190315 ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Αλλάζεις, ρε;»

Ποτέ μου δεν μάζευα «χαρτάκια». Μπορεί να ήταν οικονομικοί οι λόγοι –ποτέ δεν μας περίσσευαν χρήματα για τέτοιες πολυτέλειες. Μπορεί να ήταν και μια αποστροφή που είχα από μικρός για το… κουμάρι.

Το να παίζεις, δηλαδή, με τίμημα κάτι, χρήματα, ένα κέρασμα, τα «χαρτάκια» που θα πάρεις από τον αντίπαλο. Αντίθετα από άλλους, θεωρούσα ότι ένα τέτοιο στοίχημα αφαιρούσε από το παιχνίδι όλη τη χαρά.

Μόνο στα μπαλάκια και στο πινγκ πονγκ, όπου με τον Παύλο, αχώριστο φίλο από τα μαθητικά χρόνια κάναμε αχτύπητη δυάδα, παίζαμε (και σχεδόν πάντοτε κερδίζαμε) για το ποιος θα πληρώσει το παιχνίδι.

Τα «χαρτάκια» έκαναν θραύση σε όλο το Δημοτικό. Υπήρχαν φανατικοί τού είδους που έπαιζαν σε κάθε διάλειμμα «τάπα τούπα» ή «ντουβαράκι». Ήταν αξιοθαύμαστος ο τρόπος που είχαν βελτιώσει την τεχνική τους.

Στο «τάπα τούπα» θυμόταν απ’ έξω όλους τους αριθμούς που περνούσαν και με μια αλλαγή, βάζοντας ανάλογα πρώτο ή τελευταίο το χαρτάκι στη στοίβα που κέρδιζαν, κανόνιζαν να κερδίσουν και στην επόμενη σειρά.

Στο «ντουβαράκι» είχαν επινοήσει ασύλληπτους τρόπους, ώστε το χαρτάκι τους να κατευθύνεται εκεί ακριβώς που ήθελαν και να πλησιάζει κάποιο άλλο σε απόσταση πιθαμής, ώστε να το παίρνουν.

Ή να το καπακώνει, ώστε να μαζεύουν όλα τα χαρτάκια που ήταν στο έδαφος. Άλλοτε το χτυπούσαν με δύναμη στον τοίχο και το άφηναν απότομα και άλλοτε μόλις που το ακουμπούσαν σε μιαν άκρη…

Βεβαίως, αυτοί οι φανατικοί παίκτες μάζευαν «χαρτάκια» μόνο για το… καλό του αθλήματος. Δεν ήταν δηλαδή από εκείνους που προσπαθούσαν να συμπληρώσουν το άλμπουμ και να πάρουν το δώρο, συνήθως μια μπάλα.

Αυτοί, αν άλλαζαν «χαρτάκια», έδινα συνήθως ένα σπάνιο που είχαν κερδίσει, κάποιο που έλειπε από τη συλλογή ενός συλλέκτη, και έπαιρναν πολλά, ανάλογα με τη σπανιότητα εκείνου που έδιναν.

Το άλλο πουλάκι:

«Αλλάζεις, ρε;»

Για πότε γίνονταν οι συμφωνίες, για πότε ορίζονταν οι ισοτιμίες, δε ντους έπαιρνες είδηση. Φυσικά, και σ’ αυτόν τον τομέα των «αλλαγών» υπήρχαν μανούλες και κορόιδα. Κάποιοι μονίμως την πατούσαν.

Άλλοι κατέφευγαν σε πιο ειδικούς και ρωτούσαν τη γνώμη τους. Πόσα «χαρτάκια» να δώσουν για να πάρουν ένα συγκεκριμένο. Ή με πόσα μετρίας σπανιότητας αντιστοιχούσε κάποιο πολύ σπάνιο κομμάτι.

Οι αφελείς την πατούσαν. Την πατούσαν και όσοι κινούνταν από το συναίσθημα, δεν υπολόγιζαν δηλαδή την πραγματική «αξία» που είχαν τα χαρτάκια, έδινα όσα όσα για εκείνα της αγαπημένης τους ομάδας.

Είμαι βέβαιος ότι θα αναρωτιέστε πώς στο καλό μού ήρθαν τέτοιες νοσταλγικές εικόνες από το παρελθόν. Δεν θα το πιστέψετε, αλλά η αφορμή ήταν η είδηση για την ανταλλαγή γλυπτών με τα Σκόπια.

Σας δίνουμε ένα «Δρομέα», μας δίνετε έναν «Μεγαλέξανδρο»; Βεβαίως, μέχρι τη στιγμή που τα σκεφτόμουν όλα αυτά δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμη αν η είδηση ισχύει· ήταν ο λόγος του Βαρώτσου απέναντι σε εκείνον της υπουργού.

Γιατί να μην ισχύει όμως; Εγώ θα κάνω ένα φανταστικό σενάριο, και εσείς πείτε μου αν σας φαντάζει απίθανο. Αν και πιστεύω πως αυτή τη λέξη θα έπρεπε να την είχαμε βγάλει εδώ και καιρό από το πολιτικό μας λεξιλόγιο.

