120618 ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Δεν είμαι αισιόδοξος!

Σας το έχουμε ξαναπεί, αυτό το πρωινό της Δευτέρας μετά τις εκλογές έχει μια ιδιαίτερη δυσκολία.

Οφείλεται στο γεγονός ότι εμείς, όταν σας λέμε αυτά που σας λέμε, δεν γνωρίζουμε ακόμη το εκλογικό αποτέλεσμα, ενώ εσείς, τη στιγμή που τα ακούτε, το γνωρίζετε.

Ασχέτως όμως αποτελέσματος, δεν υπάρχει αισιοδοξία και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Λένε ότι μια περιπέτεια αλλάζει τον άνθρωπο. Συνήθως τον κάνει καλύτερο. Βλέπετε όμως εσείς καμιά βελτίωση σε όλους εμάς που περνάμε αυτή την «περιπέτεια» των τελευταίων χρόνων;

Υπάρχουν άνθρωποι που, μετά από μια δυσκολία στη ζωή τους, μετά από ένα πρόβλημα υγείας ή από κάποιο ατύχημα που κινδύνεψαν να σκοτωθούν, κυριολεκτικά μεταμορφώνονται.

Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουν τη ζωή, αλλάζουν οι αξίες και οι προτεραιότητες που είχαν, αλλάζουν οι σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι περιπτώσεις που ακριβώς ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής ήταν εκείνος που τους οδήγησε στην περιπέτεια της υγείας τους.

Το πολύ φαγητό, η καθιστική ζωή, το κάπνισμα, το μεγάλο άγχος με τη δουλειά…

Έρχεται, λοιπόν, το σοκ, ένα έμφραγμα ας πούμε, και τότε όλα αλλάζουν. Το έμφραγμα αποδεικνύεται κυριολεκτικά… σωτήριο.

Κόβουν το κάπνισμα, κάνουν σωστότερη διατροφή, αθλούνται, το ρίχνουν λίγο έξω και ξεκινούν μια νέα ζωή πολύ πιο σωστή από την προηγούμενη.

Σε λίγο καιρό ξεχνάνε και το καρδιακό επεισόδιο, τους μένουν οι καλές συνήθειες και συνεχίζουν τη ζωή τους πιο υγιείς και πιο αισιόδοξοι.

Το άλλο πουλάκι:

Εσείς τα είδατε όλα αυτά;

Αν δεχτούμε πως η κατάσταση στην οποία βρέθηκε (βρίσκεται) η χώρα είναι αποτέλεσμα της «κακής ζωής» την οποία κάναμε, δεν θα έπρεπε κάτι να αλλάξει, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε με άλλους όρους και λιγότερους κινδύνους;

Ε, τι νομίζετε ότι άλλαξε;

Προσέξτε, για να μην μπερδευτούμε! Ασφαλώς και άλλαξαν πολλά, αφού η καταστροφή (ή η άφιξη μας στο χείλος της καταστροφής) επέφεραν τρομερά δεινά σε μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων.

Άλλαξε το βιοτικό μας επίπεδο, άλλων λίγο άλλων ριζικά.

Γίναμε όλοι φτωχότεροι. Γίναμε όμως σοφότεροι;

Εδώ είναι το ζητούμενο. Τι άλλαξε από τη νοοτροπία που είχαμε μέχρι τώρα, από τον τρόπο με τον οποίο βλέπαμε τον κόσμο, από τις αξίες στις οποίες στηρίζαμε τη ζωή μας;

Δυστυχώς τίποτε!

Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο, που εμπεριείχε όμως πολλά άλλα. Ένα σημείο για το οποίο, χρόνια τώρα, από αυτή τη στήλη, λέμε πως πρέπει να το προσέξουμε.

Είναι η προτεραιότητα του ατομικού έναντι του συλλογικού.

Και είναι ο σημαντικότερος λόγος που οδήγησε τη χώρα μας εδώ που βρίσκεται.

Και είναι αυτό που φαίνεται να μην έχει αλλάξει καθόλου.

Ας το συζητήσουμε.

