ακούσω περισσότερα.

Ήταν βλέπετε και περασμένη η ώρα. Έψαξα όμως και βρήκα την εκπομπή και έτσι θα σας παρουσιάσω, με λίγα λόγια, τα κεντρικά της σημεία. Για να καταλάβετε, η σύγκριση γινόταν με την πείνα στην κατοχική Ελλάδα!

Το άλλο πουλάκι:

Το είπαν πολλές φορές.

Βέβαια, δεν πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους όπως τον χειμώνα του ’41, τόνισαν, αλλά η έλλειψη τροφίμων είναι τέτοια που δικαιολογεί από κάθε άποψη τον ορισμό της ανθρωπιστικής κρίσης.

Οι άνθρωποι έχασαν δέκα με δεκαπέντε κιλά τα τελευταία δύο χρόνια, όχι για λόγους υγείας, όπως χαρακτηριστικά τονίστηκε, αλλά επειδή δεν υπάρχουν τρόφιμα στην αγορά. Και, αν υπάρχουν κάποια, δεν μπορούν να τα αγοράσουν.

Ψάχνουν βέβαια στα σκουπίδια, αλλά το ότι δεν πεθαίνουν από την πείνα οφείλεται στο ότι το κράτος μοιράζει κάποια τρόφιμα, μια φορά το μήνα ή σε κάποιες περιπτώσεις κάθε έξι εβδομάδες!

Το παρανοϊκό της ιστορίας είναι πως το πρόβλημα της πείνας θεωρείται ανύπαρκτο για τον Μαδούρο. Έξω από τα σύνορα της χώρας υπάρχουν κονβόι με μεγάλη ανθρωπιστική και επισιτιστική βοήθεια που… περιμένει.

Περιμένει την άδεια της κυβέρνησης για να εισέλθει στη χώρα και να ανακουφίσει τους πολίτες. Όμως ο Μαδούρο δεν το επιτρέπει, διότι θεωρεί πως κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με παραδοχή ότι η χώρα έχει ανάγκη.

Τι άλλο θυμάμαι; Α, ναι ότι «το νόμισμα έχει χάσει το 99,99% της αξίας του», πράγμα που επίσης μας παραπέμπει στη δική μας κατοχή και τα πληθωριστικά νομίσματα που κυκλοφορούσαν επί Τσολάκογλου.

Κάθε μία εβδομάδα διπλασιάζονται οι τιμές των προϊόντων, ενώ οι μισθοί, για όσους μπορούν να βρουν εργασία, είναι στα 8 με 9 ευρώ τον μήνα. Το είπαν σε ευρώ για να το καταλάβουμε κι εμείς καλύτερα.

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος τόνισε ότι του έκανε εντύπωση πως η δουλειά των υπαλλήλων στα σούπερ μάρκετ δεν είναι να τροφοδοτούν τα ράφια με προϊόντα, αλλά να αλλάζουν τις τιμές, όπου αυτά υπάρχουν.

Μέσα στην ίδια μέρα μπορούν να αλλάξουν -δηλαδή να ανέβουν, για να εξηγούμαστε έτσι;- πολλές φορές οι τιμές των προϊόντων και οι υπάλληλοι δεν κάνουν άλλο από το να τις αλλάζουν στα ράφια.

Όπως τόνισε ο καθηγητής, τρόφιμα υπάρχουν και μάλιστα άφθονα για κάποιους. «Αλλά μήπως και στην Αθήνα της κατοχής, δεν υπήρχαν κάποιοι που καλοπερνούσαν και δεν τους έλλειπε τίποτα;» συμπλήρωσε.

Φαντάζεστε πού έχουν μπλέξει οι άνθρωποι; Όσοι μπορούν να μεταναστεύσουν το κάνουν χωρίς δεύτερη συζήτηση. Τρία εκατομμύρια κάτοικοι, το 10% της χώρας, έχουν φύγει για άλλου τα τελευταία χρόνια.

Αυτό βέβαια καθόλου δεν φαίνεται να ενοχλεί τον Μαδούρο, διότι, προφανώς, τους θεωρεί αντιπολιτευόμενους, οπότε καλά κάνουν και του αδειάζουν τη γωνιά. Στο τέλος μπορεί να μείνει μόνο με τους φανατικά δικούς του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν, λέτε, τέτοιοι;

Υπάρχουν, αλλά ακόμη και στις φτωχογειτονιές, όπου το κυβερνών κόμμα του Μαδούρο έχει, παραδοσιακά, μεγάλη δύναμη, άρχισαν να εμφανίζονται κάποιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.