Τους φαντάζομαι, λοιπόν, σε μια σύσκεψη, να συζητούν το θέμα των δημοσκοπήσεων και των αντιδράσεων διαφόρων πολιτών, έπειτα από τη συμφωνία των Πρεσπών. Η εικόνα δεν είναι καλή, κάτι πρέπει να αλλάξει.

Βεβαίως, το να κάνεις προληπτικές προσαγωγές πολιτών είναι μια λύση, λύση όμως που μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε περιπτώσεις που κάποιο στέλεχος της κυβέρνησης επισκέπτεται μια περιοχή.

Δεν μπορείς να το εφαρμόσεις… την ημέρα των εκλογών! (Όσοι αναρωτιέστε «γιατί όχι;» δικαίως αναρωτιέστε, όμως δεν πέφτω στο επίπεδο να συζητήσω ένα τέτοιο ενδεχόμενο.) Άρα πρέπει να κάνεις κάτι άλλο.

Φαντάζομαι κάποιον να λέει «πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να δείξουμε στους πολίτες ότι ούτε ανθέλληνες είμαστε, ούτε, φυσικά, εχθροί της Μακεδονίας, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν ορισμένα Μέσα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και τότε πέφτει η ιδέα!

«Να στήσουμε ένα θεόρατο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα. Έτσι θα δείξουμε τα αισθήματα που τρέφουμε προς τον σπουδαίο αυτόν πρόγονό μας, αλλά και τους σύγχρονους συμπατριώτες του».

«Εννοείς, φαντάζομαι τους Έλληνες Μακεδόνες και όχι τους Βορειομακεδόνες», διευκρινίζει κάποιος. Και συμφωνεί με την πρόταση. Συμφωνούν και οι υπόλοιποι, μόνο που διαπιστώνουν μια αδυναμία στο σχέδιο.

«Πώς θα προλάβουμε, μέχρι τις εκλογές, να έχουμε έτοιμο το άγαλμα και να το στήσουμε στο βάθρο του;» Αυτό θεωρήθηκε μια αντικειμενική δυσκολία και άρχισε το μπρέιν στόρμινγκ για το ξεπέρασμά της.

Μπρέιν στόρμινγκ είναι ο καταιγισμός ιδεών, φοβάμαι όμως πως ο καταιγισμός είναι εξίσου άγνωστη λέξη. Τέλος πάντων. Το να στηθεί μια φωτογραφία της μακέτας, έως ότου ετοιμαστεί το άγαλμα, δεν κρίθηκε σωστό.

(Ούτε το να γίνουν κάποιες μετατροπές στον Κολοκοτρώνη, ώστε να μοιάζει με Μεγαλέξανδρο.)  Και τότε έπεσε η ιδέα: «Γιατί δεν φέρνουμε ένα έτοιμο;» Στην ερώτηση «και πού να τον βρούμε;» υπήρχε απάντηση.

Κάπως έτσι πρέπει να φτάσαμε στο «αλλάζετε, ρε» των παιδικών μας χρόνων. «Βαρώτσους» έχουμε και μπορούμε να φτιάξουμε και άλλους, εν καιρώ. Για Μεγαλέξανδρους καιγόμαστε.

Τι λέτε; Φανταστικό το σενάριο;

 Θα έπρεπε να πάρουμε τουλάχιστον δύο!

190314 ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Από τι σχολεία βγαίνουν;

Εκπλήσσομαι κάθε φορά που συναντώ νέους ανθρώπους να μην γνωρίζουν πράγματα που θα έπρεπε κανείς να τα ξέρει από τα παιδικά του ακόμη χρόνια. Δεν μιλάω για τίποτε απίστευτες γνώσεις.

Θα μου πείτε αυτό το πράγμα δεν έχει ένα αντικειμενικό μέτρο. Η απάντηση που γνωρίζεις θεωρείται εξ ορισμού εύκολη. (Δηλαδή, για να ακριβολογούμε, εύκολη είναι η ερώτηση που απαιτεί τη συγκεκριμένη απάντηση.)

Αντίθετα, αν σε ρωτήσουν κάτι που δεν το γνωρίζεις, θεωρείς ότι σου έκαναν την πιο δύσκολη ερώτηση του κόσμου. Κι ας το ξέρουν όλοι οι υπόλοιποι της παρέας. Είπαμε, δεν είναι κάτι που μπορείς να το κρίνεις αντικειμενικά.

Ένα «μέτρο» θα ήταν το πόσοι άνθρωποι γνωρίζουν τη συγκεκριμένη απάντηση. Αυτό όμως δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε… ειδικές ερωτήσεις. Για παράδειγμα, ποδοσφαιριστής που τον ξέρει όλος ο αντρικός πληθυσμός, πιθανόν να είναι άγνωστος σε ένα κορίτσι.

Αντίστοιχα, κάτι που μπορεί να είναι γνωστό σε όλες τις γυναίκες, ίσως βρεθούν άντρες που δεν το έχουν ακουστά. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με κάθε είδους θέματα που ενδιαφέρουν ένα ειδικό κοινό. 