Εδώ και χρόνια, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν πάψει να ενδιαφέρονται για οτιδήποτε δημόσιο, για οτιδήποτε συλλογικό, για οτιδήποτε θα βελτίωνε τη ζωή όλων.

Ας κτίσω εγώ ένα εξοχικό κι ας καεί το δάσος ολόκληρο. Ας γλιτώσω εγώ τη φορολόγηση κι ας πληρώσουν τα κορόιδα. Ας βολευτώ εγώ με το μέσον μου κι άσε τους άλλους να περιμένουν. Ας παρκάρω εγώ όπου με βολεύει κι ας κόψουν το λαιμό τους οι ανάπηροι…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έτσι φτάσαμε στο… «έμφραγμα».

Ο καθένας για τον εαυτούλη του και, στην καλύτερη περίπτωση, για τα παιδιά του. Οι άλλοι ας πάνε να κουρεύονται.

Όσο πιο «ξύπνιος» πιο «μάγκας» ήταν κάποιος, τόσο περισσότερο μπορούσε να ξεφύγει από τους κανόνες που ίσχυαν για το σύνολο.

Ο καθένας στο βαθμό που τα κατάφερνε και στο μέτρο των δυνατοτήτων του κοίταζε να ρίξει τους άλλους και να κάνει το δικό του, γράφοντας, πολλές φορές, στα παλιά του τα παπούτσια ακόμα και τους νόμους.

Λοιπόν;

Τι από αυτά νομίζετε ότι άλλαξε; Δυστυχώς τίποτε. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο τραγικό. Ότι βρισκόμαστε σε φαύλο κύκλο. Διότι, οι περίοδοι κρίσεων δυστυχώς επιτείνουν τέτοια φαινόμενα τα οποία οδήγησαν στη δική μας κρίση.

Διότι είναι άλλο, ας πούμε, ένας πόλεμος να φέρει μια κατοχή και πείνα και τότε να κοιτάξει ο καθένας πως θα σώσει τον εαυτό του και τα παιδιά του και άλλο η πείνα να έρθει επειδή ακριβώς κοίταζε επί χρόνια μόνο αυτά.

Από πού, λοιπόν, η αισιοδοξία;

Από το (όποιο) εκλογικό αποτέλεσμα;

Μαύρες σκέψεις!

120615 ΦΥΛΕΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μπροστά στην κάλπη…

Το ξέρουμε ότι είναι Παρασκευή ακόμη. Για μας όμως είναι η τελευταία φορά που επικοινωνούμε μαζί σας, πριν από την ψηφοφορία.

Ξέρουμε επίσης ότι, στις προηγούμενες εκλογές, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων αποφάσισε τι θα ψηφίσει την τελευταία στιγμή.

Είδατε; Λέμε στις προηγούμενες εκλογές, λες και είχαμε ψηφίσει πριν από μερικά χρόνια.

Στην ουσία πρόκειται για τις ίδιες εκλογές, ας πούμε πρώτη και δεύτερη φάση.

Με την κρυφή ελπίδα να μην υπάρξει τρίτη, να μπορέσει να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα πράξει το καλύτερο δυνατό για τον τόπο.

Ποιο είναι όμως το καλύτερο δυνατό;

Αν το γνωρίζαμε όλοι, αν μπορούσαμε όλοι να συμφωνήσουμε, τότε τα πράγματα θα ήταν  πολύ καλύτερα.

Δεν γίνεται όμως.

Θα σας περιγράψω, όσο πιο σύντομα μπορώ, τι άκουσα όλον αυτό τον καιρό, όχι από τα Μέσα και τις επίσημες ανακοινώσεις των κομμάτων, αλλά σε συζητήσεις με φίλους, με συναδέλφους, με γνωστούς στο καφενείο.

Υπάρχει λοιπόν μια μερίδα πολιτών για τους οποίους «όλα είναι μια μεγάλη απάτη». Γι’ αυτούς η χώρα δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο, λεφτά υπάρχουν, όμως έχει στηθεί ένα τεράστιο κόλπο με δήθεν χρεοκοπίες, προκειμένου να φοβίσουν τον κοσμάκη και να τον υποχρεώσουν να δεχθεί ένα σωρό εις βάρος του μέτρα.

