120121 ΠΕΡΙ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Το ένα πουλάκι:

Να χρηματοδοτούνται τα κόμματα;

Ιδού ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα, πόσο μάλλον μονολεκτικά.

Υπάρχουν διάφορες απόψεις που αξίζει να τις δούμε.

Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να θέσουμε το ερώτημα κάπως διαφορετικά: Γιατί να χρηματοδοτούνται τα κόμματα από το κράτος;

-Μα, για να υπάρχει δημοκρατία, θα σου απαντήσει κάποιος.

Τα κόμματα, ως απαραίτητα συστατικά του δημοκρατικού πολιτεύματος, πρέπει κάπως να ζήσουν.

-Να κόψουν το λαιμό τους να βρούνε πόρους, θα αντιτείνει κάποιος άλλος.

Ας τα πάρουν από τα μέλη τους, τους οπαδούς τους, τους ψηφοφόρους τους…

Γιατί θα πρέπει να τα χρηματοδοτούμε εμείς, οι απλοί φορολογούμενοι;

-Διότι, αν αναζητήσουν χρηματοδοτήσεις από αλλού, από ανθρώπους, ας πούμε, που έχουν χρήμα, τότε θα δημιουργηθεί μια κάποια εξάρτηση, θα πρέπει με κάποιον τρόπο να το ανταποδώσουν.

-Και τώρα τι κάνουν;

Έτσι κι αλλιώς, πέρα από την κρατική επιχορήγηση, υπάρχουν κάποιοι που «στηρίζουν» οικονομικά τα κόμματα και μετά έχουν να λαβαίνουν… εξυπηρετήσεις.

-Ναι, αλλά αυτό δεν γίνεται με όλα τα κόμματα, ή δεν γίνεται στον ίδιο βαθμό. Επομένως η κρατική χρηματοδότηση εξασφαλίζει περισσότερο ίσους όρους στο παιχνίδι.

-Εμένα μου λες;

Γι’ αυτό υπάρχουν κόμματα που το χρήμα τρέχει από τα μπατζάκια τους ενώ άλλα προσπαθούν να κάνουν μια μικρομάζωξη στο ρεφενέ;

-Ε, είπαμε. Θα πρέπει να υπάρχει και μια αναλογικότητα (ωραία λέξη) στην χρηματοδότηση.

Άλλες οι ανάγκες ενός μεγάλου κόμματος που έχει πολλά μέλη και άλλες ενός μικρού.

-Τρίχες!

Το άλλο πουλάκι:

Βλέπετε;

Έτσι καταλήγει η κουβέντα, γι’ αυτό είναι καλύτερα να μιλάς μόνος σου, να λες ό,τι θέλεις, χωρίς να έχεις το αντίλογο να σου τη δίνει στα νεύρα.

Εγώ, για να διευκολύνω τον διάλογο, θα θέσω το ζήτημα σε άλλη βάση, με το παρακάτω ερώτημα:

Για ποια κόμματα μιλάμε;

Για κόμματα που έχουν πολυτελέστατα γραφεία, έμμισθους υπαλλήλους, που διοργανώνουν πολυδάπανα συνέδρια και συναντήσεις πληρώνοντας για τα μέλη τους μεταφορικά και ξενοδοχεία;

Μήπως μιλάμε για τα κόμματα που διοργανώνουν τις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις με μισθοφόρους, που πληρώνουν για να μεταφέρουν τους ψηφοφόρους τους αεροπορικώς από το εξωτερικό, που συχνά εξαγοράζουν ακόμη και την ψήφο με ζεστό χρήμα;

Ε, λοιπόν, αν μιλάμε για τέτοια κόμματα, όχι, να μην παίρνουν ούτε ευρώ από τα λεφτά των φορολογουμένων.

Το πολύ πολύ να δέχονται την κρατική υποστήριξη σε… είδος.

Δηλαδή δωρεάν τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο από τα κρατικά κανάλια και τους σταθμούς, άντε και κάποιες διευκολύνσεις για παράδειγμα στη φορολογία...