Τον στηρίζει βέβαια ο Στρατός, στον οποίο έχει παραχωρήσει πολλά προνόμια. Όταν λέμε Στρατός στη Βενεζουέλα να θυμόμαστε ότι αυτός ελέγχει και όλη την οικονομία της χώρας, πέρα από την παραγωγή πετρελαίου.

Όπως σας είπα στην αρχή, υπήρχε στην εκπομπή και δεύτερος συνομιλητής του κυρίου Χαρίτου, ο σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου του Καράκας, Κώστας Παλαμίδης. Πιστέψτε με όμως καλύτερα να παραμείνουμε σε αυτά.

 Του Αγίου Φραγκίσκου…

190215 ΚΑΛΟΝΤΥΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποια τηλεπαιχνίδια σας αρέσουν;

Μην απαντάτε, το ερώτημα είναι ρητορικό. Σας αρέσουν, και μας αρέσουν, εκείνα τα τηλεπαιχνίδια που έχουν τις υψηλότερες τηλεθεάσεις. Ασχέτως αν ο καθένας από εμάς δεν τα παρακολουθεί, αλλά βλέπει κάτι άλλο.

Αν το καλοσκεφτείτε, το παράδοξο αυτό μοιάζει λίγο με εκείνο, που ψάχνεις να βρεις σε μια συντροφιά ποιοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Δεν υπάρχει κανείς! Και να δείτε που όλοι θα (ξανα)εμφανιστούν πίσω από το παραβάν!

Εμείς, λοιπόν, όπως άλλωστε και όλοι εσείς, ούτε ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσαμε (ούτε, φυσικά ΑΝΕΛ) αλλά ούτε και τηλεπαιχνίδια παρακολουθούμε, ιδιαίτερα όσα έχουν τη μορφή ριάλιτι˙ όπου οι παίκτες ψηφίζουν κιόλας.

Ωστόσο, έχουμε κάποια εικόνα και γι’ αυτά, αφού τα κανάλια τα διαφημίζουν πολύ συχνά, οπότε, περίπου αναγκαστικά, τα «παρακολουθούμε» κι εμείς. Όπως και αν καμιά φορά σταθούμε για λίγο πάνω στο ζάπινγκ.

Τι μας κάνει εντύπωση; Ο τρόπος με τον οποίο οι παίκτες αξιολογούν αλλήλους, κυρίως δε τα σχόλια με τα οποία είναι υποχρεωμένοι να συνοδεύουν τις αξιολογήσεις και τις βαθμολογίες που βάζουν.

Τα οποία, σε αρκετές των περιπτώσεων, δεν συμφωνούν. «Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό που παρουσίασε ο Κώστας, το βρήκα πρωτότυπο και ενδιαφέρον, πιστεύω ότι προσπάθησε πολύ και αυτό φάνηκε… Του βάζω δύο».

Με άριστα το πέντε! Δηλαδή, με τόσα εγκωμιαστικά σχόλια, του βάζει βαθμό κάτω από τη βάση. Σκεφθείτε τι θα έβαζε αν έβρισκε και κάτι αρνητικό στην προσπάθεια του Κώστα. Θα τον πυροβολούσε.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν όμως εκείνα τα παιχνίδια όπου ο ένας παίκτης προσπαθεί, υποτίθεται, να βοηθήσει τον αντίπαλό του, δίνοντάς του συμβουλές για το πώς να γίνει καλύτερος, να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα.

Για παράδειγμα, υπάρχει ένα τέτοιο παιχνίδι «μόδας», στο οποίο πέντε γυναίκες ανταγωνίζονται για το ποια θα ντυθεί καλύτερα, δηλαδή πιο ταιριαστά, για μια συγκεκριμένη περίσταση που προβλέπεται από την παραγωγή.

Εκεί, καθώς η μία δοκιμάζει διάφορα ρούχα, οι άλλες τα… αποδοκιμάζουν, κάνοντας συχνά καυστικά ή/και προσβλητικά σχόλια, έχοντας όμως ως στόχο να βοηθήσουν την συμπαίκτρια - αντίπαλό τους.

Το άλλο πουλάκι:

Πόσο αυστηροί είμαστε;

Όταν πρόκειται να κρίνουμε τους άλλους, εξαντλούμε κάθε όριο αυστηρότητας. Δεν βρίσκουμε το παραμικρό ελαφρυντικό. Είμαστε έτοιμοι να τους καταδικάσουμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Όταν είναι να κρίνουμε τον εαυτό μας; Εκεί να δεις χουβαρνταλίκι, εκεί να δεις δικαιολογίες και ελαφρυντικά που βρίσκουμε. Εκεί να δεις πόσο εύκολα βάζουμε μεγάλους βαθμούς, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι τους αξίζουμε απολύτως.