Τι προτείνουν να γίνει;

Να διώξουμε αυτούς που μας κυβερνούσαν τόσα χρόνια, οι οποίοι ήταν όχι απλώς ανίκανοι και κλέφτες, αλλά και πιόνια ξένων και ντόπιων συμφερόντων και να φέρουμε κάποιους άλλους.

Ποιοι θα είναι αυτοί;

Κάποιοι που θα πούνε όχι σε όλους και σε όλα, που δεν πρόκειται να σκύψουν το κεφάλι σε κανέναν, που θα οδηγήσουν την πλούσια χώρα μας να στηθεί στα πόδια της και να είναι αυτάρκης…

Ας σημειώσω εδώ ότι πολίτες αυτών των πεποιθήσεων (πιστεύουν ότι) ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, εντελώς συμπτωματικά όμως ψηφίζουν κόμματα από τα δύο άκρα.

Το άλλο πουλάκι:

«Όλα είναι θέμα διαπραγμάτευσης»!

Αυτό το πιστεύει μια άλλη μεγάλη ομάδα πολιτών.

Περιττό να πούμε πως εδώ διαφοροποιούνται οι προτιμήσεις ως προς το ποιον θεωρούν ικανότερο διαπραγματευτή.

Ορισμένοι πιστεύουν πως, αν πιέσουμε σωστά, και αν αξιοποιήσουμε το μεγάλο μας πλεονέκτημα θα μπορέσουμε να τινάξουμε από πάνω μας το μεγαλύτερο βάρος του μνημονίου.

Ποιο όμως είναι το μεγάλο μας πλεονέκτημα; Το γεγονός ότι οι εταίροι που μας δανείζουν δεν θα τολμήσουν ποτέ να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη, διότι τότε, απλούστατα, ποτέ δεν πρόκειται να πάρουν ούτε ένα ευρώ από εκείνα που τους χρωστάμε!

Θα προτιμήσουν, λοιπόν, να κάνουν… ό,τι τους πούμε, με την ελπίδα ότι κάποτε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω τα δανεικά.

Η λογική έχει μια βάση και θα έστεκε αν ήμασταν οι μόνοι που χρωστούσαμε.

Όταν όμως υπάρχουν κι άλλοι, που χρωστάνε πολύ περισσότερα, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να εκτιμήσουν οι δανειστές πως είναι προτιμότερο να μας χάσουν από… πελάτες, παρά να χαλάσουμε την πιάτσα και να αρχίσουν όλοι να τους εκβιάζουν, ακολουθώντας το παράδειγμά μας.

Επιπλέον, οι θιασώτες της «σωστής διαπραγμάτευσης» κάνουν, όπως έχουμε ξαναπεί ένα λάθος.

Τονίζοντας το ότι για το κατάντημα μας φταίνε οι λάθος διαπραγματεύσεις και όσοι τις έκαναν, είναι σαν να δίνουν συγχωροχάρτι στις κυβερνήσεις που οδήγησαν τη χώρα στις… διαπραγματεύσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πάντως και αυτοί δεν φοβούνται.

Όπως και η πρώτη ομάδα, πιστεύουν πως η χώρα, το χειρότερο που ήταν να πάθει είναι να βρεθεί στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα, εξαιτίας των μνημονίων.

Δεν έχει παρακάτω.

Υπάρχει όμως και μια άλλη μεγάλη ομάδα, η οποία φοβάται πως έχει.

Ή μάλλον πιστεύει πως έχει και φοβάται πως μπορεί, πολύ εύκολα, να βρεθούμε κι εκεί.

Αυτούς οι δύο προηγούμενοι τους θεωρούν κάπως κορόιδα και πιστεύουν ότι έπεσαν στην παγίδα του φόβου που προβάλλεται από όσους έχουν συμφέρον να συνεχίσει η χώρα να προσπαθεί με τη βοήθεια των εταίρων, αλλά και με όρους που οδηγούν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στην ανεργία, την εξαθλίωση και την απελπισία.

Αυτοί πάλι απαντούν πως, απλώς, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, πως η άλλη λύση είναι άτακτη χρεοκοπία και διεθνής απομόνωση.