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού ακριβώς πάνε τα λεφτά;

Να ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα με τη χρηματοδότηση των κομμάτων. Κανείς δεν γνωρίζει πού ακριβώς ξοδεύονται αυτά τα χρήματα. Η διαχείρισή τους γίνεται με σκοτεινούς και αδιαφανείς τρόπους και υποτίθεται πως ο έλεγχος επαφίεται στη… συντροφικότητα των ελεγκτών και των ελεγχομένων.

Μάθαμε πως το 2011 τα κόμματα πήραν περισσότερα χρήματα από ό,τι το 2010!

Όπως δηλαδή εσείς κι εγώ, όπως όλος ο κοσμάκης.

Υποτίθεται πως κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους θα κυβερνήσουν τον τόπο, κάποιοι τον κυβερνούν ήδη και απαιτούν από τους πολίτες τεράστιες θυσίες, προκειμένου, λένε, να βγούμε από την κρίση.

Αυτοί; Αυτούς δεν τους έπιασε η κρίση;

Αφήστε που, αν καθίσουμε να δούμε πώς διοικούν και διαχειρίζονται τα του οίκου τους και βγάλουμε τα συμπεράσματά μας για το τι θα κάνουν όταν πάρουν την εξουσία, θα έπρεπε να μην ψηφίσουμε κανένα κόμμα.

Το νοικοκύρεμα που επικρατεί στα οικονομικά τους, στη διαφάνεια και την διαχείριση, είναι κατ’ ευθείαν για εισαγγελέα… οικονομικό!

Έχουνε χάρη όμως…

Ρωτάω, λοιπόν: Αυτοί δεν θα έπρεπε να περιορίσουν τις δαπάνες τους, όπως όλος ο κάθε πολίτης;

Εν πάση περιπτώσει, ας δοκιμάσουν να βγουν στις «αγορές», να πάνε δηλαδή στους ψηφοφόρους τους και  να ζητήσουν ενίσχυση, για να δούνε και πόσο μετράει η ύπαρξή τους στην κοινή γνώμη.

Όχι, όμως. Προτιμούν τη σιγουριά της κρατικής επιχορήγησης, αφού το κράτος, σε αντίθεση με την επάρατο Τρόικα, δεν ρωτάει τι τα κάνετε τα λεφτά που σας δίνουμε.

Λέτε, επειδή έτσι είναι μαθημένα τα κόμματά μας, να μη δέχονται μύγα στο σπαθί τους, γι’ αυτό να είναι όλα, μα όλα, τόσο… αντιμνημονιακά;

Καθόλου απίθανο!

Τα δανεικά πολλοί αρνήθηκαν,

τα χαρισμένα ουδείς!

120117 ΠΕΡΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Το ένα πουλάκι:

Ο πραγματικός χρόνος!

Θα μπορούσε να αποτελεί ένα φιλοσοφικό και, γιατί όχι, μεταφυσικό ζήτημα. Ποιος είναι ο πραγματικός χρόνος;

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο χρόνος είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση.

Πέντε λεπτά αναμονής για το αγαπημένο σου πρόσωπο σου φαίνονται ώρα. Αντιθέτως, μια ώρα μαζί του περνά σαν λίγα λεπτά.

Όταν, λοιπόν, διάβασα την είδηση για τον «πραγματικό χρόνο εργασίας», αναρωτήθηκα τι να εννοεί ο ποιητής.

Ο ποιητής, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ένα ερευνητικό κέντρο, γαλλικό, αν κατάλαβα καλά, που συνεργάζεται και με τη γνωστή σε όλους μας Eurostat.

Αυτοί λοιπόν έψαξαν και βρήκαν όχι τον νόμιμο χρόνο εργασίας ενός εργαζομένου αλλά τον πραγματικό.

Είδα κι εγώ την είδηση και μάλιστα συνοδευμένη από θριαμβευτικούς τίτλους και είπα να το ψάξω λίγο παραπέρα.

Α, για τους τίτλους:

«Η Ελλάδα δεύτερη στην ευρωζώνη σε πραγματικό εργάσιμο χρόνο».

«Μύθος οι τεμπέληδες του Νότου».