Στα παιχνίδια μαγειρικής δεν φαίνεται τόσο, δηλαδή δεν μπορούμε να έχουμε κι εμείς μια γευστική εικόνα, ώστε να ξέρουμε πώς αξιολογεί και βαθμολογεί ο κάθε παίκτης τον εαυτό του και τους άλλους.

Σε εκείνα όμως που έχουν να κάνουν με ρούχα, μπορούμε να δούμε το αποτέλεσμα. Και να κρίνουμε τους… κρίνοντες. Οι οποίοι όχι μόνο βαθμολογούν αυστηρά, αλλά κάνουν και συστάσεις στους άλλους.

Χωρίς να βλέπουν τα δικά τους χάλια. Όταν έρθει η σειρά τους να ντυθούν, τότε μπορούμε να κρίνουμε και το δικό τους γούστο. Προσοχή όμως! Το κρίνουμε, όπως και των άλλων, με τα… προσωπικά μας κριτήρια.

Δηλαδή, και αυτό είναι το μυστικό του παιχνιδιού, γινόμαστε κι εμείς μέρος του. Μπορεί να μη μας βλέπουν οι άλλοι, όμως εμείς ξέρουμε πώς ντυνόμαστε, γνωρίζουμε την γκαρνταρόμπα μας και βάσει αυτής κρίνουμε.

Θεωρούμε, όπως κάνουν και οι παίκτες που κατακρίνουμε, ότι το δικό μας γούστο είναι ανώτερο και η ανωτερότητα αυτή μάς δίνει το δικαίωμα να κατατάσσουμε τους άλλους πολύ χαμηλά στην αξιολογική μας κλίμακα.

Ή να τους συμβουλεύουμε με ύφος ενός ειδικού που, μπορεί να μην έχει κάποια αντικειμενικά προσόντα, έχει όμως την επιβράβευση και των θαυμασμό των φίλων του στο φέισμπουκ για το «θεϊκό» του ντύσιμο.

(Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας, κάθε φορά που συζητάμε για την αξιολόγηση στο Δημόσιο και για το πώς αυτή μπορεί να είναι αντικειμενική και να λύνει προβλήματα στην απόδοση των εργαζομένων.)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μια κοινωνική προσφορά!

Έχοντας κατά νου όλα τα προηγούμενα, περί υποκειμενικής αξιολόγησης και κρίσης, θα ζητούσα από τους υπευθύνους των συγκεκριμένων εκπομπών να κάνουν μια εξυπηρέτηση στο κοινωνικό σύνολο.

Να αναθέσουν στις παίκτριες ένα «θέμα» τού στυλ «είσαι υποψήφια δημοτική σύμβουλος και πηγαίνεις στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου, από τον επικεφαλής, στους πολίτες των οποίων την ψήφο θα ζητήσεις».

Το ζητώ αυτό γιατί τις τελευταίες μέρες βλέπουν πολλά τα μάτια μας˙ είναι, βλέπετε, συχνές και οι παρουσιάσεις. Από ντυσίματα κατάλληλα για εκδρομές στη φύση, μέχρι σύνολα που… κατευθύνονται, λες, σε μπουζουξίδικο.

Σχετικό πρότζεκτ θα μπορούσε να είναι και το «είσαι σύζυγος υποψηφίου και τον συνοδεύεις στη παρουσίαση…» Όπως βλέπετε, δεν μιλάω για τους άντρες, γιατί εκεί τα πράγματα είναι πιο απλά.

Φοράς ένα κουστούμι, ή σακάκι με πουκάμισο, και έξω από την πόρτα. Βεβαίως, όπως είπαμε και για το βιογραφικό, πάντοτε το ντύσιμο εξαρτάται και από το ψηφοδέλτιο στο οποίο συμμετέχεις, επομένως τους πολίτες στους οποίους απευθύνεσαι.

Κατά παράδοση, το «αριστερό» θέλει πιο κάζουαλ εμφάνιση, ενώ ένα δεξιό ψηφοδέλτιο τη σηκώνει την επισημότητα. Ας μην μπαίνω όμως σε ξένα χωράφια. Ας περιμένω την εκπομπή που θα μας διαφωτίσει όλους.

 Και το ράσο κάνει τον παπά!