Θέλουν να πιστεύουν πως οι δυσβάστακτοι όροι μπορούν σε κάποια σημεία να βελτιωθούν, πάντοτε με τη βοήθεια και του διεθνούς κλίματος που αλλάζει.

Κάπως έτσι, σχηματικά, έχει η κατάσταση.

Ξέρετε όμως ποιο είναι το πρόβλημα. Πως οι ομάδες αυτές (δηλαδή τα κόμματα που η καθεμιά ψηφίζει) θα πρέπει με κάποιο τρόπο να συνεργαστούν ανά δύο προκειμένου όχι να σχηματιστεί κυβέρνηση αλλά να κυβερνηθεί ο τόπος!

Εσείς τι βλέπετε; Υπάρχουν δυάδες προς συνεργασία;

Οι φυλές των ψηφοφόρων!

120614 ΑΣΤΑΥΡΩΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Έφτασε, λοιπόν, η μεγάλη μέρα.

Την Κυριακή ψηφίζουμε σε μια εκλογική αναμέτρηση πολύ είναι πολύ διαφορετική από όσες έχουμε συνηθίσει ως τώρα.

Πράγμα που σημαίνει ότι κι εμείς θα πρέπει να διαφοροποιήσουμε τη στάση μας, αν θέλουμε να σταθούμε αντάξιοι των περιστάσεων.

Το πρώτο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών είναι ότι δεν γίνονται με «σταυρό», πράγμα που σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι μπορούν να κινηθούν πιο ελεύθεροι από διάφορες δεσμεύσεις.

Διότι, όταν είναι, ας πούμε, ο ξάδελφός σου ή ο κουμπάρος σου υποψήφιος με ένα κόμμα, ε, είναι δύσκολο να πεις δεν τον ψηφίζω.

Ιδιαίτερα όταν το κόμμα αυτό είναι κάποιο στο οποίο θα πήγαινε το χέρι σου, δηλαδή όχι πολύ ακραίο για τα γούστα σου.

Η περίπτωση όμως του συγγενή ή του φίλου είναι η πιο αθώα. Για φανταστείτε τις δεσμεύσεις απέναντι σε υποψηφίους, στα γραφεία των οποίων έτρεχες για διάφορες εξυπηρετήσεις.

Κακά τα ψέματα, φίλοι μου.

Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών είχε μάθει να κάνει τις δουλειές του με αυτό τον τρόπο.

Πριν ξεκινήσει για οποιαδήποτε υπόθεσή του, να περνά πρώτα από το γραφείο του βουλευτή, ώστε να πάει συστημένος.

Ε, όπως να το κάνουμε, μια τέτοιου είδους συμπεριφορά γεννά και δεσμεύσεις. Δεν είναι σωστό να έρθουν οι εκλογές και να γυρίσεις να πεις στον βουλευτή (ΣΟΥ) «ποιος είστε, κύριε».

Αν και, όπως αποδείχθηκε στις προηγούμενες εκλογές, πολλοί ψηφοφόροι έσπασαν τέτοιου είδους δεσμά και κινήθηκαν πιο ανεξάρτητα.

Φαίνεται δεν ένιωσαν υποχρεωμένοι, αφού πιστεύουν πως ο βουλευτής είναι υποχρεωμένος στον ψηφοφόρο κι όχι το αντίστροφο.

Ένα δεύτερο στοιχείο των εκλογών με λίστα είναι πως σου δίνουν τη δυνατότητα να διαπιστώσεις ποιοι τρέχουν πραγματικά για το κόμμα.

Δεν μιλώ, φυσικά, για τους υποψηφίους που είναι στο τσακ να εκλεγούν, αλλά για τα στελέχη του κάθε κόμματος.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτό έχει και τα κακά του.

Διαπιστώνεις, ας πούμε, πως υπεύθυνος του προεκλογικού αγώνα για ένα κόμμα που θέλει να εμφανίζεται ως σοβαρό και «μετανοημένο» είναι ο Παναγιώτης Ψωμιάδης!

