121017 ΑΣΗΜΕΝΙΟ

Το ένα πουλάκι:

ΤΑΙΠΕΔ!

Αχ αυτά τα αρκτικόλεξα. Υπάρχει ολόκληρο λεξικό από δαύτα, πού να τα θυμάσαι όλα απ’ έξω. Γι’ αυτό κι εγώ είμαι της γνώμης πως πρέπει να χρησιμοποιούνται με μεγάλη φειδώ.

Αν είναι να διαβάζουμε κάτι στην εφημερίδα και μετά να ανοίγουμε το λεξικό για να καταλάβουμε πού αναφέρεται το κείμενο, δεν είναι προτιμότερο να γράφουμε μερικές λέξεις παραπάνω και να τελειώνει η ιστορία;

Επίτηδες, λοιπόν, ξεκίνησαν με αρκτικόλεξο, για να προκαλέσω αυτή την κουβέντα. Αμέσως εξηγώ τι σημαίνει. ΤΑΙΠΕΔ = Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

Τώρα, πώς γίνεται ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, μη με ρωτάτε.

Αλλού θέλω να το πάω. Πριν πάω όμως στο αλλού θα σας μεταφέρω μια ιστορία, όπως μου τη διηγήθηκε φίλος, πριν από χρόνια.

Είχε πάει να επισκεφθεί κάποιον γνωστό του, τον οποίο η κυβέρνηση είχε τοποθετήσει υπεύθυνο για την πώληση μιας «προβληματικής» επιχείρησης που ήταν «κρατικοποιημένη».

Αξέχαστα χρόνια!

Πήγε, λοιπόν, ο φίλος και βρήκε τον υπεύθυνο, συνταξιούχο του δημοσίου ή απόστρατο αξιωματικό, αν θυμάμαι καλά, στο γραφείο του.

Μια γραφειάρα πενήντα τετραγωνικά! Μέσα στην πολυτέλεια. Απ’ έξω δυο γραμματείς φωτομοντέλα, γεγονός που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον φίλο μου.

Από κάτω μια πολυτελέστατη μερσεντέζ με οδηγό, παρακαλώ.

Η αμοιβή του απίστευτα μεγάλη για τα δεδομένα της εποχής. Επιπλέον ένα σωρό πληρωμένα ταξίδια στο εξωτερικό για συναντήσεις με υποψήφιους, υποτίθεται, αγοραστές. Με λίγα λόγια «ζωή χαρισάμενη», όπως λένε κι εκείνοι που δεν πολυκαταλαβαίνουν τη γλώσσα της Εκκλησίας.

Ο φίλος μου μου έθεσε ευθέως το εύλογο ερώτημα. Γιατί να ενδιαφερθεί ο τύπος για την πώληση της «προβληματικής» επιχείρησης; Θα το τρενάρει κι όσο κρατήσει ο παράδεισος στον οποίο βρέθηκε, εννοείται χάρη στις πολιτικές του γνωριμίες.

Το άλλο πουλάκι:

Διδακτική ιστορία!

Δυστυχώς όμως, εμείς οι Έλληνες ελάχιστα διδασκόμαστε από το παρελθόν. Έτσι διάβασα ότι οι σύμβουλοι του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου έλαβαν σε αμοιβές και έξοδα παραστάσεων περί τα 7 εκατ. ευρώ για διάστημα περίπου ενός χρόνου!

Το ίδιο όμως γίνεται και σε όλα τα ΝΠΙΔ (Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου) τα οποία απασχολούν έναν μικρό στρατό από «χρηματοοικονομικούς, νομικούς και τεχνικούς συμβούλους».

Τώρα, λέει, θα αρχίσει το κράτος να τις ψάχνει αυτές τις αμοιβές και αυτή είναι ίσως μια ευχάριστη είδηση. Λέω ίσως, διότι δεν σημαίνει πως επειδή το κράτος ψάχνει θα βρει κιόλας.

Συνήθως απλώς ψάχνει και, ακόμα πιο συνήθως, απλώς πληρώνει εκείνους που αναλαμβάνουν να ψάξουν. Ακόμη όμως κι αν αυτοί κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους μη παραξενευτείτε αν, στο τέλος, μείνει και πάλι το κράτος με τη… λίστα στο χέρι!

Το ενδιαφέρον όμως της είδησης δεν σταματά εκεί.

Ανάμεσα, λέει, σ’ αυτούς που θα «ψάξει» το κράτος είναι και όσοι αμείβονται από τις υπερχρεωμένες ΔΕΚΟ (αυτό είναι γνωστό και δεν το εξηγούμε).