Πολλοί παρακολουθούν τη σύγχρονη μουσική σκηνή, άλλοι όχι. Υπάρχουν γνώστες γύρω από κινηματογραφικά θέματα και άλλοι που δεν έχουν ιδέα γι’ αυτά. Ακόμη και με την πολιτική υπάρχουν τελείως άσχετοι.

Γι’ αυτό, το μόνο κριτήριο που θα μπορούσε να βάλει κανείς είναι το αν μιλάμε για μια γνώση που την παίρνουμε από το σχολείο και μάλιστα όχι σε κάποιο από τα δύσκολα μαθήματα, όπως Μαθηματικά ή Χημεία.

Για να μην μακρηγορούμε όμως, θα σας δώσω ένα παράδειγμα τού τι θεωρώ εγώ εύκολη ερώτηση. Και μάλιστα, όπως θα δείτε στη συνέχεια, όχι μόνο εγώ αλλά και πολύς ακόμη κόσμος.

Τι γνωρίζετε για την Ελβετία; Προσέξτε! Η ερώτηση ζητά να πείτε καναδυό από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της χώρας, έτσι ώστε κάποιος να καταλάβει ότι αναφερόμαστε σ’ αυτήν και όχι σε κάποια άλλη.

Δεν θέλουμε δηλαδή να ξέρετε την έκταση, ούτε τον πληθυσμό της, ούτε καν ότι συνορεύει με το Λιχτενστάιν, ότι είναι χωρισμένη σε καντόνα και είναι η πατρίδα του Ρουσσώ, του Έρμαν Έσσε, του Πάουλ Κλέε…

Το άλλο πουλάκι:

Ρουκ Ζουκ!

Στο γνωστό αυτό τηλεοπτικό παιχνίδι (το οποίο εγώ δεν παρακολουθώ, αλλά αυτό έχει να κάνει με τις ειδικές γνώσεις που είπαμε πριν) μια παίκτρια έπρεπε να περιγράψει στις συμπαίκτριές της την Ελβετία.

Έπρεπε δηλαδή να τους πει κάποια χαρακτηριστικά, ώστε εκείνες να καταλάβουν ότι αναφέρεται σ’ αυτή τη χώρα και να πουν το όνομά της. Ξεκίνησε λέγοντας στην παρουσιάστρια πως δεν έχει πάει ποτέ εκεί.

«Μόνο μέχρι τη Θεσσαλονίκη έχω πάει», είπε, πράγμα όμως που δείχνει ότι ήξερε πως η Ελβετία είναι κάπου βόρεια! Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι δεν γνώριζε τίποτε απολύτως για το μέρος αυτό.

«Αν ήταν το Σύνταγμα, θα μπορούσα να πω τσολιάδες» ανέφερε χαρακτηριστικά, «όμως για την Ελβετία… Τι έχει εκεί;» ρώτησε την παρουσιάστρια, η οποία βέβαια της είπε ότι δεν επιτρέπεται να βοηθήσει.

Η καημένη (η παρουσιάστρια) περίμενε, όπως αποκαλύφθηκε στο τέλος, να έχει ακούσει η παίκτρια κάτι για… «τις σοκολάτες της Ελβετίας, για τα ρολόγια, ή το άλλο, ότι εκεί έχουν πολλά λεφτά».

Βεβαίως, αν είχε διαβάσει το «Αστερίξ στη χώρα των Ελβετών», θα μπορούσε να πει πολλά περισσότερα, όπως για παράδειγμα ότι εκεί φυτρώνει το Εντελβάις, το λουλούδι που χρειαζόταν ο Πανοραμίξ για να φτιάξει ένα γιατρικό.

Επίσης ότι εκεί γίνονται τα περίφημα ελβετικά τυριά, τα οποία μάλιστα οι Ρωμαίοι τα χρησιμοποιούσαν ως φοντύ, στα περίφημα όργιά τους. Ακόμη ότι οι Ελβετοί ήταν μανιακοί με την καθαριότητα.

Ότι, θέλοντας να κρύψουν τους Γαλάτες φίλους τους, τους κλειδώνουν σε μια θυρίδα. Ο Οβελίξ την σπάζει για να βγουν, και ο τραπεζίτης αναγκάζεται να πει στους Ρωμαίους ότι μπήκαν ληστές, δυσφημώντας έτσι το τραπεζικό τους σύστημα.

Επίσης ότι εκεί διεξάγονται πολλά συνέδρια, ή ότι στις βουνοπλαγιές τραγουδούν τα γιόντελ, πράγμα που θυμίζει τα τραγούδια του Κακοφωνίξ. Επίσης περιποιούνται τα τραύματα ακόμη και εκείνων που δέρνουν οι ίδιοι.

Και έτσι γίνεται αναφορά στον Ερυθρό Σταυρό. Όπως υπάρχουν αναφορές στην ορειβασία (στον Οβελίξ η χώρα φάνηκε «επίπεδη», επειδή κοιμόταν όταν ανέβηκαν στα βουνά) και στον Γουλιέλμο Τέλλο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Από τι σχολεία βγαίνουν;

Ακόμη όμως και αν απουσίαζες στο συγκεκριμένο μάθημα, είναι δυνατόν νέος άνθρωπος να μην έχεις ακούσει τίποτε για την Ελβετία; Η συγκεκριμένη παίκτρια λέει στη φίλη της τη λέξη «Ρώμη»!