Τώρα όμως θα σας ρωτήσω:

Εσείς όταν ακούτε πραγματικό εργάσιμο χρόνο, πού πάει ο νους σας; Ακριβώς εκεί πήγε και ο δικός μου. Θα το συζητήσουμε παρακάτω, αφού πρώτα δώσουμε τα ευρήματα της έρευνας που «δικαιολογούν» και τους θριαμβευτικούς τίτλους.

«Η ετήσια διάρκεια εργασίας στην Ελλάδα, για όσους εργάζονται σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης, ανήλθε στις 1971 ώρες ανά εργαζόμενο το 2010».

Δηλαδή οι Έλληνες μισθωτοί (δημόσιοι και ιδιωτικού τομέα) είναι αυτοί που εργάζονται περισσότερο στην ευρωζώνη, μετά τους Μαλτέζους, ενώ βρίσκονται στην έκτη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιο είναι το αστείο;

Ότι, με βάση αυτή την έρευνα, οι Γερμανοί εργάζονται 1904 ώρες το χρόνο, οι Ιταλοί 1813, οι Ιρλανδοί 1798 και οι Γάλλοι μόλις 1679 ώρες ετησίως.

Άρα;

Να πώς δικαιολογούνται οι θρίαμβοι. Κανείς πλέον δεν μπορεί να μας κατηγορήσει για τεμπέληδες, και, ως απόδειξη, έχουν τα επίσημα ερευνητικά δεδομένα για τον «πραγματικό χρόνο εργασίας».

Ας το ξαναδούμε όμως λίγο αυτό.

Διότι το Κέντρο Οικονομικών Ερευνών που μας ανύψωσε στα μάτια όλου του κόσμου δεν υπολογίζει ως πραγματικό χρόνο εργασίας αυτόν που φανταζόμαστε εσείς ή εγώ.

Απλώς προσθέτει και τις υπερωρίες.

Και, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι άλλο πράγμα να γράφεις υπερωρίες και άλλο να εργάζεσαι υπερωριακά.

Στο πρώτο, εμείς οι Έλληνες είμαστε μανούλες.

Απορώ μάλιστα πως βρέθηκαν κάποιοι να μας περάσουν.

Στο δεύτερο όμως;

Εδώ δεν εργαζόμαστε στο κανονικό μας ωράριο, στις υπερωρίες θα εργαστούμε;

Εκτός και αν αφήνουμε τη δουλειά για τότε, μη πουν ότι τις πληρωνόμαστε και… καθόμαστε.

Πάντως, εδώ που τα λέμε, θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον μια έρευνα που θα έδειχνε πόσο (και πότε) δουλεύουμε πραγματικά.

Έτσι, για να μη μιλάμε ο καθένας με την εμπειρία του και αδικούμε και ανθρώπους χωρίς να τους ταιριάζει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχει και η προσωπική εμπειρία τη βαρύτητά της.

Δεν μιλάω για κείνους που παραπονιούνται όταν πηγαίνουν μια φορά σε κάποια υπηρεσία και ο υπάλληλος…. Έχει πεταχτεί δίπλα για κάτι επείγον.

Μιλώ για ανθρώπους που ξέρουν την κατάσταση από μέσα.

Έτυχε να παρευρεθώ σε μια συνομιλία διευθυντών και έτσι μπορώ να σας τη μεταφέρω.

«Πώς γίνεται ρε» αναρωτιόταν ο ένας, «και οι στατιστικές βγάζουν ότι οι Έλληνες υπάλληλοι εργάζονται περισσότερο από άλλους;»

«Τα υπολογίζουν με βάση το τι δηλώνουμε επισήμως» του απάντησε ο δεύτερος.

«Έστω και έτσι, εσένα σου φαίνεται να είμαστε ανάμεσα στους πρώτους;»

Και η απάντηση:

«Κατάλαβες τι σημαίνει επισήμως; Εσύ πόσες φορές έγραψες άδεια που έδωσες σε υφισταμένους σου; Ο Γερμανός δεν λείπει ούτε μισή ώρα, χωρίς να γραφεί κάπου η άδειά του».