Παρακάτω σας παρουσιάζω τη λίστα των 11 πιο ζημιογόνων δημόσιων οργανισμών. (Ο αριθμός δεν είναι τυχαίος, σκεφθείτε μόνο τη «Μεγάλη Ληστεία των Έντεκα»):

ΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΕΣΕ, ΕΔΙΣΥ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, ΕΘΕΛ, ΕΑΣ, ΕΑΒ, ΕΤΑ, ΤΕΟ και ΟΔΙΕ, εδώ θα χρειαστεί σίγουρα να ανοίξετε λεξικό.

Τι το ιδιαίτερο είχαν λοιπόν αυτοί οι πλέον ζημιογόνοι δημόσιοι οργανισμοί;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ήταν χουβαρντάδες!

Ο μέσος ετήσιος μισθός στους εργαζόμενους εκεί ήταν το 2009 (κρατηθείτε) 40.772 ευρώ, διπλάσιος από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού τομέα και 50% πάνω από τον μέσο όρο του δημόσιου τομέα. (Οι καθαρίστριες στον ΟΣΕ, μου έλεγε κάποιος εργαζόμενος εκεί, έπαιρναν κι εκείνες επίδομα υπολογιστή, προφανώς γιατί στη δουλειά τους ήταν να καθαρίζουν και τις οθόνες των υπολογιστών.)

Το ερώτημα, λοιπόν, του φίλου ισχύει και σ’ αυτή την περίπτωση. Γιατί όλοι αυτοί, από στελέχη μέχρι εργαζόμενους, να θέλουν να «αξιοποιηθεί» η περιουσία του Δημοσίου από την οποία αμείβονται τόσο πλουσιοπάροχα;

Το τραβάνε κι όσο αντέξει. Δυο χρόνια; Τρία; Μέχρι τις επόμενες και τις μεθεπόμενες εκλογές; Μέχρι να βουλιάξουμε όλοι μαζί;

Η τακτική είναι γνωστή: Μέχρι τότε θα καταγγέλλουμε (κι εμείς μαζί τους είμαστε) τον κάθε υπουργό και την κάθε κυβέρνηση που «ξεπουλούν τα ασημικά της χώρας», χωρίς να ομολογούμε ότι αυτοί που πληρώνουμε για να τα γυαλίζουν μετά από κάθε χρήση κοστίζουν περισσότερο απ’ ό,τι αν τα αγοράζαμε καινούρια.

Η είδηση είναι ότι όλοι αυτοί που εμπλέκονται σε τέτοιες ιστορίες (καμιά 100.000 άτομα) θα αρχίσουν να ελέγχονται με διασταυρώσεις των περιουσιακών τους στοιχείων, μέσα από μια απογραφή που ξεκινά σε λίγο.

Εδώ να είστε και να είμαστε να παρακολουθήσουμε τις αντιδράσεις. Κυρίως κάποιων κομμάτων!

Τα ασημικά που τα πληρώνουμε χρυσά!

121016 ΛΟΓΟΚΡΙΜΕΝΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Περί λογοκρισίας συνέχεια.

Ας μιλήσουμε όμως και για το συγκεκριμένο θέμα, διότι, πιθανώς, δώσαμε την εντύπωση ότι περνάμε από δίπλα.

Τι σχέση έχει η λογοκρισία με τα όσα είδαμε προχθές να διαδραματίζονται έξω από το Θέατρο Χυτήριο;

Διότι, ακόμη κι αν μιλήσουμε για λογοκρισία, υπό τους όρους που θέσαμε χθες, υποτίθεται πως αυτή μπορεί να επιβληθεί ΜΟΝΟ από τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας και υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που προβλέπουν οι νόμοι που αυτή έχει θεσπίσει.

Το να υπάρχουν και να λειτουργούν ομάδες πολιτών, συντεταγμένες ή «χύμα», που αποφασίζουν ποιο έργο θα λογοκρίνουν και με ποιον τρόπο θα επιβάλλουν την απόφασή τους, μόνο βαθιά ανησυχία μπορεί να προκαλεί σε κάθε πολίτη.

Ας πούμε πρώτα για τους «χύμα», οι οποίοι μπορεί να φαίνεται ότι έχουν το ακαταλογίστο, στην ουσία όμως δεν είναι έτσι.

Είχαμε αναρωτηθεί κι άλλη φορά. Πώς γίνεται και παίρνουν είδηση κάθε έργο, κάθε βιβλίο, κάθε τι που πιστεύουν ότι προσβάλλει τα… πιστεύω τους;

Αυτοί υποτίθεται πως ούτε εφημερίδες διαβάζουν, τουλάχιστον τέτοιες που διαβάζει όλος ο κόσμος, ούτε τηλεόραση βλέπουν, τουλάχιστον τα κανάλια που βλέπει όλος ο κόσμος, παρά μόνο κινούνται σε πολύ συγκεκριμένους χώρους και συνομιλούν με πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους.