Και μετά την καλεί να πει χώρες, μπας και πετύχει κατά λάθος την Ελβετία. Όταν εκείνη τη ρωτάει αν υπάρχει κάτι χαρακτηριστικό εκεί, η αγεωγράφητη παίκτρια απαντά: «Ξέρω κι εγώ; Γόνδολες;»

Έμπλεξε την Ελβετία με τη Βενετία! Βεβαίως, το απίστευτο με αυτά τα παιδιά είναι το θράσος τους, γιατί έχω δει αντίστοιχα και σε άλλα παιχνίδια γνώσεων. Δεν ξέρουν απολύτως τίποτε! Και όμως πηγαίνουν να παίξουν!

Φαίνεται πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα μπορεί να μην προσφέρει γνώσεις, σίγουρα όμως τονώνει την αυτοπεποίθηση των μαθητών που περνούν από… τα χέρια του. Εκτός αν τους κάνει τόσο άσχετους…

Που ούτε μπορούν να διανοηθούν πόσο αγράμματοι είναι!

 Σουγιάς!

190313 ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αγαπάς την Ελλάδα;

Απόδειξη! Θυμόσαστε τη διαφημιστική καμπάνια που παρουσιάστηκε από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα στις αρχές της δεκαετίας του 1990; Το κορόιδο, που δεν ζητούσε αποδείξεις, τραβούσε κουπί και οι φοροφυγάδες στη βάρκα γελούσαν.

Αυτή ήταν η μία. Υπήρχε και άλλη στην οποία πρωταγωνιστούσε ο έξυπνος που δεν έκοβε αποδείξεις, ενώ οι άλλοι (φορολογούμενοι) έσπρωχναν το αυτοκίνητό του τη στιγμή που αυτός άραζε στο τιμόνι.

Αφελείς, με τα σημερινά δεδομένα, ωστόσο αρκετά προχωρημένες ως σύλληψη. Έπρεπε να δείξουν στους πολίτες ότι η συνεπής φοροδοτική συμπεριφορά είναι, σε τελική ανάλυση, πατριωτική στάση.

Προχωρημένες, διότι, ακόμη και σήμερα, έπειτα από τη μεγάλη περιπέτεια που γνωρίσαμε και την εμπειρία που αποκομίσαμε, το να ζητά (ή να κόβει) κανείς απόδειξη δεν θεωρείται πατριωτισμός αλλά ανοησία.

Ακόμη δεν έχει βρεθεί τρόπος να ελέγχονται οι επαγγελματίες εκείνοι που προτείνουν στον πελάτη να του αφαιρέσουν ένα μικρό ποσό από την αμοιβή τους, προκειμένου να μην τους ζητήσει απόδειξη.

Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει πως, αν το θέμα αφεθεί στην καλή διάθεση του πελάτη ή στην ευσυνειδησία του επαγγελματία, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ τίποτα. Οι κοινωνικές σχέσεις και η οικονομική συναλλαγή θα είναι πάντοτε εκεί.

Και, άλλοτε από ντροπή, λόγω γνωριμίας ή για να μην χαλάσουμε τις καλές μας σχέσεις, άλλοτε από συμφέρον, επειδή και οι δυο θα έχουν ένα μικρό μεν αλλά άμεσο κέρδος, τα χρήματα θα αλλάζουν χέρια χωρίς αποδείξεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς, και τα μέτρα που έλαβαν οι διάφορες κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο, το θέμα των αποδείξεων δεν έχει λυθεί ακόμη.

Κάποιος καχύποπτος θα έλεγε ότι δεν λύνεται επειδή κανείς δεν θέλει να λυθεί, επικαλούμενος μάλιστα αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες, όπου η λήψη αυστηρών μέτρων μείωσε τις αντιστάσεις των επαγγελματιών.

Αυτό όμως είναι μια μεγάλη κουβέντα και δεν είναι επί του παρόντος. Εξάλλου, μπορεί σε εκείνες τις χώρες να μην έχουν άλλους τρόπους να αποδεικνύουν ότι αγαπάνε την πατρίδα τους. Ενώ εμείς…

Το άλλο πουλάκι:

Δόξα τω Θεώ!

Από παρελάσεις και εθνικές εορτές, μέχρι συλλαλητήρια και πολιτικές (αντι)συγκεντρώσεις διαθέτει το πατριωτικό ρεπερτόριό μας, αφήστε που μπορούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να το παίξουμε ήρωες πραγματικοί.

Διαθέτουμε επίσης και το υπέρτατο όπλο της ψήφου μας, το οποίο με μεγάλη ευκολία το στρέφουμε εναντίον εκείνων που δεν τους θεωρούμε αρκετά πατριώτες. Δεν… πυροβολούμε πάντα, αλλά τουλάχιστον τους απειλούμε.