Έτσι, φίλοι μου, πήρα κι εγώ την απάντηση και σας τη μετέφερα.

Εμείς δεν πιανόμαστε πουθενά. Ούτε στα επίσημα, ούτε στα ανεπίσημα.

Το κακό είναι ότι το γνωρίζουμε καλά, όμως φαίνεται πως το γνωρίζουν και οι άλλοι, γι’ αυτό μιλούν έτσι απαξιωτικά για την… εργασία μας.

Έστω κι αν τους τρίβουμε στα μούτρα έρευνες και στατιστικά.

Δεν πείθουμε κανέναν.

Ίδρωσα να τα σκέφτομαι!

120116 ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ

Το ένα πουλάκι:

Ο φόβος!

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι φοβούνται τα παιδιά μας;

Ποιοι είναι οι κρυφοί ή φανεροί φόβοι τους, αυτοί που τους παραδέχονται δημοσίως και εκείνοι που διστάζουν να τους ομολογήσουν;

Ας το πάρουμε από την αρχή.

Εσείς τι φοβόσασταν όταν ήσασταν παιδιά;

Φαντάζομαι κάτι… κλασικό. Όπως όλα τα (τότε) παιδιά του κόσμου. Φοβόσασταν, φοβόμασταν θέλω να πω, το σκοτάδι, το να βρεθούμε μόνοι σε ένα άγνωστο μέρος, τα ακατοίκητα σπίτια της γειτονιάς, τα διάφορα «φαντάσματα»…

Αργότερα οι φόβοι (μας) έγιναν πιο….κατευθυνόμενοι.

Κάποιοι άρχισαν να φοβούνται τα σκυλιά, τους αστυνομικούς που βάζουν τα παιδάκια φυλακή, τους γύφτους που τα παίρνουν και τα πουλάνε ό,τι τέλος πάντων έβρισκε η κάθε μάνα ή γιαγιά, προκειμένου να υποχρεώσουν τα παιδιά να φάνε το φαγητό τους.

Κάποιοι φόβοι των παιδικών μας χρόνων εξελίχτηκαν σε φοβίες.

Διαβάζοντας βιβλία ανακαλύψαμε την υψοφοβία, την κλειστοφοβία, την αγοραφοβία και άλλους επιστημονικούς όρους που δικαιολογούσαν στα μάτια μας και στα μάτια τρίτων στάσεις και συμπεριφορές για τις οποίες ντρεπόμασταν.

Τώρα θα σας ρωτήσω κάτι:

Ξέρετε κανέναν που στα παιδικά μας χρόνια να φοβόταν το… μέλλον;

Σε λίγο θα μάθετε γιατί σας ρωτάω, πρώτα όμως ας μιλήσουμε για μια έρευνα σε παιδιά του δημοτικού που είχε γίνει πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια.

Η έρευνα είχε δείξει ότι τα παιδιά εκείνα φοβόντουσαν κάτι άγνωστο για μας.

Τις φυσικές καταστροφές και τα δυστυχήματα, καθώς και τους «κινδύνους» που είχαν τότε αρχίσει να διαφαίνονται, από εγκληματικές ενέργειες.

Αιτία; Η εικόνα που είχαν για τον κόσμο, μέσω της τηλεόρασης και των δελτίων ειδήσεων.

Το τραγικό είναι πως, στην ίδια έρευνα, τα παιδιά δήλωναν ότι πρέπει να ενημερώνονται περισσότερο από τις ειδήσεις, προκειμένου να προφυλαχτούν από αυτούς τους κινδύνους.

Το άλλο πουλάκι:

Τα χρόνια πέρασαν.

Έτυχε να παρακολουθήσω προχθές μια παιδική ταινιούλα, γυρισμένη από τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης ενός σχολείου της Αθήνας.

Στην ταινία τα παιδιά μιλούσαν για τους φόβους τους.

Δεν πίστευα σ’ αυτά που έβλεπα. Παιδιά, δώδεκα ετών να δηλώνουν πως φοβούνται ότι, όταν μεγαλώσουν, δεν θα βρίσκουν δουλειά.