Ο οποίος, σας το λέω επειδή το ξέρω από «μέσα», παρά την καταδίκη και την αποπομπή του από το αξίωμα του Περιφερειάρχη, αυτός συνεχίζει να πηγαίνει κανονικά στο γραφείο του, να ασχολείται με όλα τα θέματα, απλώς να μην υπογράφει.

Και ρωτάω, όπως ρωτούσε και κάποιος αναγνώστης των ΧΡΟΝΙΚΩΝ, γίνεται ανανέωση της παράταξης με τον… Πανίκα;

Θα μου πείτε ποιος μίλησε για ανανέωση; Η Νέα Δημοκρατία (όπως ακριβώς και άλλα κόμματα) μαζεύουν ό,τι να ‘ναι, αρκεί να τους φέρουν κάποιες παραπάνω ψήφους.

Ας περάσουμε όμως να δούμε και άλλα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εκλογικής αναμέτρησης.

Φαίνεται, λοιπόν, πως αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πιο σοβαρά.

Δηλαδή, δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη εκλογική αναμέτρηση, που θα αναδείξει μια κυβέρνηση για να διαχειριστεί τα τρέχοντα ζητήματα.

Από όλες τις πλευρές τονίζεται ότι πάμε για τις πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτό από κάποιους χαρακτηρίζεται κινδυνολογία ή επικράτηση κλίματος φόβου. Αφήνουν να εννοηθεί, ο καθένας για δικούς του λόγους, ότι δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία τι θα ψηφίσουμε, αρκεί να ψηφίσουμε το κόμμα τους.

Δεν είναι έτσι κι εδώ έρχεται να αναδειχθεί ένα τρίτο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών.

Θα οδηγηθούμε (;) σε συνεργασίες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό σημαίνει διαπραγμάτευση.

Και όλοι γνωρίζουμε ότι σε μια διαπραγμάτευση μετεκλογική παίζει μεγάλο ρόλο η δύναμη με την οποία θα προσέλθει το κάθε κόμμα.

Θα πρέπει, λοιπόν, ο ψηφοφόρος να υπολογίσει ποιοι θα καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και μετά να αποφασίσει πόσο ισχυρός θα ήθελε να είναι ο καθένας.

Τώρα, αν σ’ αυτό προσθέσουμε το γεγονός ότι η κυβέρνηση που θα προκύψει θα πρέπει να διαπραγματευτεί με εταίρους, φίλους και συμμάχους, αλλά κυρίως με αντιπάλους, καταλαβαίνετε τη σοβαρότητα της ψήφου μας.

Να, λοιπόν, ένα ακόμη χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών.

Δεν έχει «χαβαλέ», δεν έχει «ξεχαρμάνιασμα» ή «ψήφο τιμωρίας»!

Η ψήφος μας πρέπει να είναι απολύτως υπεύθυνη και να προέλθει μετά από έντονο προβληματισμό.

Είχαμε τόσες ευκαιρίες να κάνουμε χαβαλέ και να βγάλουμε το άχτι μας. Τώρα τα πράγματα σοβαρεύουν και κανείς δεν θα μπορεί να πει μετά «εγώ δεν το φανταζόμουνα ότι θα φτάναμε σ’ αυτό το σημείο».

Πώς είπατε; Κινδυνολογώ;

Μην ακούτε εμένα. Ακούστε τις δεκάδες φωνές σοβαρών αναλυτών που προέρχονται από κάθε πολιτικό χώρο, μέσα κι έξω από την Ελλάδα.

Αν δεν σας πείθουν κι αυτοί…

Επιτέλους, λίγη σοβαρότητα!

120613 ΒΙΑΙΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Παρουσία του πελάτου!

Δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον υπογεγραμμένες για να βάλουμε στο «παρουσία» (κι όχι στην παρουσία) κι έτσι μπορεί να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, γι’ αυτό ας ξαναπούμε τη φράση ολόκληρη.

Ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτου.

Έτσι έγραφαν οι πινακίδες στα παλιά κρεοπωλεία, όλοι όμως γνωρίζουμε πως καλύτερος τρόπος για να κοροϊδέψεις κάποιον δεν υπάρχει από το να το κάνεις μπροστά στα μάτια του.