Δεν βλέπετε τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις στη βόρειο Ελλάδα, έπειτα από τη Συμφωνία των Πρεσπών; Δεν βλέπετε πώς υποδέχονται διάφοροι πατριώτες τα κυβερνητικά στελέχη που επισκέπτονται την περιοχή;

Ωστόσο, εκτός από αυτές τις «εκδηλώσεις πατριωτισμού», υπάρχουν και άλλοι δείκτες που θα μπορούσε κανείς να λάβει υπόψη του, αν θέλει να δει πραγματικά πόσο αγαπάμε τη χώρα μας.

Διάβαζα πρόσφατα για μια έρευνα που μιλούσε για τις ελληνικές επιχειρήσεις που υπάρχουν στη γειτονική Βουλγαρία, και ειδικότερα για τους τρόπους με τους οποίους αυτές στήνουν την έδρα τους εκεί.

Η έρευνα έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Βήμα» και ανέδειξε πολλά ενδιαφέροντα και αστεία, αν επιτρέπεται να γελά κανείς με τέτοια θέματα, ζητήματα. Αναλύθηκαν στοιχεία για περισσότερες από 12.500 επιχειρήσεις!

Αυτά έδειξαν ότι οι Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες εξακολουθούν να λειτουργούν με τον δοκιμασμένο και πετυχημένο τρόπο με τον οποίο μεγαλούργησαν οικονομικά, από τον καιρό ακόμη της τουρκοκρατίας.

Τότε που δημιούργησαν ελληνικές παροικίες σε όλες τις μεγάλες πόλεις και τους εμπορικούς σταθμούς της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα το μονοπώλιο σε πολλές δραστηριότητες, από τις οποίες αποκόμιζαν τεράστια κέρδη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Των Ελλήνων οι κοινότητες...

Έτσι και τώρα, ο ένας πλάι στον άλλο. Η έρευνα για την οποία σας μιλήσαμε φανέρωσε εξήντα (αρ. 60) διευθύνσεις στις οποίες εδρεύουν περισσότερες από πέντε χιλιάδες (> 5.000) ελληνικές επιχειρήσεις!

Έξι από αυτές τις διευθύνσεις, σε Πετρίτσι, Σαντάνσκι και Σόφια, φιλοξενούν η καθεμιά από διακόσιες εταιρείες και πάνω. Και μιλάμε για κτήρια στα οποία με το ζόρι μπορούν να στεγαστούν καμιά δεκαριά γραφεία.

Τι μας λέει όλο αυτό το αστείο σκηνικό; Ότι στη Βουλγαρία, όπου το να στήσεις μια επιχείρηση είναι ζήτημα ωρών, έχουν βρει τον (φορολογικό) παράδεισό τους πολλοί έλληνες επιχειρηματίες.

«Το 2017, στο μικροσκόπιο της ΑΑΔΕ μπήκαν περίπου 70 επιχειρήσεις από τις οποίες περίπου το 70% είχε ιδρυθεί για να αποφύγουν το υψηλό φορολογικό συντελεστή της Ελλάδας, δηλώνοντας κέρδη μόνο στη Βουλγαρία».

Θυμίζουμε ότι εκεί φορολογούνται με 10% σε αντίθεση με τη χώρα μας, όπου ο αντίστοιχος συντελεστής είναι 29%. Επιπλέον οι επιστροφές φόρου πραγματοποιούνται κάθε τρίμηνο, ενώ ο φόρο μερισμάτων ανέρχεται στο 5%.

Εκεί, έτσι; Όπου, σύμφωνα με σχετικές διαφημίσεις, μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια εταιρεία με 450 ευρώ, τα μίνιμουμ εταιρικά κεφάλαια που απαιτούνται είναι ένα (1) ευρώ, ενώ παρέχεται και δωρεάν διεύθυνση.

Καλός ο πατριωτισμός, δεν λέω, όμως το πράγμα σοβαρεύει όταν τον πληρώνει κανείς από την τσέπη του. Εξάλλου, το να έχεις μια εταιρεία στη Βουλγαρία δεν σε εμποδίζει να παίρνεις μέρος στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία!

Άλλο το ένα και άλλο το άλλο!

 Με απόδειξη ή χωρίς;

190312 ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού είναι το κράτος;

Θα πρέπει ίσως να ζητήσουμε συγνώμη από όλους εκείνους τους συμπολίτες μας που, κατά καιρούς, τους κατακρίναμε, όταν τους ακούγαμε να λένε -να φωνάζουν είναι το πιο σωστό- τη συγκεκριμένη φράση.

Πού είναι το κράτος; Κάθε φορά που συνέβαινε μια φυσική καταστροφή, αλλά ακόμη και μια συνηθισμένη κακοκαιρία, βλέπαμε και ακούγαμε στα κανάλια κάποιους να διαμαρτύρονται για την απουσία του κράτους.

Κάθε φορά που κάποιοι πολίτες βρίσκονταν στη δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίσουν μόνοι τους μια δυσκολία, τότε αναζητούσαν την παρουσία της πολιτείας, για να κάνει όσα έπρεπε να  είχαν κάνει οι ίδιοι. 