Άλλα πάλι, παιδιά μεταναστών, έλεγαν πως φοβούνται μήπως υποχρεωθούν να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους, αφού εδώ δεν υπάρχουν πλέον δουλειές για τους γονείς τους.

Σκέφτηκα αμέσως αυτό που έλεγαν οι παλιοί.

Πως οι δύσκολες καταστάσεις (μιλούσαν κυρίως για τον πόλεμο) κάνουν τα παιδιά να μεγαλώνουν γρήγορα.

Τους στερούν την παιδική τους ηλικία.

Έτσι και τώρα.

Έβλεπες σ’ αυτές τις μικρές συνεντεύξεις παιδιά που μιλούσαν σαν μεγάλοι.

Τα έβλεπες να μιλούν για ένα θέμα, την ενδεχόμενη ανεργία που θα το αντιμετωπίσουν, αν το αντιμετωπίσουν, μετά από δέκα, δεκαπέντε χρόνια, όταν θα βγουν στην αγορά εργασίας.

Ευτυχώς που υπήρχε κι ένα παιδί που φοβόταν μήπως, όταν μεγαλώσει,  δεν μπορέσει να γίνει αστρονόμος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να οι παράπλευρες απώλειες της κρίσης.

Αυτά τα παιδιά πιθανότατα να ζήσουν σε μια εποχή που τα πράγματα να είναι πολύ καλύτερα απ’ ό,τι σήμερα.

Η απειλή όμως της ανεργίας που ζουν καθημερινά στο σπίτι τους ή τη βλέπουν από τα ΜΜΕ έχει σκοτεινιάσει τις ψυχούλες τους.

Φοβούνται ό,τι φοβόμαστε κι εμείς οι μεγάλοι.

Μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Αντί να νοιάζονται για τα παιχνίδια και τα μαθήματά τους κάνουν και δικά τους τα προβλήματα των μεγάλων, των γονιών τους.

Είναι τραγικό.

Σε παλαιότερες εποχές τα παιδιά στερούνταν πολύ περισσότερα πράγματα κι απ’ ό,τι τα σημερινά, τα παιδιά της κρίσης.

Είχαν όμως όνειρα.

Μεγάλωναν με τη βεβαιότητα πως θα ζήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο στη δημιουργία του οποίου θα συμβάλουν και εκείνα.

Με τις σπουδές τους, με τη δουλειά τους θα έφτιαχναν μια ζωή καλύτερη, με περισσότερα υλικά αγαθά αλλά και πολλές ηθικές αξίες.

Ξέρετε κάτι; Τέτοια παιδιά ήταν οι γονείς μας, αλλά ήμασταν κι εμείς.

Όχι μόνο εσείς κι εγώ, ολόκληρη η γενιά μας που τώρα έχει τον κόσμο στα χέρια της. Εξαιτίας των δικών μας έργων τα παιδιά μας, αντί τού μην τους ξεχάσει ο Άγιος Βασίλης, φοβούνται την ανεργία.

Σας λέει τίποτε αυτό;

Μήπως κάναμε κάτι λάθος;

Ο φόβος τού... φόβου!

120113 ΠΕΡΙ ΔΩΡΩΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποιους κοροϊδεύουν;

Τίθενται, λέει, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ο 13^ος και ο 14^ος μισθός!

Ή μας δουλεύουν ή δεν έχουν ιδέα τι ισχύει στην πιάτσα.

Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο.

Πόσες φορές λέτε έρχεται ένας βουλευτής –περισσότερο κάποιος υπουργός- σε επαφή με αυτό που λέμε πραγματική ζωή;

Θα εξηγηθώ αμέσως.

Οι άνθρωποι που βρίσκονται χρόνια στα κυβερνητικά αξιώματα και τις βουλευτικές έδρες, ακόμη κι εκείνοι της τοπικής αυτοδιοίκησης που θεωρούνται πιο κοντά στον «απλό πολίτη» ουδεμία σχέση έχουν με το πώς περνάει αυτός.

Θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα που το έχω ξαναπεί.

Σκεφθείτε την καθημερινότητα κάποιου ο οποίος έχει χρόνια να μπει σε…ουρά. Τον οποίο, όπου πηγαίνει, τον περιμένουν και δεν περιμένει ποτέ. Που δεν έχει ψάξει ποτέ να βρει θέση παρκαρίσματος…

Τι σχέση έχει ένας τέτοιος άνθρωπος με τη δική μας καθημερινότητα;

Βλέπετε δεν συζητώ καθόλου θέματα επιβίωσης, αναζήτησης του μεροκάματου, δανεισμού από φίλους προκειμένου να βγει ο μήνας…

Για να μην πείτε ότι είμαι άδικος, θα συμφωνήσω πως έχουν και οι κάτοχοι μικρής ή μεγαλύτερης εξουσίας τα δικά τους δράματα.

Να φοβάσαι να περπατήσεις στο δρόμο, να μη μπορείς να πας για ούζο με έναν φίλο, να χάνεις τη θέση σου μέσα σε μια (εκλογική) νύχτα…

Δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ξέρω ότι θα βρεθούν κάποιοι να πουν πως τον πόνο του απλού πολίτη τον βλέπουν καθημερινά οι πολιτικοί μας, καθώς δέχονται τα αιτήματα ανθρώπων που, συχνά, βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση.

Δεν είναι το ίδιο.

Λέτε να ξέρει ένας ογκολόγος τι σημαίνει να πάσχεις από καρκίνο και να σου δίνουν έξι μήνες ζωής;

Το άλλο πουλάκι:

Έτσι, μιλούν για τα «δώρα».

Τα οποία, λένε, θα μπουν κι αυτά σε διαπραγμάτευση, δηλαδή –αφήστε με το να το πω εγώ- θα κοπούν και άντε να τα βρεις.

Άδικο έχω; Διαφορετικά, γιατί να μπουν σε διαπραγμάτευση; Για να αυξηθούν ή μήπως για να δίνονται απλώς σε δυο και τρεις δόσεις;

Ποια να κοπούν όμως; Τα κομμένα;

Εδώ έχει να κάνει η επαφή του πολιτικού κόσμου με την πραγματικότητα.

Διότι, στα χαρτιά και στους νόμους μπορεί να υπάρχει 13^ος και 14^ος μισθός, στην πράξη όμως δύσκολα βρίσκεις 9^ο, 8^ο ή και 7^ο!

Αν, εννοείται, έχεις καπαρώσει τον 1^ο, δηλαδή αν εξακολουθείς να είσαι εργαζόμενος.

Δεν έχουν καταλάβει δηλαδή οι άνθρωποι που ορίζουν τις τύχες μας ότι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, γιατί γι’ αυτός γίνεται λόγος, δεν τολμούν να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους, όχι τα… «δώρα»

Ότι οι αμοιβές των περισσοτέρων έχουν κοπεί στη μέση, χάρη στα διάφορα τερτίπια που εφαρμόζονται, είτε με τις ευλογίες της πολιτείας, είτε εντελώς αυθαίρετα από τους εργοδότες.

Ποιος θα συζητήσει, λοιπόν, για 13^ο και 14^ο μισθό;

Ξέρω τι θα μου πείτε. Άλλο να καταργείται κάτι στην πράξη κι άλλο να καταργείται και νομοθετικά και να παύει να υπάρχει, έστω σαν αίτημα, έστω σαν πιθανότητα, έστω σαν… όραμα!

Εδώ όμως έρχεται να δέσει η δεύτερη πιθανότητα που λέγαμε στην αρχή, ότι δηλαδή μας δουλεύουν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κολπάκια λογιστικής.

Είδα προχθές στην τηλεόραση τον εκπρόσωπο της εργοδοσίας (κοινωνικός εταίρος λέγεται στη νέα, πολιτικώς ορθή γλώσσα, ίσως γιατί είναι μάνα στις… εταιρίες) να προβαίνει αυθορμήτως και εντελώς καλοπροαίρετα σε μια πρόταση:

«Εμείς δεν έχουμε καμιά αντίρρηση να εξετάσουμε την περίπτωση να ενσωματωθούν ο 13^ος και 14^ος μισθός στις αμοιβές των εργαζομένων, διαιρούμενοι δια του 12»!!!