Και επειδή μάλιστα οι περισσότεροι ούτε ηλεκτρική σκούπα αγοράζουν, χωρίς να ρωτήσουν τον «πνευματικό» τους (τα εισαγωγικά ως ερωτηματικό για το πόσο πνευματικός μπορεί να είναι κάποιος που συμβουλεύει και σε τέτοια θέματα) είμαστε βέβαιοι πως το «χύμα» αυτό πλήθος δεν είναι καθόλου τέτοιο.

Εννοώ χύμα και όχι πλήθος.

Υπάρχουν κάποιοι που τους κατευθύνουν. Το ερώτημα είναι κατά πόσο πιστεύουν αυτοί οι κάποιοι ότι έτσι σώζουν την ψυχή τους.

Των άλλων, διότι των ιδίων είναι σωσμένη από χέρι.

Κατά πόσον θεωρούν θεάρεστο έργο να χρησιμοποιείται ο σταυρός και ο αγιασμός ή το λιβάνι ως όργανα βίας κατά ακόμη και των βλασφήμων, όποιων τελοσπάνων κρίνουν εκείνοι ως βλάσφημους.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι όμως μόνοι!

Πλέον διαθέτουν και την έμπρακτη (και ο λόγος πράξη είναι, το είπαμε) υποστήριξη των συντεταγμένων λεβεντόπαιδων της Χρυσής Αυγής, και αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε πως σχηματίζεται μια «ανίερη συμμαχία» που είναι προς διερεύνηση κατά πόσο συμβαίνει τυχαία.

Τι εννοώ.

Πολλά από τα παλικάρια της Χρυσής Αυγής, που έρχονται να υπερασπιστούν τα όσια και τα ιερά των Ελλήνων, είναι αποδεδειγμένα πολύ μακριά από τον χριστιανισμό.

Τους έχουμε δει να δηλώνουν από δωδεκαθεϊστές μέχρι… σατανιστές, που πάει να πει ότι αυτούς πρώτους έπρεπε να κυνηγούν οι άλλοι με τους σταυρούς και τα λιβάνια.

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Ποιος δεν κατάλαβε με ποιους έχει μπλέξει; Ποιος εκμεταλλεύεται τον άλλο;

Παρόλο που δεν είμαι καχύποπτος και συνομωσιολόγος, επιτρέψτε μου να πω πως η Χρυσή Αυγή μάλλον εκμεταλλεύεται την ευκαιρία από τη μια να καπελώσει τους γραφικούς θρησκόληπτους και από την άλλη να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο αντιπαράθεσης με την Αριστερά, που είναι πιο ευαίσθητη σε τέτοια ζητήματα λογοκρισίας και απαγορεύσεων.

Ενώπιον πάντοτε των καναλιών, άρα των ψηφοφόρων.

Το φαινόμενο είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό, αφού καθημερινά πλέον παρακολουθούμε, πως το ρεπερτόριο των στόχων της Χρυσής Αυγής συνεχώς διευρύνεται.

Στην αρχή ήταν οι ξένοι, μετά οι γυναίκες, μετά οι αριστεροί, μετά οι ομοφυλόφιλοι, μετά ποιοι; Μήπως οποιοσδήποτε δεν ανήκει 100% στο πρότυπο του ελληναρά, όπως αυτοί τον εννοούν;   

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι ανησυχίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως και σε άλλες παρόμοιες, τα όργανα της τάξης έκαναν την πάπια.

Αυτό με δυο τρόπους μπορεί να ερμηνευθεί. Ή οι κατώτεροι αστυνομικοί έχουν τέτοιες εντολές από τους ανώτερούς τους (και ίσως από την πολιτική τους ηγεσία;) ή οι εντολές είναι διαφορετικές αυτοί όμως τις έχουν γραμμένες στις παλιές τους τις αρβύλες.

Ό,τι από τα δύο και να συμβαίνει, το πράγμα είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό. «Με τους καμπούρηδες πρέπει να μιλάει κανείς καμπούρικα» έλεγε ο Νίτσε και θα περιμέναμε να δούμε μια αντίδραση από τα όργανα της τάξης τουλάχιστον αντίστοιχη της δράσης της Χρυσής Αυγής.