Λες και «το κράτος» είναι υποχρεωμένο να φτυαρίζει το χιόνι μπροστά από την πόρτα μας, ή να κόβει τα ξερά χόρτα από την αυλή μας, να μας βάζει τις αλυσίδες στις ρόδες, ή να έχει έναν τροχονόμο μπροστά από κάθε ορμητικό ρέμα.

Έτσι είναι. Υπάρχουν πράγματα που ο κάθε πολίτης πρέπει να φροντίζει μόνος του και όχι να τα περιμένει από το κράτος. Θέλοντας, λοιπόν να τονίσουμε αυτό το πράγμα, τα βάζαμε με όσους (το) περίμεναν με σταυρωμένα χέρια.

Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα. Και οι άνθρωποι αυτοί τώρα δικαιώνονται. Όχι πως έκαναν το σωστό που δεν αναλάμβαναν τις δικές τους ευθύνες και τα περίμεναν όλα από το κράτος. Απλώς αποδείχθηκε πως είχαν δίκιο…

Όταν αναρωτιόταν πού στο καλό βρίσκεται αυτό. Δεν το ήξεραν τότε ότι η απορία τους ήταν δικαιολογημένη, αλλά για… άλλο λόγο! Διότι πραγματικά, το κράτος δεν υπήρχε ούτε εκεί που ήταν υποχρεωμένο να βρίσκεται.

Όχι δίπλα στον κάθε πολίτη για να καλύπτει τη δική του αδιαφορία ή τεμπελιά, αλλά στη λήψη των απαραίτητων μέτρων, στον ορισμό των επικεφαλής, στην κατανομή αρμοδιοτήτων, στον συντονισμό των ενεργειών…

Το κράτος, λοιπόν, δεν ήταν εκεί˙ δεν υπήρχε καν. Και δεν το λέμε εμείς αλλά το πόρισμα των εισαγγελέων που διερεύνησαν τα αίτια της εκατόμβης από την πυρκαγιά στο Μάτι. Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά…

Θα μιλούσαμε για επιχειρησιακή ετοιμότητα του είδους ταινιών του Λουί ντε Φινές, του επιθεωρητή Κλουζώ στον Ροζ Πάνθηρα, ή του Μίστερ Μπιν. Δυστυχώς όμως, η κατάσταση δεν είναι καθόλου για γέλια.

Το άλλο πουλάκι:

Θα είδατε τους διαλόγους…

1. Διοικητής Συντονιστικού 199: «Να σε ρωτήσω κάτι, η Νέα Μάκρη, η φωτιά της Νέας Μάκρης είναι η φωτιά του Νταού;»

Συντονιστικό Επιχειρησιακό Κέντρο: «Δεν ξέρω, η φωτιά της Νέας Μάκρης είναι της Νέας Μάκρης;»

2. Υποδιοικητής ΔΠΥ Αθηνών: «Ρε καταλαβαίνεις τι σου λέμε τόση ώρα; Σας καλώ τόση ώρα να ρίξουν τα εναέρια γιατί δεν μπορεί να πιάσει βόρεια βορειοδυτικά έχει πιάσει κορυφογραμμή και δεν μου απαντάει κανένας. Γυρνάμε σε σας και δεν μου απαντάει ούτε από σας».

Αξιωματικός Υπηρεσίας 199: «Δεν έχετε ασύρματο να μιλήσετε με τα εναέρια;»

Υποδιοικητής ΔΠΥ Αθηνών: «Όχι όχι και δεν τα διαχειρίζομαι εγώ τα εναέρια».

Αξιωματικός Υπηρεσίας 199: «Ποιος τα διαχειρίζεται;»

Υποδιοικητής ΔΠΥ Αθηνών: «Δεν ξέρω ποιος τα διαχειρίζεται, καλούσαν τον ποιος τα διαχειρίζεται, εγώ μιλάω με το κέντρο και δεν απαντάτε…»

3. Πολίτης προς 199: «Γύρω γύρω τώρα καίγονται όλα, θα έχουν καεί όλα, εμείς είμαστε μέσα, έχει πολύ καπνό...» Ο χειριστής, καλεί στο Κέντρο.

Τηλεφωνητής 199 προς Κέντρο Επιχειρήσεων: «Ο Δήμος δεν μπορεί να βάλει ένα αυτοκίνητο να βοηθήσει; Τα δικά μας σβήνουν».

Κέντρο Επιχειρήσεων προς Τηλεφωνητή 199: «Ναι παιδιά, όμως δεν γίνεται όλοι εσείς να παίρνετε μόνο το δικό μου τηλέφωνο… έχει και δίπλα τρία – τέσσερα εδώ πέρα…»

Είναι φυσικό μια τόσο δύσκολη κατάσταση, όπως τη βίωναν εκείνη τη στιγμή όσοι έπαιρναν μέρος στις προσπάθειες κατάσβεσης, να δημιουργεί και εντάσεις και πανικό που οδηγούν και σε κάποιες λανθασμένες αποφάσεις.