Είναι τυχαίο λέτε που όλες οι μηχανές του κιμά ήταν τοποθετημένες τόσο ψηλά, που να χρειάζεται ο χασάπης να υψώσει το χέρι του πάνω από το κεφάλι για να βάλει μέσα το κρέας;

Έτσι ο πελάτης δεν έβλεπε πως, μαζί με το κομμάτι το κρέας που είχε βγάλει από το ψυγείο, έβαζε και κάτι κομματάκια που ήταν κομμένα από πριν και ακουμπισμένα στην άκρη της μηχανής, ώστε να μη φαίνονται αλλά να μπορεί εκείνος να τα βρίσκει με την αφή.

Γιατί τα είπαμε όμως τώρα όλα αυτά;

Α, ναι! Αυτό το «παρουσία του πελάτου» εμάς μας παραπέμπει στο… μπροστά στα μάτια του τηλεθεατή.

Είναι άλλο πράγμα δηλαδή να ακούς για βίαιες συμπεριφορές κι άλλο να τις βλέπεις να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια σου, έστω και μέσω του φακού της τηλεόρασης.

Ας ξεκινήσω από το αστείο της υπόθεσης.

Εσείς, ας πούμε, όταν ακούγατε ότι αυτός ο Κασιδιάρης είναι «πρώην καταδρομέας, γνώστης πολεμικών τεχνών και μαχητής των δρόμων» τι ακριβώς φανταζόσασταν;

Έναν άνθρωπο που επιτίθεται σε μια ανυπεράσπιστη γυναίκα, μ’ αυτό τον γελοίο τρόπο, σαν να φοβάται μήπως του έρθει καμιά ανάστροφη;

Εγώ ένα κατάλαβα. Δεν είναι τυχαίο πως αυτοί οι τύποι επιτίθενται πάντοτε αιφνιδιαστικά, πολλοί μαζί, οπλισμένοι και μόνο σε κάτι φουκαράδες που δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Το άλλο πουλάκι:

Ας το σοβαρέψουμε.

Ποια νομίζετε ήταν η αντίδραση μιας μεγάλης μερίδας τηλεθεατών που είδαν το επεισόδιο;

Αφήνω κατά μέρος εκείνους που είπαν «καλά της έκανε», διότι απλώς η γνώμη τους δεν μας αφορά, αφού ταυτίζονται με τον «ήρωα» του επεισοδίου.

Οι άλλοι, τι νομίζετε ότι είπαν; Τι φαίνεται από τις αντιδράσεις τους στις συζητήσεις ή στο διάλογο μέσα στο διαδίκτυο;

«Είπαμε να είμαστε βίαιοι, αλλά όχι κι έτσι»!

Σκεφθείτε λίγο αυτά που λέγαμε χθες. Να καταδικάζουμε κάθε μορφή βίας, διότι, διαφορετικά, θα βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Δηλαδή, μέχρι πού μπορούμε να ανεχθούμε;

Το να υψώνεις τον τόνο της φωνής σου; Το να χτυπάς το χέρι σου στο τραπέζι; Το να ειρωνεύεσαι τον άλλον; Να τον βρίζεις; Να μην τον αφήνεις να αρθρώσει λόγο; Να του φυσάς τον καπνό στα μούτρα;

Αν δεχθούμε πως όλα τα παραπάνω είναι βίαιες συμπεριφορές, τότε πίσω τους θα αναγνωρίσουμε πολλούς από τους πρωταγωνιστές των πάνελ και θα (υποχρεωθούμε να) δεχτούμε πως η ίδια η Λιάνα Κανέλη είναι ένα από τα πιο βίαια άτομα αυτού του είδους.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Αυτό νομιμοποιεί τον οποιοδήποτε να χειροδικεί εις βάρος της;

Όχι, σε καμιά περίπτωση. Δεν το λέμε μόνο εμείς, το λέει κι ο νόμος, γι’ αυτό εξάλλου και ο Κασιδιάρης έγινε άφαντος, μέχρι να περάσει το αυτόφωρο.

Το ζήτημα όμως, όπως τουλάχιστον το επισημαίνουμε εμείς από εδώ χρόνια τώρα, είναι αλλού.