Ευτυχώς βλέπουμε πλέον κάποια ανησυχία από άλλους φορείς που αρχίζουν σιγά σιγά να συνειδητοποιούν τον κίνδυνο για τη δημόσια γαλήνη αλλά και για τη δημοκρατία.

Ολοένα και περισσότεροι διαπιστώνουν πλέον πως η Χρυσή Αυγή δεν είναι άλλο ένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου, αλλά ένα άλλο κόμμα. Ένα κόμμα με ιδεολογία που δεν έχει καμία σχέση με κοινοβουλευτισμό. Που διαθέτει πρακτικές που θυμίζουν από παρακράτος μέχρι συμμορίες.

Είναι ένα στοίχημα για την ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια να τους απομονώσει, γυρίζοντας την πλάτη στις αντισυστημικές ρητορίες που εκπέμπουν.

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι κάτι έξω από το σύστημα που ζητά να το ανατρέψει, είναι η χειρότερη και πιο εφιαλτική εκδοχή αυτού του συστήματος.

Χύμα και τσουβαλάτα!

121015 ΛΟΓΟΚΡΙΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Λογοκρισία στην τέχνη;

Να ένα ερώτημα που, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών αναλυτών, δεν έχει απαντηθεί ακόμη. Επομένως μην περιμένετε από εμάς να σας δώσουμε μια έτοιμη απάντηση, λίγες σκέψεις θα καταθέσουμε μόνο.

Αφορμή γι’ αυτό μας δίνουν τα γνωστά πλέον (και, εν πολλοίς, αναμενόμενα) επεισόδια έξω από θέατρο των Αθηνών.

Ας κάνω εδώ μια παρένθεση κι ας σημειώσω κάτι για την πλούσια ελληνική γλώσσα, την ανωτέρα όλων των γλωσσών του κόσμου.

Με τη λέξη θέατρο μπορεί να εννοούμε την τέχνη του θεάτρου, το κτήριο στο οποίο παίζονται οι παραστάσεις, την επιχείρηση ή τον σύλλογο που ασχολούνται μ’ αυτή την τέχνη, το κείμενο ή το λογοτεχνικό είδος ενός θεατρικού έργου, ακόμη κι έναν τόπο που μπορεί να γίνει… θέατρο πολεμικών συγκρούσεων.

Αφήστε που λέμε «γίναμε θέατρο», όποτε κάνουμε κάτι ανόητο ή αστείο σε δημόσιο χώρο παρουσία θεατών.

Αυτά, λοιπόν, και πολλά άλλα εννοούμε με το «θέατρο» και σχεδόν όλα βρήκαν το νόημα του στα γεγονότα που παρακολουθήσαμε από τα δελτία.

Κομμένα.

Διότι τα μπινελίκια που έριχνε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής στο ρόλο του μπράβου δεν τα ακούσαμε και είναι κρίμα, ειδικά για τους ψηφοφόρους αυτού του κόμματος (λέμε, τώρα) πολλοί από τους οποίους είναι καλοί οικογενειάρχες και φιλήσυχοι άνθρωποι (ξαναλέμε, τώρα).

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα μας.

Λογοκρισία στην τέχνη; Πριν απαντήσουμε θα έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε λογοκρισία και τι εννοούμε τέχνη.

Επειδή όμως μόνο γι’ αυτά τα δύο θα έπρεπε να μιλάμε κανένα χρόνο, ας τα αφήσουμε έτσι, όπως τα καταλαβαίνει ο καθένας, αφού εδώ δεν είμαστε ούτε για να πείσουμε κανέναν, ούτε για να υποστηρίξουμε καμιά διδακτορική διατριβή. Κουβέντα κάνουμε!

Λέμε, λοιπόν, ευθέως ναι στη λογοκρισία σε έργα τέχνης υπό έναν όρο. Ότι τα έργα αυτά «προβάλλονται» δημοσίως κατά τέτοιον τρόπο, ώστε μπορεί κάποιος να τα δει ακόμη και χωρίς να το επιλέξει.

Το άλλο πουλάκι:

Ας το πούμε ανάποδα.

Έτσι θα γίνει πιο κατανοητό:

Όχι στη λογοκρισία σε έργα τέχνης, όταν αυτά «προβάλλονται» σε κλειστούς χώρους, στους οποίους μάλιστα για να μπει κανείς πληρώνει και εισιτήριο.

Να το κάνω πιο σαφές με παραδείγματα.

Θα μπορούσε να λογοκριθεί κάποιος πίνακας, επειδή κρεμάστηκε εξώφυλλο σε περιοδικό στα περίπτερα. Ο ίδιος όμως πίνακας (βάλτε με το νου σας ό,τι πίνακα θέλετε) που βρίσκεται στο εσωτερικό ενός βιβλίου που πωλείται στα βιβλιοπωλεία είναι αδιανόητο να λογοκρίνεται.