Εδώ όμως δεν μιλάμε γι’ αυτό το πράγμα. Μιλάμε για «πλήρη σύγχυση και άγνοια για την πραγματική κατάσταση και την εικόνα του μετώπου της πυρκαγιάς στους διάφορους οικισμούς, καθώς δεν γνώριζαν ποιος ήταν κάθε χρονική στιγμή ο επικεφαλής των δυνάμεων στο πεδίο της πυρκαγιάς».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πλήρης, λένε οι εισαγγελείς!

Διότι… «εάν είχε κατ’ ελάχιστον λειτουργήσει το σύστημα Πολιτικής Προστασίας και είχε ενεργοποιηθεί ένας μηχανισμός ενημέρωσης - προειδοποίησης των κατοίκων των περιοχών που απειλούνταν…

εκείνοι θα είχαν τον χρόνο να απομακρυνθούν πριν πλησιάσει η φωτιά ή ο καπνός και το θερμικό φορτίο ακόμη και με ίδια μέσα και όχι απόλυτα οργανωμένα ή να λάβουν μέτρα αυτοπροστασίας έγκαιρα και έτσι να αποτραπούν οι τραγικές συνέπειες για τη ζωή τους». 

Ούτε κατ’ ελάχιστον!

Ελληνικό κράτος, συνηθίζουμε να λέμε, τι περιμένεις; Η Επιτροπή υπό τον καθηγητή Γιόχαν Γκολντάμερ, ειδικού στις πυρκαγιές δασών, το λέει με δικά της λόγια;

«Για την πρόληψη πυρκαγιών υπάρχουν 45 συναρμόδιοι φορείς που δεν συντονίζονται μεταξύ τους. Για την κατάσβεση υπάρχουν 17 φορείς που ανήκουν σε 6 υπουργεία και ασκούν 17 διαφορετικές αρμοδιότητες».

Το πόρισμα των εισαγγελέων για το Μάτι ρίχνει τις ευθύνες στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, το Πυροσβεστικό Σώμα, την Περιφέρεια και τους δήμους, καθώς και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Αυτό, αν μου επιτρέπετε, ήταν το εύκολο μέρος. Όπως και το να αποφασίσει το δικαστήριο για την ατομική ευθύνη ενός εκάστου των εμπλεκομένων. Και να αποδοθεί δικαιοσύνη που την οφείλουμε στα θύματα και τους δικούς τους ανθρώπους.

Το δύσκολο είναι να αλλάξουμε νοοτροπία και την επόμενη φορά να είμαστε έτοιμοι, με σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων και σωστό συντονισμό. Θα είμαστε;

 Είσαι παντού και… πουθενά!

190308 ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Άρα υπάρχω!

Είναι πολύ γνωστό το… συμπέρασμα αυτό στο οποίο κατάληξε ο σπουδαίος φιλόσοφος, μαθηματικός και θετικός επιστήμων γενικότερα, Ρενέ Ντεκάρτ, ή Καρτέσιος, όπως τον ξέρουμε με το εξελληνισμένο όνομά του.

Σκέφτομαι, άρα υπάρχω. Cogito ergo sum, στα λατινικά. Δεν σκοπεύω να αναφερθώ στο τι προκύπτει από τον συλλογισμό αυτόν του Ντεκάρτ, απλώς ήθελα να σταθώ στο δεύτερο μέρος του, στο… συμπέρασμα.

Αυτό, λοιπόν, το «άρα υπάρχω», είναι κάτι που μπορείς να το προσθέσεις πίσω από πάρα πολλές άλλες φράσεις, κάτι που το κάνουμε ασυναίσθητα σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, και τότε προκύπτουν ενδιαφέροντα πράγματα.

Ερωτεύομαι, άρα υπάρχω. Που πάει να πει ότι, για μένα, πρωταρχικό στοιχείο της ύπαρξής μου είναι το να βρίσκομαι συνεχώς σε ερωτική σχέση. Αφήνω τη μια, πιάνω την άλλη. Μόνον εκεί βρίσκω νόημα.

Βεβαίως, αν είχαμε στην παρέα κάποιον ψυχολόγο, ή καλύτερα έναν ψυχαναλυτή, θα μπορούσε να μας πει πάρα πολλά πράγματα για το τι σημαίνει να παίρνει νόημα ή να εξαρτάται η ύπαρξή σου από ένα μόνο στοιχείο.

Δεν έχουμε, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε τέτοιου είδους εμβαθύνσεις. Εμείς θα μείνουμε στις παρατηρήσεις και ο καθένας μπορεί να βγάλει μετά κάποια δικά του συμπεράσματα.

Εργάζομαι, άρα υπάρχω. Όχι με την έννοια ότι η δουλειά μού εξασφαλίζει τα απαραίτητα προς το ζην, αλλά ότι αυτή είναι που δίνει νόημα στην ύπαρξή μου. Χωρίς τη δουλειά μου θα ήμουν ένα τίποτε.

Έχω οικογένεια, άρα υπάρχω. Νομίζω πως αυτή είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση από όσες βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Άνθρωποι για τους οποίους η οικογένειά τους είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξής τους.

Δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο, δεν τους ενδιαφέρει κανείς άλλος πέρα από τα μέλη της οικογένειάς τους. Βέβαια, όπως λέει και ένας καλός φίλος, ίσως στο τέλος αποδειχθεί ότι αυτοί έχουν δίκιο.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις.