Μάλιστα στην απορία του δημοσιογράφου –γιατί αυτό;- απάντησε πως έτσι συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και τόνισε, χωρίς να ερωτηθεί, πως δεν υπάρχει από πίσω καμιά πονηρή σκέψη.

Ρωτάω εγώ όμως που, σε αντίθεση με τους καλοπροαίρετους εργοδότες, είμαι λίγο πονηρός.

Φαντάζεστε τι θα γίνει όταν ένας που αμείβεται με τον βασικό μισθό προσθέσει άλλα δύο δωδέκατα στον μισθό του, χάνοντας όμως τα «δώρα» του;

Αμέσως θα έχει μια αύξηση που δεν θα… συνάδει με τον βασικό με τον οποίο (λένε ότι πρέπει να) πληρώνεται.

Που πάει να πει ότι είναι πολύ εύκολο να… διολισθήσει και πάλι εκεί, χάνοντας και τα δώρα μια για πάντα.

Δύσκολο το θέμα, γι’ αυτό έλεγαν οι «κλασικοί» ότι είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων.

Και οι δυνάμεις των εργατών…

...και δώρα φέροντας!

120112 ΚΟΥΛΟΥΡΤΖΗΔΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Φίλους δεν έχουν;

Είναι ένα ερώτημα που το θέτω πάρα πολλές φορές, όποτε βλέπω ανθρώπους να βγαίνουν στα κανάλια και να αυτοεξευτελίζονται.

Καταλαβαίνεις αμέσως ότι πολλοί από αυτούς δεν έχουν απόλυτη συναίσθηση τού τι λένε και τι κάνουν.

Κάπου η επαφή τους με την πραγματικότητα δεν είναι απόλυτη. Διαφορετικά, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα τους συγκρατούσε.

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται αυτομάτως: Δεν έχουν κανέναν δικό τους;

Κάποιον φίλο; Κάποιον συγγενή; Κάποιον κοντινό τους που να μπορεί να τους συγκρατήσει και να τους προστατέψει;

Ξέρω ότι το μυαλό σας πάει στους διάφορους «πρωταγωνιστές» εκπομπών τύπου Πάνια, ή σε άλλους που παίρνουν μέρος σε τηλεπαιχνίδια στα οποία καλούνται να υποστούν κάθε είδους εξευτελισμό.

Όμως αυτή τη φορά μιλάω με αφορμή το επεισόδιο με τον Κίμωνα Κουλούρη.

Τον οποίο κατανοώ πλήρως, μέχρι τη στιγμή που βγήκε στα κανάλια και πέρασε στην «αντεπίθεση».

Τι κατανοώ, δηλαδή;

Ότι κάποιος άνθρωπος μπορεί, κινούμενος σε μια κεντρική λεωφόρο να περάσει και δύο και τρία κόκκινα φανάρια στη σειρά.

Βλέπετε, αυτά τα άτιμα, όταν σε πιάσει το ένα στο παρατρίχα, το ακολουθούν και τα επόμενα.

Βεβαίως το θεωρώ άκρως επικίνδυνο ειδικά όταν από την άλλη διεύθυνση ξεκινά κάποιος με μηχανή.

Υπάρχεις σοβαρότατος κίνδυνος να τον σκοτώσεις.

Επομένως, ως πρακτική είναι απαράδεκτη, ωστόσο… κατανοητή. Μπορεί να συμβεί στον καθένα.

Από εκεί και πέρα όμως, ο σωστός μάγκας πληρώνει και τον λογαριασμό.

Σε πιάσανε; Θα κάνεις το κορόιδο, θα ζητήσεις συγνώμη και θα πληρώσεις, ώστε να σου γίνει και μάθημα.

Το άλλο πουλάκι:

Ως εδώ όλα καλά!