Δεν μπορείς να λογοκρίνεις μια ταινία τέχνης (δεν ξέρω αν με πιάνετε) που προβάλλεται σε συνδρομητικό κανάλι ή και σε κινηματογράφο που απευθύνεται σε ενήλικες.

Η ίδια ταινία όμως θα μπορούσε να λογοκριθεί αν προβάλλονταν από ένα κοινό κανάλι, ακόμη και σε ώρα που (υποτίθεται ότι) τα ανήλικα κοιμούνται.

Θυμόσαστε τι είχε γίνει όταν κάποια χρόνια πριν είχαν «κοπεί» τα αποκριάτικα τραγούδια με τη Δόμνα Σαμίου από το κρατικό κανάλι;

Τότε είχαμε πει (αντίθετα με πολλούς άλλους) ότι τα τραγούδια αυτά είναι γραμμένα για να λειτουργούν μέσα σε μια «διονυσιακή» ατμόσφαιρα.

Τα τραγούδησαν άνθρωποι, σε ειδικές περιστάσεις, που κατά κανόνα ήταν όλοι τους υπό την επήρεια του κρασιού και του κεφιού.

Όπως δηλαδή τυχαίνει πολλές φορές σε παρέες, μετά από αρκετό ποτό, να αρχίζουν και τα «σόκιν» ανέκδοτα, εννοείται όχι μπροστά σε παιδιά.

Κανείς όμως δεν θέλει να ανοίγει την τηλεόρασή του Κυριακή μεσημέρι στο τραπέζι και να ακούει μια παρέα να διηγείται τέτοια ανέκδοτα. Είναι αυτό που λέμε «εκτός τόπου και χρόνου».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Για τέτοια λογοκρισία μιλάμε.

Θέλεις, κύριε, να παρουσιάσεις το έργο σου, σε όποιο καλλιτεχνικό είδος και αν ανήκει, πήγαινε σε μια ιδιαίτερη αίθουσα και άφησε να το χαίρονται και να το θαυμάζουν μόνο εκείνοι το επιλέγουν συνειδητά να το δουν.

Εκεί δεν έχει δικαίωμα να στο λογοκρίνει κανείς. Μπορούν όσοι θέλουν να το κριτικάρουν, να πουν ότι είναι υπέροχο ή απαράδεκτο, να το χαρακτηρίσουν πρωτοποριακό ή απλώς ανοησία, όχι όμως να το λογοκρίνουν, να ζητήσουν το «κατέβασμά» του.

Όποιος υποψιάζεται ότι θα προσβληθεί, θα αηδιάσει ή θα εξοργιστεί παρακολουθώντας το, μπορεί απλώς να επιλέξει να μην το κάνει, δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να απαγορεύει άλλους να το δουν.

Πολύ περισσότερο δεν έχει κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιεί τη βία, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι προασπίζεται τα όσια και τα ιερά των Ελλήνων, των Ορθοδόξων, των γνήσιων πατριωτών ή δεν ξέρω κι εγώ ποιων άλλων.

Θα ξαναπώ σήμερα ότι υπάρχει ένας «χώρος», το διαδίκτυο, όπου είναι πολύ δύσκολο να πεις πλέον τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό, αφού μπορείς (και μπορεί κι ένα παιδί) να πέσεις πάνω σε κάτι, ενώ έψαχνες κάτι εντελώς διαφορετικό.

Κι εκεί όμως υπάρχουν τρόποι προστασίας, αφού έχεις τη δυνατότητα να ζητήσεις τη βοήθεια ειδικών και να τοποθετήσεις «φίλτρα» που να μην επιτρέπουν πρόσβαση σε ό,τι εσύ δεν γουστάρεις.

Αλλιώς πας γυρεύοντας!

Λογοδιακρισία!

121012 ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Πότε θα τελειώσουμε μ’ αυτό το ζήτημα;

Πότε θα πάρουμε μια απόφαση «όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς», εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, ότι αυτό το θέμα με τις καταλήψεις των σχολείων πρέπει πια να σταματήσει.

Έχει καταντήσει αηδία!

Ξέρω ότι σε πολλούς θα κακοφανούν αυτά που λέω, ίσως αισθανθούν ότι θίγεται το δημοκρατικό τους φρόνιμα (που διαθέτουν κατ’ αποκλειστικότητα), όμως εγώ θα τα πω.