Πρέπει να είμαστε αυστηροί με κάθε είδους βίαιες συμπεριφορές, πριν τα πράγματα φτάσουν εκεί που όλοι πλέον θα τα θεωρούν απαράδεκτα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Για πολλούς λόγους:

Πρώτα πρώτα γιατί η «ήπιων τόνων» βιαιότητα, αυτή που μπορεί να περνά ασχολίαστη, μας εξοικειώνει, για να μην πω μας εθίζει, κι έτσι φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε φυσιολογικές τέτοιου είδους αντιδράσεις.

Αν, δε, προέρχονται και από ανθρώπους που «θαυμάζουμε», τότε μη σας πω ότι λειτουργούν και ως πρότυπες συμπεριφορές.

Το δεύτερο είναι ότι δεν έχουμε όλοι το ίδιο «μέτρο», δεν θεωρούμε όλοι εξίσου κακή μια συμπεριφορά, όπως δηλαδή το εξηγήσαμε χθες.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κλιμάκωση, αφού ο καθένας μπορεί να θέτει το όριο τού απαράδεκτου, όπου αυτός νομίζει.

Ένας τρίτος λόγος είναι πως η ανοχή μπορεί πολύ εύκολα να διαχωρίσει τη βία σε καλή και κακή.

Καλή είναι αυτή που προέρχεται από ανθρώπους που θεωρούμε «δικούς μας» (σκεφθείτε τι λένε για το επεισόδιο οι χρυσαυγίτες) ή που ασκείται για σκοπούς που εμείς θεωρούμε καλούς και αγαθούς.

Επειδή όμως ακριβώς δεν είναι για όλους μας ίδιο το καλό και το αγαθό, τότε η βία κάθε φορά θα νομιμοποιείται από μια μερίδα του λαού, θα φέρνει, όπως είναι φυσικό, βίαιες αντιδράσεις και…

Το παιχνίδι δεν έχει τέλος. Δείτε απλώς πώς λειτουργούν οι χούλιγκανς.

Γι’ αυτό σας λέμε…

Να μας γίνει μάθημα!

120612 ΒΙΑΙΟ-1

Το ένα πουλάκι:

«Από όπου κι αν προέρχεται…»

Η φράση αυτή, η οποία συνήθως συνοδεύει την καταδίκη της βίας, έχει παραπλανήσει πολλές φορές τόσο αυτούς που την ακούν, όσο κι εκείνους που τη λένε.

Καταδικάζουμε τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται!

Είναι μια φράση που κρύβει πολλά, κυρίως την (α)προθυμία εκείνου που τη χρησιμοποιεί να καταδικάσει ένα συγκεκριμένο βίαιο επεισόδιο ή κάποιο άτομο ή οργάνωση που ασκεί βία.

Και να τα καταδικάσει απερίφραστα.

Είναι μια φράση… παιδαριώδης.

Ναι, ακριβώς! Υποδηλώνει τη «λογική» επιχειρηματολογία ενός μικρού παιδιού, που το μαλώνεις επειδή πετάει πέτρες και σου απαντά –τελείως φυσιολογικά- «και άλλοι πετούν».

Δηλαδή δεν εξετάζει μια πράξη –στην προκειμένη περίπτωση τη δική του- αυτοτελώς, αλλά πάντοτε σε σχέση με άλλες.

Κάτι που το κάνουν και άλλοι είναι λιγότερο κακό, ακριβώς επειδή… συμβαίνει συχνά.

Προσέξτε εδώ ένα λεπτό σημείο.

Το ότι εξοικειωνόμαστε με μια μορφή συμπεριφοράς, το ότι γινόμαστε πιο ανεκτικοί απέναντί της, αμβλύνονται δηλαδή τα αντανακλαστικά μας, λόγω της συχνότητας που αυτή εμφανίζεται, δεν σημαίνει ότι την κάνει και λιγότερο κακή ή αποτροπιαστική.

Για να το πω με ένα παράδειγμα.

Το να ξυλοφορτώνεις ένα παιδί για την ανυπακοή του δεν είναι σήμερα περισσότερο κακό απ’ ό,τι πριν από τριάντα χρόνια, επειδή απλώς τότε ήταν συνηθισμένη πρακτική, ενώ σήμερα αποφεύγεται.