Φαίνεται όμως πως κάποιοι (θα περάσω κι εγώ σε συμπεράσματα) έχουν μάθει να είναι τζάμπα μάγκες.

Έκανες την παράβαση, δεν έχεις δίπλωμα, δεν έχεις ταυτότητα και ζητάς και τα ρέστα!

Θα ήθελα όμως να σταθώ σε ένα άλλο θέμα που αναδύθηκε από το περιστατικό και πέρασε ασχολίαστο.

Ο ίδιος ο Κίμων Κουλούρης επικαλέστηκε πάρα πολλές φορές ότι δεν έπρεπε να του φερθούν έτσι «μπροστά στο 15χρονο παιδί» του.

Πραγματικά υπάρχει ένα θέμα.

Κανείς δεν θέλει να τον… «τραβολογούν έξω από το αυτοκίνητο», μπροστά στα μάτια του παιδιού του.

Επομένως έχει, όχι μόνο ο κύριος Κουλούρης αλλά ο καθένας, το δικαίωμα να απαιτεί μια πιο «κόσμια» συμπεριφορά στο πρόσωπό του, που, έτσι ή αλλιώς, πρέπει να θεωρείται δεδομένη, όποτε ερχόμαστε σε επαφή με τα όργανα του κράτους ή της εξουσίας.

(Από την άλλη, έχει πλάκα να βλέπεις να βρίζουν τον Κίμωνα Κουλούρη οι αντιεξουσιαστές που έχουν ως σύνθημα το «κάτω το κράτος» και ρίχνουν μολότοφ για να κάψουν τους μπάτσους.)

Ρωτάω όμως:

Αυτός τι παράδειγμα έδωσε με τη δική του συμπεριφορά στο παιδί του;

Πρώτα πρώτα τού έδειξε ότι μπορούμε να περνάμε με κόκκινο, σαν οι σηματοδότες να αφορούν μόνο άλλους.

Έπειτα προσπάθησε να του διδάξει τη γνωστή συμπεριφορά τού «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»

Τέλος, για να επανέλθω στο θέμα μας, του δείχνει πως κάποιος άνθρωπος μπορεί να χάσει ένα μεγάλο μέρος του δίκιου, αλλά και της αξιοπρέπειας του, με το να εκθέτει τον εαυτό του στα κανάλια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πόσο διαφορετικά θα ήταν…

Αν μπορούσαν οι δικοί του, οι φίλοι του, οι συγγενείς, να του δώσουν μια απλή συμβουλή:

Μη δίνεις συνέχεια στο θέμα. Αν βγεις στα κανάλια πες απλώς ότι ήταν λάθος σου και ότι σωστά έπραξαν τα όργανα που δεν σου χαρίστηκαν και σου συμπεριφέρθηκαν όπως σε κάθε άλλο πολίτη.

Τι πιο απλό;

Από το να εμπλέκεις υπουργούς και πρωθυπουργούς, κομματικές αντιπαραθέσεις, προσωπικές κόντρες, πολιτικές έχθρες και ό,τι άλλο μπορείς να επικαλεστείς, προκειμένου να…κάνεις τι;

Εδώ είναι το λάθος:

Τα λέω όλα αυτά προκειμένου να πείσω για το δίκιο μου;

Ποιο δίκαιο;

Επειδή ο υπουργός είναι αχάριστος και επειδή ο πρωθυπουργός ήταν άχρηστος και βούλιαξε τη χώρα, εγώ νομιμοποιούμαι να κυκλοφορώ χωρίς δίπλωμα και να παραβιάζω τους σηματοδότες;

Είναι λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους που επί χρόνια διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου να μη μπορούν να διαχειριστούν όχι τα νεύρα τους, αυτό θα ήταν κατανοητό, αλλά την προσωπική τους εικόνα.

Λέτε οι σύμβουλοι που είχαν στο πλάι τους τα χρόνια της εξουσίας να τους σέβονταν, να τους αγαπούσαν και να τους προστάτευαν περισσότερο απ’ ό,τι οι φίλοι και οι συγγενείς του σήμερα;

Πολύ αμφιβάλλω!

Καλύτερα να μασάς...