Άλλωστε, κάθε φορά που γίνονται καταλήψεις εμείς παίρνουμε θέση και λέμε την άποψή μας, κυρίως όμως κάνοντας πλάκα.

Διότι, αν το δεις το θέμα σοβαρά μόνο ως… αστείο πρέπει να το αντιμετωπίσεις.

Θα σας πω τι εννοώ.

Εντελώς ειλικρινά, θα κατανοούσα πλήρως μια στάση των μαθητών, η οποία λέει περίπου τα εξής:

Δεν το αντέχουμε άλλο αυτό το σχολείο, μας καταπιέζει αφόρητα, μας υποχρεώνει σε απάνθρωπους ρυθμούς, δεν μας οδηγεί πουθενά. Θέλουμε λίγες μέρες το χρόνο να ξεσκάσουμε, να κάνουμε την πλάκα μας, να τη δούμε αλλιώς…

Ένα τέτοιο σκεπτικό είναι απολύτως κατανοητό και δηλώνω πως σε μια τέτοια κατάληψη θα ήμουν από τους πρώτους δίπλα στους μαθητές.

Όχι όμως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, να κάνουμε κατάληψη γιατί… δεν υπάρχει σαπούνι στις τουαλέτες.

Ναι, δεν κάνω πλάκα, αυτό είναι το αίτημα που «κυκλοφορεί» στις φετινές καταλήψεις.

Υπάρχουν και άλλα δύο, η μεταφορά των μαθητών και η θέρμανση, που στην πραγματικότητα δεν υφίστανται ως προβλήματα, αφού το πρώτο μεν έχει λυθεί το δε δεύτερο πιθανότατα να εμφανιστεί, όταν αδειάσουν οι δεξαμενές πετρελαίου των σχολείων που είναι όλες γεμάτες.

Μένει, λοιπόν, το σαπούνι στις τουαλέτες, το οποίο θα είχε βρεθεί την επόμενη ώρα, αν το έθετε μια αντιπροσωπεία μαθητών ως αίτημα στο σχολείο. Δεν το έκαναν όμως, έκαναν κατάληψη.

Το άλλο πουλάκι:

Ας το δούμε λίγο ψύχραιμα.

Κατάληψη σημαίνει χάνω μαθήματα με σκοπό να αποφύγω το (πιθανό)… χάσιμο μαθημάτων.

Δίνω παράδειγμα με ένα σοβαρό αίτημα. Δεν έχουν έρθει στο σχολείο κάποια βιβλία και έτσι χάνονται (ίσως) πολύτιμες ώρες διδασκαλίας. Οι μαθητές προκειμένου να αντιμετωπίσουν το γεγονός, κάνουν αποχή και έτσι χάνονται (σίγουρα) και τα μαθήματα των οποίων τα βιβλία υπάρχουν ήδη στο σχολείο.

Δεν εξετάζω ποιοι ωφελούνται και ποιοι ζημιώνουν από τις καταλήψεις. Ας αναρωτηθούμε όμως όλοι μαζί ποιοι είναι αυτοί που δεν θέλουν να έχουν οι μαθητές εγκαίρως τα βιβλία τους.

Μάλλον κανείς, πιθανότατα πρόκειται περί ανικανότητας ή/και κακής διαχείρισης.

Έλα όμως που κανείς δεν γίνεται ικανότερος, ούτε παρακάμπτεται η γραφειοκρατία με την κατάληψη των σχολείων.

Ωστόσο, υπάρχει μια ολόκληρη μερίδα της κοινωνίας που τις επικροτεί, με μόνο σκεπτικό το «δεν πειράζει, μαθαίνουν τα παιδιά να αγωνίζονται».

Κι ερχόμαστε λοιπόν στο μεγάλο ερώτημα: Αυτό είναι που πρέπει να μάθει ένα παιδί στο σχολείο; Γι’ αυτό το λόγο έχουμε, από τις τάξεις του δημοτικού ακόμη, εκλογές;

Είναι σωστό τα παιδιά να εκπροσωπούνται από κάποιους συμμαθητές τους, όταν χρειάζεται να απευθυνθούν σε μια δημόσια αρχή, πρώτα πρώτα στη διοίκηση του σχολείου.

Γιατί όμως αυτή η εκπροσώπηση γίνεται με εκλογές κι όχι, ας πούμε, με κλήρωση ή με εναλλαγή, στοιχεία κι αυτά της δημοκρατικής ζωής, όπως μας τη δίδαξαν οι παππούδες μας;

Ας υποθέσουμε όμως ότι οι μαθητές πρέπει να ψηφίζουν, για να το μάθουν κι αυτό από μικροί μη τυχόν και τους βγάλουμε άμαθους στον πολιτικό βίο.