Είμαι ΠΑΟΚ, άρα υπάρχω. Όπου στη θέση του ονόματος της πρωτοπόρου στο πρωτάθλημα ομάδας μπορείτε να βάλετε οποιαδήποτε άλλη. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία.

Όπου η μέρα τους αρχίζει και τελειώνει με συνεχείς συζητήσεις, αναφορές, ψαξίματα στο διαδίκτυο γύρω από την αγαπημένη τους ομάδα. Κάθε τι άλλο έχει μικρή ή καθόλου σημασία μπροστά σ’ αυτήν.

Είμαι στο facebook, άρα υπάρχω. Νέα, σχετικά, μόδα αυτή, αλλά με τάσεις να κυριαρχήσει στον κοινωνικό χώρο. Βλέπουμε δηλαδή όλο και πιο πολλούς συνανθρώπους μας να μην κάνουν τίποτε άλλο.

Να βρίσκονται μονίμως συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο και να κάνουν, ανά λίγα λεπτά της ώρας, αισθητή την παρουσία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μόνον εκεί βρίσκουν νόημα στη ζωή τους.

Υπάρχουν και άλλες πολλές περιπτώσεις που μπορεί κανείς να αναφέρει όπως το αθλούμαι (τρέχω) άρα υπάρχω, διαβάζω βιβλία άρα υπάρχω, παίζω βιντεοπαιχνίδια άρα υπάρχω, κάνω υγιεινή διατροφή άρα υπάρχω…

Θα καταλάβατε βέβαια ότι εδώ δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις που κάτι από όλα αυτά, ή και ο συνδυασμός περισσοτέρων, είναι σημαντικό για έναν άνθρωπο. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογική κατάσταση.

Εδώ αναφερόμαστε στο φαινόμενο η ζωή σου να αποκτά νόημα μόνο μέσα από αυτό το πράγμα, για το οποίο και με το οποίο… υπάρχεις. Να είναι αυτό χωρίς το οποίο θα ζούσες μια ξένη ζωή.

Και, θα με ρωτήσετε, είναι κακό κάτι τέτοιο; Θα σας απαντήσω με όρους… οικολογικούς. Πιστεύω πως ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου είναι όπως ένα οικοσύστημα. Το οποίο όσο πιο πολυσύνθετο είναι τόσο πιο σταθερό γίνεται.

Μια… μονοκαλλιέργεια είναι πολύ ευαίσθητη σε κάθε είδους ασθένειες και γι’ αυτό άμεσα εξαρτημένη από διάφορα φυτοφάρμακα. Ενώ ένας πλούσιος βιότοπος έχει μια ισορροπία και μπορεί να αντέξει πολλές δοκιμασίες.

Αφήστε που είναι και πιο ενδιαφέρων. Δεν λένε όλοι ότι το τοπίο της χώρας μας είναι μοναδικό επειδή συνδυάζει τόσες πολλές διαφορετικές εικόνες μέσα σε περιορισμένο χώρο; Ε, κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι και οι ζωές μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μια… επίκαιρη περίπτωση!

Είμαι υποψήφιος, άρα υπάρχω. Παρακολουθώ εδώ και χρόνια ανθρώπους που δεν νοείται γι’ αυτούς εκλογική αναμέτρηση από την οποία να απουσιάζουν. Ειδικά αν μιλάμε για δημοτικές εκλογές.

Όχι ότι οι άλλες τους χαλάνε, αλλά να, εκεί είναι λιγότεροι οι υποψήφιοι, έχουν λόγο και τα κόμματα στον σχηματισμό των ψηφοδελτίων και μπορεί να μην βρουν κάποιο να… τρουπώσουν.

Στις δημοτικές εκλογές όμως, όπου οι επικεφαλής περίπου παρακαλάνε να βρουν ανθρώπους για τους συνδυασμούς τους, όλοι αυτοί οι οποίοι «είναι υποψήφιοι, άρα υπάρχουν», διάγουν τις καλύτερες στιγμές του βίου τους.

Το κακό είναι ότι οι συμπολίτες τους προσπαθούν, εδώ και χρόνια, να τους δώσουν να καταλάβουν ότι είναι καλύτερο να ψάξουν να βρουν… έναν άλλο λόγο ύπαρξης. Και τους το λένε με τον πιο σαφή τρόπο.

Τους μαυρίζουν ξανά και ξανά! Εκείνοι όμως, τίποτε. Εκεί. Παρόντες και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, με τον ένα ή τον άλλο συνδυασμό, είναι τα πρόσωπα της προεκλογικής περιόδου και αυτό τους τρέφει.

Δεν ξέρω τι περιμένουν να αλλάξει, δεν ξέρω τι διαφορετικό ελπίζουν κάθε φορά, όμως δεν έχουν άδικο που επιμένουν. Εδώ η πρόσφατη πολιτική ιστορία έδειξε πως αρκεί να είσαι εκεί όταν θα περνά το τρένο.

Το καβαλάς και σε πάει!

 Κουτσομπολεύω, άρα υπάρχω!