Αυτό που δέχεται το παιδί και η πράξη ως πράξη είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Είναι επομένως υποκριτικό το να προσθέτεις το «απ’ όπου κι αν προέρχεται», θέλοντας να αμβλύνεις την εικόνα μας βίαιης πράξης ή, εν πάση περιπτώσει, μη μπορώντας να κάνεις κάτι άλλο από το να την καταδικάσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Τι θα μπορούσες να προσθέσεις;

Ή, καλύτερα, να μην το προσθέσεις, να αφήσεις την καταδίκη σκέτη, χωρίς φτιασιδώματα, και να το επισημάνεις όταν δοθεί μια άλλη ευκαιρία.

Θα μπορούσες να πεις «καταδικάζουμε κάθε μορφή βίας».

Κι εδώ ανοίγει μετά μια μεγάλη συζήτηση, αφού αυτό το «κάθε» χωράει πάρα πολλά πράγματα.

Εμείς όμως θα πρέπει να τα επισημάνουμε και να είμαστε έτοιμοι να τα καταδικάσουμε στην πρώτη εμφάνισή τους για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι η βία έχει μια ξεχωριστή ικανότητα να… βελτιώνεται και να περνάει πολύ εύκολα από μορφές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κατώτερες σε άλλες ανώτερες.

Ο δεύτερος είναι ότι η βία πολλαπλασιάζεται με εξαιρετική ευκολία και ακόμη πιο αξιοθαύμαστη επιτυχία.

Πολύ απλά, η βία φέρνει βία.

Αυτά τα δυο, αν τα συνδυάσουμε, θα δούμε πως πολύ εύκολα, και χωρίς να το καταλάβουμε, μια φραστική επίθεση μπορεί να γίνει μούντζα, έπειτα γιαούρτωμα, στη συνέχεια προπηλακισμός, ξυλοδαρμός, φόνος!

Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και αυστηρότατοι, απέναντι σε «κάθε μορφή βίας» κι όχι να λέμε πως η μούντζα ή το γιαούρτωμα είναι πιο αθώα και να τα αφήνουμε να περνάνε ασχολίαστα, πολύ δε περισσότερο να τα επικροτούμε.

Ξέρω τι θα με ρωτήσετε.

Δηλαδή είναι όλες οι μορφές βίας το ίδιο, είτε σε βρίσω είτε σε χαστουκίσω είναι ένα και το αυτό;

Σε καμιά περίπτωση! Ας το ξαναπούμε, γιατί μπορεί να περάσει απαρατήρητο: σε καμιά περίπτωση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει όμως κι άλλο λεπτό σημείο.

Όταν εγώ ασκώ μια μορφή βίας ενός επιπέδου, είμαι δηλαδή κάποιος που πολύ εύκολα βρίζει ή μουντζώνει, έχω άδικο να διαμαρτύρομαι όταν κάποιος άλλος θα με γιαουρτώσει.

Ένας άλλος, ένας τρίτος «παρατηρητής», μπορεί να αξιολογήσει και να καταδικάσει κατατάσσοντας σε ανώτερη κλίμακα το γιαούρτωμα.

Έτσι εξάλλου πράττει και η δικαιοσύνη. Όμως εγώ, που δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου, πώς απαιτώ από τους άλλους να το κάνουν;

Είναι σαν να λέω πως μέχρι το επίπεδο της μούντζας υπάρχει ανοχή, αλλά από εκεί και πέρα κάθε συμπεριφορά θα πρέπει να θεωρείται κατακριτέα.

Μοιάζει και πάλι με την «παιδαριώδη» συμπεριφορά που θεωρεί ότι μπορείς να βρίζεις κάποιον, μπορείς να βρίζεις τη γυναίκα ή τα παιδιά του, όχι όμως και τη… μάνα του!

Νομίζω ότι τώρα που κάναμε αυτή τη μακρά εισαγωγή, μπορούμε να δούμε το συγκεκριμένο περιστατικό (βίαιο επεισόδιο) με τον Κασιδιάρη, με άλλο μάτι.

Αύριο όμως!

Βία στη βία της… βίας!