Τι γίνεται όταν πρέπει να ψηφίσουν για μια κατάληψη;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Συνήθως δεν ψηφίζουν!

Αυτό λέει η πρακτική. Η κατάληψη αποφασίζεται από μια μικρή μειοψηφία μαθητών και το μεγάλο πλήθος πηγαίνει ένα πρωί στο σχολείο και βρίσκει τις πόρτες κλειδωμένες.

Ας δεχτούμε όμως ότι σε μερικές περιπτώσεις γίνεται και ψηφοφορία και η απόφαση λαμβάνεται κατά πλειοψηφία.

Έχει εξηγήσει κανείς στα παιδιά ότι τέτοιου είδους αποφάσεις είναι… παράνομες;

Αφού τους μαθαίνουμε τη δημοκρατία και τη λειτουργία της, θα πρέπει να τους το διδάξουμε κι αυτό. Κανένα δημοκρατικό όργανο, σύλλογος, σωματείο κ.λπ. δεν μπορεί να πάρει απόφαση για να παρανομήσει. Με όσο μεγάλη πλειοψηφία κι αν παρθεί η απόφαση αυτή.

Δεν μπορεί δηλαδή ο σύλλογος των καθηγητών ενός σχολείου να πάρει απόφαση να πηγαίνει το σχολείο κάθε εβδομάδα εκδρομή, ακόμη κι αν την ψηφίσουν όλα τα μέλη του.

Αν θέλετε, δεν επιτρέπεται καν να συνεδριάσει μ’ αυτό το θέμα.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Αν ήταν έτσι, ποτέ δεν θα γινόταν στη χώρα αυτή το «Πολυτεχνείο».

Σας απαντώ με κάτι που τείνουμε να το ξεχνάμε όλοι. Το «Πολυτεχνείο», όπως και κάθε άλλη μορφή αντίστασης τότε, στράφηκαν ενάντια σε μια δικτατορία, μια κυβέρνηση που κατέλαβε και κρατούσε την εξουσία παράνομα.

Σήμερα όμως;

Εκτός κι αν υποστηρίζουμε σοβαρά ότι η… «Χούντα δεν τελείωσε το ‘73».

Λίγη σοβαρότητα!

121011 ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Έχουμε συναίσθηση της Ιστορίας;

Σκεφτόμαστε καμιά φορά, αν αυτό που λέμε ή κάνουμε σήμερα, μπορεί να έχει και κάποιες επιπτώσεις στο μέλλον;

Κι όχι μόνον αυτό. Σκεφτόμαστε καθόλου πώς θα φαίνονται οι απόψεις και οι θέσεις τού σήμερα στους ανθρώπους που θα τις μελετούν μετά από χρόνια;

Θα αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Πρώτα ένα αρνητικό.

Το 1963, στη Νότια Καρολίνα των ΗΠΑ, χρειάστηκε να επέμβει ο ομοσπονδιακός στρατός, προκειμένου να προστατέψει τον Χάρβεϊ Γκαντ, μαύρο φοιτητή που ήθελε να φοιτήσει στο Κολέγιο Κλέμσον.

Οι στρατιώτες ήταν παρατεταγμένοι δεξιά κι αριστερά και εμπόδιζαν τους «αγανακτισμένους» λευκούς της περιοχής να σταματήσουν τον φοιτητή στην πορεία του προς το σχολείο.

Ρωτάω. Πώς άραγε να αισθάνονται κάποιοι από αυτούς σήμερα; Πώς θα αισθάνθηκαν όταν είδαν έναν μαύρο να κατακτά το υψηλότερο αξίωμα και να γίνεται Πρόεδρος της χώρας τους;

Ας έρθω όμως και στα δικά μας με ένα θετικό παράδειγμα.

Πριν από είκοσι πέντε περίπου χρόνια, η Οικολογική Κίνηση Δράμας τάχθηκε κατά των λιγνιτών και υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Κάποιοι τότε το χλεύαζαν.

Σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και όλος ο κόσμος προσπαθεί να σταματήσει εντελώς τη χρήση ορυκτών καυσίμων, ειδικά των λιγνιτών, εξαιτίας των επιπτώσεων στο περιβάλλον.

Όσο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, βλέπετε τι προσπάθεια γίνεται και από τη χώρα μας για την αξιοποίησή τους με μεγάλα αιολικά πάρκα και εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών ακόμη και στις στέγες των κατοικιών.

Πώς να μην αισθάνονται δικαιωμένοι όσοι πρωτοστάτησαν σ’ αυτό;

Ας δούμε όμως κι άλλα αρνητικά παραδείγματα.

Θυμόσαστε τι είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια, όταν επρόκειτο να λειτουργήσει στην περιοχή των Κομνηνών το Κέντρο Ψυχικής Υγείας;

Είχαν ξεσηκωθεί κάποιοι κάτοικοι της περιοχής και εναντιώθηκαν στο γεγονός, φοβούμενοι… ποιος ξέρει τι.

Θυμάμαι τότε την αυστηρή στάση απέναντί τους που είχε τηρήσει η εφημερίδα μας, κυρίως μέσα από την πένα του αείμνηστου ιδρυτή της, του Νίκου Σιμόπουλου.

Το άλλο πουλάκι:

Τι λένε τώρα όλοι αυτοί;

Και τι λένε όσοι έβγαιναν στα κανάλια και δήλωναν πως πάνω από το πτώμα τους θα περάσουν όποιοι προσπαθήσουν να κάνουν φυλακές στο νομό Δράμας;

Μήπως είναι οι ίδιοι που τώρα διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση του έργου;

Μήπως, επίσης, κάποιοι από αυτούς φωνάζουν σήμερα κατά της απόφασης να λειτουργήσει το στρατόπεδο φιλοξενίας μεταναστών στο Παρανέστι;

Καλά το καταλάβατε, εκεί ήθελα να το πάω.

Φαντάζεστε τι θα γράψει για μας η Ιστορία; Φαντάζεστε τι θα διαβάζουν οι ερευνητές τα επόμενα χρόνια για τους Δραμινούς του 2012;

Ότι ξεσηκώθηκαν να διώξουν κάποιους κατατρεγμένους ανθρώπους που φυλάσσονται σε στρατόπεδο δίπλα στα σπίτια τους.

Ξεσηκώθηκαν από φόβο. Τι είδους φόβο; Τι ακριβώς φοβήθηκαν;

Αναφέρω κάποια λόγια όπως τα άκουσα στο ρεπορτάζ τοπικού καναλιού, αφού το σημερινό συλλαλητήριο δεν πρόλαβα να το ακούσω.

«Ήρθαμε εδώ για καθαρό αέρα και τώρα μας έφεραν τα μικρόβια», είπε κάποια συνταξιούχος.

«Τα παιδιά μας δεν θα θέλουν να έρθουν να μας δουν, γιατί θα είναι αυτοί εδώ», είπε μια άλλη κυρία.

«Ποιος τουρίστας θα έρθει πλέον στην περιοχή;» ισχυρίστηκε ένας τρίτος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φυσικά, πρωτοστάτησαν οι πολιτικοί.

Οι οποίοι βιάστηκαν να ταχθούν αναφανδόν υπέρ της απομάκρυνσης των μεταναστών, φυσικά λέγοντας αυτό ακριβώς που θα ήθελαν να ακούσουν οι κάτοικοι ψηφοφόροι.

Ο μόνος που κράτησε «πονηρή» στάση ήταν ο δήμαρχος Καγιάογλου, που είναι γάτα σε κάτι τέτοια, και είπε στην κάμερα τρεις φορές τη φράση «συνιστώ ψυχραιμία».

Άσε να δούμε, σου λέει, μπορεί να έχει δίκιο ο Δένδιας και σε λίγο να παρακαλάμε να παραμείνει το στρατόπεδο.

Τότε να έχουμε και μια δικαιολογία για την κωλοτούμπα που θα κάνουμε.

Μη σας πω ότι αυτός μίλησε και με άλλους κατοίκους, εκτός εκείνων που επιθυμούν την απομάκρυνση των μεταναστών και κατάλαβε πως καλά είναι να κρατήσει μια πισινή, αφού ψηφοφόροι είναι κι αυτοί και μάλιστα μπορεί με τον καιρό να αυξηθούν.

Πέρα όμως από την πλάκα, ντράπηκα για το επίπεδο των πολιτικών μας. Η μόνη τους έννοια πώς να φανούν καλοί με τους ψηφοφόρους, πώς να τους πείσουν ότι είναι με το μέρος τους, ότι αγωνίζονται στο πλευρό τους, ότι θέλουν ό,τι ακριβώς κι εκείνοι.

Αυτός είναι όμως ο ρόλος του πολιτικού; Πού είναι η ευθύνη που έχει στο να καθοδηγεί τους πολίτες, να φωτίζει πλευρές που εκείνοι ίσως δεν βλέπουν, να λειτουργεί παιδαγωγικά.

Μην πω δε και για τους δημοσιογράφους!

Γεροί να είμαστε να τα πούμε σε μερικά χρόνια!